Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέϋ

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

του Γιώργου Καραμπελιά

Ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει urbi et orbi ότι αποτελεί το «νέο» στην πολιτική ζωή του τόπου, και επομένως οι πολίτες θα πρέπει να τον εμπιστευτούν για να απαντήσει στο «παλιό», που εκπροσωπεί ο «δικομματισμός». Και επειδή όντως οι πολίτες δεν αντέχουν άλλο το «παλιό», επειδή το ΚΚΕ εμφανίζεται γερασμένο και ταυτισμένο με την ακινησία και τα γηρατειά, επειδή οι απόπειρες των «αγανακτισμένων» να δημιουργήσουν κάτι το αληθινά καινούργιο (Σπίθα, ΕΠΑΜ, κ.λπ.) απέτυχαν, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως το «νέο», που θα κατορθώσει να εκφράσει την «αλλαγή» και την έξοδο από τις πολιτικές του μνημονίου. Είναι όμως κάτι «νέο» ο ΣΥΡΙΖΑ;

Αυτό το ερώτημα θα πρέπει και μπορεί να αντιμετωπιστεί από πολλές πλευρές. Και από καμία δεν διαπιστώνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει το νέο. Αντίθετα, από όλες τις πλευρές αντιπροσωπεύει το παλιό.

Ιδεολογικά, οι περισσότερες συνιστώσες του, εκτός από ελάχιστες πασοκογενείς –ΔΗΚΚΙ, Νέοι Σοσιαλιστές, κ.λπ. που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην ιδεολογική και πολιτική συγκρότηση του σχήματος– παραμένουν αγκιστρωμένες στα τριτοδιεθνιστικά σχήματα της μονοδιάστατης προσκόλλησης στην πάλη των τάξεων, υποτιμώντας δραματικά τόσο την εθνική διάσταση των αντιθέσεων, όσο και την οικολογική ή την ανθρωπολογική. Όλα τα τελευταία χρόνια, όταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός και οι ιδεολογίες του μπήκαν σε μια αξεπέραστη κρίση, οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ παρέμεναν προσκολλημένες στα παλιά ιδεολογικά σχήματα, χωρίς να πραγματοποιούν ούτε ένα βήμα μπροστά, στο θεωρητικό πεδίο. Αρκεί κανείς να διαβάσει τα αναρίθμητα κείμενά τους στα έντυπά τους και το διαδίκτυο. Η ιδεολογία αυτού του «νέου σχήματος» μένει αγκιστρωμένη στα σχήματα του… δέκατου ένατου αιώνα.

Όμως, εκτός από την ιδεολογική αγκύλωση, το σχήμα μυρίζει ναφθαλίνη και πολιτικά. Οι άνθρωποί του προέρχονται από το ΚΚΕ, το ΚΚΕ εσωτ. και τον αριστερισμό. Το ΚΚΕ έχει ζωή ενενήντα χρόνων, το ΚΚΕ εσωτ. ιδρύθηκε το 1968 και οι περισσότερες αριστερίστικες οργανώσεις στην αμέσως προδικτατορική περίοδο, στη χούντα, ή αμέσως μετά. Ιδιαίτερα οι δύο βασικές του συνιστώσες, οι προερχόμενοι από το ΚΚΕ (Αλαβάνος, Δραγασάκης, Λαφαζάνης κ.ά.) ή από το ΚΚΕ εσωτ. (Βούτσης, Μπαλάφας, Παπαδημούλης κ.ά.) υπήρξαν σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης στελέχη του πολιτικού συστήματος, επαγγελματίες πολιτικοί, βουλευτές, ευρωβουλευτές και ορισμένοι χρημάτισαν ακόμα και υπουργοί, όπως ο Δραγασάκης, έστω και για λίγο, στην κυβέρνηση Ζολώτα. Αρκετοί από αυτούς μπήκαν ως επαγγελματίες στην πολιτική πριν από τριανταπέντε χρόνια και συνεχίζουν απτόητοι μέχρι σήμερα.

Περισσότερη σημασία όμως έχει το ότι η πολιτική και ιδεολογική τους διαδρομή παραμένει ταυτισμένη με τη μεταπολίτευση. Διακηρύσσουν διαρκώς πως οι «άλλοι», οι εκπρόσωποι του δικομματισμού, είχαν την εξουσία ενώ οι ίδιοι παραμένουν αμόλυντοι από τις σειρήνες της εξουσίας. Ωστόσο, ο δικομματισμός δεν αποτελεί το κύριο στοιχείο της μεταπολίτευσης. Το βασικό χαρακτηριστικό της μεταπολίτευσης υπήρξε η παρασιτική ενσωμάτωση της χώρας –ή μάλλον η ολοκλήρωσή της– στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα και η υποχώρηση του ελληνικού έθνους-κράτους έναντι τόσο των υπερεθνικών οργανισμών, όσο και έναντι του αναδυόμενου τουρκικού νεο-οθωμανικού ηγεμονισμού. Η ελληνική κοινωνία μετασχηματίστηκε σε βάθος προς την κατεύθυνση της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και πνευματικής αλλοτρίωσης. Η Ελλάδα μεταβλήθηκε από χώρα ισχυρής δημογραφίας σε μία χώρα υπογεννητικότητας, από χώρα «παραγωγής» μεταναστών σε χώρα μαζικής υποδοχής, από χώρα σκληρά εργαζομένων, κατ’ εξοχήν στον αγροτικό και δευτερογενή τομέα, σε χώρα γκαρσονιών, δημοσίων υπαλλήλων, πορτιέρηδων σε μπαρ, όπου τις παραγωγικές εργασίες εκτελούν όλο και περισσότερο οι οιονεί είλωτες, μετανάστες εργάτες. Στο πολιτισμικό και το πνευματικό πεδίο, οι αξίες του πατριωτισμού, της εθνικής ιδιοπροσωπίας, της σύνθεσης του εγχώριου με το διεθνές, αντικαταστάθηκαν από τον κοσμοπολιτισμό, την λοιδορία των εθνικών συμβόλων και των αγωνιστικών εθνικοαπελευθερωτικών παραδόσεων, την άρνηση της άμυνας της χώρας και την εξύμνηση του ξένου, του δυτικού, του εισαγόμενου.

Και εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ και ο χώρος του –στον οποίο ανήκει ιδεολογικά και η ΔΗΜΑΡ, που εξάλλου ήταν μέχρι πριν δύο χρόνια συνιστώσα του– όχι απλώς συμμετείχαν στη μεταπολίτευση αλλά αποτέλεσαν τον ιδεολογικό πυρήνα της. Η ιδεολογία της «ανανεωτικής» και ευρωλάγνας αριστεράς αποτελεί την κυρίαρχη ιδεολογία της μεταπολίτευσης. Στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στο θέατρο, τον κινηματογράφο, τα πανεπιστήμια, στα σχολειά, στην τηλεόραση, τις εκδόσεις και στα περισσότερα think tanks των μηχανισμών αναπαραγωγής του συστήματος, ακόμα και στις γενικές γραμματείες των υπουργείων, η μεταπολιτευτική αριστερά κατέκτησε την αδιαμφισβήτητη ηγεμονία. Μια ηγεμονία τόσο καθολική ώστε έδινε τον τόνο και στους εκφραστές του ίδιου του δικομματισμού, τον οποίο εξάλλου «έτρεφε» διαρκώς με ιδέες και έμψυχο υλικό. Έτσι, σταδιακώς, με συνεχείς ενέσεις εκσυγχρονιστικής αριστερής ιδεολογίας, οι «βλάχοι» πατριώτες του ΠΑΣΟΚ –με τη συνεπικουρία του χρήματος, που έρρεε αφειδώς– μεταβλήθηκαν σε μοντέρνους «εκσυγχρονιστές» αντιπατριώτες. Οι κυριότεροι ιδεολόγοι του εκσυγχρονισμού, από τον Τσουκαλά έως τον Μουζέλη και τον Λιάκο εδώ έχουν την ιδεολογική τους αφετηρία. Που αλλού είχαν θητεύσει οι Φραγκουδάκη, Δραγώνα, Ρεπούση; Και οι έμψυχες προσφορές στο κομματικό προσωπικό δεν ήταν λίγες. Ο Πάγκαλος, ο Χριστοδουλάκης, ο Μόσιαλος, ο Λοβέρδος, ο Ρουμελιώτης και αναρίθμητοι άλλοι θα καταλήξουν στο ΠΑΣΟΚ προερχόμενοι από την Αριστερά. Αν κανείς μετρήσει και κατατάξει κομματικά όλους όσους υπέγραφαν κατά του Χριστόδουλου, εναντίον του Μιλόσεβιτς ή υπέρ του σχεδίου Ανάν, θα συναντήσει όλη την αφρόκρεμα του πασοκικού και αριστερού εκσυγχρονισμού (ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ).

Και αυτό που συμβαίνει σήμερα, όταν οι πολιτικοί εκφραστές της μεταπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ κατ’ εξοχήν και η εκπασοκισμένη και γερασμένη Νέα Δημοκρατία, μπαίνουν σε βαθύτατη κρίση, τότε αναλαμβάνει το κόμμα των ιδεολογικών φορέων της μεταπολίτευσης να εκφράσει το σύστημα. Ένα κόμμα διανοουμένων και μεσοστρωμάτων των ιδεολογικών μηχανισμών εκτινάσσεται αίφνης σε ρόλο πολιτικού πρωταγωνιστή, μια και οι κομματικοί ξενιστές του πνέουν τα λοίσθια! Και ένας αυξανόμενος αριθμός από τους πρώην Πασόκους, –Κατσέλη, Μητρόπουλος, Κοτσακάς, Ραυτόπουλος, κ.λπ.– σπεύδουν να ξεπλυθούν σε αυτή τη δήθεν νέα κολυμβήθρα.

Γι’ αυτό εξ άλλου ο ΣΥΡΙΖΑ αποκρύπτει τη φύση της κρίσης που περνάει η χώρα, ως κρίση του παρασιτικού εκσυγχρονισμού και κατά συνέπεια ολόκληρης της μεταπολίτευσης, και την εμφανίζει απλώς ως κρίση του «δικομματισμού», με τον ίδιο να διεκδικεί την κληρονομιά της νεκρής πλέον μεταπολίτευσης.

Δεν θα ασχοληθώ εδώ με το εάν ένα κόμμα-ιδεολογικός μηχανισμός μπορεί να μεταβληθεί απότομα σε κόμμα διαχειριστή της εξουσίας. Η άποψή μου είναι πως όχι, διότι ένας τέτοιος μετασχηματισμός θα απαιτούσε χρόνο και βαθύτατες αλλαγές και, επομένως, το πιθανότερο είναι πως ο ρόλος του θα είναι μάλλον μοιραίος. Εξάλλου έτσι συμβαίνει πάντα στην ιστορία. Όταν κλείνει μια ιστορική εποχή, αναδεικνύονται στο προσκήνιο, έστω φευγαλέα, οι βαθύτερες προϋποθέσεις της. Ας αναλογιστούμε τι σήμανε αυτό σε παλαιότερες φάσεις της ιστορίας μας.

Όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει και κάτι νέο…, τον νεαρό αρχηγό του. Ωστόσο, ακόμα και καλές προθέσεις να έχει, όπως πολλοί φίλοι υποστηρίζουν, είναι σε θέση να μεταβάλει έναν ισχυρό ιδεολογικό μηχανισμό, βαθύτερη έκφραση της μεταπολίτευσης; Απίθανο, για να μην πω, παντελώς αδύνατο. Οπότε το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να αποτελεί τον ζωντανό και νεαρό Ντόριαν Γκρέυ, πίσω από τον οποίο κρύβεται η γερασμένη Αριστερά της μεταπολίτευσης. Και το προσωπείο αναπόφευκτα, κάποια στιγμή, θα δώσει τη θέση του στο πραγματικό πρόσωπο.

Με τραγικές συνέπειες για τον ίδιο και κυρίως για τη χώρα.

http://ardin-rixi.gr/archives/6024

6 σχόλια:

E.A.V 6 Ιουνίου 2012 - 8:24:00 μ.μ. EEST  

Εξαιρετικός παραλληλισμός και πολλές αλήθειες

Ανώνυμος 6 Ιουνίου 2012 - 11:27:00 μ.μ. EEST  

Ακριβέστατη ανάλυση.

Mακάρι να υπήρχαν περισσότεροι αριστεροί σαν τον Καραμπελιά.

Ανώνυμος 9 Ιουνίου 2012 - 3:20:00 π.μ. EEST  

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι κανένας από τους υποστηρικτές του ΣΥΡΙΖΑ σε άλλες αναρτήσεις, δεν προσπαθεί να πει κάτι εναντίον της ανάλυσης του (όντως αριστερού) Καραμπελιά.

Ανώνυμος 9 Ιουνίου 2012 - 5:48:00 π.μ. EEST  

Δεν είναι κακό να δέχεται εξ αριστερών κριτική ο ΣΥΡΙΖΑ.Το ζήτημα δεν είναι όσο "αριστερότερα" ,τόσο καλύτερα"!Ούτε όσο "αριστερότερα",τόσο σωστότερα!
Ο Καραμπελιάς είναι αναμφισβήτητα αριστερός αλλά στην ανάλυσή του για τον ΣΥΡΙΖΑ κάνει ένα μείζον λάθος : περιγράφει/αναλύει ένα ΣΥΡΙΖΑ που δεν υπάρχει πιά,αυτόν του 4,6% του 2009.
Οπως οι Μπολσεβίκοι του 1916 δεν ήσαν αυτοί του 1917-18, έτσι καί ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι ποιοτικά διαφορετικός από το άθροισμα των συνιστωσών καί των επήλυδων από το ΠΑΣΟΚ.
Είναι το όχημα μιας κοινωνικής ανατροπής καί μετάβασης στη νέα πολιτική/κοινωνική εποχή που ραγδαία διαμορφώνει η καλπάζουσα οικονομική κρίση,ασχέτως προθέσεων των μειζόνων ηγετικών στελεχών του.Ο ΣΥΡΙΖΑ μεταλασσόμενος εκφράζει όλους αυτούς που συνειδητά ή ενστικτωδώς λένε ότι η μεταπολίτευση καί το παρασιτικό/κλεπτοκρατικό κράτος που διαμορφώθηκε ως μεταχουντική Δημοκρατία, ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΠΙΑ!
Σαφώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μια Λενινιστική συνειδητή πρωτοπορία ,μια πειθαρχημένη ομάδα με σχέδιο καί προοπτική,όπως αυτή που ονειρεύεται,ανομολόγητα, ο Καραμπελιάς,στη λογική πρώτα το επαναστατικό υποκείμενο καί μετά η επανάστατική αλλαγή!Αλλωστε, το "πειθαρχημένο " ΚΚΕ άλλα λόγια ν` αγαπιόμαστε όταν το ζήτημα της εξουσίας βροντοχτυπάει την κλειστή πόρτα του μοναστηριού!
Στο ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν άνεργοι,διανοούμενοι,επαγγελματίες στρατιωτικοί, εργάτες, αυτοαπασχολούμενοι,δημόσιοι υπάλληλοι,συνδικαλιστές,φοιτητές,όλοι αυτοί μαζί ,με αίτημα μιά άλλη Ελλάδα.Ξέρουν τί δεν θέλουν περισσότερο από το τί θέλουν.
Ενα πράγμα δεν υπάρχει εγγενώς καί σε αξιόλογες ποσότητες στο ΣΥΡΙΖΑ : τα λαμόγια που φέρανε τη χώρα στο χάλι της.Τυχόν λαθρεπιβάτες τύπου Φωτόπουλου θα καταλήξουν στη θάλασσα,μάλλον γρήγορα παρά αργά.Ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να πληρώνει,επί ποινή αποτυχίας καί καταστροφής του, μισθούς 3000 Ευρώ στη ΔΕΗ καί στους ΟΤΑ.Οπως σε κάθε ριζοσπαστικό κίνημα, σημαντικές απώλειες θα προέλθουν από το ξεκαθάρισμα στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ Πάντως ,οι αντικειμενικές σήμερα συνθήκες δεν ευνοούν την επικράτηση στον ΣΥΡΙΖΑ όσων τυχόν ονειρεύονται επιστροφή στη δεκαετία του 80` καί 90.
Πρώτα όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει στις 3-4 εβδομάδες μετά την 18η /6 να επιβιώσει από την διόλου αναίμακτη αντίδραση του παλαιού καθεστώτος καί του διεθνούς(Ευρωπαϊκού πρωτίστως) χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, που επείγεται να μην ευδοκιμήσει στην κυβέρνηση οιουδήποτε κράτους-μέλους της ΕΕ ένα κίνημα λαϊκής αντίδρασης στα σχέδιά του.
Ποιός λοιπόν ποιόν!Η μάχη θα είναι αμφίρροπη ,αβέβαιης έκβασης καί με πολλά θύματα εκατέρωθεν.Μακάρι να επικρατήσουν αυτοί που δεν έχουν να χάσουν σχεδόν τίποτα καί να κερδίσουν πολλά!Γιατί την "Ελλάδα" των άλλων, την είδαμε καί δεν τη μπορούμε πιά!Ούτε ο Καραμπελιάς την μπορεί,επισημαίνω στους όψιμους λάτρεις του από τη Συγγρού μεριά...
ΠΛΑΤΩΝ

Ανώνυμος 9 Ιουνίου 2012 - 9:15:00 π.μ. EEST  

@ 9 Ιουνίου 2012 3:20:00 π.μ. EEST

Δεν έχει συναντηθεί ακόμη προσωπικά με τον Τσίπρα
LOL

Ανώνυμος 9 Ιουνίου 2012 - 5:06:00 μ.μ. EEST  

@ Πλάτωνα

Το τι είναι ο Καραμπελιάς λίγο ενδιαφέρει μιας και δεν πάει αυτός για κυβέρνηση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Λες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ότι πριν 2 χρόνια και μεταλλάσεται. Όπου φυσάει ο άνεμος δηλαδή, πάει με το ρεύμα για να μαζεύει ψήφους και αφήνει την ιδεολογική συνέπεια στην άκρη. Ακολουθεί την μεταπολιτευτική τακτική των 2 κομμάτων εξουσίας, προκειμένου να γίνει κι αυτός εξουσία. Αν αυτό είναι το νέο, φρέσκο κι επαναστατικό που θέλει να φέρει, τότε η αποδοκιμασία του από τον κόσμο θα είναι πολύ χειρότερη από αυτή που εισπράττουν τα 2 κόμματα εξουσίας σήμερα. Ειδικά αν μας έχει βγάλει εκούσια ή ακούσια (το πιθανότερο) από το ευρώ.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πρόσφατα είχε την ίδια νοοτροπία με το ΚΚΕ ως προς τη συμμετοχή του στην εξουσία. Ήταν δομικό μέρος του συστήματος δίνοντας στελέχη (επαγγελματίες πολιτικούς δήλαδή) στο ΠΑΣΟΚ, έχοντας κι αυτός ως ΚΚΕ (Εσωτερικού) ΕΑΡ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ΣΥΝ κλπ τη δική του νομενκλατούρα και συμβάλλοντας, με το ~5% που έπαιρνε πάνω-κάτω, στην σημερινή κατάσταση της χώρας. Δεν ήρθε από το πουθενά, ήταν και είναι μέρος του συστήματος, κυριαρχόντας σε ιδεολογικό επίπεδο, στα ΜΜΕ, στα πανεπιστήμια, στα σχολικά βιβλία κλπ. Αυτό αποδεικνύει ο Καραμπελιάς στο άρθρο του. Και αυτό προφανώς ενοχλεί μιας και μας θυμίζει σε όλους πρόσωπα και πράγματα.

Λες και για λαθρεπιβάτες. Οι πασοκικής προέλευσης συνδικαλιστές κι επαγγελματίες πολιτικοί και κομματικά στελέχη τι να είναι άραγε; Θα φέρνουν φαντάζομαι την εμπειρία τους από το γραφείο του Άκη και την ψήφιση του πρώτου μνημονίου. Η απορία μου είναι αν πλήρωσαν εισιτήριο ή πήραν πρόσκληση.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δώσει ριζοσπαστική μάχη στο εσωτερικό του, ας το κάνει. Η χώρα όμως δε του φταίει σε τίποτα. Και δε φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ότι αν η "βόμβα σκάσει στα χέρια του", αυτόν θα πάρει πρωτίστως η μπάλλα, φταίει δεν φταίει. Ας αφήσει τα ήξεις-αφήξεις και ας πει την αλήθεια στον Ελληνικό λαό.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP