Οι νέες αυτοκρατορίες και η Ελλάδα

Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

του Γεωργίου Π. Μαλούχου

Ο κόσμος αλλάζει πιο πολύ απ’ ότι ίσως νομίζουμε, την ώρα που πολλοί επιμένουν ακόμα να πιστεύουν ότι υπάρχει αυτό που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ονομάζαμε «ενωμένη Ευρώπη» αγνοώντας την εξόφθαλμη πραγματικότητα, δηλαδή την οικοδόμηση της γερμανικής Ευρώπης. Η Ευρώπη που ξέραμε δεν υπάρχει πια: στη θέση της (ανα)γεννιέται μια νέα αυτοκρατορία με επίκεντρο την παλιά Πρωσία και αληθινή πρωτεύουσα το Βερολίνο: εκεί αποφασίζονται τα πάντα, όχι φυσικά σύμφωνα με τα «κοινά» ευρωπαικά συμφέροντα, αλλά σύμφωνα με τις εθνικές γερμανικές επιδιώξεις που μέσα από τα τρία τελευταία χρόνια κρίσης, έχουν «βαπτιστεί» ευρωπαικές. Ουδείς άλλος παίζει σήμερα ρόλο στην Ευρώπη, ούτε καν η Γαλλία, η καρδία της μεταπολεμικής οικοδόμησής της.

Την ίδια στιγμή, πολλοί είναι εκείνοι που αγνοούν και κάτι ακόμα: την προσπάθεια αναγέννηση μιας άλλης παλιάς αυτοκρατορίας και ιστορικής συμμάχου της γερμανικής αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής. Ανάμεσα σε αυτούς που την αγνοούν δεν βρίσκεται πάντως η βρετανική εφημερίδα Guardian που προ ημερών περιέγραψε σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και βαθύ κείμενο τις προσπάθειες της Αγκυρας να την αναστήσει. Η αλματώδης οικονομική ανάπτυξη, η διείσδυση σε βαλκανικές χώρες, το τέλος της κουρδικής απειλής, το χτίσιμο μίας πολεμικής μηχανής ισχυρότερης από ποτέ στο παρελθόν – ουδεμία «σύγκριση» με την Ελλάδα είναι πλέον εφικτή -, και, κυρίως, η θέση της Τουρκίας στον περιφερειακό καταμερισμό ισχύος και οι εξαιρετικά δουλεμένες συμμαχίες της, την μετατάσσουν σε κάτι πολύ διαφορετικό από ότι μέχρι σήμερα γνωρίζαμε.

Κακά τα ψέματα: την ώρα που την Ελλάδα την κυβερνούν διαδοχικά και επί χρόνια γόνοι πολιτικών οικογενειών και άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, η Τουρκία διοικείται από μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες της εποχής μας σε διεθνές επίπεδο: γιατί είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει, αυτό ακριβώς είναι ο πρωθυπουργός της Ταγίπ Ερντογάν και τίποτα λιγότερο. Είναι ο άνθρωπος που έχει δώσει στη χώρα του την ισχύ, το ρόλο και την αίγλη που μόνον στα ισχυρότερα χρόνια της εποχής της «Υψηλής πύλης» είχε – ούτε καν στα χρόνια του Κεμάλ…

Ταυτόχρονα με όλα αυτά, η Ρωσία ισχυροποιείται στο διεθνές γίγνεσθαι, έχοντας κι αυτή έναν άλλο μεγάλο ηγέτη, τον πρόεδρό της Βλαντιμίρ Πούτιν, που επίσης κατάφερε κάτι πολύ σημαντικό για την πατρίδα του: να της δώσει εκ νέου τη χαμένη, στα πρώτα μετασοβιετικά χρόνια, ισχύ και διεθνή υπόσταση. Αυτοί είναι οι «μεγάλοι παίκτες» σήμερα μέσα και γύρω από την Ευρώπη.

Είμαστε μπροστά σε αναθεώρηση των τετελεσμένων των Βαλκανικών Πολέμων;

Που βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, ακριβώς εκατό χρόνια μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο; Οι νέες αναδιατάξεις ενδέχεται να επηρεάσουν τα τετελεσμένα των Βαλκανικών Πολέμων; Ουδείς μπορεί να απαντήσει. Το βέβαιο είναι ότι βρισκόμαστε σε μια απολύτως νέα, αλλά και «παλιά» ταυτόχρονα, διάταξη δυνάμεων στην Ευρώπη και γύρω από αυτή που συσχετίζεται ευθέως με τις συνθήκες και τις δυνάμεις που είχαν πριν από εκατό χρόνια αναδιατάξει την περιοχή μας – απλώς αυτή τη φορά με την Ελλάδα σε πολύ δυσμενή θέση.

Επίσης, η νέα πραγματικότητα που σήμερα διαμορφώνεται έχει αφήσει πίσω της οριστικά τα αποτελέσματα όχι μόνον του Δεύτερου αλλά και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία έχουν αντιστραφεί πλήρως στο ευρωπαικό πλαίσιο. Οι μεγάλοι παίκτες που αναδύονται τώρα δυναμικά στο προσκήνιο είναι επί της ουσίας τα μεγάλα εθνικά – αυτοκρατορικά κέντρα της παλιάς Ευρώπης, με τη διαφορά ότι σε αυτό τον καταμερισμό δεν συμμετέχουν πια η Αγγλία (προς στιγμή τουλάχιστον – γιατί ο πρωθυπουργός της Ντέιβιτ Κάμερον ήδη εξήγγειλε ένα γιγάντιο εξοπλιστικό πρόγραμμα για τη χώρα) και η Γαλλία, η οποία έχει βρεθεί, δυστυχώς, σε περίπου ανύπαρκτο πια ρόλο στα πλαίσια της γερμανικής Ευρώπης.

Την ίδια στιγμή, κάτι επίσης πολύ σημαντικό συμβαίνει που θυμίζει ακόμα περισσότερο τον παλιό ευρωπαικό κόσμο και συμβάλλει κατά πολύ στην αναγέννηση των αυτοκρατοριών: οι ΗΠΑ κρατούν αποστάσεις από την Ευρώπη, μένουν διακριτικά μακριά, για τους δικούς τους εσωτερικούς οικονομικούς αλλά και γεωπολιτικούς λόγους σχετιζόμενους με άλλα μέτωπα, όπως λ.χ. η Βόρεια Κορέα ή το Ιράν. Τέλος, ο άλλος μεγάλος παίκτης, η ταχύτερα αναδυόμενη δύναμη του σημερινού κόσμου, η Κίνα, δεν έχει ιδιαίτερα ενεργή ανάμειξη στα ευρωπαικά πράγματα, παρά το γεγονός ότι η κατοχή μεγάλου τμήματος ευρωπαικού χρέους την αφορά άμεσα.

Οι παρεμβάσεις από Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ και Πεκίνο

Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα σήμερα, στις αρχές του 2013. Και σε αυτή την εικόνα, η Ελλάδα είναι, δυστυχώς, περίπου παντελώς ανύπαρκτη. Δεν έχει λόγο, δεν έχει ρόλο, δεν ακούγεται αλλά και δεν ρωτάται για τις ευρύτερες εξελίξεις: απλώς, λόγοι ευρύτερων ισορροπιών έχουν λειτουργήσει ως ένα βαθμό προστατευτικά μέχρι στιγμής γι αυτήν και ασφαλώς ερήμην της, όπως λ.χ. οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ υπέρ της Ελλάδας στις πιο οξείες στιγμές της οικονομικής κρίσης, απέναντι σε ένα πολύ επιθετικό Βερολίνο. Παρεμβάσεις υπήρξαν και από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου υπέρ της χώρας μας σε μία τουλάχιστον περίπτωση κινδύνου «έκρηξης» στις σχέσεις της Ελλάδας με το Βερολίνο. Ένα άλλο σημείο που ενδιαφέρει πολύ τόσο τους Αμερικανούς όσο και εν μέρει το Ισραήλ, έχει να κάνει και με τα ζητήματα της ενέργειας, όχι μόνον ως προς την εξαγωγή της, αλλά και ως προς την προοπτική της πώλησής της προς την Ευρώπη εφόσον και όποτε αυτή καταστεί αξιοποιήσιμη στην Ελλάδα και την Κύπρο: έχει ιδιαίτερη σημασία αν το δολάριο θα παραμείνει και σε αυτή την περίπτωση το νόμισμα πώλησης των υδρογονανθράκων, ή αν τη θέση του θα λάβει το ευρώ. Επίσης, παρέμβαση υπήρξε και από το Πεκίνο, λίγο πριν από την ξαφνική επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ στην Αθήνα. Σύμφωνα με ασφαλείς πηγές, η Κίνα, την οποία το Βερολίνο υπολογίζει σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη χώρα, εκφράστηκε ξεκάθαρα υπέρ της ανάγκης παραμονής της Ελλάδας στο ευρώ, καθώς έχει προχωρήσει στη στρατηγική επιλογή της αντιμετώπισης της χώρας μας ως εμπορικής πύλης προς την Ευρώπη. Το ταξίδι εκείνο της καγκελαρίου στην Αθήνα συνδέεται ευθέως με αυτή την παρέμβαση.

Όμως, όλα τα παραπάνω, που έχουν συμβεί σε διάφορες στιγμές στα τελευταία τρία χρόνια στο διεθνές διπλωματικό παρασκήνιο, δεν αλλάζουν τη βασική εικόνα: ότι η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά αδύναμη στο μάτι του κυκλώνα μιας πρωτοφανούς διπλής κρίσης: όχι μόνον αυτής του χρέους, αλλά και εκείνης του να «ανήκει» πια πολιτικά, οικονομικά και διοικητικά πλήρως στη γερμανική αυτοκρατορία, ενώ να μην είναι πια σαφές του που «ανήκει» γεωπολιτικά. Κάτι τέτοιο, ουδέποτε έχει συμβεί στο παρελθόν και είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Μάλιστα, η διακινδύνευση μεγαλώνει ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος, δεν είναι πλέον σημαντικές μόνον για τη γεωπολιτική τους θέση, κάτι που και πάλι αδυνατούν πλήρως να το κεφαλαιοποιήσουν, αλλά και λόγω των προαναφερθέντων νέων δεδομένων στα ενεργειακά κοιτάσματα που επίσης ξεπερνούν, όπως όλα δείχνουν, τις πολιτικές και στρατιωτικές δυνατότητες εθνικής υπεράσπισης και αξιοποίησής τους – και γι αυτό φυσικά ουδείς φταίει άλλος από εμάς τους ίδιους.

Η σημασία των ανακατατάξεων των Βαλκανικών Πολέμων

Με λίγα λόγια, αυτό που σήμερα ζούμε, εκατό χρόνια μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, είναι ότι το σκηνικό που εκείνοι διαμόρφωσαν, τώρα αναδιατάσσεται. Οι δυνάμεις έχουν μεταβληθεί άρδην, τα εθνικά κέντρα έχουν και πάλι τον πλήρη έλεγχο των εξελίξεων, οι παλιοί ανταγωνισμοί έχουν έρθει στην επιφάνεια, όπως και οι αντίστοιχες εθνικές φιλοδοξίες όλων, πλην της Ελλάδας, που κάθε άλλο παρά βρίσκεται εκεί που ο Ελευθέριος Βενιζέλος την είχε οδηγήσει: είναι πια μόνη, δεν μετέχει πρωτογενώς σε συμμαχικά σχήματα, είναι πλήρως οικονομικά και πολιτικά εξαρτημένη, τελεί σε εσωτερική αποσάρθρωση, είναι, με μία λέξη, αδύναμη, σε ένα κόσμο γεμάτο νέους και φιλόδοξους ισχυρούς. Και γι αυτό ακριβώς η περίοδος αναφοράς είναι πλέον οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, που έδωσαν στην Ελλάδα, παρούσα με ισχύ δίπλα στις χώρες της Δύσης, ένα πολύ σημαντικό τμήμα των όσων άφηνε πίσω της η τότε υπό διάλυση Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αυτό τον ρόλο, δεν τον ασκεί πια.

Όλα αυτά, δεν σημαίνουν ασφαλώς ότι θα οδηγηθούμε αναγκαστικά σε πολέμους: η γνωστή ρήση θέλει τον πόλεμο να είναι η συνέχιση της διπλωματίας με άλλα μέσα. Δεν είναι νομοτελειακό ή «απαραίτητο» να ξεσπάσουν και πάλι πόλεμοι, χωρίς όμως και ουδείς, σε καμία περίπτωση πλέον, να μπορεί και να τους αποκλείσει. Ουδείς επίσης γνωρίζει πως θα επιδράσει σε όλα αυτά μια ενδεχόμενη διάσπαση της ευρωζώνης, όπως και το ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας αν κάτι τέτοιο τελικά επέλθει: με ποια κριτήρια θα συμβεί και που τελικά η χώρα θα «ανήκει»: εκεί, μπορεί να υπάρξουν μεγάλες εκπλήξεις. Το πιο πιθανό πάντως, είναι ότι οι αναδιατάξεις καταμερισμού ισχύος που πρόκειται να γίνουν και ήδη σαφώς προετοιμάζονται, θα γίνουν «δια της διπλωματικής οδού»: οι μεγάλες χώρες έχουν την ιστορική εμπειρία να ξέρουν πια καλά τι πρέπει να αποφύγουν – θα δούμε αν έχουν και τη σοφία να το πράξουν. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι οι εθνικές φιλοδοξίες και διεκδικήσεις τους θα μείνουν πίσω. Θα εκδηλωθούν, θα συζητηθούν, θα γίνουν αντικείμενα διαπραγμάτευσης μεταξύ τους. Αυτή η διαδικασία έχει σαφέστατα ήδη ξεκινήσει. Και η τραγωδία της Ελλάδας είναι ότι δεν βρίσκεται ανάμεσα στα «υποκείμενα», στους συνομιλητές, αλλά στα «αντικείμενα» της…

Τα επίκαιρα αίτια του Α’ Παγκοσμίου

Στις 8 Απριλίου 1904, πριν από 99 χρόνια όταν η Γαλλία και η Αγγλία υπέγραψαν την «Αντάντ», την συνθήκη της «Εγκάρδιας συνεννόησης» που άνοιξε ένα νέο, μεγάλο ιστορικό κεφάλαιο στις σχέσεις τους και το οποίο σύντομα συμπληρώθηκε από τις αντίστοιχες συμφωνίες των δύο κρατών με τη Ρωσία. Ηταν η συνθήκη που έμελλε, σε λίγα χρόνια, να εξελιχθεί στην δυτική συμμαχία εναντίον της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας, όταν αυτές, οι «Κεντρικές αυτοκρατορίες», τον Αύγουστο του 1914, ξεκίνησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτό τον πόλεμο, οι ΗΠΑ μπήκαν αργά: κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία μόλις στις 6 Απριλίου 1917. Οπως άλλωστε αργά μπήκαν και στον Δεύτερο, μόνον όταν βομβαρδίστηκε το Περλ Χάρμπορ από την Ιαπωνία.

Όμως, ποια ήταν τα πιο σημαντικά αίτια του ξεχασμένου σήμερα Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου; Αν πιστέψουμε απλώς αυτά που διδάσκουμε στα παιδιά μας στο σχολείο, το πρώτο από τα αίτια ήταν ο γερμανικός ιμπεριαλισμός. Αντιγράφω από εγχειρίδιο ιστορίας για την τρίτη τάξη γυμνασίου: «Ιμπεριαλισμός: υπήρξε η κυριότερη αιτία του πολέμου. Η επιθετική προσπάθεια της ταχύτατα αναπτυσσόμενης Γερμανίας να καλύψει τις ανάγκες της σε πρώτες ύλες, καύσιμα και αγορές μέσω της αναδιανομής του παγκόσμιου πλούτου και των αποικιών». Και η περιγραφή συνεχίζεται: «…αυτό συμβαίνει είτε μέσω άμεσης εδαφικής κατάκτησης ή εποικισμού, είτε διαμέσου εμμέσων μεθόδων άσκησης ελέγχου στα πολιτικά και/ή τα οικονομικά πράγματα άλλων κρατών». Ως δεύτερο αίτιο στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ο εθνικισμός. Σήμερα, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Χέλμουτ Κολ, ο άνθρωπος που την επανένωσε, κατηγορεί δημοσίως την Αγκελα Μέρκελ ακριβώς γι αυτό: ότι έχει «επανεθνικοποιήσει την Ευρώπη».

Εννέα δεκαετίες μετά από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου, οι πιο πάνω διατυπώσεις για τα αίτιά του ηχούν τρομακτικές ακριβώς επειδή κυριολεκτικά φωτογραφίζουν όσα ζούμε. Τι θα σήμαιναν σε σχέση με τη ζώσα πραγματικότητα αν κάποιος τα διάβαζε πριν από πέντε μόλις χρόνια; Απολύτως τίποτα. Και τι σημαίνουν σήμερα; Δεν χρειάζεται λοιπόν να φτάσει κανείς στον Χομπσμπάουμ ή στους άλλους Βρετανούς και μη μεγάλους ιστορικούς του 20ου αιώνα που έγραψαν τόμους για το ρόλο της Γερμανίας στον «Μεγάλο Πόλεμο»: ακόμα και βιβλία για το σχολείο τον έχουν καταγράψει.

Πολλοί θα πουν «τότε δεν υπήρχε ενωμένη Ευρώπη». Αλλοι θα πουν «μα γίνονται πλέον πόλεμοι;», ή θα αναφερθούν στους δεσμούς που γεννά ο σύγχρονος παγκοσμιοποιημένος κόσμος. Όμως, τα όρια της σημασίας αυτής της πλευράς της παγκοσμιοποίησης δεν τα γνωρίζουμε. Το πόσο υπάρχει ή δεν υπάρχει πια αληθινά «ενωμένη» Ευρώπη είναι κάτι που όλοι πλέον το αντιλαμβανόμαστε. Μπορεί να μη θέλουμε να το πιστέψουμε, αλλά, πρέπει να κλείσεις τα μάτια για να μη βλέπεις την πορεία της – τουλάχιστον ο πρώην πρόεδρος του eurogroup Γιούνγκερ που αναφέρθηκε προ μηνός στα φαντάσματα του πολέμου, δεν το κάνει. Και δεν είναι ο μόνος. Οσο για το αν «γίνονται πια σήμερα αυτά», είναι ακριβώς ότι έχει ειπωθεί πριν από τόσους και τόσους πολέμους…

Πηγή: Το Βήμα

7 σχόλια:

Ανώνυμος 7 Απριλίου 2013 - 1:06:00 μ.μ. EEST  

Αναμφισβητητα η Ελλαδα οφεληθηκε απο τη ''μοιρασια'' των βαλκανικων πολεμων. Σε ολους τους εθνολογικους χαρτες ο ελληνικος πληθυσμος, εκτος των νησιων αιγαιου-ιονιου, εφτανε μεχρι τον στρυμονα ανατολικα και τη γραμμη πετριτσι-μοναστηρι-χειμαρρα βορεια με μεγαλες νησιδες ελληνικου πληθυσμου στο βερατι,πυργο,βαρνα και βεβαια τη Βασιλευουσα (το κομματι ανατολια-μικρα ασια-ποντος ειναι μια αλλη μεγαλη ιστορια).

Ανώνυμος 7 Απριλίου 2013 - 9:50:00 μ.μ. EEST  

Ενδιαφέρον άρθρο, στο μέτρο της επαγρύπνησης που πρέπει να επιδείξει η Ελλάδα. Τώρα τα Οθωμανικά όνειρα της Τουρκίας είναι άλλη υπόθεση.

Παρά τους ευσεβείς πόθους Ερντογάν και ΗΠΑ, όλοι αντιλαμβάνονται πως ο Ερντογάν έχει μετατρέψει την χώρα σε Ισλαμική Δημοκρατία επί της ουσίας, αν όχι τύποις. Από το ξεδόντιασμα του στρατού με τις μαζικές φυλακίσεις-αποστρατείες, μέχρι την μοίρα των χοιροσφαγείων της Πόλης (έκλεισαν όλα για λόγους υγιεινής), εώς τις δολοφονίες χριστιανών ιερωμένων εν μέση οδώ, χωρίς να τιμωρείται κανείς, τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους.

Αν ολοκληρωθεί ο μετασχηματισμός θα έχουμε ισλαμικές δημοκρατίες από τον Ινδό ποταμό εώς το Βόσπορο. ¨Οχι απλά μουσουλμανικά κράτη, αλλά κράτη με το Κοράνι για σύνταγμα. Γι αυτό η απίθανη λυκοφιλία Ισραήλ-Τουρκίας δεν θα περπατήσει, όσες επισκέψεις αμερικανών ΥΠΕΞ και αν δούμε. Γι αυτό και οι μεγάλες δυνάμεις θα ποντάρουν πάλι στην Ελλάδα, όπως και πριν από 100 χρόνια. Λίγη λογική και πατριωτισμός χρειάζεται. Αν βρεθεί και κανένας Βενιζέλος βέβαια δεν βλάπτει...

Historian 8 Απριλίου 2013 - 10:43:00 π.μ. EEST  

Ο καθένας μπορεί να προσαρμόσει τα γεγονότα στο πλαίσιο όποιας ιστορίας θέλει και να βγάζουν τα γραφόμενά του νόημα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και έτσι είναι τα πράγματα.

Η ουσία σήμερα είναι μία:

Εξαιτίας της απορρύθμισης των κρατικών ελέγχων πάνω στα χρηματοπιστωτικά συστήματα (αρχής από τον Ρήγκαν στις ΗΠΑ) δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια μια πρωτόγνωρη οικονομική φούσκα η οποία για τυχαίους λόγους έσκασε στις μέρες μας.

Επί της ουσίας δεν υπάρχει Μερκελ, δεν υπάρχει Σόιμπλε, δεν υπάρχει η Πρωσία και τα γεωπολιτικά συμφέροντα της μεγάλης Γερμανίας ή της πάλαι ποτέ ...Αυστροουγγαρίας.

Υπάρχουν μόνον οι Γερμανοί τραπεζίτες που προσπαθούν να διασώσουν το σαρκίο τους και τις τράπεζές τους από την έκθεσή στα διάφορα "αεροπλανάκια" με τα CDS, τα τοξικά ομόλογα και τα ξέφρενα πάρτυ με την χρηματιστηριακή σπέκουλα, τις ρωσίδες πουτάνες και τους τόνους κόκας των τελευταίων δεκαετιών.

Όταν τελειώσει με το "καλό" αυτή η μετακύλιση του κόστους της φούσκας στους ώμους των λαών της Ευρώπης (μεταξύ των οποίων οσονούπω και του Γερμανικού) θα δούμε εαν θα επανέλθουμε ξανά στην κλασσική γεωπολιτική που περιγράφει ο κ. Μαλούχος.

Ανώνυμος 9 Απριλίου 2013 - 3:36:00 π.μ. EEST  

@ Historian

Μην υπερεκτιμάς την ισχύ της ελίτ που προέρχεται από τον χρηματοπιστωτικό τομέα, στην περίπτωση της Γερμανίας.

Ανέκαθεν στη χώρα αυτή τα ηνία κρατούσε η ελίτ που προέρχεται από τη βιομηχανία-επιχειρήσεις. Τα τελευταία χρόνια όμως, η "χρηματοπιστωτική ελίτ" συναγωνίζεται επάξια την "βιομηχανική ελίτ" στην ηγεμόνευση του πολιτικού πεδίου, και εξαιτίας της διόγκωσης παγκοσμίως του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου αλλά και εξαιτίας της εξάρτησης του βιομηχανικού κεφαλαίου από το χρηματοπιστωτικό (δάνεια, επενδύσεις κλπ).

Παρόλα αυτά, αν δεχόμασταν πως η διαχείριση της ευρωπαϊκής κρίσης στην Ευρώπη γίνεται με γνώμονα την τακτική που επιβάλει η χρηματοπιστωτική γερμανική ελίτ (κάτι τέτοιο θα μπορούσαμε να το διαπιστώσουμε και στην περίπτωση της Κύπρου: αποδιάρθρωση των ανταγωνιστικών, περιφερειακών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων) τότε θα υποτιμούσαμε τις κινήσεις της Γερμανίας που αφορούν την προσπάθεια δημιουργίας-επέκτασης του θεωρούμενου ζωτικού της χώρου (lebensraum).

Όπως γνωρίζουμε το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο κινείται ελεύθερα διεθνώς, δε γνωρίζει σύνορα κλπ. Τότε γιατί η Γερμανία επιδιώκει την επέκταση της γεωπολιτικής της σφαίρας (μήπως θα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε κι αυτό στην περίπτωση της Κύπρου); Δεν θα ήταν παρανοϊκό το παιχνίδι με τη φωτιά (διάλυση ευρωζώνης ή ακόμη και ΕΕ) μόνο και μόνο για να "εξυγιανθεί" το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Γερμανίας και να ισοφαρίσει τη χασούρα του;

Κατά την άποψή μου, οι εξελίξεις έχουν πιο περίπλοκη ερμηνεία που γενικόλογα έχει να κάνει με την αγωνιώδη απόπειρα των μέχρι πρότινος ισχυρών κρατών να αναδιαρθρώσουν την οικονομία τους και να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση στον αναδυόμενο "νέο κόσμο".

Το νέο παγκόσμιο σύστημα ισχύος όπως διαφαίνεται μοιάζει πολυπολικό. Οι οικονομίες της Δύσης ασθμαίνουν έναντι των νέων τους ανταγωνιστών (βλ. BRICS). Για να ξεπεράσουν τα δομικά τους προβλήματα, τα ισχυρά κράτη δείχνουν αποφασισμένα να ηγεμονεύσουν. Το ρόλο αυτό έχει στην Ευρώπη η Γερμανία και φαίνεται αποφασισμένη να τον φέρει σε πέρας με κάθε τίμημα. Η Γερμανία δεν ανταγωνίζεται πλέον τη Γαλλία, την Βρετανία και την Ιταλία αλλά την Κίνα.

Παραθέτω τρία πολύ ενδιαφέροντα άρθρα. Το πρώτο (1) αντιπαραβάλει "βιομηχανική Γερμανία" με "τραπεζική Γερμανία" και αποτυπώνει τον ανταγωνισμό με την Κίνα. Το δεύτερο (2) εντοπίζει στη δυναμική που διαμορφώνει η βιομηχανική ελίτ της χώρας και θυμίζει κλασικό προπολεμικό ιμπεριαλισμό. Το τρίτο (3) τη νομισματική της διαχείριση. Αποδίδουν καθαρά την έξαρση της Γερμανίας και τη σχεδόν "πολεμική" της προετοιμασία.

υ.γ.: Σχετικά με το αρχικό κείμενο, θεωρώ πως υπερβάλει στην ανάγνωση της τούρκικης δυναμικής αλλά αυτό είναι άλλη μεγάλη κουβέντα.

(1): http://oikonomica.com/2012/04/21/germany_china_2008_crisis/

(2): http://info-war.gr/2013/03/%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BF-%CF%86%CE%B9%CF%83%CE%B5%CF%81-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%BB/

(3) http://info-war.gr/2013/02/%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BC%CF%89%CE%BD-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C%CF%82/

Χιτζάζ

Historian 9 Απριλίου 2013 - 9:45:00 π.μ. EEST  

@Χιτζαζ
ευχαριστώ για την απάντηση και για τα links.

Ανώνυμος 10 Απριλίου 2013 - 2:43:00 π.μ. EEST  

@ ανώνυμος (του πρώτου σχολίου)

Άνευ παρεξηγήσεως, θα έλεγα να ξανανοίξεις μερικά βιβλία ιστορίας. Όταν λες πως οι ελληνικοί πληθυσμοί έφταναν ανατολικά μέχρι το Στρυμόνα και υπήρχαν κάποιες νησίδες στον Πύργο, τη Βάρνα και τη Βασιλεύουσα, είσαι τελείως λάθος. Η Κωνσταντινούπολη στις αρχές του αιώνα είχε 40% ελληνικό πληθυσμό κι αυτό δε λέγεται "νησίδα", όταν τα υπόλοιπα σύνοικα στοιχεία ήταν αριθμητικά υποδεέστερα (τουρκικό, αρμενικό, εβραϊκό κλπ). Αναφέρεις τον Πύργο και τη Βάρνα, "ξεχνώντας" τη Φιλιππούπολη, τη Μεσημβρία, την Αγχίαλο, τη Σωζούπολη, την Αγαθούπολη, όλα τα χωριά στην περιοχή του Καβακλή, όλη την περιοχή του Ορτάκιοϊ κλπ στη βόρεια Θράκη. Αναφέρεις την Κωνσταντινούπολη "ξεχνώντας" οτι η ανατολική Θράκη είχε άνω του 50% ελληνικό πληθυσμό στην Αδριανούπολη, τη Ραιδεστό, την Ηράκλεια, τη Σηλυβρία, την Αίνο, την Κεσσάνη, τη Χαριούπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, τους Επιβάτες, τις Μέτρες, τη Βιζύη, τη Μακρά Γέφυρα κλπ κλπ Όσον αφορά τη δυτική Θράκη και την ανατολική Μακεδονία (δηλαδή πέραν του Στρυμόνα όπου θέτεις τα όρια ύπαρξης ελληνικών πληθυσμών) τι να πρωτοαναφέρω; Την Ξάνθη, την Καβάλα, την Αλεξανδρούπολη (τότε Δεδέ Αγάτς), το Διδυμότειχο, το Σουφλί, την Κομοτηνή, τη Μαρώνεια, την Ελευθερούπολη, τα Άβδηρα, το Νευροκόπι, το Δοξάτο, το Πόρτο Λάγος κλπ κλπ κλπ. Εκτός από τους προπαγανδιστικούς εθνολογικούς χάρτες των Βουλγάρων και των Γερμανών συμμάχων τους στην πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα υπάρχουν κι άλλοι που μπορείς να μελετήσεις. Εκτός κι αν θέλεις να με πείσεις οτι οι παππούδες μου και όλοι οι άλλοι ντόπιοι συμπατριώτες μου, καθώς και οι μετέπειτα πρόσφυγες από τη βόρεια και ανατολική Θράκη, ήταν Βούλγαροι ή Τούρκοι. Έλεος!!!!

Ανώνυμος 10 Απριλίου 2013 - 5:58:00 μ.μ. EEST  

@10 Απριλίου 2013 - 2:43:00 π.μ. EEST

συγχαρητήρια για το μυν σου!

ο πρώτος φίλος μπερδεύτηκε με τους γερμανικούς χάρτες βλέποντας την ανατ μακεδονία κενή απο έλληνες ξέχασε την ανατολική ρωμυλία, τα -οφ στα επώνυμα σε όσους έμειναν εκεί, την σλαβοποίηση των βλάχων και την τουρκοποίηση των πομάκων και πολλά άλλα

μηδενιστής

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP