Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013


1. Μία οφειλόμενη πράξη χρέους

Η διερεύνηση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από το νεοτουρκικό και κεμαλικό καθεστώς αποτέλεσε ένα ζήτημα ταμπού για την ελληνική ιστορική και πολιτική επιστήμη. Το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας του 1930, η ταυτόχρονη ένταξη της Ελλάδας και της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, [1]αλλά και σύγχρονα η αποκαλούμενη προσέγγιση των δύο κρατών, αποτέλεσαν σημεία σταθμοί (και) για το Ποντιακό ζήτημα. Είναι αυτές οι παράμετροι «που η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού δεν απέκτησε τη δικαίωση που επιβαλλόταν να αποκτήσει», όπως τονίζει ο συγγραφέας στην εισαγωγή του. [2] Αφενός γιατί το πολιτικό κλίμα δεν επέτρεψε να διερευνηθεί το έγκλημα των μαζικών δολοφονιών εναντίων των Ελλήνων, αφετέρου όταν αυτό έγινε μετά από πρωτοβουλία επιστημόνων και διανοουμένων ως ελάχιστο χρέος έναντι της συλλογικής μνήμης, αντιμετώπισε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον.

Ωστόσο μετά από αγώνες και προσπάθειες πολλών ετών από Πόντιους της δεύτερης γενιάς και συλλόγους του εσωτερικού και του εξωτερικού, το Ελληνικό κοινοβούλιο αναγνώρισε το 1994 τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, θεσπίζοντας την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης και τιμής. Ο νόμος για την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος ήταν από μόνος του ένα σταθμός στη νεώτερη ελληνική ιστορία, ότι πιο πολύτιμο ίσως είχε να προσφέρει το ελλαδικό κράτος προς τα θύματα της εκκαθάρισης από την ιστορική πατρίδα και προς τους απογόνους τους, τους πρόσφυγες που έφτασαν ρακένδυτοι στην Ελλάδα και παρόλα αυτά συνεισέφεραν στο ελληνικό πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Η αναγνώριση της γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων είχε πολλές συνιστώσες και άλλες τόσες προτεραιότητες. Η προστασία της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, «πράξη καθήκοντος προς την ιστορία και πράξη ευθύνης απέναντι στις νεότερες γενιές των Ελλήνων», [3] η διεθνοποίησή της σε όλα τα επίπεδα (αναγνώριση από την Τουρκία, η καταπάτηση δικαιωμάτων των ποντιόφωνων που ζουν στην Τουρκία και ιδιαίτερα στον τόπο διαβίωσής τους στον Πόντο), η εγκατάσταση των Ποντίων προσφύγων από την τ. Σοβιετική Ένωση στην Ελλάδα, η τεκμηρίωση της γενοκτονίας.

Για λόγους που είναι γνωστοί και κατανοητοί όπως αναφέραμε παραπάνω και συνδέονται με συμφέροντα ξένα με τη μνήμη και την πραγματική φιλία μεταξύ των λαών η απόφαση της εθνικής αντιπροσωπείας για την έκδοση των ντοκουμέντων της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, δεν υλοποιήθηκε άμεσα. Έτσι πέρασαν 10 ολόκληρα χρόνια ώσπου η Ελληνική Βουλή να εκδώσει το βιβλίο του καθηγητή πανεπιστημίου Κωνσταντίνου Φωτιάδη, το οποίο τεκμηρίωσε τις δολοφονίες 353000 Ελλήνων στον Πόντο το διάστημα 1916-1923.

Το βιβλίο χωρίζεται σε 13 κεφάλαια τα οποία καλύπτουν την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου, την εθνολογική κατάσταση στην περιοχή, τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις και το νεοτουρκικό καθεστώς, το οποίο στράφηκε εναντίον των Ελλήνων (και των Αρμενίων), το πρόγραμμα του κεμαλικού καθεστώτος για την εθνοκάθαρση στον Πόντο. Το βιβλίο περιλαμβάνει πρωτογενείς πηγές, καρπός της πολύχρονης έρευνας του συγγραφέα σε κρατικά αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Μ. Βρετανίας, της Αυστρίας, της Ιταλίας, του Βατικανό, της Κοινωνίας των Εθνών και της Ελλάδας, ενώ παρατίθεται και πλούσια βιβλιογραφία και αρθρογραφία, ελληνική και ξένη.



2.Το αδίκημα

Η γενοκτονία των Ποντίων (1916 – 1923) με τα πάνω από 353.000 θύματα, αποτελεί μία μεγάλη γενοκτονία του 20ου αιώνα. Ο όρος γενοκτονία όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας και πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Ο μερικός ή ολικός αφανισμός μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας εμπίπτει, σύμφωνα προς το άρθρο 1 της ειδικής Σύμβασης, την οποία έχει ψηφίσει η Γενικής Συνέλευση του ΟΗΕ το 1948 στο έγκλημα της γενοκτονίας, διακρινόμενο από τα εγκλήματα πολέμου, αφού «δεν παραβιάζει μόνον τους πολεμικούς κανόνες, αλλά το ίδιο αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εφόσον δεν αναπέμπει σε συγκεκριμένα άτομα ή έθνος, αλλά αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα». [4] Έτσι η γενοκτονία αποτελεί το βαρύτερο έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει παραγραφή. Αυτός ο οποίος διαπράττει τη γενοκτονία δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι, στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί.

Η 19η Μαΐου 1919 ημερομηνία την αποβίβασης του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, είναι η αρχή για τη δεύτερη και πιο σκληρή φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, η εξάλειψη της Ποντιακής ηγεσίας στην Αμάσεια το 1921, [5]οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι μαζικές δολοφονίες, ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν μετά από εξοντωτικές πορείες, στην Ελλάδα, στη ΕΣΣΔ, το Ιράν, στη Συρία, και αλλού (Αυστραλία, ΗΠΑ) ή ως μέσο αυτοάμυνας να αναληφθεί αντιστασιακή δράση εναντίον του οργανωμένου σχεδίου εξόντωσης. Έχει γίνει πλέον σήμερα αντιληπτό ότι τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το ποντιακό αντάρτικο. [6]Τον επίλογο της ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά το 1922-1923.
________________________________________

[1] Μαλκίδης Θ. Η πολιτική της Ελλάδας και της Τουρκίας μετά την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Αθήνα 2000, σ.45.
[2] Φωτιάδης, Κ. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία Αθήνα 2004, σ.16
[3] Πρόλογος του πρώην προέδρου της Βουλής των Ελλήνων Α. Κακλαμάνη. Φωτιάδης, Κ. ο.π σ.11.
[4] Destexhe, A., Rwanda and genocide in the Twentieth Century, New York , New York University Press. 1996, p. 2
[5] Φωτιάδης, Κ. οπ. Κεφάλαιο Ι΄ Το Μαρτυρολόγιο 1921, σ. 365-419.
[6] Βλ. Φωτιάδης, Κ. οπ. κεφάλαιο ΙΓ¨ σ. 457 κ.ε καθώς και για τις ευθύνες των ελλαδικών κυβερνήσεων.
Θεοφάνης Μαλκίδης


Και το βιβλίο του Κ. Φωτιάδη Ιστορία του Ποντικού Ελληνισμού:






14 σχόλια:

Ανώνυμος 19 Μαΐου 2013 - 12:38:00 μ.μ. EEST  

Ως πότε θα "κάνουμε την πάπια" και θα "χαριζουμε" στους απέναντι τα εγκλήματα που έχουν δοαπράξει εις βάρος του Ελληνισμού στο όνομα του πολιτικού κλίματος, της συμφιλίωσης των λαών ή για ένα κομμάτι υφάσματος (λόγια των αμερικάνων)όταν ΔΛΟΦΟΝΗΣΑΝ τον Σολωμό στα 1996;;!
είναι ΠΑΡΗΓΟΡΟ ότι ο λαός ΘΥΜΑΤΑΙ και αφήνει τους "πολιτικάντηδες" στην "πολιτισμένη" αδράνεια και απάθεια τους και στην άκρη!

Γιάννης

Φτωχός και μόνος κάου - μπόυ 19 Μαΐου 2013 - 2:51:00 μ.μ. EEST  

Μπράβο παιδιά γιατί με την κρίση κοντεύουμε να πάθουμε αφασία και ξεχνάμε τα βασικότερα. Μέχρι και εγώ το είχα ξεχάσει, ώσπου το πρωί ο ιερέας μνημόνευσε στο τέλος ενός άσχετου μνημοσύνου τους "σφαγιασθέντας αδελφούς μας του Πόντου" και έπειτα ξανά στο τέλος της θείας λειτουργίας.

Μια μικρή ιστορία:Η γιαγιά μου από την πλευρά του πατέρα μου άφησε πίσω ένα μικρό παιδί της. Πάντοτε το θυμόταν και έκλαιγε. Την ιστορία του την είπε στη μητέρα μου, τη νύφη της. Από εκεί η μητέρα μου το μετέφερε στη δική της νύφη, τη γυναίκα μου, που ανέλαβε, όταν πια έφυγε η μητέρα μου, να τον μνημονεύει με τους νεκρούς (κανείς πια δεν είχε μείνει να τον θυμάται). Πρόσφατα το έμαθε η κόρη μου και έγραψε ένα μικρό κείμενο γι αυτό - είχε σκοπό να το στείλει σε έναν διαγωνισμό - και το καθήκον να τον μνημονεύει με τη σειρά της, όταν εμείς εγκαταλείψουμε τούτη τη ζωή. Τουλάχιστον αυτός ο νεκρός έχει τέσσερις γενιές να τον θυμούνται, χωρίς οι τρεις να τον έχουν γνωρίσει. Με τους άλλους τι γίνεται όμως; Να δείτε που στο τέλος μόνο η εκκλησία θα μείνει να τους θυμάται.

Μόνο που εθνική ταυτότητα είναι η μνήμη. Και στον καιρό που ζούμε όλα είναι υπό αίρεση και διαπραγμάτευση, όλα εκτός από τη μνήμη. Γιατί μόνο η μνήμη είναι το εμπόδιο να μετατραπούμε από επώνυμο γένος σε ανώνυμη μάζα. Η μνήμη εν τέλει μας κρατά όρθιους για να μη γίνουμε ανώνυμοι χοίροι στο χοιροστάσι της Κίρκης του καταναλωτισμού και της παγκοσμιοποίησης.

Alexandros 19 Μαΐου 2013 - 3:46:00 μ.μ. EEST  

Θα συμφωνήσω απολύτως με τον Φτωχό και Μόνο κάου-μπόυ!


Μια θλιβερή επέτειος, που πάντα πρέπει να μένει ζωντανή στις μνήμες μας! Όσο θυμόμαστε τους προγονούς μας τόσο μένουν αθάνατοι!

Ν.Μ.Π. 19 Μαΐου 2013 - 5:33:00 μ.μ. EEST  

Φίλε μου με συγκίνησες..

"Να δείτε που στο τέλος μόνο η εκκλησία θα μείνει να τους θυμάται."
Ας ελπίσουμε να έχεις άδικο.

Για να μας δώσω λίγη ελπίδα θα σου πω και εγώ μία δική μου μικρή ιστορία.

Η γιαγιά μου ήταν απο την Καππαδοκία, γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε εκεί. Ήταν τόσο πικραμένη απο τον ξεριζωμό, που δεν μου μίλησε ποτέ για όσα της συνέβησαν. Ούτε οι γονείς μου καθώς δούλευαν όλη μέρα. Στο σχολείο δεν μάθαμε ποτέ για το Βυζάντιο. Ελάχιστα μάθαμε για την Μικρασιατική εκστρατεία. Ελάχιστα και για την καταστροφή. Καλά για τον Πόντο ούτε για αστείο. Δεν έβγαινε η ύλη βλέπεις. (Θα ακουστεί αστείο, αλλά θυμάμαι εκείνα τα χρόνια την απορία μου που πήγαν 1500+ χρόνια στην Ελληνική ιστορία.)
Όταν ενηλικιώθηκα πια, άρχισα να ασχολούμαι με την ιστορία μας. Ξέρεις γιατί; Γιατί όποτε ακουγα για την Μ.Ασία και την Πόλη ένιωθα μια ανεξήγητη θλίψη και συγκίνηση. Παρόλο που δεν με είχε επηρεάσει κανείς!

Μιας και πήρα φόρα θα πω άλλη μία ιστορία.
Ο γείτονάς μου, απόγονος Μικρασιατών, αποφάσισε να πάει στην Πόλη για διακοπές.
Είναι πλέον μεγάλης ηλικίας και άθεος. Όταν μπήκε στην Αγιά Σοφία, καθαρά για τουριστικούς λόγους, άρχισε χωρίς λόγο να κλαίει με λυγμούς. Δεν μπορούσε να το εξηγήσει και του έκανε τόση εντύπωση αυτή η περίεργη συγκίνηση, που όταν γύρισε μας το διηγήθηκε.

Βλέπεις, με έναν ανεξήγητο τρόπο, η μνήμες των προγόνων περνούν μέσα στις επόμενες γενιές.

Δεν θα είναι εύκολο να ξεχάσουμε!

Ν.Μ.Π.

Ανώνυμος 19 Μαΐου 2013 - 10:53:00 μ.μ. EEST  

ο φκμκ γράφει ότι στο τέλος όνο η εκκλησία θα τους θυμάται!
όμως πως εξηγείται το φαινόμενο όλες οι φυλλάδες του Σαβκου να έχουν ειδικά αφιερώματα, βιβλία, ακόμη και cds για την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και να διαφημίζονται ΣΥΝΕΧΩΣ στην τηλεόραση;! έστω και για εμπορικούς σκοπούς ΚΑΤΙ είναι κι αυτό, όσο παράδοξο κι αν μας φαίνεται, αφού αγοράζοντας την κάθε φυλλάδα, θέλοντας και μη θα διαβάσεις και το ένθετο και αν δεν θυμάσαι, θα θυμηθείς ή αν ΠΟΤΕ δεν σου έχουν πει, να η ευκαιρία για να μάθεις και για τα δεινά που πέρασαν καποιοι εκτός Ελλάδος Έλληνες!

Γιάννης

Pro από Συμβασιλεύουσα 19 Μαΐου 2013 - 11:48:00 μ.μ. EEST  

Το ιδιο εχω παθει και εγω σε διαφορες περιπτωσεις με εικονες απο την "πατριδα" ενω μου εχουν διηγηθει και αντιστοιχες ιστοριες για την ΑγιαΣοφιά . Ειναι πραγματικα πολυ ιδιαιτερο αυτο που μας συμβαινει .

Ανώνυμος 20 Μαΐου 2013 - 10:08:00 π.μ. EEST  

"Όταν μπήκε στην Αγιά Σοφία, καθαρά για τουριστικούς λόγους, άρχισε χωρίς λόγο να κλαίει με λυγμούς."

υπάρχει έλληνας που να μην κλάψει;
άθεος ή μη; εγώ έτρεμα για κανα τέταρτο...

μηδενιστής

ΑΧΕΡΩΝ 20 Μαΐου 2013 - 10:29:00 μ.μ. EEST  

Σε κάθε ἄνθρωπο ὑπάρχει μία μεταφυσική,ὑπερβατική "χορδή",και ὑποπτεύομαι ότι συχνά γίνεται σύγχυση του ὅρου "ἄθεος" με τον ὅρο ἄθρησκος,ὁ ὁποίος πάλι μπορεί να καλύπτει μία ποικιλία στάσεων ἔναντι της θρησκείας.
Ἕν πάση περιπτώσει,ἡ Ἀγιά-Σοφιά συνδυάζει την διάσταση του μεταφυσικοῦ και του ὑπερβατικοῦ με τον ἑθνικό μυστικισμό ἡμῶν των Ἑλλήνων,ἐπιτομώντας ἐκείνο το ἐσώψυχο "πάλι με χρόνια με καιρούς,πάλι δικά μας θἄναι".
Ἀλλά και για τους Τούρκους και τούς περισσότερους ἰσλαμιστές εἶναι το ἴδιο,ἀπό την ἀντίστροφη ὅμως θεώρηση,ὣς συμβολισμός της ἐπικρατήσεως του Τουρκισμού/Ἰσλάμ ἔναντι του Ἑλληνισμοῦ/Χριστιανισμοῦ.
Εἶναι ὁπωσδήποτε ἐνδιαφέρον,ότι τα μισά τεμένη που χτίζουν ἤ διαρρυθμίζουν οἱ Τοῦρκοι στην Γερμανία,τα ὀνομάζουν Ayasofya.

Ανώνυμος 21 Μαΐου 2013 - 9:45:00 π.μ. EEST  

@ΑΧΕΡΩΝ

και ο Παρθενώνας εκκλησία ήταν μέχρι τον αιώνα μας. της αθηνάς αρχικά, της μαρίας στη συνέχεια. μάλιστα ήταν περισσότερα χρόνια της δεύτερης απο την πρώτη. χώρια που τέλειωσε την καριέρα του σαν τζαμί...

δεν έχει να κάνει αν στο εσωτερικό κάποιος έκλαιγε για το άρρωστο παιδί του στο 12θεο, στον χριστιανισμό ή στο ισλάμ όσο οτι το κτήριο είναι η ελλάς.

το ίδιο και η αγ σοφιά. είναι σύμβολα όσο η σημαία και ο παπάς με το φλάμπουρο και το φάντομ απο πίσω.

μηδενιστής

Pro από Συμβασιλεύουσα 21 Μαΐου 2013 - 10:56:00 π.μ. EEST  

@ μηδενιστη

Αδελφε μου . Ετρεμες δηλαδη και στον Παρθενωνα για 15 λεπτα; Μηπως ειναι πιο συνθετα τα πραγματα;
Η περιγραφη των συμβολων που εκανες με βρισκει απολυτα συμφωνο .

@Αχερωντα

Συμφωνω μαζι σου 101% .
Εισαι πολυ καλος φιλε . Μπραβο .

Υγ . Μου αρεσει που σαν λαος εχουμε τετοια αντιληψη και ευαισθησια για πραγματα "αορατα" . Ισως αυτο να ειναι η "μαγια" που ελεγε ενας παπουλης .

Ανώνυμος 21 Μαΐου 2013 - 12:37:00 μ.μ. EEST  

@Pro από Συμβασιλεύουσα

όχι τόσο γιατί δεν είναι στα ξένα αλλά το δέος παρέμεινε και παραμένει. ο κάθε άνθρωπος νοιώθει δέος ανάλογα με τί αγάπη έχει μέσα του. για μας αυτά τα πράγματα είναι ιερά για άλλους αδιάφορα.

μηδενιστής

Ανώνυμος 21 Μαΐου 2013 - 2:37:00 μ.μ. EEST  

Να επισημάνω βεβαίως ότι τον ξεριζωμό του Πόντου και του εν γένει ελληνισμού-ρωμέικου της Ανατολής τον υπέγραψε με χέρια και πόδι ο "τρισμέγιστος" Βενιζέλος. (αμοιβαία ανταλλαγή πληθυσμών 500.000 μουσουλμάνοι- όχι όλοι Τούρκοι, με 1.000.000 Έλληνες (όχι απλ΄αχριστιανοί)

Το αποτέλεσμα ειναι ισχυροποίηση της Ελλάδας ως ελληνικού κράτους και εκμηδενισμός του ελληνισμού.

Τώρα που επιχειρείται παγκοσμίως η πολυπολυτισμικότητα φαίνεται καθαρά πόσο λα΄θος ήταν να ποντάρεις σε ένα εθνικά ομοιγενές "εθνικό" κράτος.

Σε λίγα χρόνια και ο ελληνισμός της Ανατολής θα έχει οριστικά χαθεί, αλλά και το κράτος δεν θα είναι τόσο "ελληνικό".

Κάτω ο Ελλαδισμός, ζήτω ο ελληνισμός

Αντώνιος ο από ΕΛΔΥΚ

ΑΧΕΡΩΝ 21 Μαΐου 2013 - 3:29:00 μ.μ. EEST  

@Μηδενιστή
Αὐτό που διαφοροποιεί την Ἀγιά Σοφιά ἀπό τον Παρθενώνα,κατά την ἄποψή μου,εἶναι ότι ἡ πρώτη ἀποτελεί σύμβολο καημοῦ και ἀνεκπλήρωτου πόθου.
Τον Παρθενώνα τον ἔχουμε δεδομένο,μᾶς ὑφίσταται και μᾶς ἀντέχει,τον τσιμεντώνουμε και τον ἐξαργυρώνουμε,τον βλέπουμε τα βράδυα φωτισμένο,και εἶναι αὐτό μία ἀπό τις λίγες ἀνταμοιβές του να εἶσαι Ἕλληνας.
Ἐνώ ἡ Πόλη και ἡ Ἀγιά Σοφιά...
Σε αὐτόν ἐδῶ τον ἰστοχώρο,ὑπήρξε ἀνάρτηση σχετικά με την ἐκκένωση των τελευταίων Ποντίων ἀπό την Γεωργία,το 1994(ἐπιχείρηση Χρυσόμαλλο Δέρας).
Περνώντας το πλοίο ἀπό τον Βόσπορο,ὁ λυράρης ἔπαιξε τον Θρῆνο της Ἀλώσεως.
Ἕξη αἰώνες γαλουχούμαστε οἱ Ἕλληνες με τον θρῆνο της Ἀλώσεως,ὀρισμένοι μάλιστα και με το "πάλι με χρόνια,με καιρούς"που ἀνέφερα στο προηγούμενο σχόλιο μου:ἔγραψα για τον ΕΘΝΙΚΟ μας μυστικισμό,ἀλλά φαίνεται ότι το προσπέρασες.
Και μάλιστα το προσπέρασες,ἐνώ ὁ ΙΔΙΟΣ το ἔχεις βιώσει.

@Pro
Με κολακεύει ἡ ἐκτίμηση σου,και ἄν κἄπου δέν συμφωνήσουμε 101%,πάλι φίλοι θα είμαστε.

Ανώνυμος 21 Μαΐου 2013 - 4:48:00 μ.μ. EEST  

@ΑΧΕΡΩΝ
"ΕΘΝΙΚΟ μας μυστικισμό"

δεν το προσπέρασα απλώς δεν είχα κάτι να πω. όπως είπα πριν η αγάπη και ο πόθος που έχει ο κάθε άνθρωπος μέσα του είτε είναι φυτευτά είτε όχι τον κάνουν να αντιδρά ανάλογα.
τα ίδια θα πάθαιναν οι τούρκοι σήμερα αν είχαμε πάρει την Πόλη το 22. μήπως δεν κλαίνε για την σαλονικ την μαμά του εθνάρχη τους;

@Αντώνη ΕΛΔΥΚάριε

φίλε μου φαντάζεσαι μια ελλάδα και μια τουρκία χωρίς την ανταλλαγή;
άκου τί θα γινόταν:
1. ολική σφαγή των ελλήνων κατά την διάρκεια του ΒΠΠ και πιθανή ένταξη της τουρκίας με τον άξονα επίτηδες για να τους ξεφορτωθεί. άουσβιτς στο ντιγιαρμπακιρ....
2. κανα εκ μουσουλμάνους στην ελλάδα των 4-5 εκ κατοίκων, στον ΒΠΠ, που δεν θα είχε το ανθρώπινο δυναμικό και το πείσμα της χαμένης πατρίδας να ξεσκίσει τους ιταλούς και θα πάθαινε τρελή πλάκα. το 45 θα έβρισκε την μακεδονία στα προ ΑΒΠ σύνορα. 12νησα και 7νησα ξέχασέ τα.
3. αν δεν έσφαζαν οι τούρκοι τους ρωμιούς ίσως να ζούσαν αυτοί όπως οι αρμένιοι σήμερα. κατεχόμενοι με κύρια γλώσσα το μούγκρισμα και σκούπισμα με το χέρι...

κακά τα ψέματα η ανταλλαγή ήταν τρελό δώρο σε μια τεράστια ήττα και σε μια μελλοντική γενοκτονία.

ο ελληνικός πληθυσμός έχει ξαναφύγει με το ζόρι απο την μ. ασία και το έχει κάνει 4-5 φορές ιστορικά.
τον 7ο αιώνα είχε αποικήσει την σλαβοκρατούμενη ελλάδα απο την αρχή αντιστρέφοντας τον 8 αιώνα πΧ.
τον 12 πέρασε αν θράκη για να καλύψει ότι είχε μείνει μετά το πέρασμα των βούλγαρων.
τον 15ο πέρασε ιταλία δίνοντας τα φώτα για την αναγέννηση και ελλάδα τροφοδοτώντας τα χωριά με κόσμο.
στον 20ο έδωσε ανάσα ζωής στη βλαχοελλάδα και έφτασε μέχρι την αμερική και την αυστραλία.

η ελλάδα είναι οι έλληνες. όπου πατάνε είναι γη ιερή είτε στην νίκαια είτε στην νίκαια είτε στην νίκαια. αρκεί να υπάρχουν.

μηδενιστής.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP