Η τουρκική ανάμειξη στο... ναρκοπέδιο

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Tου Σταυρου Λυγερου

Η κατάρριψη του τουρκικού μαχητικού-κατασκοπευτικού από τη συριακή αντιαεροπορική άμυνα έδειξε τα όρια της Αγκυρας. Ούτε το ψήφισμα αλληλεγγύης του ΝΑΤΟ ούτε οι μετακινήσεις τουρκικών στρατιωτικών μονάδων στη μεθόριο ούτε η προειδοποίηση του Ερντογάν αλλάζουν το γεγονός ότι η Αγκυρα ουσιαστικά «κατάπιε» τη δυναμική ενέργεια της Δαμασκού.

Το καθεστώς Ασαντ δίνει μάχη επιβίωσης και ως εκ τούτου τα παίζει όλα για όλα. Η κατάρριψη του τουρκικού αεροσκάφους, άλλωστε, ήταν μια απάντηση. Η Αγκυρα είναι βαθιά αναμεμειγμένη στον συριακό εμφύλιο πόλεμο. Ο αντικαθεστωτικός Ελεύθερος Συριακός Στρατός έχει τις βάσεις του στην τουρκική πλευρά της μεθορίου. Από εκεί προμηθεύεται, με τη βοήθεια Αμερικανών πρακτόρων, οπλισμό και χρήματα και εκεί βρίσκει καταφύγιο. Χωρίς την υποστήριξη της Τουρκίας, οι Σύροι αντικαθεστωτικοί δεν θα είχαν επιβιώσει στρατιωτικά.

Υπενθυμίζουμε ότι η Αγκυρα κατηγορεί το κουρδικό κρατίδιο του βορείου Ιράκ πως προσφέρει καταφύγιο στους αντάρτες του ΡΚΚ. Αυτό, όμως, δεν την εμπόδισε να κάνει εναντίον της Συρίας τα ίδια και πολύ περισσότερα. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που οι Τούρκοι χρησιμοποιούν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Οι Αμερικανοί υποστήριξαν το εξεγερσιακό κύμα της «αραβικής άνοιξης», αλλά συνειδητοποιούν ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες φέρνουν στο πολιτικό προσκήνιο όχι δυτικότροπες δυνάμεις, όπως ήλπιζαν, αλλά το βαθύ Ισλάμ. Το Ισραήλ, που έχει πολύχρονους ανοιχτούς λογαριασμούς με το καθεστώς Ασαντ, είδε στην Αίγυπτο να επιβεβαιώνονται οι φόβοι του. Γι’ αυτό και τηρεί πολύ επιφυλακτική στάση απέναντι στους σουνίτες αντικαθεστωτικούς. Θεωρεί ότι εάν επικρατήσουν, θα έχει στα βόρεια σύνορά του όχι έναν γνωστό –και αποδυναμωμένο από τις εσωτερικές αντιθέσεις του– αντίπαλο, αλλά ένα νέο ισλαμικό καθεστώς, που όταν σταθεί στα πόδια του, είναι πιθανό να αυτονομηθεί από τη δυτική επιρροή.

Οι ΗΠΑ παρότρυναν την Τουρκία να αναμειχθεί ενεργά στον συριακό εμφύλιο πόλεμο για να στριμώξουν το καθεστώς Ασαντ, αλλά αυτή η ανάμειξη δεν είναι χωρίς παρενέργειες για την Αγκυρα. Πρώτον, προκαλεί ένταση στις σχέσεις της με τη Μόσχα και το Πεκίνο, που θεωρούν τη Συρία πολύτιμο γεωπολιτικό έρεισμά τους στη Μεσόγειο. Δεύτερον, τινάζει στον αέρα τη νεοοθωμανική στρατηγική των Ερντογάν-Νταβούτογλου για ανάδειξη της Τουρκίας σε ηγέτη των απανταχού μουσουλμάνων.

Μπορεί το καθεστώς Ασαντ να είναι αιματοβαμμένο, αλλά η ανάμειξη της Αγκυρας στο πλευρό των σουνιτών αντικαθεστωτικών τη μετατρέπει σε μέρος του προβλήματος κι όχι σε αφ’ υψηλού επιδιαιτητή, όπως θα ήθελε ο Ερντογάν. Εάν, μάλιστα, η Τουρκία αντιδρούσε στην κατάρριψη με στρατιωτική επέμβαση, πέρα από τις άλλες παρενέργειες, θα εγκλωβιζόταν για τα καλά στο ναρκοπέδιο της παραδοσιακής διαμάχης σουνιτών - σιιτών.

Ετσι όπως διαμορφώνεται η γεωπολιτική εξίσωση, η καλύτερη λύση για τη Δύση θα ήταν η πρόταση Ανάν, για εκεχειρία και σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής με σκοπό την ομαλή μεταπολίτευση. Το καθεστώς Ασαντ, όμως, δεν πρόκειται να αποδεχθεί την αυτοκατάργησή του, εκτός κι αν η Μόσχα το εγκαταλείψει. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο εάν οι Ρώσοι εξασφαλίσουν ότι οι στρατιωτικές βάσεις τους θα διατηρηθούν ανέπαφες.

www.kathimerini.gr

3 σχόλια:

Ανώνυμος 29 Ιουνίου 2012 - 11:40:00 μ.μ. EEST  

Το θέμα είναι αν θα καταπιεί δυναμική ενέργεια από μέρους μας. Δεν είναι βέβαιο ότι έχει την Συρία και τους Ρώσους χειριστές των ΑΑ συστημάτων, στην ίδια ιεράρχιση με τους Μπεγλίτο-Αβραμο-Δούρους.

Φυωχός και μόνος κάου - μπόυ 30 Ιουνίου 2012 - 1:30:00 π.μ. EEST  

Αυτό που γίνεται στη Συρία είναι πέρα από κάθε λογική. Προσπαθούν οι Αμερικάνοι να υπονομεύσουν ένα καθεστώς που ουσιαστικά τους βολεύει. Η Συρία του Άσαντ απέχει από το να χαρακτηριστεί φιλοϊρανική - τουλάχιστον όσο η Τουρκία. Επιπλέον η εμπειρία έδειξε οτι όπου ανατράπηκε ένας "αιμοσταγής τύραννος" τον αντικατέστησαν ή το χάος ή - τελικά εκεί καταλήγει - σκληρά ισλαμικά καθεστώτα (Λιβύη, Αίγυπτος,Τυνησία και σε λίγο το Ιράκ). Μόνο η Τουρκία και η Αλ Κάϊντα θα κερδίσουν από τη διάλυση της Συρίας. Συμφέρει λοιπόν η ενίσχυση του Ισλάμ της ΗΠΑ; Αν δεν είναι όλοι οι στρατηγικοί αναλυτές τους άσχετοι, τότε μάλλον ναι, όσο και να μοιάζει παράλογο. Αν ήθελαν να χτυπήσουν το Ισλάμ απλώς θα ανέτρεπαν το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας (που χρηματοδοτεί την Αλ Κάιντα)και θα φρόντιζαν να ελέγξουν απόλυτα το Πακιστάν (που είναι ο αιμοδότης της Αλ Κάίντα). Αντί γι'αυτό καταδικάζουν σε στραγγαλισμό το Ισραήλ, τον μόνο πιστό και σταθερό τους σύμμαχο στην περιοχή ενισχύοντας έμμεσα όσους το μισούν (ισλαμιστές). Ή έχουν χάσει τη μπάλα ή κάτι μου ξεφεύγει...

Οι Ρώσσοι θα βγούνε σοβαρά χαμένοι και σε επίπεδο εντυπώσεων και σε στρατιωτικό (βάση Ταρτούς). Θα αντιδράσουν λοιπόν; Δεν το πολυπιστεύω. Θεωρώ τον Πούτιν λίγο ηθοποιό και νομίζω οτι πέρα από τη γειτονιά του δεν θα έβαζε πραγματικά τα χέρια του στη φωτιά Αλλιώς θα το είχε ήδη κάνει και με εντυπωσιακό τρόπο.

Τέλος μην υποτιμάτε την Τουρκία. Μπορεί τώρα να την έφαγε αλλά σε λίγους μήνες, αν πάμε για ανατροπή Άσαντ, θα βγει πολύ μα πολύ κερδισμένη. Και σε γόητρο και σε εδάφη. Ισως το κόστος να είναι σημαντικό αλλά τα κέρδη θα είναι πολύ μεγαλύτερα.

Ανώνυμος 2 Ιουλίου 2012 - 9:22:00 π.μ. EEST  

@ Φτωχός και μόνος κάου μπόυ 30/6

Καλημέρα και ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ σε όλους!
Συγνώμη για την παρέμαβασή μου, αλλά συμφωνώ εν μέρει με την παρακάτω παράγραφο: ".... εμπειρία έδειξε οτι όπου ανατράπηκε ένας "αιμοσταγής τύραννος" τον αντικατέστησαν ή το χάος ή - τελικά εκεί καταλήγει - σκληρά ισλαμικά καθεστώτα (Λιβύη, Αίγυπτος,Τυνησία και σε λίγο το Ιράκ)" Δυστυχώς μετά την ανατροπή το ΜΟΝΟ που μένει είναι το ΧΑΟΣ!! Ποιά και πού σκληρά ισλάμικά καθεστώτα;;; Στη Λιβύη ομάδες ατάκτων, όπου ο καθένας κάνει ο,τι θέλει! ΜΟΝΟ η ροή του πετρελαίου ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ αμείωτη, γιατί αυτό ενδιέφερε, όσους ήθελαν την ανατροπή Καντάφι! Στην Αίγυπτο πρωθυπουργός των "αδελφών Μουσουλμάνων" σίγουρα με τις ευλογίες των στρατιωτικών, οι οποίοι "αδελφοί" προ πολλού είχαν "νερώσει" το κρασί τους και έτσι έγιναν αποδεκτοί και από τη Δύση! Στην Τυνησία ήδη ο λαός είναι πάλι στους δρόμους γιατί άλλα περίμεναν και άλλα τους έχουν βρεί! Στο δε Ιράκ ΟΛΟΙ έχουν "ΧΑΣΕΙ" την μπάλα, με πρώτους τους αμερικάνους, που νόμιζαν ότι μετά την ανατροπή του "σφαγέα" Σαντάμ, ο λαός θα τους έβλεπε σαν σωτήρες!!
Στη Συρία "παίζεται" άλλο παιχνίδι, με την επωνυμία "εξωστρακισμός της Ρωσίας από τη Μεσόγειο"! Νόμιζαν ότι "εύκολα" θα έπεφτε και η Συρία και αφού "είδαν κι απόειδαν" "φτιάχνουν" το επεισόδιο με το τούρκικο α/φ. Βέβαια η τουρκία και οι λοιποί δεν περίμεναν τη Συριακή ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ! έχοντας τις ρώσικες πλάτες και μουδιασμένοι παρακολουθούν ή επεξεργάζονται "νέες δυναμικές λύσεις"! Ίσως πάλι συνδιαλέγονται με τους ρώσους για ομαλή; μετάβαση από το καθεστώς άσαντ, γιατί δυστυχώς η περιοχή είναι μπαρουταποθήκη και δεν γνωρίζουν πού και πότε θα εκραγεί ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ συγκατάθεση! αφήνοντας εκτός νυμφώνος και του δυτικούς και τους ρώσους!

Γιάννης

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP