Η ναυμαχία της Έλλης

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Τα τουρκικά θωρηκτά καταδιωκόμενα από το Θ/Κ Αβέρωφ
Β. Χατζή (1865-19151, «Η Ναυμαχία της Έλλης»
Η Ναυμαχία της Έλλης ήταν η πρώτη από την εποχή του Αγώνα της Ανεξαρτησίας αναμέτρηση του ελληνικού και του τουρκικού στόλου, κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο. Πραγματοποιήθηκε το πρωί της 3ης Δεκεμβρίου 1912 (16 Δεκεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) στ' ανοιχτά του ακρωτηρίου Έλλη (Ελές-Μπουρνού στα τουρκικά) της χερσονήσου της Καλλίπολης, κοντά στην είσοδο των Στενών των Δαρδανελλίων. Διήρκεσε μία ώρα και έληξε με νίκη των ελληνικών δυνάμεων.

Τους πρώτους μήνες του Α' Βαλκανικού Πολέμου ο ελληνικός στόλος κυριαρχούσε στο Αιγαίο. Υπό την ηγεσία του Υδραίου υποναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη (1855-1935), αρχικά απελευθέρωσε τη Λήμνο και εγκατέστησε στον όρμο του Μούδρου το προκεχωρημένο αγκυροβόλιο του Στόλου. Ακολούθησε η απελευθέρωση του Αγίου Όρους, των νησιών του βορείου και ανατολικού Αιγαίου (Θάσος, Σαμοθράκη, Ίμβρος, Τένεδος, Άγιος Ευστράτιος, Μυτιλήνη, Χίος). Αντίθετα, ο τουρκικός στόλος υπό τη διοίκηση του ναυάρχου Ραμίζ Μπέη παρέμεινε προστατευμένος στα στενά των Δαρδανελίων, χωρίς να επιχειρήσει έξοδο στο Αιγαίο.


Στα τέλη Νοεμβρίου υπήρχαν πληροφορίες ότι ο τουρκικός στόλος θα επιχειρούσε έξοδο στο Αιγαίο. Το απόγευμα της 1ης Δεκεμβρίου ο ελληνικός στόλος υπό τον υποναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη απέπλευσε από το ορμητήριό του στον Μούδρο, όταν πληροφορήθηκε ότι το τουρκικό καταδρομικό «Μετζηδιέ» εθεάθη στην είσοδο των Δαρδανελλίων. Η περιπολία του ελληνικού στόλου κράτησε μέχρι το πρωί της 3ης Δεκεμβρίου 1912, χωρίς να φανεί κανένα ίχνος του εχθρού.

Στις 8 το πρωί της ημέρας αυτή κι ενώ ο ελληνικός στόλος είχε πορεία από βορρά προς νότο, έγινε αντιληπτή η έξοδος του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο. Λίγο αργότερα αναγνωρίσθηκαν τα θωρηκτά «Χαϊρεδίν Βαρβαρόσας», ναυαρχίδα του Ραμίζ Μπέη, «Τουργκούτ Ρέις», «Μεσουντιέ», «Ασαρ -ι- Τεφίκ», το καταδρομικό «Μετζηδιέ» και μερικά αντιτορπιλλικά. Ο ελληνικός στόλος του Αιγαίου αποτελείτο από τη ναυαρχίδα «Αβέρωφ», τα τρία παλιά θωρηκτά «Ύδρα», «Σπέτσαι» και «Ψαρά», τα τέσσερα νεότευκτα ανιχνευτικά τύπου Λέων, τα δύο νεότευκτα αντιτορπιλλικά «Νέα Γενεά» και «Κεραυνός» και τα οκτώ παλαιότερα μικρά αντιτορπιλικά των τύπων Θύελλα και Νίκη.

Αμέσως σήμανε συναγερμός. Στις 8:55 ο Κουντουριώτης διατάσσει τα ανιχνευτικά να ταχθούν σε μια στήλη αριστερά και σε απόσταση 1000 μέτρων από τη γραμμή των ελληνικών θωρηκτών, ενώ τα υπόλοιπα αντιτορπιλικά πήραν θέσεις προς την πρύμνη των θωρηκτών. Στις 9:00 τα τουρκικά θωρηκτά στράφηκαν προς βορρά, πλέοντας κοντά στην ακτή, ώστε να εξασφαλίσουν την κάλυψη των πυροβόλων των επακτίων φρουρίων και να αυξήσουν τη δύναμη πυρός τους. Ακαριαία ήταν και η αντίδραση του ελληνικού στόλου, που άλλαξε πορεία και τέθηκε σε καταδίωξη του εχθρικού στόλου. Από τον «Αβέρωφ» εκπέμπεται τότε προς τα πλοία του ελληνικού στόλου το ιστορικό σήμα του ναυάρχου Κουντουριώτη: «Με τη βοήθεια του Θεού και τας ευχάς του Βασιλέως και εν ονόματι του Δικαίου, πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με πεποίθησιν εις την Νίκην κατά του εχθρού του Γένους».

Το ιστορικό ναυτικό σήμα του ναυάρχου Π. Κουντουριώτη

Οι πορείες των δύο στόλων άρχισαν να συγκλίνουν και στις 9:05 βρίσκονταν σε απόσταση 14 χιλιομέτρων. Ο Κουντουριώτης ανέμενε να αρχίσει πρώτος ο εχθρός το πυρ, θέλοντας να αποφύγει τη σπατάλη πυρομαχικών έως ότου η απόσταση μειωθεί, ώστε να επιτρέπει δραστική βολή. Πράγματι στις 9:22 η τουρκική ναυαρχίδα άνοιξε πρώτη πυρ από απόσταση 12.500 μέτρων. Ο «Αβέρωφ» ανταπέδωσε τα πυρά και η μάχη γενικεύτηκε. Από το ξεκίνημα της σύγκρουσης τα τουρκικά θωρηκτά συγκέντρωσαν τα πυρά τους στη νεότευκτη ναυαρχίδα του ελληνικού στόλου. Το πυρ τους ήταν αρκετά ταχύ και πυκνό, δεν συνδυαζόταν όμως με την ανάλογη ακρίβεια. Αλλά και τα πυρά του ελληνικού στόλου δεν ήταν πολύ ακριβέστερα. Ο «Αβέρωφ» ρίχτηκε στη μάχη χωρίς να έχει προλάβει να εκτελέσει ασκήσεις πυρών μάχης, τα δε παλαιά θωρηκτά είχαν πανάρχαια πυροβόλα με πρωτόγονα μέσα σκόπευσης και διεύθυνσης βολής.

Στις 9:35 η απόσταση μεταξύ των δύο αντιπάλων είχε κατέλθει στα 9.500 μέτρα. Τότε ο ναύαρχος Κουντουριώτης αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο, που από καιρό είχε ωριμάσει μέσα του, δηλαδή να να εκμεταλλευτεί την υπεροχή ταχύτητας της ναυαρχίδας του για να υπερφαλαγγίσει από πρώρας την εχθρική παράταξη, εφαρμόζοντας τον «ελιγμό Ταυ», που πρώτος είχε εφαρμόσει ο γιαπωνέζος ναύαρχος Τόγκο κατά του ρωσικού στόλου στη Ναυμαχία της Τσουσίμα (27-28 Μαΐου 1905). Αποφάσισε να δράσει ανεξάρτητα από τον λοιπό στόλο, υψώνοντας το σχετικό σήμα Ζ και διέταξε τον κυβερνήτη της ναυαρχίδας του Σοφοκλή Δούσμανη να αυξήσει την ταχύτητα μέχρι το μέγιστο και όρμησε ακάθεκτος κατά του εχθρού.

Ο χάρτης της ναυμαχίας της Έλλης

Ο Τούρκος ναύαρχος, αιφνιδιασμένος από τον ελιγμό του αντιπάλου του, διατάσσει διαδοχική στροφή των πλοίων κατά 180 μοίρες προς τα δεξιά. Η εξέλιξη αυτή σήμανε τη διάσπαση της γραμμής και την άτακτη υποχώρησή του προς τα Στενά γύρω στις 10:00. Η ευκαιρία ήταν μοναδική για τον «Αβέρωφ» να καταδιώξει τα υποχωρούντα τουρκικά πλοία και να πετύχει αποφασιστικό πλήγμα κατά του εχθρικού στόλου. Δυστυχώς, όμως, η ταχύτητα πυρός του είχε μειωθεί δραστικά, εξαιτίας προβλημάτων στα κλείστρα των πυροβόλων. Την ίδια ώρα, τα υπόλοιπα λοιπά ελληνικά πλοία έβαλαν κατά των υποχωρούντων τουρκικών από απόσταση 5.000 μέτρων. Στις 10:25 το πυρ έπαυσε από τα ελληνικά πλοία, καθώς τα τουρκικά χάθηκαν στα στενά των Δαρδανελλίων.

Η Ναυμαχία της Έλλης είχε τελειώσει με μία ακόμη λαμπρή σελίδα να προστίθεται στη ναυτική ιστορία της Ελλάδας. Ο ελληνικός στόλος παρέμεινε κοντά στα Στενά έως τις 14:30, οπότε αποχώρησε με πορεία προς τον Μούδρο, όπου κατέπλευσε νωρίς το βράδυ.

Η επικράτηση του ελληνικού στόλου οφειλόταν κατά ένα μεγάλο μέρος στον τολμηρό ελιγμό του Κουντουριώτη, αλλά και την υπεροχή του «Αβέρωφ» έναντι των πλοίων του τουρκικού στόλου. Η ενέργεια αυτή του Έλληνα ναυάρχου είχε ως αποτέλεσμα να βρεθεί ο «Αβέρωφ» μέσα στο βεληνεκές των επάκτιων πυροβόλων και να υποστεί ορισμένες επιφανειακές βλάβες στα υπερστεγάσματα. Τα τουρκικά πλοία είχαν βαρύτερες ζημιές, αλλά και απώλειες στο έμψυχο δυναμικό τους, με 58 νεκρούς και 40 τραυματίες. Οι ελληνικές απώλειες ανήλθαν σε ένα νεκρό υπαξιωματικό, τον σηματωρό Κατζιτζάρη και τον ανθυποπλοίαρχο Μαμούρη, που πέθανε λίγες ημέρες αργότερα από μόλυνση του τραύματός του. Οι τραυματίες ανήλθαν στους επτά.

Η Ναυμαχία της Έλλης αποτέλεσε στρατηγικής σημασίας νίκη του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ο έλεγχος του Αιγαίου παγιώθηκε, ενώ οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τον θαλάσσιο δρόμο, ώστε να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους που μάχονταν σε Μακεδονία και Θράκη.

Πηγή: www.sansimera.gr

17 σχόλια:

E.A.V. 3 Δεκεμβρίου 2013 - 10:33:00 μ.μ. EET  

Τιμή και δόξα στο Ελληνικό πολεμικό ναυτικό!

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2013 - 4:08:00 π.μ. EET  

Ένας εθνικός ευεργέτης, ένα μεγάλο υπερ-σύγχρονο ισχυρό πλοίο για τα δεδομένα της Ελλάδας εκείνης την εποχή και ένας ,,τρελαμένος,, ναύαρχος. Το αποτέλεσμα φάνηκε στην πράξη.
Τελικά η Ελλάδα σώζεται πάντα από κάποιες συγκυρίες. Να το πούμε και ,,μαγικές συνταγές,, ??

Πιστεύω δεν είναι τυχαίο που το Θωρηκτό Αβέρωφ υπάρχει μέχρι σήμερα. Αυτό το πλοίο θα υπάρχει όσα χρόνια και να περάσουν.
Γιάννης

Vangelis M. 4 Δεκεμβρίου 2013 - 12:22:00 μ.μ. EET  

Αυτο που δεν τονιζεται, ισως για να μεγαλωσει την νικη του Ελληνικου στολου ειναι η υπεροχη του Αβερωφ ως πλοιο.

Το Αβερωφ για τα δεδομενα των δυο ναυμαχιων (Ελλης και Λημνου) ηταν στην πραξη αηττητο. Ανωτερη θωρακηση ικανη να αντεξει τα πληγματα των πυροβολων των αντιπαλων, μεγαλυτερη ταχυτητα και καλυτερο συστημα διευθυνσης πυρος το καθιστουσαν ικανο να αντιμετωπισει μονο του ολο τον Τουρκικο στολο και να νικησει.

Η πρωτοβουλια του Κουντουριωτη δεν ηταν καθοριστικης σημασιας κατα την γνωμη μου. Στην ναυμαχια της Λημνου που ο Κουντουριωτης επεδειξε μεγαλυτερη αυτοσυγκατηση (κατοπιν διαταγης) παλι αναλογα αποτελεσματα υπηρξαν.

Πρεπει να εκτιμησουμε την τεραστια σημασια του υλικου προς την επιτευξη της νικης και την επιπτωση στο ηθικο. Οι Τουρκοι γνωριζοντας την ανεπαρκεια του στολου τους μπηκαν στην μαχη απροθυμοι, ετοιμοι να υποχωρησουν αν τα πραγματα δεν πηγαιναν εξαιρετικα για αυτους για να διασωσουν οτι μπορουσαν. Ηταν η καλυτερη τακτικη γι αυτους και στις δυο ναυμαχιες του Α βαλκανικου. Αν επεμεναν θα εμεναν χωρις πλοια και με μια χειροτερη για το ηθικο τους ηττα.

Επαναλαμβανω οτι το Αβερωφ ήταν αηττητο, χωρις να παραγνωριζω την παρουσια του ικανοτατου Κουντουριωτη στην διοικηση του στολου με τις πολυ επιτυχημενες πρωτοβουλες του, της καταληψης των νησων του Αν Αιγαιου, την μεταφορα του ορμητηριου του στον Μουδρο της Λημνου και τον αποκλεισμο του αντιπαλου στα στενα. Ο αποκλεισμος ηταν μεγαλυτερη τακτικη νικη απο το αποτελεσμα των ναυμαχιων γιατι για φανταστειτε τα αντιπαλα πλοια να εκοβαν βολτες ανενοχλητα στο Αιγαιο και να αποβιβαζαν στραυτευματα και εφοδια οπου ηθελαν αν θα καταφερναν οι Βαλκανιοι συμμαχοι να κερδισουν αυτα που κερδισαν...

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2013 - 5:38:00 μ.μ. EET  

Δόξα και τιμή στούς Ελληνες Αξιωματικούς του Συνδέσμου που το 1909 ανάγκασαν την κυβέρνηση να εκσυγρονίσει τον εξοπλισμό του στρατεύματος και του στόλου.
Μία πανωλεθρία λοιπόν (1897) + Σύνδεσμο (1909) οδήγησαν στην απελευθέρωση Μακεδονίας και Θράκης.
Δυστυχώς οι υπόλοιποι σκλαβοι αδερφοί μας δεν είχαν την ίδια τύχη.

Βιβλιογραφία. Σπύρος Μελάς (Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών) Η ελληνική ανόρθωση: 1909 – 1913. Η επανάσταση του 1909 – Ο γιος του Ψηλορείτη ανορθωτής – Οι πόλεμοι 1912 - 1913. Τόμοι 1-3. Αθήνα, Μπίρης, 1957-19158.

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2013 - 8:31:00 μ.μ. EET  

εγώ να πω επίσης ότι όντως ο Αβέρωφ είχε πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τα τουρκικά θωρηκτά ιδίως τα δύο καλύτερα πρώην γερμανικά Ηeyreddin Barbarosa και Turgut Reis, όπως μεγαλύτερη ταχύτητα, ταχυβολία, μεγαλύτερο διαμέτρημα δευτερεύοντος οπλισμού (τα δύο Τουρκικά είχαν μόνο 6 βαρέα βραδυβόλα πυροβόλα 280mm, ενώ ο υπόλοιπος οπλισμός ήταν κατάλληλος για την αντιμετώπιση ελαφρών σκαφών) είχαν και κάποια πλεονεκτήματα όπως μεγαλύτερο βεληνεκές κύριου οπλισμού και βαρύτερη κύρια θωράκιση (εκτός των πύργων τους που ήταν ελαφρύτερη) η θωράκισή τους την εποχή που ναυπηγήθηκαν ήταν η καλύτερη στον κόσμο θωράκιση Krupp. κατά την περίοδο 1910-1911 ο υποπλοίαρχος Πελοπίδας Τσουκαλάς δίδασκε στην σχολή ναυτικών δοκίμων την τακτική την οποία έπρεπε να χρησιμοποιήσει ο Αβέρωφ σε ναυμαχία με τα τουρκικά θωρηκτά

περιοδικό Ναυτική Επιθεώρηση τεύχος 576 αφιέρωμα για τα 100 χρόνια του Αβέρωφ

Πιο συγκεκριμένα, ο Τσουκαλάς υποστήριζε
ότι αν ο Αβέρωφ ήθελε οπωσδήποτε να ναυμαχή-
σει θα πρέπει να πλησιάσει «…εις την απόστασιν
εις ην η βολήν του θα είναι αποτελεσματική κατά
του θώρακος του Τουρκικού. Θα εισέλθη δηλαδή
εις την επικίνδυνον δι’ αυτόν ακτίναν του αντιπάλου
πριν ή το Τουρκικόν εισέλθη εις την επικίνδυνον
ακτίνα του Αβέρωφ. Η μεγάλη επομένως απόστασις
είναι μειονεκτική δια τον Αβέρωφ και πρέπει όσο το
δυνατόν ταχύτερον να την ελαττώση. Οσονδήποτε
παράδοξος κι αν φαίνεται ο τρόπος ούτος, είναι ο
μόνος παρουσιάζων πιθανότητας επιτυχίας διότι
είναι ο μόνος επιτρέπων την πλεονεκτικήν χρησι-
μοποίησιν του καλύτερού του πυροβολικού.
Όπως συχνότατα συμβαίνει εις τον πόλεμον,
η θαραλλέα αυτή λύσις είναι και η φρονιμοτέρα,
διότι η έντασις του πυρός είναι πραγματική προ-
στασία. Δια ταύτης παύει το εχθρικόν πυρ, ενώ ο
θώραξ εν μέρει μόνον μας προφυλάσσει, αφού δεν
είναι δυνατόν να υπάρχη παντού. Προφανώς η υπε-
ροχή του πυροβολικού του Αβέρωφ δεν θα θέσει
στιγμιαίως εκτός μάχης τα πυροβόλα του Τουρκι-
κού, από σχετικώς όμως μικράς αποστάσεως τα
πλείστα των βλημάτων του θα είναι επιτυχή και
θα παραγάγουν το αποτέλεσμα δρακός άμμου ήν
δέχεται είς εις το πρόσωπον. Οι Τούρκοι σκοπευταί
θα εκθαμβωθώσι και η βολή των θα γίνει αβεβαία,
πριν ή προφθάσουν να αναλάβουν την ψυχραι-
μίαν των, το πυρ θα έχει επιτελέσει το έργον του.
Ούτω η υπεροχή του πυρός θα γίνεται έτι μάλλον
και μάλλον καταφανής δια να επιφέρη την ολοτε
λή διακοπήν του εχθρικού πυρός…..Δια την ειδι-
κήν περίπτωσιν του Αβέρωφ, υπάρχει εις επιπλέον
σοβαρός λόγος εκλογής μικρών αποστάσεων, ο
οπλισμός του δια πυροβόλων των 19 εκατοστών
άτινα μόνον από μικράς αποστάσεως δύνανται να
έχωσι αποτελεσματική βολήν κατά πλοίου ισχυρώς
τεθωρακισμένου.»
Ολοκληρώνοντας την επιχειρηματολογία
του υπέρ μιας εξαιρετικά επιθετικής χρήσης του
πυροβολικού του Αβέρωφ ο Τσουκαλάς προέτρε-
ψε εμφαντικά τον μέλλοντα ηγέτη του Πολεμικού
Ναυτικού με τα ακόλουθα λόγια «Ας σημειώσωμεν
επίσης ότι η εμφάνιση ναυτικής τινός προσωπικό-
τητας εσημειώθη πάντοτε από τις σμικρότερες των
αποστάσεων. Ο λόγος είναι απλούς. Ο επιθυμών να
κερδίσει ριψοκινδυνεύει.»

πέτρος Κ.

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2013 - 8:56:00 μ.μ. EET  

Βαγγέλη νομίζω πως το "Χαιρεντίν Βαρβαρόσσα" είχε ισχυρότερα πυροβόλα και θωράκιση από το "Αβέρωφ". Το ελληνικό πλοίο δεν ήταν θωρηκτό αλλά βαρύ καταδρομικό.

AXEΡΩΝ 4 Δεκεμβρίου 2013 - 11:27:00 μ.μ. EET  

Bαγγέλη,μήν ξεχνάς ὅτι τα πυροβόλα του Ἀβέρωφ σίγησαν για κάποιο κρίσιμο διάστημα λόγω ἑμπλοκῆς κλείστρων,και αὐτό ἴσως ἦταν ὁ λόγος που ἐπεβίωσαν το Μπαρμπαρός και το Μεσουδιέ,ἄν θυμάμαι καλά,στην δεύτερη ναυμαχία.
Ἐπίσης,τα νεώτερα και μεγαλύτερα ἀντιτορπιλικά μας,τα θηρία,εἴχαν ἀποκτηθεί χωρίς τορπίλες,και για τον λόγο αὐτό χαρακτηρίστηκαν «ἀνιχνευτικά».
Και μία ἀκόμη λεπτομέρεια,ἀσχετη με την ναυμαχία,ἀλλά στο πλαίσιο του ναυτικοῦ πολέμου 1912-13,το μοναδικό τότε ἀκόμη ὑποβρύχιο μας,το «Δελφίν»,δέν διέθετε τορπίλες ὑποεπιφανείας,δηλαδή στεγανοποιημένες,ἀλλά ἐπιφανείας,μή στεγανοποιημένες.
Ἔτσι,ὅταν πραγματοποίησε την πρώτη παγκοσμίως ἐπιχειρησιακή βολή τορπίλης κατά ἐχθρικοῦ σκάφους,το Χαμιντιέ συγκεκριμένα,αὐτή βυθίστηκε ἀμέσως μετά την ἐξαπόλυση,και χάθηκε ἔτσι ἡ εὐκαιρία να σημειώσει το τότε ΒΝ την πρώτη βύθιση ἀπό τορπίλη ὑποβρυχίου παγκοσμίως.
Τέλος,το ὅτι οἱ Τούρκοι διέσωσαν τον στόλο τους,παρ΄ὅτι ὅπως ἔγραψα πιό πάνω ἴσως ἦταν ἀπλὼς τύχη,δέν ἦταν πάντως νίκη,διότι ἀπλούστατα ὁ στόλος τους δέν ἐπέζησε για να πολεμήσει μία ἄλλη μέρα,ἀλλά φυτοζώησε για το ὑπόλοιπο της πολεμικῆς περιόδου,και ἑννοῶ ἕως και το 1922,ὡς ἐπιπλέοντα παληοσίδερα-ἀκόμη και ἄν εἴχε αὐτανδρος χαθεί στην Ἕλλη ἤ στην Λήμνο,δέν θα ἔκανε αὐτό καμμία διαφορά για την Ὁθωμανική αὐτοκρατορία.

Manolis 5 Δεκεμβρίου 2013 - 10:33:00 π.μ. EET  

Aγαπητε Αχεροντα,
επετρεψε μου μια διαφωνια: ο τουρκικος στολος σαν υλικο -πλοια- οντως φυτοζώησε ως το '22. Ομως τα πληρωματα σωθηκαν και νεες παραγγελιες υπερσυγχρονων θωρηκτων πλοιων "Δρέδνωτ" (Drednaught) ΠΟΛΥ ισχυροτερων του καταδρομικου Αβερωφ εδοθηκαν άμεσα! Ειναι δεδομενο οτι μολις οι τουρκοι παραλαμβαναν τα πανισχυρα πλοια (SULTAN OSMAN I και RESHADIEH) , θα επιτιθοταν ανεθ αντιπαλου για την ανακαταληψη του Αιγαιου. Μαλιστα για το ηδη ετοιμο (πρωην Βραζιλιανικο RIO DE JANEIRO) Drednaught SULTAN OSMAN I και ισχυροτερο όλων, που η παραδοση του αναμενοταν αμεσα , Ο Κουντουριωτης ειχε υποβαλλει προταση να επιτεθει με το καταδυομενο Δελφιν και να το βυθιστει στη Μεσογειο ΠΡΙΝ καν παραδοθει στην Τουρκια. Η Ιστορια ομως, δεν γραφεται με "Αν...". Παλι ο μεγαλος Θεος της Ελλαδος μας "εσωσε" στο παρα πεντε : ξεσπασε ο Α'ΠΠ και ολα τα παραγγελθεντα (μαζι με τα -παντα καθυστερημενα- Ελληνικα) πλοια, παρακρατηθηκαν απο τις κατασκευαστριες χωρες για το δικο τους ματοκυλισμα.

Ανώνυμος 5 Δεκεμβρίου 2013 - 11:59:00 π.μ. EET  

Πράγματι το Αβέρωφ δεν είναι θωρηκτό. Είναι εύδρομο καταδρομικό, είχε την ταχύτητα καταδρομικού και τον οπλισμό θωρηκτού.

Πέρα τις δυνατότητες του συγκριτικά με τα τουρκικά θωρηκτά δεν θυμάμαι αν στην μία ναυμαχί ή και στις 2 που οι τούρκοι έριχναν με μεγάλη ταχυβολία αλλά και με μεγάλη αστοχία. Αντίθετα οι πυροβολητές του Αβέρωφ έριχναν με μικρότερη ταχυβολία αλλά τα πυρά τους ήταν εύστοχα.

Ατυχία που στην μία ναυμαχία ο Κουντουριώτης έδωσε εντολή για να κάνουν τα τορπιλοβόλα επίθεση με τορπίλες αλλά η εντολή δεν μπόρεσε να δοθεί σε αυτά γιατί ένα τουρκικό βλήμα έκοψε το σύρμα του ασυρμάτου. Σε διαφορετική περίπτωση δεν αποκλείεται να είχαν βυθιστεί κάποια τουρκικά πλοία.
Γιάννης

AXEΡΩΝ 5 Δεκεμβρίου 2013 - 12:37:00 μ.μ. EET  

Manolis ,
Ἔχεις βεβαίως δίκηο για τα «ἄν» της Ἰστορίας,ἀλλά σου ἐπισημαίνω ὅτι την τύχη στην πραγματικότητα την εἴχαν οἱ Τούρκοι.
Ἕνας στόλος ὁ ὁποίος δέν πιστεύει στην νίκη,ἀλλά στις καλύτερες μέρες που-ἴσως-ἔλθουν,ἀποφεύγει την ἀναμέτρηση,και δέν ἐξέρχεται στην ἀνοικτή θάλασσα προς συνάντηση του θανάσιμου κινδύνου, ἄν ἔχει την πολυτέλεια να περιμένει σε ἀσφάλεια,και να κάνει καταδρομικές ἐπιχειρήσεις παρενοχλήσεως,ὅπως ἀκριβῶς ἦταν ἡ ἔξοδος του Χαμιντιέ στο Αἰγαίο.
Ὁ Ὁθωμανικός στόλος εἴχε και τις δύο αὐτές πολυτέλειες:μπορούσε να ἀναμένει τις καλύτερες μέρες λικνιζόμενος στα ἀσφαλή νερά της Προποντίδος,καλυπτόμενος ἀπό τα πυροβολεία του Ἑλλησπόντου (παλαιάς σχετικά ταεχνολογίας,ὅχι πάντως παλαιότερης των πυροβόλων των τουρκικῶν θωρηκτῶν του 1912-13,ἀλλά και ἰσχυρώτερα,διαμετρημάτων ἕως και 35,5 ἑκατοστῶν,ὅταν τα πυροβόλα του Μπαρμπαρός και Τουργκούτ-Ρεΐς ἦσαν των 28 ἑκ.),ἀλλά και παρενοχλήσεις να κάνει.
Ἀντ΄αὐτοῦ,οἱ Τούρκοι ἐξήλθαν της ἀσφάλειας των Στενῶν,και ἄν δέν είχαν την τύχη που είχαν,θα ἔχαναν και μέγα μέρος της ναυτικῆς τους ἰσχύος,μαζί με το Αἰγαίο,που οὔτως ἤ ἄλλως δέν ἔσωσαν.
Ἄν στην Ἕλλη βρισκόταν ὅλα μας τα ἀντιτορπιλικά με τορπίλες,και το Υ/Β Δελφίν με κατάλληλες τορπίλες και τακτικές,ποιός ξέρει ἄν θα ἐπεβίωνε ἀρκετή τουρκική ναυτική ἰσχύς για να ὑπάρξει συνέχεια με νέα και ἰσχυρώτερα σκάφη.
Ἀνακεφαλαιώνοντας,και για να ἀφήσουμε στην ἄκρη τα «ἄν»,οἱ Τούρκοι νικήθηκαν σε δύο ναυμαχίες,προσπάθησαν να καλύψουν το χαμένο ἔδαφος με παραγγελίες ἰσχυρῶν σκαφῶν,που δέν ἀξιώθηκαν ἑν τέλει να παραλάβουν,ἀλλά και ὅταν τους παραχωρήθηκαν τα Goeben και Breslau,με γερμανικά πληρώματα,ἡ δράση τους ἐκδιπλώθηκε στην Μαύρη Θάλασσα και ὅχι στο Αἰγαίο,ὅπου ὁ ὁθωμανικός στόλος (ὡς ὁθωμανικός,ὅχι ὡς τουρκικός), οὐδέποτε ἐπανέκαμψε.

Vangelis M. 5 Δεκεμβρίου 2013 - 1:10:00 μ.μ. EET  

Καποιοι βλεπω να υποστηριζουν οτι Τουρκικα πλοια υπερειχαν του Αβερωφ. Ισως στα χαρτια... Οι τοτε Τουρκοι Ναυαρχοι παντως δεν συμφωνουσαν με την υπεροχη των πλοιων τους και απεφυγαν την εμπλοκη στο Αιγαιο οσο διαρκουσαν με ενταση οι επιχειρησεις στην ξηρα, κυριως οσο οι Βουλγαροι απειλουσαν την Κωνσταντινουπολη. Επισης η διαταγη της Ναυμαχιας της Ελλης ηταν να σωθουν τα πλοια τους.

Τα Τουρκικα πλοια ηταν παλια και ξεπερασμενα για δεδομενα της εποχης ισαξια (στα χαρτια) με τα πλοια της κλασης των θωρηκτων Υδρα. Ομως το ναυτικο ηταν ο τομεας που πρωτα εφαρμοζοταν οι τεχνολογικες εξελιξεις της εποχης κατι αναλογο με την Αεροπορια του σημερα. Ετσι μια διαφορα στις ναυπηγησεις των 10 και 20 χρονων (δεν μιλαμε για τα 35 χρονια των 2 παλιοτερων θρωρηκτων τους) εκανε την τεραστια διαφορα στην μαχητικη αξια για πλοια της ιδιας κατηγοριας.

Το οτι ο θωρακας του Αβερωφ (ασχετα με το παχος στα χαρτια) ήταν ανωτερος των τουρκικων και ικανος να αντεξει στα πληγματα του Τουρκικου στολου το μαρτυρουν τα στοιχεια. Το οτι το Αβερωφ χαρακτηριζοταν καταδρομικο το 1910 δεν λεει τιποτα για αποτελεσματικοτητα του απεναντι στα προ-Drednaught θωρηκτα. Στην πραξη στην Ναυμαχια της Ελλης το αβερωφ νικησε μονο του κυριως επειδη

α) αντεξε στα αντιπαλα πυρα "(απο βικιπεδεια) δέχτηκε τέσσερα βλήματα μεγάλου διαμετρήματος και δεκαπέντε μικρού, αλλά οι ζημιές που υπέστη ήταν ελάχιστες."
β) παρα την εμπλοκη των πηροβολων του προξενησε σημαντικες ζημιες στα αντιπαλα θωρηκτα που για εμενα σημαινει οτι ο θωρακας τους δεν αντεχε.

Λεω οτι το Αβερωφ μπορουσε να νικησει μονο του τον Τουρκικο στολο επειδη θεωρω το Αβερωφ αναλογο με ενα Leo 2 A6 HEL εναντια σε μια ιλη M48 A5. Δεν νομιζω να υπαρχουν αμφιβολιες για την νικητη της παραπανω περιπτωσης σε ενα ανοιχτο πεδιο...

Ο ελιγμος ταυ και η επιθετικοτητα του Κουντουριωτη μικρο αποτελεσμα ειχαν σε εναν αντιπαλο στολο που δεν ηθελε να πολεμησει λογω αδυναμιας του υλικου του. Παρομοιο αποτελεσμα ειχαμε και στην ναυμαχια της Λημνου που δεν πραγματοποιηθηκε κανενας τολμηρος ή εφυής ελιγμος απο την πλευρα του Ελληνικου στολου.

Διαφωνω γενικα με τις διαστεβλωσεις των ιστορικων γεγονοτων. Νομιζω οτι η Ελληνικη πλευρα υποτιμα σκοπιμα την σημασια του υλικου στις ναυμαχιες Ελλης και Λημνου για να τονιοσει τον ηρωισμο της ηγεσιας και των πληρωματων. Δε λεω καλο μοιαζει για τα παιδια δημοτικου, αλλα οι πολιτες πρεπει να ξερουν οτι το ανωτερο υλικο νικα ευκολα και χωρις σημαντικες απωλειες, ωστε να μην ειναι αρνητικοι στον εξοπλισμο της χωρας.

Manolis 5 Δεκεμβρίου 2013 - 3:37:00 μ.μ. EET  

Vangelis M,
Κανεις δεν ειπε οτι καποιο απο τα τα Τουρκικα πλοια υπερειχε συνολικα του Αβερωφ. Ισως μονο σε μεμονωμενους τομεις ,μην ξεχνας, μιλαμε για παλαια μεν, Θωρηκτα δε, εναντιον Καταδρομικου - εστω Θωρακισμενου.
Οσο για "ενα Leo 2 A6 HEL εναντια σε μια ιλη M48 A5". Εξαρταται , με την εννοια οτι δεν πρεπει να ειμαστε προκατειλλημενοι. Εαν θεωρησουμε τον (προγονο του Λεο-2) King Tiger (ή Tiger ΙΙ) το απολυτως ανωτερο Βαρυ Αρμα Μαχης του Β'ΠΠ, θα ξερεις οτι στο δυτικο μετωπο τα αναλαμβανε η αεροπορια, ενω στο ανατολικο μετωπο μαζευοταν 5-6 Τ34 γυρω απο το καθενα και το βαραγανε απο ολες τις πλευρες. Μετα απο σκληρα μαθηματα , το μαθανε το κολπο και οι συμμαχοι αρματιστες. Τιποτε δεν ειναι απολυτο και οντως εχει να κανει κυριως με την ηγεσια και τα πληρωματα. Εχε υπ'οψιν επισης, οτι τα Ισραηλινα αρματα στον πολεμο των 6 ημερων , μεταξυ αλλων υστερουσαν σοβαρα σε σκοπευτικα νυκτος εναντι των εχθρικων Τ62. Και εκει σωθηκαν απο την αυτοθυσια και υπερβαση εαυτου των πληρωματων και της ηγεσιας τους.
Για φαντασου να ελεγε το 12-13 π.χ. ο Ελευθεριος Βενιζελος : "Ο Ελλησποντος ειναι μακρυα"...
Αχεροντα,
τα Goeben και Breslau, με γερμανικά η άλλα πληρώματα, εδρασαν πλεον σε αλλο πολεμο και οχι Βαλκανικο - Ελληνοτουρκικο. Πια ειχαν απεναντι τους , περαν υμων, τους Βρεττανους. Μετα τον Α'ΠΠ , δεν υπηρχε πλεον ουτε Οθωμανικη Αυτοκρατορια...

Μάριος 5 Δεκεμβρίου 2013 - 4:23:00 μ.μ. EET  

Βαγγέλη θα συμφωνήσω για τη διατρέβλωση της Ιστορίας αλλά θέλω να επισημάνω ότι πέρα από τα νούμερα και τα χαρτιά, στο μυαλό του μαχητή του οποίου η ζωή παίζεται κορώνα/γράμματα, θέλει πάντα πολύ, μα πολύ θάρρος για να τα βάλεις "ξεδιάντροπα" με αριθμητικά πολύ υπέρτερους αντιπάλους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κουντουριώτης ήταν και ο ίδιος μέσα στο πλοίο το οποίο διέταζε να εγκαταλείψει το στόλο και να κυνηγήσει μόνο του τα τουρκικά, και αυτό νομίζω κάνει κάποια διαφορά όσον αφορά την υστεροφημία του.

Άλλωστε, μιας και μίλησες και για αεροπορία, ο Adolf Galland, από τους ικανότερους αεροπόρους της ναζιστικής Γερμανίας, είχε πει (σε ελεύθερη μετάφραση):

"Μόνο το επιθετικό πνεύμα γεννημένο σε γενναία καρδιά θα φέρει επιτυχία σε ένα μαχητικό αεροσκάφος, άσχετα του πόσο εξελιγμένο είναι".

Νομίζω η ρήση αυτή ισχύει και για το Ναυτικό και πιάνει καλά το νόημα του τι θέλω να πω.

Vangelis M. 5 Δεκεμβρίου 2013 - 6:19:00 μ.μ. EET  

Δεν αμφισβητησα την αξια των πληρωματων και του Κουντουριωτη.

Επεσημανα οτι αν το Αβερωφ δεν αντεχε στα 4 πληγματα μεγαλου διαμετρηματος και στα 15 μικροτερου που δεχτηκε και αντιθετα αν τα Τουρκικα πλοια αντεχαν στα πληγματα των Ελληνικων πλοιων, τοτε η εξελιξη της ναυμαχιας της Ελλης μαλλον θα ηταν πολυ διαφορετικη ακομα και με τον ιδιο επιθετικο πνευμα του Κουντουριωτη και με το ιδιο πνευμα ηρωισμου και αυτοθυσιας που εδειξαν τα Ελληνικα πληρωματα.

Συμφωνω οτι τα ολπλα απο μονα τους δεν νικουν χρειαζεται και η ψυχη των χειριστων τους τους οπως και η εφυια των διοικησεων που παλλαπλασιαζει την ισχυ και την αποτελεσματικοτητα τους. ομως οταν η αποδοση του οπλου ειναι χαμηλη ο πολλαπλασιασμος δινει μικρο αποτελεσμα.

Ισως αν γινοταν 10-20 ναυμαχιες οι Τουρκοι να ευρισκαν τροπο να αντιμετωπισουν το Αβερωφ. Στις 2 που εγιναν παντως δεν βρηκαν και η νικη στον ναυτικο πολεμο περασε στην Ελληνικη πλευρα με ολα τα ωφελη της.

Στην φανταστικη περιπτωση που καλουμαστε να διαλεξουμε μεταξυ ενος Ταιγκερ με σχετικα ανεκπαιδευτο πληρωμα και οχι και τοσο προθυμου να θυσιαστει και 5 Τ34 με εκπαιδευμενα ηρωικα πληρωματα εγω θα διαλεγα το Ταιγκερ οπως και το F22 απεναντι σε 5 F16.

Πρεπει να γινει κατανοητο στον Ελληνα πολιτη οτι ο πολεμος δεν μοιαζει με τις επικες ταινιες του του χολιγουντ αλλα οτι το ανωτερο υλικο (σε συνδυασμο και με αλλους παραγοντες οπως η εκπαιδευση και οι τακτικες) κατα κανονα νικα.

AXEΡΩΝ 5 Δεκεμβρίου 2013 - 10:28:00 μ.μ. EET  

Μανώλη,δέν διαφωνούμε,ἀλλά ἐγώ ἐστιάζω στα γεγονότα ὅπως διαδραματίστηκαν,ὅταν ἀναφέρομαι στην στάση των Ὁθωμανῶν στο θέμα του ναυτικοῦ πολέμου στο Αἰγαίο,την ἐπίμαχη περίοδο 1912-13.
Ἡ ἀξία των πολεμικῶν ἐπιτυχιῶν ἐξαργυρώνεται «ἑν τῆ παλάμη»,αὐτό εἶναι το νόημα.
Ἡ συντριπτική νίκη της χριστιανικῆς ἀρμάδας ἕναντι της ὀθωμανικῆς στην Ναύπακτο δέν ἐξαργυρώθηκε,και ἡ ὁθωμανική αὐτοκρατορία ἐπέζησε ἄλλα 250 τόσα χρόνια.
Οἱ ναυμαχίες της Ἕλλης και της Λήμνου ἐξαργυρώθηκαν,και ἡ Ἑλλάς κέρδισε το Αἰγαίο ἀπό την ὁθωμανική αὐτοκρατορία.
=====================================================
Βαγγέλη
Μή χαλιέσαι με τους σχολιαστές,ἡ πολιτικιά ἠγεσία πάντα θα ψάχνεται πώς να την βγάλει τζάμπα στην ἄμυνα,ἤ πώς θα ἀκυρώσει την ὅποια ἀκριβοπληρωμένη πρόοδο ἤ βελτίωση,πάντοτε βέβαια «με τίς καλύτερες προθέσεις».

Μάριος 5 Δεκεμβρίου 2013 - 10:31:00 μ.μ. EET  

Ε ναι, στην τελική δεν διαφωνώ μαζί σου. Σήμερα ο πόλεμος βασίζεται σε ένα τρίποδο "φρόνημα, υλικό, εκπαίδευση" και αν πάρεις το ένα από τα τρία τα άλλα δεν έχουν νόημα και νομίζω ότι το ρεζουμέ είναι ότι στην περίπτωση που μελετάμε οι έλληνες είχαν και τα τρια ενώ ο εχθρός είχε... κάποιες ελλείψεις.

sbdbarge 7 Δεκεμβρίου 2013 - 12:37:00 μ.μ. EET  

Η ιστορία βρίθει από περιπτώσεις κατά τις οποίες η ανώτερη εκπαίδευση υπήρξε αποφασιστικός παράγοντας επικράτησης εναντίον αντιπάλου με ελαφρά υπεροχή υλικού. Αντιθέτως, η προσπάθεια αντιστάθμισης της έλλειψης εκπαίδευσης με τον ανώτερο ποιοτικά εξοπλισμό υπήρξε συνήθως συνταγή καταστροφής. Αυτά βεβαίως εφ' όσον η διαφορά στον τομέα του υλικού δεν είναι χαοτική.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP