«Τα δέντρα της Ταξίμ τράφηκαν από τους νεκρούς μας»

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

Ταξίμ στο παρελθόν. Ως το 1930 βρισκόταν εκεί το αρμενικό νεκροταφείο Πανγκαλτί.
Πάνω στην Ταξίμ βράζει το αίμα του τουρκικού λαού, κάτω ουρλιάζει η ιστορία των Αρμενίων
Της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα

«Ολα τα δέντρα της Ταξίμ έχουν τραφεί από τους νεκρούς μας. Ομως ακόμη κι αυτά θα θαφτούν κάτω από ένα τερατώδες mall ή θα ξεριζωθούν μαζί με τις ρίζες της αρμενικής ιστορίας». Πάνω στην Ταξίμ βράζει το αίμα του τουρκικού λαού. Από κάτω ουρλιάζει η ιστορία των Αρμενίων. Ιστορία η οποία παραλίγο να ξεριζωθεί στο βωμό της ανάπτυξης. Κάθε άλλο παρά τυχαίο το γεγονός ότι ανάμεσα στους πρώτους 50 διαδηλωτές που κατέφθασαν στην πλατεία Ταξίμ, στις 28 Μαΐου, ήταν διανοούμενοι της Πόλης, οι περισσότεροι ενεργοί στα θέματα της αρμενικής γενοκτονίας. Ανάμεσά τους ο γνωστός και στην Ελλάδα, κοινωνιολόγος και ιστορικός Τανέρ Ακτσάμ, ο καθηγητής Κοινωνικής Ιστορίας Τζεγκίζ Ακτάρ και άλλοι υποστηρικτές των ελευθεριών μειονοτήτων. Φωτογραφήθηκαν και ανέβασαν τη φωτογραφία τους στο facebook: Occupy Gezi. Μπιριντζί γκιουν. Ελληνιστί, 1η μέρα διαδήλωσης.

Μέσα στο λευκό πλαίσιο η ιδιοκτησία του αρμενικού νοσοκομείου Σουρπ Αγκόπ,
στο οποίο ανήκε και το νεκροταφείο Πανγκαλτί, πριν κατασχεθεί
Αναδρομή στο παρελθόν: ώς το 1930 η περιοχή της Ταξίμ ήταν νεκροταφείο - το μεγαλύτερο μη μουσουλμανικό. «Ηταν το αρμενικό νεκροταφείο Πανγκαλτί. Ηταν ιδιοκτησία του αρμενικού νοσοκομείου/εκκλησίας Σουρπ Αγκόπ (Αγιος Ιάκωβος)» λέει η Κουίν Μινασιάν, εκπαιδευτικός, Ελληνίδα αρμενικής καταγωγής, κρατώντας στα χέρια της τη φωτογραφία του μνημείου της 11ης Απρίλη. «Αυτό ήταν το αρμενικό μνημείο για τη γενοκτονία στο Ταξίμ», συνεχίζει η ίδια. «Θάφτηκε για πάντα κάτω από το ξενοδοχείο "Ντιβάν". Αρμενικές ταφόπετρες έβγαιναν στην επιφάνεια τις μέρες που γίνονταν τα έργα στο πάρκο Γκεζί».



Ολόκληρη η περιοχή, εκεί που βρίσκεται σήμερα το «Χίλτον», το «Ντιβάν» και τα κτήρια των κρατικών καναλιών (Radio Istanbul Harbiye Military camp) ήταν μέχρι το 1930 το νεκροταφείο των Αρμενίων. Χτίστηκε το 1560 με πανάκριβες πλάκες «ντουφ» οι οποίες με την κατάσχεσή του, πουλήθηκαν ή χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του πάρκου Γκεζί και της πλατείας Εμινονού

Επιστροφή στο παρόν. Στην πρώτη διαδήλωση, που πραγματοποιήθηκε στην Ταξίμ στις 28 Μαΐου, συμμετείχαν περίπου 300 πολίτες (οι οποίοι σε λίγες ώρες έγιναν περισσότεροι από 1.000). Ανάμεσα τους ο Σίρι Σουρέ Οντέρ, Τούρκος βουλευτής, ενεργός σε θέματα δικαιωμάτων των μειονοτήτων, ο οποίος συμμετείχε και φέτος σε πολλές εκδηλώσεις για τη γενοκτονία του 1915. «Ηταν κατά κάποιο τρόπο, ο επικεφαλής της πρώτης διαδήλωσης. Ξεκίνησε να μιλάει στους αστυνομικούς ώσπου κάθισε μέσα στη δαγκάνα της μπουλντόζας. Τον ψέκασαν από πολύ κοντινή απόσταση στα μάτια. Διακομίστηκε στο νοσοκομείο και έχει ακόμα προβλήματα. Το ίδιο βράδυ στήθηκαν σκηνές στην πλατεία», λέει η κ. Μινασιάν. Η ίδια την Πρωτομαγιά είχε δει τη σπίθα της εξέγερσης, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Ταξίμ. Το σίγουρο είναι ότι τα δέντρα του Γκεζί δεν μπορούν να κρύψουν το δάσος: η ιστορία του τόπου κραυγάζει μέσα από τα χαλάσματα όχι μόνο την επιστροφή της κλεμμένης περιουσίας -που ακολούθησε τη γενοκτονία- από τις τουρκικές μειονότητες, αλλά και τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης.

Πηγή Ελευθεροτυπία



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP