Προαπαιτούμενα ελπίδας

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Toυ Γιάννη Βαρουφάκη

Την περασμένη Κυριακή, η παράταξη του Μνημονίου ηττήθηκε κατά κράτος. Την Δευτέρα που ακολούθησε άρχισε να προδιαγράφεται μια δεύτερη ήττα: η ήττα της Αντι-μνημονιακής παράταξης. Έτσι είναι. Στον καιρό της Κρίσης είναι πολύ εύκολο να έχουμε μόνο ηττημένους. Τόσο στον πολιτικό όσο και στον οικονομικό στίβο. (Αυτή δεν ήταν άλλωστε η μοίρα των λαών την δεκαετία του 1930, η οποία ακολούθησε μετά το 2008 της εποχής εκείνης; Μετά το 1929; Τότε δεν ηττήθηκαν μαζί τόσο οι συντηρητικοί-μεν-φιλελεύθεροι-δε αστοί όσο και η Αριστερά;)

Η ήττα της παράταξης του Μνημονίου
οφείλεται σε κάτι πολύ απλό: Η λογική του Μνημονίου δεν μπορούσε σε καμία των περιπτώσεων (όσο χρηστή και αποτελεσματική να ήταν η διακυβέρνηση των δύο μνημονιακών κυβερνήσεων που είχαμε) να πετύχει τον βασικό στόχο του Μνημονίου: την αποτροπή – μέσω τεράστιων δανείων και αυστηρής λιτότητας – της πτώχευσης του δημοσίου και της περαιτέρω βύθισης της πραγματικής οικονομίας στην όλο και επιταχυνόμενη Ύφεση. (Πόσο δε μάλιστα που η εν λόγω διακυβέρνηση κάθε άλλο παρά αποτελεσματική ήταν!)

Η ήττα της Αντιμνημονιακής παράταξης θα έρθει (εκτός κι αν μεσολαβήσει μια αλλαγή στάσης από τον Σύριζα) λόγω μιας άλλης εξ ίσου στυγνής πραγματικότητας: Η Ελλάδα μπορεί να βγει από αυτή την Κρίση με τις δικές της δυνάμεις όσο μπορούσε το Ohio, ανεξάρτητα και αυτόνομα από την υπόλοιπη Αμερική, να βγει από την Μεγάλη Ύφεση το 1931. Σε καμία των περιπτώσεων! Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η τύχη της Ελλάδας είναι αναπόσπαστα δεμένη με εκείνη της υπόλοιπης ευρωζώνης. Όσο βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε την πορεία μας από την Ευρώπη και, με τις δικές μας δυνάμεις, να πορευτούμε σε ένα καλύτερο αύριο, δημιουργούμε τις συνθήκες μιας συντριπτικής ήττας της ελπίδας ότι η Αντιμνημονιακή ψήφος θα βγει σε καλό.

Εδώ λοιπόν έγκειται η ουσία της υπόθεσης: Από την μία ο σεβασμός των όρων του Μνημονίου όχι μόνο δεν ενδείκνυται αλλά είναι ανέφικτος (ακόμα κι όλοι να συμφωνούσαμε σε αυτούς τους όρους – ακόμα κι οι αναρχικοί των Εξαρχείων). Από την άλλη, η εγχώρια χρηματοδότηση των αναπτυξιακών και μεταρρυθμιστικών πολιτικών που είναι προαπαιτούμενο για την ανατροπή της Κρίσης είναι αδύνατη. Άρα, τί κάνουμε; Αν έχω δίκιο, η λύση είναι μία (αν και όχι απλή): Επαναδιαπραγμάτευση εντός του ευρώ. Πως γίνεται αυτό, σας ακούω να ρωτάτε (με δίκαιη απορία), όταν η κα Μέρκελ δεν θέλει να ακούσει κουβέντα; Γιατί να μας ακούσουν; Γιατί να μας αποτείνουν καν τον λόγο; Εύλογο το ερώτημα (το οποίο ετίθετο στον κ. Σαμαρά από τον Μάιο του 2010, όταν υποσχόταν κι εκείνος την επαναδιαπραγμάτευση, χωρίς να δίνει απάντηση).

Η μόνη σοβαρή απάντηση είναι ότι θα μας πάρουν στα σοβαρά μόνον αν θέσουμε την επανδιαπραγμάτευση ως προϋπόθεση για να δεχθούμε την νέα δόση από το EFSF. Από εκεί που μας φοβερίζουν ότι δεν θα μας την δώσουν, να ανακοινώσουμε ήρεμα και νωχελικά (χωρίς να προβούμε σε καμία καταγγελία) ότι επιλέγουμε να μην την πάρουμε όσο το «πρόγραμμα» παραβαίνει τους κανόνες της λογικής και επιμένει σε νέα μέτρα που θα γκρεμίσουν ότι έχει μείνει όρθιο στην κοινωνική οικονομία της χώρας (π.χ. νέες μειώσεις κατώτατων μισθών και συντάξεων).

Βέβαια, για να το πούμε αυτό το «ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε», χωρίς η ρήση μας να αποτελεί μπλόφα, είναι απαραίτητο πρώτα να έχουμε κάνει (εντός των ερχόμενων εβδομάδων) ό,τι απαιτείται ώστε το ελληνικό δημόσιο να μπορεί να «αντέξει» στο επόμενο διάστημα (π.χ. έως τον Δεκέμβριο) χωρίς δανεικά, μέσω της εξάλειψης του πρωτογενούς ελλείμματος, τουλάχιστον έως το τέλος του χρόνου. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ναι, είναι (α) με μια από-πάνω-προς-τα-κάτω συμπίεση μισθών και συντάξεων που αφήνει ανέπαφα τα χαμηλά εισοδήματα και (β) με την δυνατότητα προ-πληρωμής ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος με μεγάλες εκπτώσεις εκ μέρους των φορολογουμένων (αντί για την απίστευτα ανόητη πρόταση της «κινητοποίησης των καταθέσων» που φέρεται να εξήγγειλε μέλος του Σύριζα, σπέρνοντας τον πανικό στους μικρο-καταθέτες).

Στόχος τέτοιων διαπραγματευτικών κινήσεων δεν μπορεί να είναι η αυτόνομη, μαρκοπρόθεσμη ανάπτυξη της χώρας. Στόχος είναι να κρατηθεί η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα ζωντανή έως ότου η Ευρώπη, υπό την επιρροή της αλλαγής σκηνικού που επέφερε η νίκη Hollande (καθώς και η καθίζηση των Μνημονικακών κομμάτων στην Ελλάδα), αλλάξει ρώτα. Θα μου πείτε: Κι αν δεν αλλάξει; Σας απαντώ: Δεν υπάρχει πιθανότητα να μην αλλάξει! Ποτέ δεν είναι, βέβαια, σίγουρο ποια θα είναι η νέα ρώτα. Όμως ένα είναι σίγουρο: η σημερινή ρώτα (που συνθλίβει χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία) δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Το ζητούμενο είναι να επιβιώσουμε έως τότε, έως ότου το ευρωπαϊκό τοπίο αρχίσει να ξεκαθαρίζει, όσο γίνεται με λιγότερα θύματα. Αυτό είναι το ζητούμενο για την νέα κυβέρνηση. Αυτό είναι το θέμα που θα ήθελα να δω τους πολιτικούς μας αρχηγούς να συζητήσουν στο Προεδρικό Μέγαρο όταν θα έρθει, πολύ σύντομα, η στιγμή της υπό τον κ. Παπούλια σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών. Πρέπει, αντί να βγουν εκτός θέματος και να προσπαθούν να κερδίσουν την μάχη των εντυπώσεων, να συζητήσουν ήρεμα και υπεύθυνα (α) το πως θα ετοιμαστεί η χώρα ώστε να «αντέξει» όσο η άρνησή μας να πάρουμε την επόμενη δόση πυροδοτήσει μια Μεγάλη Ευρωπαϊκή Διαπραγμάτευση, καθώς και (β) ποια θα είναι η δική μας, η ελληνική, τοποθέτηση στην διάρκεια αυτής της διαπραγμάτευσης.

Ποια τοποθέτηση πρέπει να επιλέξουμε στον ευρωπαϊκό πεδίο; Επιτρέψτε μου να σας πω τι θα πρότεινα ως ελληνική θέση (όσοι έχετε διαβάσει τις προτάσεις μου εδώ στο protagon δεν θα ξαφνιαστείτε): Να παρουσιάσουμε στην Ευρώπη μια πρόταση επίλυσης που να ηχεί ρεαλιστική όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ισπανία που καταρρέει σήμερα, για την Ιρλανδία, για την Πορτογαλία, για την Γαλλία της οποίας η σειρά έρχεται κλπ – έτσι ώστε να δημιουργήσουμε ερείσματα μεταξύ της πλειοψηφίας των ευρωπαίων που, πλέον (κι ευτυχώς) κατανοούν πως αυτό που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, πρώτον, δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας και, δεύτερον, δηλητηριάζει (καθώς επεκτείνεται σε) ολόκληρη την Ευρώπη. Βασικές αρχές αυτής της συνολικής λύσης πρέπει να είναι:

(1) Να μην πληρώνει τον λογαριασμό ο γερμανός φορολογούμενος αλλά το κατά Μάαστριχτ δημόσιο χρέος να μετατραπεί σε ευρωπαϊκό χρέος (από την ΕΚΤ) το οποίο θα αποπληρώνουν τα κράτη-μέλη με επιτόκια που θα εξασφαλίσει για αυτά η ΕΚΤ

(2) Να σταματήσουν οι εθνικές κυβερνήσεις να ασχολούνται με τις τράπεζες οι οποίες περνούν σε ευρωπαϊκό έλεγχο (δηλαδή να τις αναλάβει ως προς την επανακεφαλαιοποίηση, έλεγχο και διοίκηση – τουλάχιστον όσες δεχθούν σημαντικά ευρωπαϊκά κεφάλαια – το EFSF)

(3) Να συνεργαστεί η ΕΚΤ με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (εκδίδοντας ομόλογα και η μία και η άλλη) στην εκπόνηση ενός Ευρωπαϊκού Νιου Ντηλ (επενδυτικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη και την εξισορρόπιση της ενδοε-ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας)

(4) Δέσμευση των χωρών-μελών, στον βαθμό που ισχύσουν τα πιο πάνω (και εξευρωπαϊστεί μεγάλο μέρος του χρέους, οι επενδύσεις και το τραπεζικό σύστημα), να ισοσκελίζουν μόνιμα τον προϋπολογισμό τους.


Επίλογος
Η παράταξη του Μνημονίου ηττήθηκε λοιπόν. Ο Σύριζα ανεδείχθη στον μεγάλο κερδισμένο της περασμένης Κυριακής. Η επιτυχία αυτή σήμερα κινδυνεύει καθώς ο Σύριζα βρίσκεται εκατοστά από το να κάνει το μεγαλύτερο δώρο στους φιλο-Μνημονιακούς του αντιπάλους προσπαθώντας να κρατά ικανοποιημένους τόσο τις συνιστώσες που κρίνουν ότι η λύση θα δοθεί μέσα στο ευρώ όσο και στις συνιστώσες (και τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις εκτός του Σύριζα) που προκρίνουν την έξοδο από το ευρώ. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει με ποιον από τους δύο θα πάει. Και με τους δύο δεν γίνεται. Αν προσπαθήσει να πετύχει την ενότητα της Αριστεράς μη ξεκαθαρίζοντας την θέση του επ΄αυτού, ο Σύριζα να χάσει το τραίνο της ιστορίας, η Αριστερά θα καταβαραθρωθεί (άλλη μια φορά) και η χώρα θα πέσει θύμα ενός θηριώδους λάθους (το οποίο θα προστεθεί στο κτηνώδες λάθος του Μνημονίου).
Μπορεί να έχω άδικο όταν φωνάζω, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, ότι «λύση εκτός του ευρώ» θα φέρει μια μεταμοντέρνα δεκαετία του ’30 στην Ευρώπη και στον κόσμο. Μπορεί συνάδελφοί μου, όπως ο Λαπαβίτσας ή ο Ρουμπίνι, να έχουν δίκιο όταν λένε ότι το μέλλον της χώρας προδιαγράφεται λαμπρότερο εκτός του ευρώ. Όμως, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η ηγεσία του Σύριζα πρέπει να αποφασίσει ποια από τις δύο σχολές σκέψεις έχει δίκιο και ποια όχι. Μένουν ώρες, ούτε καν μέρες, για να το πράξει. Η Ιστορία μπορεί να είναι διατεθειμένη να περιμένει μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση τον Ιούνιο, ώστε να ξεκαθαρίσεουν τα πράγματα. Ολιγωρία όμως όσον αφορά το αν η λύση θα γίνει μέσα από ενδο-ευρωζωνική διαπραγμάτευση ή μέσα από μια «ηρωική» έξοδο, δεν θα ανεχθεί.

Παράρτημα: Τα πέντε σημεία της πρότασης του Σύριζα

Καθώς ο κερδισμένος των εκλογών ήταν ο Σύριζα και, δεδομένου ότι στο προηγούμενο άρθρο μου (λίγο πριν τις εκλογές) υποστήριξα την ουσιαστική στήριξη του Σύριζα, νομίζω ότι δικαιούμαι να ρίξω μια κριτική ματιά στα πέντε σημεία που προέθεσε ο κ. Τρίπρας ως ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας με τα άλλα κόμματα για σχηματισμό κυβέρνησης. Τα παίρνω ένα-ένα, προσθέτω σύντομο σχόλιο στο καθένα και, τέλος, λαμβάνω το θάρρος να τα ξανα-γράψω όπως θα τα ήθελα:

1. Άμεση ακύρωση εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου και ειδικότερα εκείνων για μειώσεις μισθών και συντάξεων που προγραμματίζονται για τους επόμενους μήνες

Σχόλιο: Δεν υπήρχε κανείς λόγος να ζητηθεί από κανέναν να στείλει ακυρωτικά γράμματα στις Βρυξέλλες. Όπως το EFSF την τελευταία στιγμή ανακοινώνει ότι τελικά θα εκταμιεύσει λιγότερα χρήματα από τα συμφωνημένα (με την Αθήνα) εκ μέρους της Ελλάδας, έτσι κι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να κινηθεί κατά το δοκούν αρνούμενη να μειώσει μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα που είχε συμφωνήσει με την τρόικα η κυβέρνηση Παπαδήμου.

Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα εφαρμόζει πολιτικές μισθών και συντάξεων ανάλογα με το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας, το οποίο θα παραχθεί μέσα από μια από-πάνω-προς-τα-κάτω συμπίεση για όσο χρόνο χρειάζεται ώστε να βρεθεί η Συνολική Λύση στην Κρίση που η ΕΕ υποσχέθηκε από τον Μάρτιο του 2011 χωρίς να την έχει εκπονήσει.

2. Ακύρωση των νόμων που καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα και τις συλλογικές συμβάσεις

Σχόλιο: Συμφωνώ απολύτως. Μόνο που θα το διατύπωνα διαφορετικά, με τρόπο που να αναδεικνύει το σημαντικό πρόβλημα στην αγορά εργασίας το οποίο προκύπτει από το πολύ μεγάλο εργασιακό κόστος σε σχέση με τον μισθολογικό κόστος (λόγω μη ανταποδοτικών εισφορών)

Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα ακυρώσει μέτρα τα οποία, λανθασμένα, λαμβάνουν ως δεδομένο ότι η προσφορά εργασίας είναι αντιστρόφως ανάλογη του μισθού αλλά, παράλληλα, θα λάβει υπ’ όψη τις στρεβλώσεις που δημιουργούν οι υψηλές, και άνευ ανταποδοτικότητας στους εργαζόμενους, εισφορές.

3. Καθιέρωση της απλής αναλογικής στον εκλογικό νόμο και κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών

Σχόλιο: Προφανώς και συμφωνώ. Οι 50 βουλευτές που πήρε ως μπόνους η ΝΔ σε αυτές τις εκλογές αποτελούν παραβίαση βασικών δημοκρατικών αρχών. Όμως δεν τα έθετα αυτό τον όρο σε αυτή την χρονική στιγμή. Θα ανέφερα την θέση αυτή αλλά όχι ως όρο συνεργασίας. Σήμερα, προέχουν άλλα ζητήματα.

4. Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα που έχει λάβει έως σήμερα 200 δισ. από την κυβέρνηση και άμεση δημοσιοποίηση της έκθεσης της Black Rock για την κατάσταση των τραπεζών

Σχόλιο: Η διαφωνία μου εδώ είναι κάθετη. Δημόσιος έλεγχος από ένα πτωχευμένο δημόσιο το οποίο παράλληλα θέλει να διαπραγματευτεί στην Ευρώπη (κάτι που, όπως έγραψα παραπάνω, έχει ελπίδες μόνο εφόσον αρνηθούμε κι άλλες δόσεις) δεν γίνεται. Τελεία και παύλα. Εκτός κι αν ο Σύριζα σκέφτεται σοβαρά την επιστροφή στην δραχμή και την δήμευση των καταθέσεων – κάτι που δεν θέλω καν να το σκεφτώ (γιατί αν το σκεφτώ θα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για το προηγούμενο άρθρο μου).
Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση ζητά από το EFSF την απ’ ευθείας επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (με κεφάλαια του EFSF) και με κοινές μετοχές που θα = περάσουν στο ίδιο το EFSF, με νέες διοικήσεις να διορίζονται απ’ ευθείας από την ΕΕ, το EFSF και την ΕΒΑ (European Banking Authority) – βλ εδώ για την άποψη αυτή.

5. Δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου (ΕΛΕ), διερεύνηση του επαχθούς χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης

Σχόλιο: Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα βαθιά στενοχώρια όταν διάβασα αυτές τις γραμμές. Εξ αρχής είχα δηλώσει ότι καμία ΕΛΕ δεν μπορεί να απαντήσει τα ίδια της τα ερωτήματα. Τώρα μάλιστα που, μετά το Μνημίνιο 2-PSI, το χρέος έχει ουσιασιστικά μετακυλίσει στους ώμους της τρόικα, σχεδόν κανείς από τους αρχικούς μας δανειστές δεν εξακολουθεί να παραμένει δανειστής μας. Άρα, ποιος ο λόγος, πέραν του να χαιδευτούν κάποια αυτιά κάποιων συνιστωσών; Αφήστε που η «κενότητα» της πρόταση για ΕΛΕ έρχεται να επισκιάσει την σημαντική φράση «διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης» (που βέβαια δεν μου αρέσει καθόλου, καθώς μου θυμίζει την «δίκαιη και βιώσιμη λύση του... Κυπριακού»).

Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα θέσει στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής ζήτημα εκπόνησης ενιαίας λύσης για την κρίση στο Ευρώ που να μην προσποιείται πως η «ελληνική κρίση», η «ιρλανδική κρίση», η «ισπανική κρίση» κλπ μπορούν να μελετηθούν, να κατανοηθούν και να επιλυθούν ως εάν να ήταν ανεξάρτητες η μία από την άλλη.

www.protagon.gr

20 σχόλια:

tactical.gr 14 Μαΐου 2012 - 10:21:00 μ.μ. EEST  

ΜΠΑΡΟΥΦΑΚΗΣ

Ανώνυμος 14 Μαΐου 2012 - 10:40:00 μ.μ. EEST  

ΣΥΡΙΖΑ για την Ελλαδίτσα και Σόρος για το Βαρουφάκη. Ε βέβαια, ψιλικατζήδες είμαστε; Δεν υπάρχει άνθρωπος που αρθρώνει δημόσιο λόγο σε αυτή τη χώρα χωρίς κρυφή ατζέντα...

Nicholas 14 Μαΐου 2012 - 11:27:00 μ.μ. EEST  

Παρακαλώ συγχωρήστε με για την απλοϊκή μου προσέγγιση στα πολύπλοκα, σοβαρά και επείγοντα προβλήματα, που η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή. Κατά την γνώμη μου, δεν υπάρχει δίλημμα για την ελληνική κυβέρνηση να διαλέξει ένα από τα δύο ακραία οικονομικά μοντέλα. Αυτό είναι, η μη βιώσιμη ανάπτυξη η οποία στηρίζεται αποκλειστικά στα δάνεια και την βαθιά ύφεση που προκαλεί η πολιτική της αυστηρής λιτότητας. Υπάρχει μια μέση και ισορροπημένη προσέγγιση. Οι βασικές αρχές μιας τέτοιας προσέγγισης είναι μεταξύ των άλλων οι ακόλουθες :

1) H επαναδιαπραγμάτευση των δανείων που έχουμε πάρει μέχρι σήμερα προκειμένου να επιτευχθεί το χαμηλότερο δυνατό επιτόκιο και η περαιτέρω παράταση των προθεσμιών αποπληρωμής των δανείων. Επιπλέον, συνιστάται και η χρονική παράταση των εφαρμοζόμενων μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης και διαρθρωτικής βελτίωσης.

2) Nα μειωθεί σταδιακά τόσο το εθνικό χρέος όσο και το έλλειμμα του προϋπολογισμού ως ποσοστό του ΑΕΠ.

3) Nα επιδιώξουμε την εφαρμογή των μέτρων που πρόκειται να οδηγήσουν σε ένα βιώσιμο πρωτογενή δημοσιονομικό πλεόνασμα.

4) Nα θέσουμε ως στόχο την αποδέσμευση της ελληνικής οικονομίας από τον ασφυκτικό κλοιό των μνημονίων σε 2-3 χρόνια.

5) Nα συντρίψουμε την διαφθορά στο δημόσιο τομέα και να μειώσουμε την φοροδιαφυγή.

6) Nα μειώσουμε τις εισαγωγές μας, να αυξήσουμε τις εξαγωγές μας και να προτιμήσουμε τα ελληνικά προϊόντα.

7) Nα χρηματοδοτήσουμε επαρκώς δημόσια έργα όπως την κατασκευή νέων δρόμων, γεφυρών, μετρό, φωτοβολταϊκών και αιολικών πάρκων.

8) Nα δανείσουμε χρήματα και να προσφέρουμε φορολογικά κίνητρα σε βιώσιμες Eλληνικές ιδιωτικές εταιρείες που προτίθενται να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους, να προσλάβουν περισσότερους εργαζομένους και να αγοράσουν νέο εξοπλισμό.

9) Nα προστατεύσουμε τους πιο ευάλωτους Έλληνες πολίτες από περαιτέρω περικοπές στα εισοδήματα τους.

10) Nα ανακεφαλαιοποιήσουμε ιδιωτικές τράπεζες υπό αυστηρές προϋποθέσεις ότι τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για την επιτάχυνση της οικονομικής ανάπτυξης.

11) Nα ιδιωτικοποιήσουμε δημόσιες επιχειρήσεις με την πώληση ομολόγων και μετοχών τους που πρόκειται να αποφέρουν κέρδη για τους Έλληνες φορολογούμενους.

12) Να απαιτήσουμε την αυστηρή τήρηση των οδηγιών που διέπουν την ανάθεση των δημοσίων έργων και την προμήθεια στρατιωτικών συστημάτων. Η διαδικασία επιλογής θα πρέπει να βασίζεται μεταξύ άλλων στη διαφάνεια, την δίκαιη επιλογή,την ανταγωνιστική τιμολόγηση,την έγκαιρη παράδοση και να πληρούν ή να υπερβαίνουν τις δεδηλωμένες απαιτήσεις του έργου.

13) Nα θέσουμε στόχους για κάθε έργο που να αξιολογούνται κάθε τρεις μήνες. Εάν κατά τη διαδικασία αξιολόγησης εντοπίζονται σημαντικές αποκλίσεις στόχων θα πρέπει να γίνονται προσαρμογές.

14) Nα μειώσουμε την υπερσυνταγογράφηση, την υπερτιμολόγηση και την κατάχρηση
φαρμακευτικών προϊόντων και ιατρικών συσκευών.

15) Nα επιβάλουμε αυστηρές κυρώσεις σε εκείνους που εξαπατούν το σύστημα προκειμένου να πάρουν παράνομες συντάξεις και επιδόματα αναπηρίας.

συνέχιση

Nicholas 14 Μαΐου 2012 - 11:28:00 μ.μ. EEST  

συνέχιση

16) Nα μειώσουμε την παράνομη μετανάστευση με την καλύτερη προστασία των ελληνικών συνόρων με όλες τις γειτονικές μας χώρες. Επιπλέον, με την επιβολή αυστηρών κυρώσεων στους Έλληνες εργοδότες που εν γνώσει απασχολούν παράνομους μετανάστες, την επίσπευση της δημιουργίας των κέντρων κράτησης, την επίσπευση της διαδικασίας παροχής ασύλου, και της δικαστικής διαδικασίας απέλασης.

17) Nα διερευνήσουμε και να αξιοποιήσουμε τα αποθεμάτα πετρελαίου, φυσικού αερίου και ορυκτών κοιτασμάτων.

18) Nα μειώσουμε τα γραφειοκρατικά μέτρα που εμποδίζουν τις ξένες επενδύσεις και να δώσουμε σε ξένες εταιρείες φορολογικά κίνητρα για να επενδύσουν στην Ελλάδα.

19) Nα εργαστούμε σκληρά για τη μείωση της εγκληματικότητας, την προώθηση της φυσικής ομορφιάς της χώρας μας, και την προώθηση της αίσθησης ασφάλειας στους ξένους τουρίστες.

20) Nα ενισχύσουμε τις συμμαχίες μας, και τις θέσεις μας στην Ευρωζώνη, αποδεικνύοντας στους Eυρωπαίους εταίρους μας ότι η Ελλάδα είναι ένα έθνος που αποτελείται από πράττοντες.

Πιστεύω ακράδαντα ότι με την εφαρμογή των αρχών που περιγράφονται ανωτέρω θα αποδείξουμε ότι υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ για την οικονομία μας και τον περήφανο λαό μας.

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 - 1:22:00 π.μ. EEST  

Ο Γάλλος πρόεδρος ανέκαθεν στήριζε και στηριζόταν από ένα στενό κύκλο αποτελούμενο από ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες (κυρίως βιομηχανίες και τράπεζες/επενδυτικοί όμιλοι) χωρίς παραφωνίες από τις αρχές 60. Κατά καιρούς διορθώνουν γραμμή η ρίχνουν το βάρος σε νέες συμμαχίες αλλά δεν στρέφονται ο ένας έναντι του άλλου. Στη περίπτωση Σαρκοζί ανοίχτηκαν πολύ και έβαλαν σε κίνδυνο μεταξύ άλλων και την σταθερότητα στην ΕΕ από την οποία ωφελείται τα μέγιστα η Γαλλία γι' αυτό και ο Ολλάντ στοχεύει να αλλάξει σε κάποιο βαθμό πορεία σε σχέση με τους μερκοζί, αλλά με έννοια τον σκληρό οικονομικό πυρήνα της γαλλικής οικονομίας. Το θέμα της Ελλάδας συζητήθηκε πολύ στις γαλλικές εκλογές και όλοι οι αναλυτές (αναφερόμενοι στις επιλογές του Ολλάντ που παίρνει τα ηνία) υπονοούν σαφώς ότι η Ελλάδα είναι χαμένη περίπτωση. Θα προσπαθήσουν πάση θυσία να σώσουν τις άλλες χώρες τις περιφέρειας αλλά για την Ελλάδα θεωρούν την στάση πληρωμής του εξωτερικού χρέους δεδομένη και μαζί μ'αυτό την αλλαγή σελίδας στο πολιτικό μας σύστημα. Οι σημερινοί (οι περισσότεροι έστω) πολιτικοί εκπρόσωποι στην Ελλάδα παραμένουν συνομιλητές όσο είναι τυπικά εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους αλλά δεν σκοπεύει Ολλάντ να ταυτιστεί μαζί τους (στοχεύοντας και στη διάδοχη κατάσταση) και σε κάθε περίπτωση αποκλείεται να τους έταξε οποιαδήποτε στήριξη. Αυτό δεν προκύπτει από πουθενά, αντιθέτως το κλίμα στα γαλλικά think tank είναι ιδιαίτερα βαρύ ως προς την ελληνική ελίτ. Ως εκ τούτου η καλλιέργεια προσδοκιών στην ελληνική κοινή γνώμη από την εκλογή Ολλάντ είναι συνειδητή εξαπάτηση.
Σ.

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 - 1:47:00 π.μ. EEST  

Ο καθένας της Μεταπολίτευσης- που κατέληξε και καθηγητής πανεπιστημίου (στο καθ'όλα αξιοκρατικό σύστημα) έχει και μια λύση. Το Μνημόνιο είχε πολλά άσχημα, όμως δεν θα συγκρίνεται σε τίποτα με τον πανικό, την απελπισία και το έγκλημα που θα βιώσουμε όλοι αν επιστρέψουμε στη δραχμή. Καλύτερα να ρωτήσουμε ένα φοιτητή παρά βολεμένους πολιτικούς, καθηγητές και δημοσιογράφους που για χρόνια καρπώνονταν ό,τι απλόχερα τους έδινε το σύστημα της Μεταπολίτευσης. Θα υποφέρουν αυτοί αν πάμε στη δραχμή? Όχι γιατί έχουν καταθέσεις εντός και εκτός, έχουν απόθεμα. Εμείς θα παλεύουμε να αγοράσουμε ένα γιάουρτι. Οι εκλογές καταδίκασαν το μνημόνιο. Τελεία. Από εδώ τι κάνουμε. Η τυχοδιωκτική στάση του ΣΥΡΙΖΑ και των λοιπών με τις φωνασκίες τους μας οδηγούν ήδη στο γκρεμό. Η ΕΕ θέτει πλέον ένα ηθικό θέμα: 'δεν κρατάτε το λόγο σας'. Θα μας μισήσουν αν καταρρεύσει το ευρω. Και μην νομίζει κανείς ότι με τα προσόντα του θα βρει δουλειά στο εξωτερικό. Όλους μας (συλλογικά και ατομικά) ήδη μας αντιμετωπίζουν σαν αναξιόπιστους- όπως εμείς τους Αλβανούς. Και αν προσληφθεί κάποιος θα του κάνουν τη ζωή κόλαση. Όμως όλα τα κόμματα (και οι φερέλπιδες αρχηγοί τους με τη μεγάλη ατομική οικονομική επιφάνεια που νομίζουν ότι έχουν τη στρατηγική ευκαιρία) δεν ασχολούνται με την καταπολέμηση της ανεργίας και την ενίσχυση της κατανάλωσης (για να επιβιώσει το μαγαζάκι της γειτονιάς).
Σε όλους τους αναγνώστες, το μόνο που θα ήθελα να πω είναι:
Είμαστε μόνοι μας. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για εμας, ούτε εντός ούτε εκτός Ελλάδος.

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 - 2:01:00 π.μ. EEST  

Και φυσικά αφού ο Μπαρουφάκης θεωρεί τον Τσίπρα και τις συνιστώσες του ώς τις ποιό ικανές για τη διαπραγμάτευση(οχι προς Θεού των εθνικών μας θεμάτων!) του δανείου των τροϊκανών, πρέπει να έχει δίκιο!Αλλά ο Τσίπρας άλλα έλεγε προεκλογικά.Οτι θα καταγγείλει τα μνημόνια και τα δάνεια και δεν θα τα δεχτεί ώς νόμιμα.Τώρα το γυρίσαμε στη "διαπραγμάτευση"? Λαϊκιστές και λαοπλάνοι που τώρα στα δύσκολα παίζουν με την αγανάκτιση και την οργή του κόσμου... Ειδικά- αφού είδα και τον Κασιδιάρη στη Στάη να μην αναφέρει κάν το νόμο Ραγκούση για την απόδοση ιθαγένειας στο μείζον ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και την ασχετοσύνη του να της εξηγήσει τη διαφορά μεταξύ ανθρωπίνων δικαιωμάτων-πολιτικών δικαιωμάτων(στο παράδειγμά της με τον "παράνομο" Ελληνα στην Αμερική)... κατάλαβα.Να σημειώσουμε οτι η Στάη βλέπει "παρανομο Ελληνα" στην Αμερική, αλλά στην Ελλάδα βλέπει μόνο "μετανάστες".Ουτε εκει την έκοψε ο μικρός φυσικά!Αυτά να τα βλέπουν οι... "οργισμένοι"...

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 - 3:42:00 π.μ. EEST  

Ο κος Βαρουφάκης αναφέρει πριν τις εκλογές

"ΣΥΡΙΖΑ

Ένα σκορποχώρι του οποίου το προγραμματικό κείμενο αντανακλά το ότι είναι... σκορποχώρι. Πραγματικά σας λέω ότι πάλεψα πολύ για να το διαβάσω. Κακογραμμένο και κουραστικό. Προφανώς γραμμένο όχι για να διαβάζεται αλλά με τρόπο που όλες οι φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ να ικανοποιηθούν ότι πρόσφερε η κάθε μία την ανοησία της σε αυτό. Κι όμως, μέσα σε αυτό το αχούρι υπάρχουν διαμάντια. Αν και δεν έχει να μας πει τίποτα για σημαντικές μεταρρυθμίσεις (3), αν και τα περί φορολογίας είναι τετριμμένα (5), σε όλους τους άλλους τομείς έχει κάτι σημαντικό να προσφέρει. Πάνω από όλα, κατανοεί πως η κατάρρευση του ευρώ θα είναι πλήγμα για την ανθρωπότητα. Κατανοεί πως η λύση δεν θα έρθει μέσα από μια ηρωική έξοδο στην δραχμή. Αυτό έχει σημασία να το λέει και να το σπάζεται ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ."


Και καταλήγει

Και τώρα που δεν έχω δέκα ψήφους αλλά μόνο μια; Τι κάνω; Εδώ θα μου επιτρέψετε να θυμηθώ το παιγνιοθεωρητικό μου παρελθόν. Να τι θα έκανα (αν δεν βρισκόμουν την Κυριακή στην Αμερική): Πριν πάω στην κάλπη, θα έπαιρνα ένα βάζο και μέσα του θα έβαζα δέκα χαρτάκια. Από αυτά τα 4 θα έγραφαν ΣΥΡΙΖΑ, τα 3 Οικολόγους-Πράσινους, τα 2 ΔΗΜΑΡ και το 1 Δράση. Κατόπιν θα τράβαγα έναν λαχνό στα τυφλά. Κι ότι έγραφε θα το έριχνα στην κάλπη.

http://www.gazzetta.gr/plus/article/item/285955-o-baroyfakis-gia-tis-ekloges-vol-2


Μήπως δεν είναι ο πλέον κατάλληλος τρόπος απόφασης πάνω σε θέμα που αφορά το μέλλον μας; Για όσους τουλάχιστον δεν το έχουν εξασφαλισμένο.

Othellos 15 Μαΐου 2012 - 6:08:00 π.μ. EEST  

@ Nicholas

Πάρα πολύ σωστός!

Nicholas 15 Μαΐου 2012 - 6:49:00 π.μ. EEST  

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά πιστεύω ότι υπάρχει ένα μονοπάτι που οδηγεί σε μια βιώσιμη ελληνική οικονομία, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει ένα ελπιδοφόρο μέλλον σε αυτή τη γενιά, και στις επόμενες γενιές. Αυτή η πορεία προϋποθέτει, μεταξύ των άλλων, την εφαρμογή των 20 αρχών που έχουν περιγραφεί ανωτέρω. Πρόκειται για μια επώδυνη, μακράς διαρκείας, επίπονη, αλλά ρεαλιστική, πολλά υποσχόμενη, και ασφαλή πορεία που έχει την ακόλουθη εξίσωση ως απώτερο στόχο της:

Δάνεια (μέχρι και 3-4% του ΑΕΠ) + Eισοδήματα της κυβέρνησης = Δαπάνες της κυβέρνησης

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 - 8:29:00 π.μ. EEST  

Η οικονομία είναι κάτι πολύ σοβαρό για να το αφήσουμε σε οικονομολόγους. (παραφράζοντας τον Κλεμανσώ)

Τρεις καθηγητές μπορούν να καταστρέψουν ένα έθνος. (Μπίσμαρκ)

Caspian 15 Μαΐου 2012 - 10:29:00 π.μ. EEST  

O Βαρουφάκης είναι οικονομολόγος και ως τέτοιον τον κρίνω προσωπικά, οι πολιτικές του θέσεις με αφήνουν αδιάφορο. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχει 100% δίκιο, όταν επαναλαμβάνει (διότι το έχει ξαναπεί) πως ο μόνος τρόπος που υπάρχει να αποκτήσουμε διαπραγματευτική ικανότητα, είναι να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Μόνο έτσι θα μπορούμε να είμαστε σε θέση να μη δεχθούμε τα δανεικά του μνημονίου, να πιέσουμε για "επαναδιαπραγμάτευση" (το τι μπορεί να περιέχει αυτή είναι ένα θέμα) και να μην καταρρεύσουν τα πάντα.

Είναι πολύ πιθανόν ότι η παγκόσμια αναταραχή και η αβεβαιότητα που θα προκληθεί, θα εξαναγκάσουν τους εταίρους μας να ξανασκεφτούν τη στάση τους, αν και είναι βέβαιο πως οι πρώτες τους αντιδράσεις θα είναι "εκρηκτικές", με σωρεία απειλών και ύβρεων. Όσο όμως μπορούμε να καλύπτουμε οι ίδιοι τις ανάγκες μας, αυτό δε θα μας πειράζει. Μακροπρόθεσμα βέβαια δε θα μπορούμε να αντέξουμε διότι τομείς όπως ο τουρισμός και οι εξαγωγές θα πληγούν από το "ανθελληνικό" μένος που θα ξεσπάσει, αλλά το χρονικό διάστημα το οποίο θα μας επιτρέψει ελευθερία κινήσεων, ίσως είναι αρκετό για να πετύχουμε κάτι θετικό και σημαντικό

Αρματιστής 15 Μαΐου 2012 - 2:23:00 μ.μ. EEST  

Το τι γράφει σήμερα ο Βαρουφάκης αναφορικά με τα «οικονομικά», ελάχιστη σημασία έχουν. Σημασία έχουν η κυριαρχία του κράτους, η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατία.

Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτό που αρθρώνεται σήμερα ως δημόσιος λόγος στα ΜΜΕ και στις συζητήσεις μεταξύ των κομμάτων έχουν σχέση με τη δημοκρατία, πλανώνται οικτρά. Πέρα ότι από αυτά που ακούγονται προσβάλλεται η κοινή λογική.

Είναι όλοι εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ διότι «θέλει να καταστρέψει την Ελλάδα». Του την πέφτουν αγρίως από παντού. Στα διάφορα πάνελ ακολουθείται τακτική Κα Γκε Μπε. Πέντε «ασφαλίτες» εναντίον ενός. Οι ερωτήσεις πέφτουν κατά ριπές. Πριν προλάβει να απαντήσει ο ερωτώμενος, έρχονται άλλες δέκα. Ο ακραίος πωλητής βιβλίων του ΛΑΟΣ με την τσιριχτή φωνή, ο «μπομπούκος» κατά το παρελθόν και σήμερα ο αξιόπιστος εκπρόσωπος της ΝΔ (κατά το παρελθόν την είχε στολίσει κατάλληλα), την έπεσε με πέντε ερωτήσεις σε ένα εννενηκοντούτη γέροντα για να τον βγάλει στη σέντρα. Να μη πω περισσότερα. Όλοι έχουμε μάτια και βλέπουμε αυτό που γίνεται. Όποιος του αρέσει δικαίωμά του. Όποιος νομίζει ότι δεν υπάρχει κάποιος που κρατάει τη μπαγκέτα αυτής της κατά μέτωπο επίθεσης όλων εναντίον ενός, δικαίωμά του. Όποιος νομίζει ότι αυτό λέγεται δημοκρατικός διάλογος δικαίωμα του. Αύριο όμως να μη παραπονιέται…

Ισχυρίζονται (όλοι) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να σύρει τη χώρα σε εκλογές ενώ η «πατρίδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού». Αν είναι έτσι, γιατί δεν κάνουν τότε κυβέρνηση μόνοι τους, αυτοί που «δεν θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα»; Τι τους εμποδίζει; Ας σώσουν αυτοί την Ελλάδα. Τα κουκιά τους βγαίνουν. Για ποιο λόγο θέλουν σώνει και καλά και το ΣΥΡΙΖΑ (τους «απάτριδες») στην οικουμενική τους, αφού αυτό το κόμμα πρεσβεύει άλλα; Μήπως θέλουν να εξουδετερώσουν κάθε αντίθετη φωνή, αφού αυτή η φωνή έχει αντίθετη άποψη; Μήπως τη πέφτουν όλοι τους στο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή οι μυστικές (και αληθινές) δημοσκοπήσεις τους δείχνουν άνοδο αυτού του κόμματος;

Πότε έλεγε αλήθεια ο κος Σαμαράς; Όταν πριν τις εκλογές δήλωνε ότι αν δεν πάρει αυτοδυναμία η λύση θα δοθεί σε νέες εκλογές, ή σήμερα που ζητά οικουμενική;

Λένε (οι μνημονιακοί) ότι θέλουν τη συγκρότηση οικουμενικής για να επαναδιαπραγματευθούν; Ποιοι θα επαναδιαπραγματευθούν; Αυτοί που έστειλαν εγγυητικές επιστολές υποταγής και συμμόρφωσης; Και τι θα διαπραγματευθούν; Γιατί δεν το προσδιορίζουν; Ποιοι θα διαπραγματευθούν με τη Μέρκελ και το Σόιμπλε που δηλώνουν ότι οι Έλληνες θα πρέπει να πονέσουν για πολλές δεκαετίες…

Σημείωση: Τα κράτη δεσμεύονται διεθνώς, με τις αποφάσεις των κοινοβουλίων τους και τις υπογραφές των κυβερνήσεών τους. Ποτέ με υπογραφές των προέδρων των κομμάτων. Και όποιος κατάλαβε, έχει καλώς.

Σχετικά με το ΣΥΡΙΖΑ. Αν θέλει να παίξει σοβαρό ρόλο στα πολιτικά πράγματα, θα πρέπει ο λόγος του να αποκτήσει αξιοπιστία. Διότι τα μαργαριτάρια είναι πολλά.

Ένα άλλο θλιβερό σημείο, είναι η εκστρατεία εκφοβισμού, κατατρομοκράτησης και χειραγώγησης που έχει εξαπολυθεί εναντίον του λαού. Ο λαός πρέπει να «ψηφίσει» υπέρ των εκλεκτών και εναντίον αυτών που «θέλουν τη δραχμή».

Αυτά βλέπω και θλίβομαι βαθύτατα.

Αυτό όμως που φοβάμαι περισσότερο, δεν είναι αν θα πάμε στη δραχμή. Εγώ με δραχμή έζησα πενήντα χρόνια. Φοβάμαι την ανεπάρκεια αυτών που υπόγραψαν και ψήφισαν μνημόνια, δανειακές και επιστολές. Φοβάμαι αυτούς που θέλουν οικουμενική όχι για να σώσουν την πατρίδα, αλλά το πολιτικό τους μέλλον. Φοβάμαι ότι αυτοί που διαχρονικά φάνηκαν ανίκανοι να διαχειριστούν τις μεγάλες εθνικές υποθέσεις, ΔΕΝ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ σχέδιο Β’ για την επομένη μέρα. Όπως τόσες άλλες φορές στο παρελθόν. Και η επομένη μέρα (νομίζω) έρχεται γρήγορα…

Αρματιστής 15 Μαΐου 2012 - 4:00:00 μ.μ. EEST  

Το σημερινό πολιτικό σκηνικό, όπως διαμορφώθηκε ύστερα από τις εκλογές της 6ης Μαΐου, που φαίνεται ότι οδηγεί σε κυβερνητική παραλυσία, φέρνει στο προσκήνιο τις αδυναμίες του πολιτεύματος της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, τουλάχιστο με τον τρόπο που λειτουργεί στην Ελλάδα.

Η χώρα κινδυνεύει να εισέλθει σε μια μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας επειδή η κοινοβουλευτική δημοκρατία σε συνθήκες πολιτικής και ιδεολογικής πολυδιάσπασης, αδυνατεί να δώσει ισχυρή κυβέρνηση. Ασφαλώς, πάντοτε υπάρχει η λύση των συμμαχικών κυβερνήσεων, αλλά η χώρα μας δεν διαθέτει τέτοια κουλτούρα. Και δεν πιστεύω ότι θα μπορέσει να αποκτήσει λόγω της ιδιοσυγκρασίας του λαού μας.

Νομίζω ότι επιτέλους έχει έρθει η ώρα να συζητηθεί σοβαρά η δυνατότητα μετάβασης σε ένα πολίτευμα Προεδρικής Δημοκρατίας. Όπως αυτό που υπάρχει στις ΗΠΑ και στη Κύπρο, ή στη Γαλλία. Στις υπόψη χώρες ο πρόεδρος, που είναι και ο αρχηγός της εκτελεστικής εξουσίας, ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ ΑΠ’ ΕΥΘΕΙΑΣ ΑΠΌ ΤΟ ΛΑΟ, έστω και σε δεύτερη ψηφοφορία. Έτσι ο πρόεδρος, επειδή αντλεί τις εξουσίες του απ’ ευθείας από το λαό, δεν χρειάζεται ψήφο εμπιστοσύνης από τη βουλή. Και σε καμιά περίπτωση η βουλή δεν μπορεί να «ρίξει» το πρόεδρο. Υπάρχει κυβερνητική σταθερότητα.

Τα παραπάνω αναφερόμενα τα είδαμε πρόσφατα στη Γαλλία. Έγιναν εκλογές, εξελέγη πρόεδρος και σήμερα ανέλαβε τα καθήκοντά του. Αύριο θα διορίσει τον πρωθυπουργό του. Σε λίγους μήνες θα γίνει το ίδιο και στις ΗΠΑ.

Καθαρά πράγματα.

Και η βουλή;

Διαθέτει μεγάλη ανεξαρτησία. Δεν υπάρχουν κομματικές πειθαρχίες. Όταν μάλιστα οι εκλογές για τη βουλή γίνονται και σε χρόνο διαφορετικό από αυτές για το πρόεδρο, τότε μπορεί η εκτελεστική εξουσία να ανήκει στο Α΄ κόμμα και στη βουλή στο Β’ κόμμα, ή ακόμη στη βουλή να μην υπάρχει απόλυτα πλειοψηφούν κόμμα.

Στη προεδρική Δημοκρατία ο διαχωρισμός της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας, που αποτελεί βασικό στοιχείο ορθής λειτουργίας ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, είναι γεγονός.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα για ποιο λόγο δεν γίνεται κάποια συζήτηση για το υπόψη ζήτημα.
Νομίζω ότι η απάντηση είναι φανερή. Στη προεδρική δημοκρατία, το πελατειακό κράτος σχεδόν εξαφανίζεται.

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 - 5:06:00 μ.μ. EEST  

"Οι ευθύνες ανήκουν σε όλους ανεξαιρέτως, αν και για να είμαστε ειλικρινείς όχι στον ίδιο βαθμό. Κι αυτό διότι άλλος ευθύνεται με την ατολμία να κάνει την υπέρβαση (Κουβέλης) και να αψηφήσει για το καλό του τόπου τον πολιτικό εκβιασμό του ΣΥΡΙΖΑ (Τσίπρας) ο οποίος εξ αρχής φάνηκε ότι ενδιαφερόταν να αξιοποιήσει τη συγκυρία και να προσποριστεί μεγαλύτερα εκλογικά οφέλη, για να πραγματοποιήσει το όνειρό του να μετατρέψει την Ελλάδα σε διεθνή παρία, αφού οι διακηρύξεις δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Όσο για τον Πάνο Καμμένο, η ταραχή του δεν κρυβόταν κατά τη διάρκεια των δηλώσεων που έκανε μετά τη σύσκεψη, σε μια εισαγωγή για τα τερατώδη για τον «εξωτερικό εχθρό» (όλοι οι… μέσα δεν έχουμε ευθύνες) που θα ακουστούν προεκλογικά."
http://www.defence-point.gr/news/?p=46788
Η οργή, έρχεται πάντα στο τέλος...

Αρματιστής 15 Μαΐου 2012 - 7:01:00 μ.μ. EEST  

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 5:06:00 μ.μ.

Μπορείς να μου εξηγήσεις που βρίσκεται ο εκβιασμός του Τσίπρα; Διότι αν συνεχίζω να καταλαβαίνω καλά τα Ελληνικά, ο Τσίπρας είναι αυτός που εκβιάστηκε για να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση, "οικουμενική" την είπαν, που θα είχε σαν πρόγραμμα τη συνέχιση του μνημονίου. Και δεν νομίζω ότι το 17% των ψηφοφόρων έδωσε στο Τσίπρα τέτοια εντολή.

Και αυτός που εκβίασε περισσότερο τον Τσίπρα να συμμετάσχει στην "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας", νομίζω ότι ήταν ο Κουβέλης.

Κάποια στιγμή, όταν ο κουρνιαχτός θα καταλαγιάσει και σταματήσει η χειραγώγηση, τότε θα ακουστούν οι πιο ήρεμες και πιο ρεαλιστικές φωνές που θα πουν τα πράγματα με το όνομά τους.

Οι "επαναδιαπραγματευτές" αν ήθελαν, μπορούσαν να κάνουν κυβέρνηση μόνοι τους και έτσι να "σώσουν" την Ελλάδα!!! Αν ποτέ τους επέτρεπε η Μέρκελ να ανοίξουν το στόμα τους... Πιστεύω να θυμάσαι ότι στις Κάνες όταν ο ΓΑΠ μίλησε για δημοψήφισμα, τον πέταξε έξω από την αίθουσα. Δεν τον άφησε να κάνει δηλώσεις ούτε εντός του κτιρίου...

Σχετικά με την άποψη σου ότι ο Τσίπρας θα μας μετατρέψει σε διεθνή παρία, επέτρεψε μου να σου πω ότι πρόλαβαν άλλοι. Και ο στόχος αυτών των άλλων, δηλαδή των "επαναδιαπραγματευτών", είναι να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Βουλγαρία. Αυτή την εντολή έχουν πάρει, αυτό ψήφισαν και αυτό δήλωσαν με ενυπόγραφες δηλώσεις στους επικυρίαρχους.

Και εγώ συμβαίνει να θυμάμαι ότι πριν 12 χρόνια που είχαμε δραχμή, βρισκόμασταν 20 χρόνια μπροστά από τη Βουλγαρία. Τώρα κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να γίνουμε σαν αυτή

Εμένα δεν μου αρέσει το σανό. Και επειδή δεν μου αρέσει, βρέθηκα "υπερασπιστής" του Τσίπρα.

Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 - 8:12:00 μ.μ. EEST  

@Ανώνυμος 15 Μαΐου 2012 8:29:00

Η κρίση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους πολιτικούς ΜΑΣ.

Nicholas 15 Μαΐου 2012 - 8:32:00 μ.μ. EEST  

Μέχρι τώρα θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στους περισσότερους Έλληνες πολίτες γιατί οι οικονομικές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί σε σημείο που μια ανεξέλεγκτη οικονομική πτώχευση είναι μια ευδιάκριτη πιθανότητα. Oι δημοκρατικά εκλεγμένοι πολιτικοί "δειλοί" έχουν εμπλακεί σε ατελείωτα, επαναλαμβανόμενα, αηδιαστικά παιχνίδια επίρριψης ευθυνών. Άλλοι δειλοί απλά λένε στον ελληνικό λαό ότι οι περισσότεροι από αυτούς θέλουν να ακούσουν, επαναλαμβάνοντας την έντονη αντίθεσή τους στο μνημόνιο χωρίς να προσφέρουν μια ρεαλιστική εναλλακτική λύση. Ορισμένοι πολιτικοί επιβάλλουν όρους για τη συμμετοχή τους σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας που γνωρίζουν πολύ καλά άλλοι πολιτικοί θα απορρίψουν. Άλλοι "δειλοί" έχουν αποφασίσει ότι να κυβερνήσουν αποτελεί ανάθεμα για αυτούς, προτιμώντας να επικρίνουν, να οργανώνουν διαδηλώσεις και να δίνουν πολιτικές ομιλίες χωρίς ουσία. Μερικοί από αυτούς προσπαθούν να ζωγραφίσουν τους άλλους ως αποκλειστικά υπεύθυνους για το πολιτικό αδιέξοδο και για το αναπόφευκτο της δημιουργίας νέων εκλογών. Άλλοι πολιτικοί έχουν καταφύγει στην τακτική της κινδυνολογίας, σε αβάσιμες υπερβολές ότι η αποτυχία να καταλήξουν σε συμφωνία για να σχηματίσουν μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα ήταν καταστροφική για το έθνος και την οικονομία. Όλοι τους όμως δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στις εθνικές δημοσκοπήσεις για να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Και το αποτέλεσμα μέχρι στιγμής είναι ένα μεγάλο μηδέν στο πηλίκον και προσφυγή στις κάλπες.

Nicholas 16 Μαΐου 2012 - 8:50:00 π.μ. EEST  

Τι περιμένετε από τους επαγγελματίες πολιτικούς να σώσουν το έθνος μας, αυτοί καν δεν μπορούν να συμφωνήσουν στους όρους μιας τηλεμαχίας. Αλλά μπορούν να διαβάσουν και να ερμηνεύσουν τις εθνικές δημοσκοπήσεις. Σχεδόν 8 στους 10 Έλληνες θέλουν το ευρώ, ενώ η πλειοψηφία τους δεν συμφωνεί με τα μέτρα λιτότητας τα οποία έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν βιώσιμα τόσο το εθνικό χρέος όσο και το έλλειμμα του προϋπολογισμού.

Τα πολιτικά κόμματα (το Λάος, η Νέα Δημοκρατία, και το ΠΑΣΟΚ), που υποστήριξαν είτε το πρώτο μνημόνιο, ή το δεύτερο μνημόνιο, ή και τα δύο μνημόνια έχασαν ένα σημαντικό αριθμό ψήφων στις εκλογές της 6 του Μάη του 2012 σε σύγκριση με τις εκλογές της 4 του Οκτώβρη του 2009.

Οι περισσότεροι πολιτικοί έχουν πλήρη επίγνωση ότι μια "πολύ καυτή πατάτα" πρέπει να αντιμετωπιστεί σύντομα. Δηλαδή, τα σχεδόν 12 δισ. ευρώ σε περικοπές του προϋπολογισμού, που απαιτούνται για να εξασφαλιστεί η επόμενη δόση του πακέτου διάσωσης. Ως εκ τούτου, η πρόσφορη και εύκολη λύση είναι να πούνε ναι στο ευρώ, όχι στα μέτρα λιτότητας και όχι στα μνημόνια. Επιπλέον, είναι αποφασισμένοι να αφήσουν τα άλλα πολιτικά κόμματα (Tην Νέα Δημοκρατία, και το ΠΑΣΟΚ) να λύσουν τα οικονομικά προβλήματα, δεδομένου ότι ήταν αυτά που τα δημιούργησαν. Για ορισμένους επαγγελματίες πολιτικούς είναι προτιμότερες αδράνειες και αντιδράσεις αντί για ενέργειες και ευθύνες. Με άλλα λόγια, θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο και να αφήσουν κάποιους άλλους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Υπάρχει επίσης ένα άλλο ρητό, “ όταν τα σκ**ά χτυπούν τον ανεμιστήρα, μερικοί άνθρωποι τρέχουν και μερικοί άνθρωποι μένουν” Εξαρτάται από τους Έλληνες ψηφοφόρους να αποφασίσουν ποιοί ακριβώς από τους πολιτικούς είναι θεωρητικοί ομιλητές και επικίνδυνοι τζογαδόροι, και ποιοί είναι οι πράττοντες και οι λύτες δύσκολων οικονομικών προβλημάτων.

Ανώνυμος 16 Μαΐου 2012 - 4:33:00 μ.μ. EEST  

@Nikolas
Υπάρχει κοστολόγιση (πόροι- δαπάνες-χρηματοδοτήσεις κλπ) των προτάσεων και ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα απόδωσης?

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP