Συρία: η "μπάλα" και πάλι στο γήπεδο της G20

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Του Κώστα Ράπτη

Η απόφαση του Barack Obama να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης στη Συρία συνιστά αναβολή, αν όχι ακύρωση, των πολεμικών σχεδίων, αφήνοντας χώρο για την αναζήτηση νέων συναινέσεων μεταξύ των ηγετών της G20, οι οποίοι συναντώνται στα μέσα της εβδομάδας στην Αγία Πετρούπολη.

Οι λόγοι για την ταλάντευση αυτή ανάγονται στην αντίφαση που εξαρχής χαρακτηρίζει την αμερικανική στάση απέναντι στην συριακή κρίση, ήτοι την αδυναμία της Ουάσιγκτον να ελέγξει μιαν «αλλαγή καθεστώτος» η οποία κατά τα λοιπά είναι άκρως επιθυμητή. Επιπλέον, σε αντίθεση με προηγούμενους στόχους, όπως λ.χ. το Ιράκ ή η Λιβύη, η Δαμασκός δεν στερείται διεθνών ερεισμάτων, ενώ αντίθετα οι δυνάμεις που ωθούν τις ΗΠΑ σε μία πολεμική εμπλοκή (π.χ. μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, Τουρκία) αποτελούν συμμάχους εν πολλοίς αυτονομημένους που εμπνέουν επιφύλαξη στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Είναι λ.χ. χαρακτηριστικό το πρόσφατο άνοιγμα της Σαουδικής Αραβίας προς τη Ρωσία, με την επίσκεψη τον περασμένο μήνα του επικεφαλής των μυστικών της υπηρεσιών πρίγκηπα Bandar bin Sultan στο Κρεμλίνο, αλλά και ο ρόλος της στην Αίγυπτο (όπου επίσης η Μόσχα επιχείρησε να προωθηθεί, σε ανατροπή όλης της τάξης πραγμάτων που ισχύει μετά τις συμφωνίες του Camp David το 1979, προτείνοντας στον στρατηγό Sisi στρατιωτική συνεργασία).

Το κλίμα πολεμικής ετοιμότητας που καλλιεργήθηκε όλη την προηγούμενη εβδομάδα αποτέλεσε από την άποψη αυτή μια στροφή 180 μοιρών σε σχέση με τις έως τότε κινήσεις της Ουάσιγκτον, με κυριότερη την προετοιμασία από κοινού με τη Μόσχα της διεθνούς διάσκεψης «Γενεύη 2» για την εξεύρεση πολιτικής λύσης στην συριακή κρίση.

Οι λόγοι που την επέβαλαν είναι εντέλει οι ίδιοι με αυτούς που τώρα υπαγορεύουν, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το «φρενάρισμα» της πολεμικής προετοιμασίας.

Η ενίσχυση της θέσης του Bashar al-Assad όλο το προηγούμενο διάστημα όχι μόνο στο πεδίο της μάχης (βοηθούσης και της εμπειροπόλεμης Χεζμπολλάχ του Λιβάνου) αλλά και πολιτικά (με αποτέλεσμα μια «αναβάπτισή» του στις κάλπες το 2014 να φαντάζει όλο και πιο πιθανή) δεν ανατρέπεται από μία πολεμική προετοιμασία η οποία καταγγέλλεται από τη συριακή διασπορά και από εκείνο το τμήμα της αντιπολίτευσης το οποίο δεν εξοπλίζεται από το εξωτερικό.

Από την άλλη πλευρά, οι αντιδράσεις του Ιράν και της Ρωσίας «ζυγίστηκαν» κατά την προηγούμενη εβδομάδα και αποδείχθηκε ότι η μεν Τεχεράνη δηλώνει αποφασισμένη, σε περίπτωση πολέμου, να κινητοποιήσει όλες τις φίλιες δυνάμεις της στην περιοχή, απειλώντας την σταθερότητα του Ισραήλ (κυρίως μέσω της Χεζμπολλάχ) και της Σαουδικής Αραβίας (μέσω της σιιτικής της μειονότητας).

Όσο για τον Vladimir Putin, στη βαρυσήμαντη ομιλία του στο Βλαδιβοστόκ, απέφυγε την υιοθέτηση ύφους αντιπαράθεσης προς τις ΗΠΑ (μάλιστα απευθύνθηκε στον Obama όχι ως ομόλογό του, αλλά ως τον κάτοχο του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης). Ωστόσο, σημείωσε χωρίς περιστροφές ότι είναι «απόλυτη ανοησία» να αποδίδεται στις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις η επίθεση με χημικά όπλα στα περίχωρα της Δαμασκού στις 21 Αυγούστου, η οποία κατά τη γνώμη του υπήρξε «προβοκάτσια» από «αυτούς που θέλουν να σύρουν ισχυρά μέλη της διεθνούς κοινότητας, και ιδίως τις ΗΠΑ, στη συριακή κρίση». Παρατήρησε δε ότι η Ουάσιγκτον δεν έχει το έρεισμα για μια θεμελιώδη απόφαση να επιτεθεί στη Συρία, ενώ δήλωσε ότι εξεπλάγη (ευχάριστα) από το ότι οι ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και η Βρετανία, δεν ευθυγραμμίζονται με τις αμερικανικές επιλογές αλλά «αναλύουν τα γεγονότα, βγάζουν συμπεράσματα» και ενεργούν «με βάση τα εθνικά τους συμφέροντα και την κοινή λογική».

Εξ ού και το διπλό πρόβλημα αξιοπιστίας που αντιμετωπίζει ο Obama, καθώς από τη μία εμφανίζεται έτοιμος να παρακάμψει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ως άλλος Bush και από την άλλη δεν διαθέτει μιαν (ευπρόσωπη) «συμμαχία των προθύμων». Όσο για τον αμερικανικό πληθυσμό επιμένει να απορρίπτει στις δημοσκοπήσεις το ενδεχόμενο ανάληψης δράσης – έστω και περιορισμένης όπως την περιγράφει ο Obama δυσαρεστώντας την ίδια στιγμή του ιέρακες του Κογκρέσου

Πηγή:www.capital.gr

4 σχόλια:

Ανώνυμος 2 Σεπτεμβρίου 2013 - 7:58:00 μ.μ. EEST  

http://www.understandingwar.org/sites/default/files/Updated%20Syrian%20Air%20Force%20and%20Air%20Defense%20Capabilities%20Brief_8May.pdf

Αυτό το άρθρο βγαίνει στην πρώτη σελίδα του Google με την αναζήτηση 'syrian air defense". Δεν γνωρίζω για την αξιοπιστία του εν λόγω ιστοτόπου, όμως το σημαντικότερο που αναφέρεται μέσα στο άρθρο είναι ότι τυχόν χημικά όπλα δεν μπορούν να εξουδετερωθούν πλήρως χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις. Επομένως, θα πρέπει να συζητήσουμε τους πραγματικούς στόχους τους οποίους θα εξυπηρετήσει ένα ενδεχόμενο πλήγμα με τα χαρακτηριστικά που περιγράφουν οι ΗΠΑ.

dimitris 3 Σεπτεμβρίου 2013 - 10:15:00 π.μ. EEST  

το ισραήλ τι γνώμη έχει? θέλει τον Άσαντ ή θέλει τους αντικαθεστωτικούς δίπλα του?

Ανώνυμος 3 Σεπτεμβρίου 2013 - 12:20:00 μ.μ. EEST  

το ισραήλ θέλει να αλληλοσκοτώνται για να έχει την ησυχία του. και όταν διαλυθούν και οι δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις, θα κοιτάξει να ανέβει στην εξουσία, όποιος θα εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά του, (βλ.και αίγυπτο, που με τους στρατ.είχε την ησυχία του και όλα καλά).

Ανώνυμος 3 Σεπτεμβρίου 2013 - 12:22:00 μ.μ. EEST  

@dimitris

την ησυχία του.

η συρία για εσωτερικούς λόγους έχει ξεκινήσει σχεδόν όλους τους πολέμους και έχει εισβάλει σε όλα τα γειτονικά απο μια τουλάχιστον φορά (εκτός της νατοικής τουρκίας)

η μόνη λύση είναι να πάνε οι βόρειοι άραβες στα φυσιολογικά τους σύνορα που δεν απέκτησαν ποτέ ύστερα τον διαμοιρασμό μεταξύ άγγλων και γάλλων στον ΑΠΠ. η συρία το ιρακ η ιορδανία ο λίβανος και η παλαιστίνη θα ήταν ένα κράτος υπο τον βασιλιά της ιορδανίας. τουλάχιστον θα πάψουν τα εσωτερικά και θα ασχοληθούν μόνο με τα εξωτερικά. και αυτό πρόοδος είναι μετά απο την τουρκοκρατία και την απολυταρχία του τελευταίου αιώνα.

@2 Σεπτεμβρίου 2013 - 7:58:00 μ.μ. EEST

φίλε το να εξοντώσεις με αεροπορία χημικά όπλα είναι αστείο. να στείλεις αεροπλάνα να βρουν συγκεκριμένη μοίρα πυροβολικού ή μονάδα ΕΔ που έχει την συγκεκριμένη στιγμή πυρομαχικά προς χρήση, καλύτερα παίξε τζόκερ.

φυσικά και υπάρχουν άλλα συμφέροντα - το πέρασμα μέσα απο την συρία των αγωγών του ιράκ αποφεύγοντας και τα επίφοβα στενά του κόλπου, τα διόδια του σουέζ και τον 3ήμερο δρόμο.

τα χημικά είναι δικαιολογία. που ήταν το '90 όταν τα πέταγαν οι τούρκοι;

μηδενιστής

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP