Για την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Μία ανέλπιστα θετική είδηση κοινοποιήθηκε πρόσφατα στο διαδίκτυο, σπάζοντας τη μονοτονία και την απαισιοδοξία της επικαιρότητας.
Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), η δική μας Σχολή, συγκαταλέγεται σύμφωνα με τον έγκυρο ιστότοπο onlinecollege.org (έναν από τους κορυφαίους για επιλογή κολλεγίου στις ΗΠΑ) στα 10 κορυφαία στρατιωτικά ιδρύματα του κόσμου.

Ανέλπιστα θετική είδηση είπα; Ίσως όχι για όλους.

Αξίζει να προσέξουμε την ημερομηνία δημοσίευσης: 14 Νοεμβρίου 2011. Ελάχιστες ημέρες αργότερα, εκλεγμένοι και αυτόκλητοι, κατά τα λοιπά υπεύθυνοι Έλληνες πολίτες, έβλεπαν φαντάσματα μέσα στο τεχνητά θολό τοπίο μιας καταιγίδας από χουντοσταγονίδια που οι ίδιοι δημιούργησαν, εκμεταλλευόμενοι τον παρορμητισμό ενός 20χρονου Εύελπι.

Ως απόφοιτος της Σχολής που αισθάνομαι και δηλώνω υπερήφανος γι’ αυτή, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω δημόσια την προσωπική μου μαρτυρία για τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, για την όποια αξία μπορεί να έχει. Η υποκειμενική διάσταση εξ ορισμού δεν μπορεί να είναι και αμερόληπτη, αλλά προσφέρει στο βαθμό που εκφράζει το μεγαλύτερο ποσοστό των συναποφοίτων μου. Επιχειρώντας μία συναισθηματική αναδρομή στα 18 μου, την 8η Σεπτεμβρίου 1997 που πέρασα την πύλη της Σχολής, τα συναισθήματα που με κυρίευαν παραμένουν ανεξίτηλα: άγχος, φόβος για το άγνωστο, ανασφάλεια και αμφιβολία για τις πιθανότητες επιτυχίας. Παρενθετικά αναρωτιέμαι πόσοι λοιποί απόφοιτοι ΑΕΙ θυμούνται την ημέρα εισόδου και αποφοίτησης από τη σχολή τους; Με στοιχειώδη φυσική κατάσταση, μεγαλωμένος σε μία τυπική ελληνική κωμόπολη από μία παραδοσιακή οικογένεια μέσου μορφωτικού επιπέδου, μακριά από τα μεγάλα τζάκια και τα ιδιωτικά σχολεία, είχα εκ των πραγμάτων εκτεθεί σε ελάχιστα ερεθίσματα.

Ύστερα από τέσσερα χρόνια σφυρηλάτησης στο καμίνι της Σχολής, τίποτα δε θυμίζει τη στιγμή που περνούσα την κεντρική πύλη από την αντίθετη κατεύθυνση. Ο απόφοιτος της Σχολής, νεαρός ανθυπολοχαγός πλέον, δεν έχει άλλωστε την πολυτέλεια της επιλογής: πολύ σύντομα θα κληθεί να διοικήσει ανθρώπους, με όλο το βάρος που περιέχει η έννοια «διοίκηση». Το άγχος έχει μετατραπεί σε συναίσθηση της ευθύνης και του καθήκοντος, ο φόβος για το άγνωστο σε ετοιμότητα αντιμετώπισης κάθε κατάστασης, η ανασφάλεια σε αποφασιστικότητα. Ο αγύμναστος πρωτοετής του ’97, μέλος της ευάριθμης συμμετοχής της Σχολής στον κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας το 2000. Με πτυχία ξένων γλωσσών, κριτική ικανότητα και κοινωνική μόρφωση. Δεμένος με τους συμμαθητές του με τα ιερά δεσμά της Σχολής, βαριά κληρονομιά της παράδοσης των αρχαίων Αθηναίων οπλιτών, που επιβάλλουν στους απογόνους τους να ορκιστούν όπως και αυτοί «ου καταισχύνω όπλα τα ιερά, ουδ’ εγκαταλείψω τον παραστάτη, ότω αν στοιχήσω».

Το παραγωγικά ανταγωνιστικό περιβάλλον της Σχολής προσφέρει πλούσια εφόδια. Το σημαντικότερο ίσως είναι η διαρκής αναζήτηση της αυτοβελτίωσης. Μετρήσιμη απόδειξη, το μεγάλο ποσοστό των αξιωματικών που συνεχίζουν τις σπουδές τους μετά τη Σχολή, είτε με διευκόλυνση της υπηρεσίας είτε –το συνηθέστερο– εις βάρος του προσωπικού τους χρόνου και ενώ εκτελούν πλήρως τα καθήκοντά τους στις Μονάδες που υπηρετούν. Σχεδόν όλοι τα καταφέρνουν. Πολλοί δεν περιορίζονται σε αυτό αλλά διαπρέπουν. Συνταγματάρχης, πατέρας τριών παιδιών, συμφοιτητής μου στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, αποφοίτησε πρώτος υπαγορεύοντας τον όρκο στους υπόλοιπους φοιτητές. Συμμαθητές μου από τη Σχολή Ευελπίδων αποφοίτησαν πρώτοι από τις σχολές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με βαθμό άνω του 9 (τμήματα τοπογράφων μηχανικών, χημικών μηχανικών και ηλεκτρολόγων μηχανικών). Ενδεικτικά παραδείγματα από ένα πολύ μεγαλύτερο σύνολο.

Πέρα από το ακαδημαϊκό κομμάτι, στο στρατιωτικό –που εξ αντικειμένου βαραίνει περισσότερο– η καλύτερη απόδειξη της ποιότητας των αξιωματικών που παράγει η Σχολή Ευελπίδων είναι η απόδοσή τους στις διάφορες εκπαιδεύσεις του εξωτερικού. Εκεί καλούνται να συναγωνιστούν τους υπόλοιπους νατοϊκούς (κατά βάση) αξιωματικούς, πολλές φορές στη μητρική τους γλώσσα (Αμερικανούς, Άγγλους κ.ά.). Ο κανόνας και όχι η εξαίρεση είναι οι Έλληνες να αποφοιτούν πρώτοι. Τα παραδείγματα πολυάριθμα και στη διάθεση του καθένα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι Έλληνας αξιωματικός τοποθετείται σε μόνιμη βάση ως υποδιοικητής στο Διεθνές Κέντρο Ειδικής Εκπαίδευσης στη Γερμανία, όπου εκπαιδεύονται στελέχη Ειδικών Δυνάμεων από δέκα και πλέον χώρες. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι Έλληνες αξιωματικοί που υπηρετούν σε θέσεις του εξωτερικού αποσπούν τα εύσημα των προϊσταμένων τους και απολαμβάνουν το σεβασμό και την αναγνώριση των συναδέλφων τους. Ίσως και κάποια σαρκαστικά σχόλια τελευταία, του τύπου «εμείς νομίζαμε ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες». Ευπρόσδεκτα και αυτά, στο βαθμό που δηλώνουν αλλαγή στάσης.
Ενστάσεις όσον αφορά το πρόγραμμα σπουδών της Σχολής Ευελπίδων, όπως και κάποια κακώς κείμενα, οπωσδήποτε υπάρχουν. Η Σχολή είναι άλλωστε ένας ζωντανός οργανισμός αντιπροσωπευτικός ως ένα βαθμό των εκάστοτε κοινωνικών δεδομένων. Προσωπικά θα προτιμούσα να διδαχθώ τα στρατηγήματα του Πολυαίνου και τον Θουκυδίδη αντί για πυρηνική φυσική, το δίκαιο της θάλασσας αντί για την αντοχή των υλικών. Θα προτιμούσα να διδαχθώ την φιλοσοφία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη στη Σχολή Ευελπίδων και όχι σε μία εκπαίδευση στις ΗΠΑ, όπως τελικά έγινε.

Ακόμα όμως και έτσι να γινόταν, ακόμα και αν προσανατολιζόταν επιτυχέστερα το πρόγραμμα σπουδών, ελάχιστα πράγματα θα άλλαζαν στην ποιότητα των αξιωματικών που παράγονται. Διότι αυτή εξαρτάται κυρίως από τις στρατιωτικές αρετές που συνειδητά ή μη καλλιεργούνται στη Σχολή και όχι από τις γραμματικές γνώσεις. Εξαρτάται από την πειθαρχία, την ανδρεία, την καρτερία, τη φιλοπατρία και το στρατιωτικό πνεύμα.
Ο Εύελπις μετά την αποφοίτησή του θα σταδιοδρομήσει σε κάποιο από τα πολλά Όπλα ή Σώματα του Στρατού και θα συναναστραφεί με το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας (ή τουλάχιστον το μέρος εκείνο που υπηρετεί τη θητεία του).

Η ευρύτητα των αντικειμένων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει αποκλείει την εξαντλητική διδασκαλία τους στη Σχολή. Ο Εύελπις παίρνει σαφώς τα βασικά επαγγελματικά του εφόδια, διδάσκεται τη στρατιωτική τέχνη και τις αρχές της ηγεσίας, πληροφορική και αγγλικά (τουλάχιστον) σε επαρκές επίπεδο. Ταυτόχρονα όμως δέχεται και ένα πλήθος ετερόκλητων ερεθισμάτων που αποτελούν πολύτιμη πληροφοριακή βάση για ένα μεγάλο εύρος αντικειμένων. Μαθαίνει να προσαρμόζεται εύκολα και να αναζητά αυτό που κάθε φορά χρειάζεται. Έχει συνειδητοποιήσει ότι το πανεπιστήμιο του καθενός είναι η αυτοβελτίωση. Βιώνει το «άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήσει» που είναι και το σύνθημα της Σχολής. Η παιδεία του δεν έχει διαμορφωθεί από την ανώτερη γεωμετρία και τα εργαστήρια χημείας, αλλά από τον όρκο των αρχαίων Αθηναίων που επιτάσσει «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξομαι».

Από το γράμμα του Παύλου Μελά που όλοι οι Ευέλπιδες κάποια στιγμή ποτίσαμε με μίγμα ιδρώτα και δακρύων πριν την παραλαβή του ξιφιδίου, «μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν». Από την καρτερία με την οποία αντιμετωπίζει μία (ενδεχομένως) άδικη ποινή που του στερεί την πολυαναμενόμενη έξοδο του σαββατοκύριακου. Από την πειθαρχία με την οποία εκτελεί τα στρατιωτικά γυμνάσια, ημέρα και νύχτα, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών.
Τελευταία εκδηλώνεται μία κατευθυνόμενη προσπάθεια απαξίωσης του στρατού, στυλοβάτης του οποίου είναι η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Οι ευρείας κλίμακας δημοσκοπήσεις που πάντα τον έφερναν πρώτο στην εκτίμηση της κοινωνίας τεχνηέντως εξαφανίστηκαν και έδωσαν τη θέση τους σε λίβελους –όπως αυτός που αναφέρεται στην εισαγωγική παράγραφο– προσβάλλοντας την νοημοσύνη και τον πατριωτισμό του Έλληνα.

Έννοιες και ιδεώδη με τα οποία γαλουχήθηκαν γεννεές, σήμερα ενοχοποιούνται. Τελικά, για το αν δικαίως η Σχολή μας ανήκει στα 10 κορυφαία στρατιωτικά ιδρύματα του πλανήτη δεν δικαιούμαι να εκφέρω γνώμη μιας και απαιτεί πληροφοριακή βάση και συγκριτική μελέτη όλων των υπολοίπων. Αυτό όμως για το οποίο είμαι κατηγορηματικός είναι ότι επιτυγχάνει την αποστολή της στο έπακρο, διαπλάθοντας αποτελεσματικά το χαρακτήρα των μελλοντικών στρατιωτικών ηγητόρων της πατρίδας και συνεπακόλουθα διασφαλίζοντας την εθνική άμυνα και ανεξαρτησία.

Οι εχθροί μας το ξέρουν. Το βίωσαν άλλωστε έντονα τον τελευταίο αιώνα. Καλό θα ήταν να το αισθανθεί και κάθε Έλληνας. Έστω και αν χρειάζονται «οι ξένοι» για να μας το θυμίζουν.
Τελικά ο Εύελπις με την αποφοίτησή του παραλαμβάνει πτυχίο ΑΕΙ, αλλά παραλαμβάνει και ξίφος. Και το τελευταίο βαραίνει περισσότερο.

Γκόνης Νικόλαος

Λοχαγός

27 σχόλια:

Ανώνυμος 2 Μαΐου 2012 - 4:26:00 μ.μ. EEST  

Το άρθρο παρουσιάζει πολύ ιδανικά τα πράγματα. Η ελίτ στην οποία θεωρεί ότι ανήκει ο συντάκτης, υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό του. Μετά τις τάξεις των αξιωματικών του έπους του '40, επακολούθησε χάος και κατρακύλα. Το ΄40 και νωρίτερα, γίνονταν αξιωματικοί του ΕΣ οι καλύτεροι. Σήμερα, εξακολουθεί να ισχύει το όνειδος των ειδικών κατηγοριών που οδηγούν σε εισακτέους με βαθμό εισαγωγής 04. Επειδή λοιπόν κι εμείς έχουμε περάσει δια της αμέσης οδού κι έχουμε τελειώσει Πολυτεχνείο και υπηρετήσαμε και στον Έβρο με -10 βαθμούς, ας μας συγχωρήσει ο λοχαγός αλλά δεν είναι αυτή η πραγματικότητα που ζήσαμε. Δεν έχω πρόθεση να μειώσω κανέναν, αλλά μην παριστάνουμε ότι ο στρατός δεν είναι κομμάτι της κοινωνίας που όλοι γνωρίζουμε.

ΑΧΕΡΩΝ 2 Μαΐου 2012 - 4:51:00 μ.μ. EEST  

Λοχαγὲ
Δεν εὶμαι στρατιωτικὸς,εὶμαι ὸμως παληοσειρὰ,και,ὸπως ὶσως ὲχεις παρατηρὴσει,οι παληοσειρὲς ὲχουμε την τὰση να δυσπιστοὺμε απὲναντι στους νεὼτερους.
Αυτὴ η τὰση,και η ὰγνοια,με εὶχαν οδηγὴσει στο να θεωρὼ τους σημερινοὺς Ευὲλπιδες λιγὼτερο σκληροτρὰχηλους απὸ αυτοὺς της εποχὴς μου.Εξ ὰλλου,μὶα ολὸκληρη συλλογὴ ανεκδιὴγητων Α/ΓΕΣ με εὶχε προκαταλὰβει εν γὲνει αρνητικὰ.
Ὼσπου ὴρθε η 28η Οκτωβρὶου 2011,και η Ευελπὶδων που εὶδα,μου θὺμισε την Ευελπὶδων του Απριλὶου του 1941,που εν μὲσω καταρρεὺσεως,πὴρε την πρωτοβουλὶα να πὰει στην Κρὴτη,για να επιτελὲσει αυτὸ που θεωροὺσε καθὴκον της:να υπερασπιστεὶ την Πατρὶδα.
Δρὰττομαι της ευκαιρὶας να στεὶλω σε σὲνα προσωπικὰ,αλλὰ και στην Σχολὴ Ευελπὶδων ελληνικοὺς χαιρετισμοὺς αλλὰ και πατρικὲς ευχὲς.

Ανώνυμος 2 Μαΐου 2012 - 6:24:00 μ.μ. EEST  

Το δικό μου σχόλιο σας πείραξε περισσότερο από τις ασχημοσύνες στο άλλο άρθρο και το κόψατε;

Ανώνυμος 2 Μαΐου 2012 - 6:51:00 μ.μ. EEST  

ok, καλή Σχολή χωρίς αποτυχόντες ΔΕΝ υπάρχει...!!!

Ανέβασαν το ΜΟ των μαθημάτων, ανέβασαν και του βαθμούς...

Αλάσκας

Tommygun 2 Μαΐου 2012 - 6:54:00 μ.μ. EEST  

Απο σεβασμο και μονο σ' αυτους που με το αιμα την ψυχης του κρατανε ζωντανο το τρελοκομειο που λεγεται Ε.Σ, θα πω οτι μακαρι να ηταν η κατασταση ετσι οπως περιγραφεται στις παραπανω γραμμες. Με το χερι στην καρδια ομως, ποσο ανταποκρινεται το κειμενο αυτο στην πραγματικοτητα (ειτε λιγο ειτε πολυ?)

Ανώνυμος 2 Μαΐου 2012 - 7:05:00 μ.μ. EEST  

Πολύ καλά τα λέει ο λοχαγός. Όπως είναι φυσικό, και το αναφέρει άλλωστε και ο ίδιος, πάντα υπάρχουν οι κακές εξαιρέσεις. Στην Ελλάδα, όπου πλέον η λογική μάς έχει αποχαιρετήσει, προβάλλονται διαρκώς οι κακές εξαιρέσεις. Επικρατεί ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ στο όνομα του οποίου ισοπεδώνονται τα πάντα και οι πάντες. Όλοι αντιλαμβανόμαστε από ποιους και γιατί. Κρατάτε ψηλά την σημαία κύριοι. Είμαστε υπερήφανοιγια το Σώμα των Ελλήνων αξιωματικών.

Σάκης 2 Μαΐου 2012 - 8:30:00 μ.μ. EEST  

Ο συντάκτης δεν θεωρεί ότι ανήκει σε κάποια ελίτ,προφανώς είναι από τους Έλληνες ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ που τιμούν τη στολή που φέρουν. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει καταστάσεις και κακώς κείμενα που σίγουρα υπάρχουν, υπήρχαν και θα υπάρχουν. Πολλοί άλλωστε φέρουν τη στολή και δεν κάνουν ούτε για ταβερνιάρηδες (σε αυτούς απευθυνόταν ο κύριος Λοχαγός).Αυτό συμβαίνει γιατί οι Στρατιωτικές Σχολές λειτουργούν ως ''χωνιά'', όπου με μόνο ουσιαστικό κριτήριο εισαγωγής τον υψηλό βαθμό στις πανελλήνιες εξετάσεις, όλοι οι εισερχόμενοι αφού ζοριστούν τα χρόνια της φοίτησής τους σε αυτές(κάποιοι εξανθρωπιστούν) τελικά θα εξέλθουν ως Αξιωματικοί. Το σωστό θα ήταν βέβαια οι Στρατιωτικές Σχολές να είναι ''σουρωτήρια''. Οι επιθυμούντες με βάση μεν την βαθμολογία τους να εισέρχονται, αλλά τα κριτήρια παραμονής να είναι πολύ αυστηρά. Σπουδαστές που υστερούν στα ακαδημαϊκά ή στρατιωτικής υφής αντικείμενα με αδιάβλητες και συνοπτικές διαδικασίες να απορρίπτονται. Με την αποφοίτηση οι σπουδαστές να παίρνουν το πτυχίο τους, το οποίο να έχει ειδικό βάρος στην αγορά εργασίας και όσοι μόνο ταιριάζουν στο προφίλ του ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ να λαμβάνουν πρόσκληση για να κάνουν καριέρα ως τέτοιοι. Παρόλα αυτά το άρθρο αναφέρεται στην διάκριση που είχε ένα δικό μας( ΕΛΛΗΝΙΚΟ), εκπαιδευτικό ίδρυμα σε παγκόσμιο επίπεδο και όλοι θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό.

Ανώνυμος 2 Μαΐου 2012 - 9:08:00 μ.μ. EEST  

το κειμενο ειναι καλο για εσωτερικη καταναλωση, η πραγματικοτητα απεχει πολύ απο την περιγραφή του λοχαγου.

Παύλος 2 Μαΐου 2012 - 9:34:00 μ.μ. EEST  

Ένα εξαίρετο άρθρο για την παραγωγική σχολή που πολύ πρόσφατα κάποιος χαρακτήρισε τους απόφοιτούς της "αντιπαραγωγικούς". Όσο για τους φίλτατους αναγνώστες που αμφισβητούν το άρθρο ή και τη σχέση του με την πραγματικότητα,και καλά κάνουν και αυτός είναι ο ρόλος του διαλόγου,θα ήταν καλύτερα να δούμε την κατάσταση λίγο πιο σφαιρικά από ότι μας επιβάλλει η ολιγόχρονη παραμονή μας στο στράτευμα ως κληρωτοί.Οι περισσότεροι από μας έχουμε περάσει κάποια βράδια σε στρατόπεδα,ξενυχτώντας στη σκοπιά,κάνοντας τρέλες στο θάλαμο,κοιμόμενοι βαριά από την κούραση όλης της μέρας,άυπνοι λόγω ανησυχιών για αυτούς που μας περίμεναν "έξω" και άλλα πολλά βράδια από τα οποία ο καθένας έχει κάτι δικό του να θυμάται...ε λοιπόν...τα ίδια ακριβώς περνάνε και οι Ευέλπιδες...τα ίδια ακριβώς.Απλώς τα περνάνε για 4 χρόνια και όχι για 2 οι παλιότεροι,1 οι πιο νέοι και κάτι μήνες οι πιο πρόσφατα καταταγέντες στο στρατό.

Καλό θα ήταν λοιπόν πέρα από τα προσωπικά μας βιώματα(ο λοχαγός με τιμώρησε άδικα,ο διοικητής μου στέρησε την έξοδο,ο λοχίας μου χάλασε το κρεβάτι και έπρεπε να το ξαναφτιάξω,ο υπολοχαγός μου μίλησε υποτιμητικά, ο ταγματάρχης μου φώναξε μειώνοντάς με ως προσωπικότητα, ο Αρχιλοχίας με βάζει συνεχώς υπηρεσία και οι άλλοι βγαίνουν εξοδούχοι και άλλα πολλά τέτοια που θυμάται ο καθένας από μας) και να κοιτάξουμε το γεγονός ότι από αυτή τη Σχολή αποφοιτούν άνθρωποι που το πρώτο τους κίνητρο ήταν τα ιδανικά τους!

Για να είμαστε ακριβείς και ρεαλιστές,σίγουρα υπάρχουν σπουδαστές που αποφοιτούν ενώ δε θα τα κατάφερναν αν όλα ήταν αξιοκρατικά και που τελικά αντιλαμβάνονται ότι το ξίφος που παίρνουν από τα χέρια του Προέδρου της Δημοκρατίας υπό την εκτέλεση παραγγελμάτων από ένα ολόκληρο Σύνταγμα Ευελπίδων είναι πιο "βαρύ" απ όσο φανταζόταν κάποιος που επεδίωκε να γίνει δημόσιος υπάλληλος.

Σίγουρα υπάρχουν σπουδαστές που απογοητεύτηκαν από τη σκληρή ζωή του στρατιωτικού και περνούν καθημερινά την πύλη δυσανασχετώντας....αλλά είναι λίγοι...ελάχιστοι. Το γεγονός ότι περατώνουν τις σπουδές τους σε Πολυτεχνεία και σχολές παράλληλα με μια σκληρή καθημερινή εργασία και μάλιστα με βαθμούς που, ας το παραδεχτούμε,δύσκολα επιτυγχάνουν φοιτητές σημαίνει πολλά.

Για να μη μακρυγορώ όμως στο σχόλιό μου θα ήθελα να απαντήσω και σε κάποιον αναγνώστη που αναφέρει ότι δεν υπάρχει καλή σχολή χωρίς αποτυχόντες...πράγμα που θεωρώ μόνο τμηματικά σωστό όμως ποιος είπε ότι δεν υπάρχουν αποτυχόντες στη Σχολή Ευελπίδων??
Οι Ευέλπιδες που εισήλθαν και αποφάσισαν στο πρώτο έτος ότι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην πίεση του προγράμματος θεωρούνται επιτυχόντες?Οι Ευέλπιδες που αποφάσισαν σε άλλα έτη να αποχωρήσουν από τη σχολή για μια άλλη πιο εύκολη θεωρούνται επιτυχόντες?Οι Ευέλπιδες που αποτυχάνουν σε ένα από τα 10-12 μαθήματα του εξαμήνου τους, συμπεριλαμβανομένης και της Σωματικής Αγωγής, και αναγκάζονται να ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΟ ΕΤΟΣ θεωρούνται επιτυχόντες? Οι Ευέλπιδες που αποτυχάνουν σε έστω και ΕΝΑ μάθημα για δεύτερη εκπαιδευτική χρονιά και αποπέμπονται από τη Σχολή θεωρούνται επιτυχόντες?Τέλος οι Ευέλπιδες που έφτασαν με κόπο στην ημέρα της αποφοίτησής τους και με το που παρέλβαν τη βεβαίωση φοίτησης με το βαθμό του πτυχίου τους και υπέβαλλαν παραίτηση μία μέρα πριν ονομαστούν Ανθυπολοχαγοί λόγω του ότι δεν άντεχαν το βάρος του ξίφους θεωρούνται επιτυχόντες??

Xmale 2 Μαΐου 2012 - 10:30:00 μ.μ. EEST  

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά επιχειρήματα και να αντικρούσω ένα προς ένα τα όσα αναφέρεις.
Προτιμώ όμως να σε αφήσω να ζεις την ψευδαίσθησή σου! Είναι καλύτερα για σένα αλλά και για μένα.

Δυστυχώς ίσως για τους αξιωματικούς μας, ο στρατός μας δεν είναι καθαρά επαγγελματικός.
Όλοι έχουμε περάσει απ' αυτόν και έχουμε συναναστραφεί τους αξιωματικούς και τους υπαξιωματικούς και γνωρίζουμε πολύ καλά το επίπεδο των μεν και των δε.

Δυστυχώς αυτή τη φορά για όλους μας, ό,τι συμβαίνει στον στρατό δεν διαφοροποιείται απ' ό,τι συμβαίνει σ' όλη την κοινωνία μας.

Θα ήταν πάντως καλύτερα όλοι όσοι θέλουν να κάνουν καριέρα στρατιωτικού:
α) να περάσουν πρώτα από τις τάξεις του στρατού σαν απλοί στρατιώτες
β) να μην περάσουν την πύλη της Ευελπίδων πριν κλείσουν τα 25, για να μπορέσουν να ζήσουν, να αποκτήσουν εμπειρίες και να ωριμάσουν πριν τους διαμορφώσουν εύπλαστους όπως είναι στα 18 τους.

tactical.gr 2 Μαΐου 2012 - 10:56:00 μ.μ. EEST  

Συμφωνώ με τον πρώτο ανώνυμο ότι το άρθρο παρουσιάζει πολύ ιδανικά τα πράγματα/ Χαρακτηριστικό το ότι λέει ότι στο πρώην ILRRPS στην Γερμανία είναι επικεφαλής Ελλην αξιωματικός. Αυτό είναι προϊόν της διακρατικής συμφωνίας από ιδρύσεως σχολείου.

Ανώνυμος 2 Μαΐου 2012 - 11:04:00 μ.μ. EEST  

@Παύλο

Το ότι οι περιπτώσεις που αναφέρεις είναι στην πράξη απειροελάχιστες επιβεβαιώνει ότι τα πράγματα δεν είναι ιδανικά και το ξεσκαρτάρισμα δεν γίνεται. Εγώ ως στρατιώτης φύλαγα διπλοσκοπιές στα σύνορα και όχι στη Βάρη. Καλά θα κάνουν οι νέοι Ευέλπιδες που αποφοιτούν από την τιμημένη ΣΣΕ να θυμούνται το εξής: "Ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άντρα". Και ο νοών νοήτω.

Ανώνυμος 2 Μαΐου 2012 - 11:43:00 μ.μ. EEST  

απλα ενα σχόλιο περι κοινωνικής μορφωσης, πως ακριβώς μορφώθηκαν κοινωνικά οι ευελπιδες όταν δεν εχουν κανει καμια άλλη δουλεια πριν μπουν στον στρατό, που ήταν κλεισμένοι στη σχολή 4 χρόνια, όταν η οικογενειοκρατεία ζει και βασιλευει.
Και μην ακουσω απο την επαφή τους με τους φαντάρους...

Ανώνυμος 3 Μαΐου 2012 - 8:46:00 π.μ. EEST  

euge summathiti

Ανώνυμος 3 Μαΐου 2012 - 10:41:00 π.μ. EEST  

Προσωπικά είμαι περήφανος για την πλειοψηφία των στελεχών που είχα στο στρατό. Ας μην ισοπεδώνουμε όλο το δυναμικό του στρατού εξαιτίας μιας βαρετής θητείας που διαλέξαμε να υπηρετήσουμε... Ο μηδενισμός προσώπων και αξιών δεν μας έχει βοηθήσει και πολύ σαν χώρα νομίζω.

yannis sakellarakis 3 Μαΐου 2012 - 11:45:00 π.μ. EEST  

Δυστυχως και το δικο σας περιοδικο αναπαραγει την "ειδηση" αυτη χωρις να ,πειτε στον λοπο να ελεγξετε την ιστοσελιδα του κολλεγιου. Εκει θα διαπιστωνατε οτι το κολλεγιο αυτο δεν εχει τα αναλογα εχεγγυα σαν ανωτερο ή ανωτατο εκπαιδευτικο ιδρυμα. Ουτε καν εχει τη δυνατοτητα αξιολογησης άλλων εκπαιδευτικων ιδρυματων. Την παρατηρηση αυτη την εκανα και στο Defence-point που πρωτο την αναπαρηγε. Εχετε μεχρι τωρα αξιολογα αρθρα και κριτικες στην ιστοσελιδα σας. Μην καταστρεψετε την εικονα σας.

Ανώνυμος 3 Μαΐου 2012 - 12:58:00 μ.μ. EEST  

Νίκο σε δικαιολογώ που παρουσιάζεις τα πραγματα ιδανικα και αν και λες οτι υπάρχουν εξαιρέσεις να ξέρεις οτι αυτές είναι λίγο παραπάνω από εξαιρέσεις. Εσύ ανήκεις σε ένα όπλο που τα πράγματα ίσως είναι όπως τα λες. Υπάρχουν όμως και το ΠΖ τα ΤΘ το ΣΕΜ κλπ που οι εξαιρέσεις ειναι περισσότερες πολύ περισσότερες, αν και ακόμη και κει δεν είναι ο κανόνας. Το φιλότιμο μπορεί να κυριαρχεί στους αξκους αλλά λείπει ο επαγγελματισμός, σχέδιο, οργάνωση, όραμα. Πάντως το γεγονός είναι οτι η ΣΣΕ συγκαταλέγεται στις 10 καλύτερες σχολές είναι σίγουρα κολακευτίκο για όλους εμάς τους αποφοιτούς της, αλλά όπως λες και εσύ πρεπει να δούμε με ποιά κριτήρια κατατάχθηκε εκεί γιατί σίγουρα δεν πήγε κανείς να την αξιολόγήσει. Τώρα οι κύριοι που λένε οτι οι αξκοι δεν δουλέψαν δεν ξέρουν την κοινωνία, να μπαίνουν ΣΣΕ στα 25 κλπ περι άλλων τιρβάζουν...

Ανώνυμος 3 Μαΐου 2012 - 3:37:00 μ.μ. EEST  

Λεβέντη λοχαγέ, άσε τους μηδενιστές να τραγουδάνε. Όπως είπε και κάποιος προηγουμένως, ο καθένας με τον "πόνο" του. Ναι δεν είναι όλοι οι αξιωματικοί τέλιοι. Αλλά όταν υπάρχει νερό, τότε καλύτερα να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Ένδειξη και αυτή ηθικού και όχι κακομοιριάς και μιζέριας, που δεν ταιριάζουν σε αξιωματικόυς

TED 3 Μαΐου 2012 - 4:22:00 μ.μ. EEST  

Μπράβο στο Λοχαγό για το ωραίο άρθρο του, που αποδεικνύει περηφάνεια για την Σχολή του.

Αυτή η καλώς νοούμενη περηφάνεια (esprit de corps στα Γαλλικά) του να ανήκεις σε συγκεκριμένο σύνολο (π.χ. καταδρομείς ή Ευέλπιδες ή Ιπταμένους) είναι, φρονώ, απαραίτητο στοιχείο της ψυχολογίας ενός καλού πολεμιστή.

Δυστυχώς, κατά τη θητεία μου σε μονάδες ΠΖ, εκτιμώ πως απ'τα στελέχη που γνώρισα (και ήταν πολλά) περίπου οι μισοί ειχαν αυτή την περηφάνεια, αυτή την λάμψη στα μάτια, αυτό το μεράκι να κάνουν αξιοπρεπώς τη δουλειά τους και να προσφέρουν σε μας τους κληρωτούς όσες περισσότερες γνώσεις προλάβαιναν. Και απ'αυτούς τους μισούς με την ατσαλένια θέληση, ένας στους τρεις δεν ήταν στην απαραίτητη σωματική κατάσταση.

Ανώνυμος 3 Μαΐου 2012 - 6:20:00 μ.μ. EEST  

ισχύει ότι οι σπουδαστές στη σσε δεν μπορούν να δουν τα διορθωμένα γραπτά τους;
Ενας λοχαγός μας είχε πει οτι έβαζαν στρατιώτες να τα διορθώνουν...

Ανώνυμος 4 Μαΐου 2012 - 12:29:00 π.μ. EEST  

Ο κουμπάρος του μπατζανάκη της ξαδέρφης του κολλητού μου μου είχε πει.....

Ανώνυμος 10 Μαΐου 2012 - 9:42:00 μ.μ. EEST  

καλά τα λες .........

Ανώνυμος 12 Μαΐου 2012 - 4:12:00 π.μ. EEST  

Ενας κόσμος αγγελικά πλασμένος...
Ο πρώτος σχολιαστής τo είπε πολύ καλά: "μην παριστάνουμε ότι ο στρατός δεν είναι κομμάτι της κοινωνίας που όλοι γνωρίζουμε".

Σε κάποια σημεία φαίνεται ο συντάκτης να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα ή απλά να την εχει εξιδανικέυσει τόσο που τα όποια πραγματικά ενθαρρυντικά στοιχεία δίνει να χάνουν το νόημα τους από τη πικρή βιωματική εμπειρία που το διαψεύδει.
Όντως ένα μέρος των ελλήνων αξιωματικών έχει πράγματι υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και όχι μόνο της θεωρητικής αλλα και σε επίπεδο ε π ρ α κ τ η ς αξίας και γνώσης τους στο τομέα που διοικούν ή ενεργούν (κυρίως αεροπορία - ειδικές δυνάμεις και εν μέρει ναυτικό: όπου υπαρχει δηλαδή επαγγελατισμός και απουσιάζουν φαντάροι και λοχαγοί σε χρέη τηλεφωνήτριας για θελήματα βουλευτών-δημάρχων κλπ)

Σε σημαντικό μέρος του στρατεύματος(στρατός ξηράς) ισχύουν πολύ διαφορετικά πραγματα.
Το ότι παίρνουν δεύτερα πτυχία κάποιοι είναι προσωπική τους υπόθεση κι εν πολλοίς οφείλεται και στην καριέρα που σκέφτονται να κάνουν εντός ή εκτός στρατεύματος ώστε να φουσκώσουν το εισοδηματάκι μετά τα 45... Ταξίαρχος-καθηγητής ΑΕΙ-κομματικός αντιπρόσωπος: το τρίπτυχο (τριφασικής – είναι πολλά τα βολτ) επιτυχίας που σκοτώνει!
Σε επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας τι κάνουν?


Ας μιλήσω και με το προσωπικό μου βίωμα:
Σαν έφεδρος την καλύτερη εντύπωση από αξιωματικούς πεζικού είχα από νησί. Εξαίρετοι και παθιασμένοι σαν σύνολο χωρίς να είναι και “στρατόκαυλοι “ με τη κακή έννοια Κοιτάζαν την ουσία (οι περισσότεροι τουλάχιστο) και το να μας μείνει κάτι από τη εκπαίδευση (που σε άλλα στρατόπεδα Δ Ε Ν κάνουν). Οταν έσπασε ο πάγος των πρώτων ημερών υπήρχαν πολύ καλές σχέσεις και καλό κλίμα.

Στα Ιωάννινα υπήρξε ένας τύπος πολύ "μαμάτος" και "ξηγημένος". Αλλά απαράδεχτος για αυτά που έλεγε σε φαντάρους σε επίπεδο ψυχολογίας μαχητή (lol!).Αναφερόταν σε προσωπικά του σα να μασταν φιλαράκια (οχι απαραίτητα κακό αυτό) αλλά είχε παραδεχτεί από μόνος του ανοιχτά στην εκπάιδευση ότι κάνει τη δουλειά του για τα φράγκα "αλλιώς σιγά να μη". ΟΚ... ήταν συνομίληκος μας τελειόφοιτος και κουλ τύπος αλλά η αφέλεια και η έλλειψη επαγγελματισμού έχει κάποια όρια...

(συνεχίζεται)

Ανώνυμος 12 Μαΐου 2012 - 4:13:00 π.μ. EEST  

Στο τριεθνές στο ΜΚ/ΤΠ τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα από μόνα τους. Υπήρχαν αξιωατικοί που ήταν δυσαρεστηένοι με την τοποθέτηση του στο στρατόπεδο και το δείχνανε (άμεσα ή έμμεσα) χωρίς δισταγό. μάλιστα ένας ανθύπας ο πιο αγαπητός στους φαντάρους του στρατοπέδου (λόγω του ..κουλ χαρακτήρα του χιούμορ του και της ...φυγοπονίας του στην εκπαίδευση: πιο φίδι κι από τους φαντάρους!) μας είχε πει το κλασσικό που λένε οι αριστεριστές: "Αν γίνει πόλεμος όλοι αυτοί
οι στρατηγοί θα τρέξουν πρώτοι στα αεροδρόμια."!!!
Δε το λες - το φελέκι μου- σε φαντάρο που υπηρετεί σε φυλάκια του Έβρου ούτε για αστείο.
Είχε χαρακτηρίσει επίσης αρκετές φορές μέρος της εκπαίδευσης "λαλακίες" (και είχε δίκιο πότε-πότε) μιας και για χάρη του διοικητή και με εμφανή δυσφορία απ όλα τα στελέχη (λογαχοί και κάτω) κάναμε συχνά την εκπαίδευση υπό αντίξοες συνθήκες χιόνι-βροχή κάτω από τρύπια υπόστεγα ή πηγάιναμε άνευ ουσιώδους λόγου "περίπατο" έξω από το στρατόπεδο με χιονοθύελλα για να νομίζει ο δίκας ότι κάνουμε εκπαίδευση και σκληραγωγία (πότε? όταν τα στελέχη του κοιτούσαν συνέχεια το ρολόι να περάσει "η π****α η ώρα" και γεμίζαμε το χρόνο μας όπως-όπως αρκεί να μη δίουμε στόχο και να μη οχλοβοούμε γιατί μπορει να έσκαγε μύτη ο
δικάς απρόειδοποίητα με το τζιπάκι και να μας ρώταγε τα χιλιοειπωμένα).
Εκπαίδευση: να σου διδάσκουν τα ίδια και τα ίδια ε αρεάρα λες και έχεις σύδροο Dawn ή δυσκολεύτηκες να περάσεις Γ Δημοτικού.
Σκληραγωγία: να κάνεις πορεία με τρύπιο αδιάβροχο που έχεις αλλάξει πολλοστή φορα (όπως το 60% των φαντάρων)και απλά είναι το λιγότερο τρύπιο από τα υπόλοιπα σάπια της αποθήκης λόχου...

Καλός χρυσός λοιπόν για καλαμπούρια και παρεά ο ανθύπας που χε ο δίπλα λόχος αλλά λάθος δουλεία διάλεξε όπως κι ο άλλος ο γιαννιώτης καθώς κι όλοι που τους αφήσαν αυτούς καi τόσους να βιοπορίζονται κάνοντας χαβαλέ για εθνικά ζητήματα όπως είναι η εκπαίδευση των οπλιτών.
Απορώ πόσοι ακόμη υπάρχουν σαν και δάυτους. Και δυστυχώς αυτοί είναι ελάχιστοι "καλοκάγαθοι" δημοσιουπάλληλοι που κοιτάξαν τον σίγουρο μισθό και που ΕΓΩ ΜΟΝΟ πρόλαβα να γνωρίσω σε λιγότερο από ενα χρόνο. Πόσοι άλλοι υπάρχου και σε πολύ ανώτερα πόστα? Πόσοι από αυτούς θα αναρριχηθούν στα ανώτερα κλιμάκια άραγε σε λίγα χρόνια???


ΥΓ.
Ετυχε στο τριεθνές να γνωρίσω κι αξιωματικό με πουλάδα που τα μαχίμι ήταν ο μόνος που σε ενέπνεε στο ότι "το κατέχει" χωρίς όμως να βραχυκυκλωνει για 40' της ώρας στα επουσιώδη όπως το στρώσιμο του φακέλου και τα καλοστριμμενά “σαλιγκαράκια” (όπως άλλοι αστεράτοι του λόχου που δεν βγάζαν 10 κάμψεις από την θυληπρέπεια τους ενώ επιτρέπαν να αγνοούν οι ΕΠΟΠ και οι φαντάροι του λόχου τους τους κανόνες εμπλοκής και το πως λύνεται το ΜG3). Ηταν αυτός ο ντελικάτος που έτρεχε για όλους τους έβριζε όλους και έλεγε συχεχώς το συγκεκριμένο στρατόπεδο μπ***λο.
Κάτι που τα άλλα στελέχη λέγανε ...λιγότερο συχνά! (όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν το πιο ανοργάνωτο και "ότι να ναι" στρατόπεδο που είχαν περάσει)

ΥΓ2.
Ξέρω ότι κάποιοι θα αμφισβητήσουν για την ύπαρξη των αξιωματικών που έχω γνωρίσει... αλλα δε με απασχολεί. Ας προτιμησουν να ζουν μέσα στη σαπουνόφουσκα τους...
Θυμαμαι έτσι κι αλλιώς επίθετα... ακόμη.

Φιλικά
ΣΚΟΥΡΤΣΟΣ

Ανώνυμος 7 Ιουνίου 2012 - 10:00:00 μ.μ. EEST  

Το άρθρο αναφέρεται στις 10 πιό διακεκριμένες Στρατιωτικές Σχολές/Ακαδημίες του Κόσμου!

10 Most Prestigious Military Academies in the World


Όταν έγινε η Επιστράτευση του 1974, θα ήμουν ευτυχής αν είχα περάσει μια ταχύρυθμη εκπαίδευση στο Πεζικό, έστω και μόνον δύο εβδομάδων, στην Σχολή Πεζικού Χαλκίδος.

Και τι δεν θα έδινα τότε να είχα κάποια εμπειρία στοιχειώδους εκπαίδευσης πεζικού ....

Φιλικά

Ευμένης Καρδιανός

abar1 23 Σεπτεμβρίου 2012 - 8:51:00 μ.μ. EEST  

Είναι πολύ αρνητικό που το οριο ηλικίας για καριέρα αξιωματικού είναι τα 21 έτη. Υπάρχουν πολύ αξιόλογοι άνθρωποι, οι οποίοι μετά τη στρατιωτική τους θητεία ένιωσαν ότι είναι κατάλληλοι και επιθυμούν στρατιωτική εκπαίδευση και καριέρα, αλλά δεν τους δίνεται καν η ευκαιρία να προσπαθήσουν. Μιλάω εκ πείρας...είμαι 25 ετών, απόφοιτος Νομικής. Δεν μπήκα στη ΣΣΑΣ, αν και είχα τα μόρια, λόγω αμφιβολίας για το αν θα ήμουν ικανός να γίνω στρατιωτικός. Ε, τελειώνω λοιπόν με τα λόγια του Διοικητού μου στην ΕΛΔΥΚ μία μέρα πριν τον επαναπατρισμό μου: "μακαρι να υπήρχε τρόπος να σου απονείμω τα αστέρια του υπολοχαγού και να σε κρατήσω στο στράτευμα, δυστυχώς στη χώρα μας η φιλοσοφία εισαγωγής στις στρατιωτικές σχολές είναι εσφαλμένη". Κρίμα γιατί είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα...

Ανώνυμος 23 Απριλίου 2015 - 5:10:00 μ.μ. EEST  

ΣΣΕ. Μια είναι η σχολή και σε όποιον αρέσει.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP