Χρεωκοπία - οι ρίζες της βρίσκονται στο 1974

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία γεννήθηκε πάνω στα ερείπια μιας μεγάλης εθνικής καταστροφής, την οποία ξεπερνά σε σημασία μόνο ο ξεριζωμός του Ελληνισμού της Ιωνίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Οι μέρες που διάγουμε σηματοδοτούν την οριστική κατάρρευση της μεταπολίτευσης, υπό το βάρος της οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας. Όμως, πολύ πριν χρεωκοπήσει οικονομικά, η μεταπολιτευτική μας δημοκρατία είχε χρεωκοπήσει ηθικά. Η σημερινή της κατάρρευση, μέσα σε μία ατμόσφαιρα σήψης, αποσύνθεσης και ηθικής παρακμής, ήταν προδιαγεγραμμένη και έχει σε μεγάλο βαθμό τις ρίζες της σε εκείνο το μαύρο καλοκαίρι του 1974. Την προδίκασε η αδυναμία της, ή ακριβέστερα η συνειδητή της άρνηση, να αποκαθάρει το άγος του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής και να αποδώσει δικαιοσύνη για την Κυπριακή Τραγωδία. Τιμωρώντας όσους άνοιξαν την Κερκόπορτα στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας και τιμώντας όσους προέταξαν τα στήθη τους, υπερασπιζόμενοι τέσσερις χιλιάδες χρόνια ελληνικής ιστορίας στο νησί του Ευαγόρα.

Δεν υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό σε αυτή τη διαπίστωση. Ούτε η μοίρα της ελλαδικής κοινωνίας το είχε γραμμένο – για όσους την θεωρούν πλοηγό της ζωής, ούτε ο Θεός μας τιμώρησε – για όσους πιστεύουν στην ύπαρξή Του. Απλά, η ηθική συγκρότηση μιας κοινωνίας, αποτελεί ασφαλή οδηγό και πρόκριμα για την κατάληξή της. Μία κοινωνία που ανέχτηκε τον ενταφιασμό της διερεύνησης των ευθυνών για μία τέτοια εθνική καταστροφή, ήταν θέμα χρόνου να συναντήσει την επόμενη. Τριάντα πέντε (και κάτι) χρόνια μετά, είναι ασήμαντος ιστορικός χρόνος. Θα μπορούσε να είχε συμβεί αργότερα, ή και νωρίτερα, ήταν όμως νομοτελειακό πως η κατάρρευση θα ερχόταν. Τα συμπτώματα της Ύβρεως που διαπράχθηκε ήσαν πολλά και εξόφθαλμα αλλά και το δέλεαρ που έπεισε το κοινωνικό σώμα να ανεχθεί τη συγκάλυψη, κι αυτό ήταν ευδιάκριτο.

Η Ύβρις υπήρξε τεράστια, ανήκουστη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την ανείπωτη Τραγωδία! Οι στρατηγοί, ναύαρχοι, πτέραρχοι, και ό,τι άλλο τέλος πάντων ήταν τότε, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου (ή δεν έκαναν τίποτα για να το εμποδίσουν, αρκούμενοι στο να μιλούν με τους Αμερικανούς και τον ξένο «παράγοντα»), έζησαν – ή ζουν ακόμα – εν τιμή, απολαμβάνοντας τίτλους, συντάξεις και προνόμια. Όσοι ολιγώρησαν μπροστά στον εισβολέα (ενώ ίσως είχαν αποδειχθεί «λιοντάρια» στο πραξικόπημα), δεν ελέγχθηκαν ποτέ. O θλιβερός θίασος που υποδυόταν την «ελληνική κυβέρνηση» κατά το πραξικόπημα και την πρώτη φάση της τουρκικής εισβολής, δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη. Οι πολιτικοί άνδρες που ανέλαβαν τα ηνία στις 23 Ιουλίου, δεν έδωσαν ποτέ εξηγήσεις για όσα έκαναν ή, το κυριότερο, παρέλειψαν να κάνουν, για να υπερασπιστούν την μεγαλόνησο από την ολοφάνερα επικείμενη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων.

Απεναντίας, όσοι ρίχτηκαν στις 20 Ιουλίου στον αγώνα, με το πάθος που πραγματικά ταίριαζε σε όσους αξιώθηκαν τέτοια τιμή, υβρίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και αφέθηκαν ανενδοίαστα στη λήθη, στην αδιαφορία και στην απαξίωση. Και όσοι από αυτούς είχαν την ατυχία να απωλέσουν τη σωματική τους αρτιμέλεια ή την ψυχική και σωματική τους υγεία, υπέστησαν απίστευτους εξευτελισμούς από τη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Οι νεκροί, οι τραυματίες, οι αγνοούμενοι, οι πρόσφυγες, τα ορφανά, οι κακοποιημένες γυναίκες της εισβολής, αφέθηκαν να ξεχαστούν. Τι τύχη είχε μία δημοκρατία που διαπράττει τέτοια ανομία; Δεν ήταν φανερό πού θα κατέληγε;

Η Κυπριακή Τραγωδία του 1974 δεν είναι όμως ένα οποιοδήποτε γεγονός. Πρόκειται για μία πολιτικο-στρατιωτική ήττα που σημαδεύει ανεξίτηλα την Ιστορία του Έθνους και υποθηκεύει το μέλλον του Ελληνισμού σε μία πανάρχαια κοιτίδα του. Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται να διερευνήσει τα αίτια ενός τέτοιου εφιάλτη, επικαλούμενη πως θα διαταραχθούν οι σχέσεις της χώρας με τον «ξένο παράγοντα»; Τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανέχεται, λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια μετά την τραγωδία, υποκριτικό «άνοιγμα» του φακέλου της Κύπρου για να εξυπηρετηθούν εκλογικές σκοπιμότητες της στιγμής; Δεν της αξίζει να καταρρεύσει μέσα στη γενική καταισχύνη;

Μία δημοκρατία που αφήνει άταφους και λησμονημένους τους ήρωές της και ατιμώρητους τους υπεύθυνους μίας ιστορικής καταστροφής, επειδή «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…», δεν έχει προδιαγράψει το μέλλον της; Δεν ήταν φανερό πως η κοινωνία της θα άκουγε κάποτε έναν gauleiter από την Εσπερία να δηλώνει ωμά πως «η εθνική κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό»;

Ξέρω πως πολλοί θα καγχάσουν με όσα υποστηρίζει αυτό το σημείωμα. «Τι σχέση έχει», θα πούν, «η οικονομική μας χρεωκοπία, με τα όσα έγιναν το καλοκαίρι του 1974»; “It’s the economy stupid!”, θα φωνάξουν οι γιάπηδες του LSE και του Harvard. Ποιά Κύπρος; Εδώ μιλάμε για ΑΕΠ, spreads, CDS, το διογκωμένο δημόσιο, τα swaps, τι είναι αυτά που μας λές; Πικρό και παγωμένο θα είναι όμως το γέλιο τους. Γιατί όλοι ξέρουμε πως μία κοινωνία χρεωκοπεί οριστικά, μόνο όταν διαλυθεί το σύστημα αξιών της. Αυτό είναι που της επιτρέπει να σταθεί όρθια και να αντέξει φυσικές και οικονομικές καταστροφές, πολέμους, αναποδιές και δυστυχίες. Η ελλαδική κοινωνία υπονόμευσε το σύστημα αξιών της, όταν απέστρεψε το πρόσωπο από την κυπριακή τραγωδία, για να κυνηγήσει την επίπλαστη οικονομική ευμάρεια της μεταπολίτευσης. Και τώρα είναι γονατισμένη και ανίκανη να αντιδράσει. Θα στοιχημάτιζε κανείς, έστω και μία πεντάρα, πως η ελλαδική κοινωνία έχει τη δύναμη να αντέξει μία πτώχευση; Γιατί, το δίλημμα του αν μπορεί να αντέξει κάτι πιο επώδυνο (όπως π.χ. την ανάγκη να υπερασπιστεί ενόπλως την ανεξαρτησία και την ακεραιότητά της), αρνούμαι ακόμη και να το εκφέρω ....

Πιστεύω πως η προσπάθεια που έκανε η κοινωνία μας να αποστρέψει το πρόσωπο από (τις ευθύνες της και το χρέος της προς) την Κύπρο, οδήγησε σε καταστάσεις περίεργες. Η πολιτική μας ηγεσία, γιορτάζει κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου την επάνοδο της Δημοκρατίας, με μία glamorous (παλαιότερα τουλάχιστον) δεξίωση της Προεδρίας. Η δεξίωση αυτή και ο χρόνος τέλεσής της, ενσαρκώνει την τραγωδία που ανεπίγνωστα μάλλον, έζησε η δική μου γενιά – η γενιά της μεταπολίτευσης, των σημερινών πενηντάρηδων. Ποτέ δεν κατάφερα να συνέλθω από την διαπίστωση πως την ώρα εκείνη, της 23ης Ιουλίου του 1974, που εγώ ανέμιζα μία σημαία στην Αθήνα πανηγυρίζοντας για την κατάρρευση της δικτατορίας, κάποια παιδιά της γειτονιάς μου, της πόλης μου, του συγγενικού μου κύκλου, της διπλανής πόρτας τελικά, πέθαιναν μαχόμενοι στην Κυπριακή Γή, σε μία μάχη αισχρά προδομένη.

Την ίδια ακριβώς ώρα που εγώ ανέμιζα τη σημαία και όλοι γύρω μου πανηγύριζαν, στην Κύπρο, η ΕΛΔΥΚ υπερασπιζόταν το στρατόπεδό της και τα όπλα της έπαιρναν φωτιά. Η ελλαδίτικη Α’ Μοίρα Καταδρομών έθαβε 30 καρβουνιασμένα παλικάρια, θύματα της γελοιότητας αυτών που δεν λογοδότησαν ποτέ, και έπαιρνε θέση για τη μάχη που κράτησε ελεύθερο το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Η 33η Μοίρα Καταδρομών είχε παραδώσει στην αγκαλιά του Πενταδάκτυλου τον Ταγματάρχη Κατσάνη και στην Αθανασία τους 120 αξιωματικούς και καταδρομείς της που προσπάθησαν να κλείσουν με τα κορμιά τους το ρήγμα της Κυρήνειας, από όπου έμπαινε σιδερόφρακτος πια ο Αττίλας. Η 31η Μοίρα Καταδρομών αγρυπνούσε φυλάγοντας τη ρημαγμένη Κυπριακή Γή, ανασταίνοντας με τη λαμπρή της δράση από τον Πενταδάκτυλο ως το Πυρόι, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων του Πλαστήρα. Και η Δόξα μελετούσε το ανάστημα του Παύλου Κουρούπη, του Ελευθέριου Τσομάκη και των λαμπρών συμμαχητών τους, που διάλεξαν να στοιχειώσουν την Κυρήνεια με τη θυσία τους, παρά να φύγουν. Εμείς όμως στην Αθήνα, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, τίποτα από αυτά δεν γνωρίζαμε και τίποτα από αυτά δεν φαινόταν να μας νοιάζει. Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ....

Θα πρότεινα στο σημείο αυτό, πριν αποτιμήσει ο αναγνώστης τα όσα έγραψα σε αυτό το σημείωμα, να κάνει λίγο ακόμα υπομονή, και να γυρίσει τη ματιά του 80 χρόνια πίσω, για να κάνει μία σύγκριση. Για να σκεφτεί, αν ο ισχυρισμός του σημειώματος αυτού πως η ρίζα της χρεωκοπίας βρίσκεται στην απροθυμία της ελλαδικής κοινωνίας να αποκαθάρει το άγος του 1974, έχει κάποια βάση. Το Σεπτέμβρη του 1922, φαινόταν να καταρρέει όχι μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» αλλά ολόκληρο το Ελληνικό Κράτος. Τελείωνε με το χειρότερο δυνατό τρόπο μία πολεμική περιπέτεια δέκα ετών. O διπλασιασμός της εδαφικής έκτασης της χώρας (1912-13) κινδύνευε να εξανεμιστεί από την οδυνηρή ήττα στη Μικρά Ασία, που έθετε σε κίνδυνο την ύπαρξη του Έθνους. Τα πάντα κατέρρεαν. Τα θλιβερά απομεινάρια μιας ένδοξης Στρατιάς διέρρεαν σε αποσύνθεση, μαζί με πλήθη προσφύγων που ετοιμάζονταν να περάσουν το Αιγαίο και να έλθουν στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Ας κάνει τώρα ο αναγνώστης ένα μικρό χρονικό άλμα: μόλις 18 χρόνια μετά, και μάλιστα ύστερα από μία περίοδο ανώμαλου πολιτικού βίου και αλλεπάλληλων στρατιωτικών κινημάτων, μία επίσημη χρεωκοπία (1932) και μία τετράχρονη δικτατορία, το ίδιο Έθνος έγραφε την εποποιία του ’40, γονατίζοντας κυριολεκτικά (τη μία) και ηθικά (την άλλη), δύο αυτοκρατορίες της εποχής. Πώς επετεύχθη αυτό; Θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποκαθαρθεί το άγος της Μικρασιατικής Καταστροφής με την δίκη και την εκτέλεση των 6; Θα είχε καταφέρει χωρίς αυτή την κάθαρση, η ηγεσία της εποχής, να συγκροτήσει τη Στρατιά του Έβρου και να επιτύχει τους όρους της Λωζάνης; Θα είχε σταθεί όρθιο το Έθνος; Αμφίβολο. Του «Έθνους η ειμαρμένη» απαίτησε Κάθαρση. Τιμωρία. Για κάποιους ίσως άδικα, αλλά δεν γινόταν αλλιώς.

Ας συγκρίνει λοιπόν τώρα ο αναγνώστης, το τότε και το σήμερα. Η φτωχή, ηττημένη, ταπεινωμένη Ελλάδα του 1922, μετά την Κάθαρση της Μικρασιατικής Τραγωδίας στάθηκε στα πόδια της και ανάγκασε 18 χρόνια μετά όλη την οικουμένη να υποκλιθεί στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Αντίθετα, η ευημερούσα Ελλάδα του 1974, «ταϊστηκε» με «δημοκρατία», «σοσιαλισμό» και «οικονομική ανάπτυξη», και αγνόησε την ιστορική αναγκαιότητα και την αδήριτη εσωτερική ανάγκη του κοινωνικού σώματος για τιμωρία των ενόχων της Κυπριακής Τραγωδίας. Τριάντα επτά χρόνια μετά, και αφού είδε να περνά μπροστά της τόσος πλούτος όσος ίσως δεν είχε εμφανιστεί σε καμμία άλλη περίοδο του ελεύθερου βίου της, η Ελλαδική κοινωνία καταρρέει παταγωδώς. Καταρρέει, βασανιστικά και εξευτελιστικά, περίγελως των Εθνών της Γης. Μη έχοντας ηθική πυξίδα, εκμαυλισμένη και αποπροσανατολισμένη, διαλύεται αδυνατώντας να βρεί στήριγμα στην εθελόδουλη μεταπολιτευτική πολιτική elite, αλλά και στη γελοία, νεο-πλουτίστικη οικονομική elite (της οποίας οι «εκλεκτοί», κάποτε διασκέδαζαν εκτοξεύοντας αλλήλοις αστακούς, σε εκείνα τα «υπέροχα» καλοκαιρινά μυκονιάτικα parties της περιόδου του Χρηματιστηρίου, έξοχα δείγματα της αισθητικής μιας μεταπολίτευσης που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια του Κυπριακού Ελληνισμού).

Μετά από αυτή την ιστορική αντίστιξη, ας καγχάσει όποιος θέλει για το περιεχόμενο αυτού του άρθρου. Αν μπορεί, φυσικά. Οι σκιές του Κυπριακού καλοκαιριού του 1974, και το βλέμμα εκείνου του αγοριού μπροστά στον τοίχο που κραυγάζει μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της φωτογραφίας «Κανένας δεν ξεχνά, Τίποτα δεν ξεχνιέται!» θα στοιχειώνουν για πάντα τις μέρες μας. Η Κύπρος τιμωρεί διαχρονικά και αυτούς που «εμήδισαν», και αυτούς που την ξέχασαν. Μάλλον, δεν θα καταφέρουμε να μάθουμε με σιγουριά αν κάποιοι «εμήδισαν», απλά το υποπτευόμαστε. Σίγουρα όμως, η ελλαδική κοινωνία επέλεξε να ξεχάσει. Αλλά, όπως μαρτυρά ο σοφός λαός, όπως στρώνει κανείς, έτσι κοιμάται.

www.istorikathemata.com


Σημ Εν Κρυπτώ : Περισσότερα για την φωτογραφία εδώ

27 σχόλια:

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 12:13:00 μ.μ. EEST  

Το κείμενο είναι 100% "επί".

Από τη στιγμή που παραδώσαμε την Κύπρο αμαχητί, βάλαμε την καλοπέραση και το βόλεμα πάνω από τις αρχές.Και αυτό ήταν το σήμα κατατεθέν όλης της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

Να λαδώσει το αντεράκι μας, κι ας καμφθούν οι αρχές μας. Αυτό είχε διάφορες μορφές:
Για τους δεξιούς ήταν κυρίως η εγκατάλειψη της Κύπρου και του Αιγαίου χάριν της προοπτικής ένταξης στην ΕΟΚ. Το γνωστό "η Κύπρος κείται μακράν" του Καραμανλή θα μπορούσε να το συγχωρήσει κανείς ως τακτικό ελιγμό της στιγμής, αλλά η ευκαιρία να ανταποδώσουμε στους Τούρκους μας δόθηκε και το 1976 με το Χόρα και κάναμε πίσω. Αρα η επιλογή ήταν συνειδητή, και επιδοκιμάστηκε δύο φορές από το λαό σε εκλογές (1974, 1977)

Για τους ΠΑΣΟΚους, το "βόλεμα πάντω από τις αρχές μας" εκφράστηκε κυρίως με το προσωπικό βόλεμα του καθενός σε θεσούλες στο Δημόσιο και στον αμύθητο προσωπικό πλουτισμό των στελεχών του, που αντικατέστησαν εύκολα και γρήγορα το όποιο συλλογικό όραμα σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Από κοντά και οι ανανεωτικοί αριστεροί, πρόθυμη δεξαμενή στελεχών όποτε τους χρειαζόταν το ΠΑΣΟΚ και πάντα σε επαφή με ΠΑΣΟΚικά βύσματα για εξυπηρέτηση (βλ. π.χ. θητεία Τσίπρα).
Όλη η μεταπολιτευτική Ελλάδα ήταν προδοσία ιδανικών και αρχών έναντι του ευδαιμονισμού.

Τώρα ο ευδαιμονισμός τελείωσε, αλλά δεν έχουμε αρχές για να στηριχτούμε.

enkripto 30 Μαΐου 2012 - 12:24:00 μ.μ. EEST  

ε-ξαι-ρε-τι-κό σχόλιο

Προσυπογράφω

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 1:18:00 μ.μ. EEST  

Α- Ξ - Ι - Ο - Σ!!!!
Οχι μόνο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ σχόλιο, αλλά σχόλιο που "ταπώνει" ΟΛΟΥΣ τους σοφολογιότατους της τηλεόρασης και των εφημερίδων (παλαιούς και νέους)!
ΑΞΙΟΛΟΓΑΤΕ τι μου θύμησες;;;
50ρης και κάτι, δεν μπορώ και να θέλω, να ξεχάσω!! Στη φτωχογειτονιά των Νέων Λιοσίων (Αθήνα)σημερινό Ίλιον, καλοκαίρι του 1974. ΟΛΟΙ στους δρόμους με φωνές Ε-Ε-ΡΧΕΤΑΙ (ο καραμανλής), κορναρίσματα κ.λπ. Και τότε ΠΑΓΩΣΑΜΕ ΟΛΟΙ, όταν μέσα στο πανδαιμόνιο έσκισε τον ουρανό η καυγή της γειτόνισας: "ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΦΑΓΑΝΕ ΤΟ ΠΑΛΗΚΑΡΙ ΜΟΥ".
Πόσα τέτοια παληκάρια χάσαμε, για να κοροιδεύομαστε σήμερα, ευρώ ή δραχμή και ποιός είναι ο καλύτερος για τη διαχείριση του χρέους;;;!!!
Εδώ και χρόνια κατοικώ στη Θεσσαλονίκη. Πήγα και βρήκα τον ΜΟΝΑΔΙΚΟ επιζήσαντα από το μοιραίο α/φ, του ΄74! Κλαίει, όταν ξαναλέει-όπως στην τηλεόραση-- το πώς επέζησε! Πήγα και στα Γιαννιτσά και ΕΚΕΙ υπάρχει άγαλμα δεκανέα που σκοτώθηκε στις 21/7/74.
Έχω ΑΔΕΛΦΙΚΟ φίλο από την Καστοριά, ο οποίος ήταν επάνω στη μια από τις τορπιλακάτους, που βγήκαν για ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ!! το πρωϊ της 20ης Ιουλίου και τα τούρκικα α/φ τους χτύπησαν, χωρίς να τους βυθίσουν!! Ευτυχώς αν και χτυπημένος επέζησε. Έχω πάει Αύγουστο και στην Κύπρο, στον τύμβο της Μακεδονίτισσας,όπου είδα γονείς να φυλάνε οδυρόμενοι τα γράμματα που έγραφαν το όνομα του παιδιού τους! Τι άλλο να γράψω, για το αίσχος που ζούμε;;;!!! Γνωστοί με παροτρύνουν να πάω στην Πόλη και να φάω με 20 ευρώ τα καλύτερα ψάρια!!!
Πόσο ΣΟΦΑ γράφεις:"Το πανηγύρι της Μεταπολίτευσης, μόλις είχε ξεκινήσει. Δεν το σταματούσε ούτε η κλαγγή των όπλων, ούτε ο ορυμαγδός της μάχης από τη μαρτυρική Κύπρο. Δεν το σταμάτησε ούτε ο Αττίλας ΙΙ. Μόνο τώρα πια σταματάει, μάλλον με τον τρόπο που του άξιζε ...."
Υ Π Ο Κ Λ Ι Ν Ο Μ Α Ι!!

Γιάννης

Φτωχός και μόνος κάου - μπόυ 30 Μαΐου 2012 - 1:21:00 μ.μ. EEST  

...και δυστυχώς το '74 ήταν καμπάνα πολλών τόνων για τη συνείδηση του λαού μας που δεν ακούστηκε. Από τη δεκαετία του '60 με τις αντιπαροχές την άναρχη δόμηση, την ανεξέλεγκτη αστικοποίηση, η ελληνική κοινωνία άρχισε να δείχνει σημάδια ζούγκλας. Πολλοί κονόμησαν τότε εύκολα και γρήγορα - τα εφοπλιστικά τζάκια λχ από τότε ξεκινούν - και ξεπούλησαν αρχές και αξίες. Αξίες και αρχές που στη βάση τους ήταν κοινές εκατέρωθεν του πολιτικού φάσματος. Η χούντα, όπως είναι φυσικό προώθησε τις αρχές του ευδαιμονισμού για να μην γκρινιάζει το πόπολο. Το ίδιο και η μεταπολίτευση, που πολλά είχε να κρύψει κάτω από το χαλί. Το δε ΠΑΣΟΚ διέπραξε τα μεγαλύτερα ηθικά εγκλήματα από όλους: μετέτρεψε, με το πρόσχημα της αριστερής διακυβέρνησης και με μπαρουφοειδείς αριστερίστικες ρητορείες ( μέσα έξω οι βάσεις, όχι στην ΕΟΚ ναι στα λεφτά της, τρίτος δρόμος στο σοσιαλισμό)ένα κόσμο πολιτικοποιημένο σε θαμώνα των μπαρ της παραλιακής, σε συστηματικό φοροφυγάδα, σε τεμπέλικο οικόσιτο του δημοσίου, σε κομματόσκυλο και διεφθαρμένο δήθεν συνδικαλιστή (στην εκπαίδευση να δείτε τέτοιο κόσμο και να φρίξετε, ευτυχώς πια το μοντέλο αυτό έχει αρχίσει να χάνεται). Η αριστερά (ό,τι απέμεινε από τη λεηλασία του ΠΑΣΟΚ)ψαχνόταν...
Το κείμενο θίγει την ουσία του ζητήματος: η κατάρρευση ενός κράτους είναι δεδομένη όταν αξίες και παιδεία γίνονται, για να το πω επιγραμματικά, το ταξίδι στη Μύκονο και οι πισινοί του κλικ. Όποτε μου μιλούν στην τάξη για κρίση αυτό τους απαντώ: βρείτε τις αξίες του ανθρώπου, αφήστε τον ζωώδη ευδαιμονισμό αλλιώς θα γίνετε σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα γουρούνια στο νησί της Κίρκης. Και κανένα γουρούνι δεν μπορεί να κατασκευάσει ή να καλέσει τον Οδυσσέα που θα το σώσει.

HBS 30 Μαΐου 2012 - 2:12:00 μ.μ. EEST  

Τιμώ τον συντάκτη του άρθρου, συμφωνώ με τις βασικές αρχές του συλλογισμού του (αν και η πηγή του κακού ξεκινάει περί τα 25 χρόνια πρωτύτερα όταν ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ να συγχωρέσουμε και να συγχωρεθούμε στο όνομα της ΠΑΤΡΙΔΑΣ και τερατογεννήσαμε τους "πατεράδες της δημοκρατίας", τους "εθνάρχες" και τα "ζιβάγκο της αλλαγής") ΑΛΛΑ, συγχωρέστε με που θα το πω, ΒΑΡΕΘΗΚΑ τους εθνικούς επικήδειους. ΚΑΜΙΑ γενιά δεν είναι καμμένη εκ των προτέρων, ούτε ανίκανη να εκπληρώσει τις επιταγές του εθνικού Θυμικού. Η γενιά του '40 ήταν η γενιά του ρομαντισμού και των μαντηλιών (κοινώς ΦΛΩΡΟΙ) οι οποίοι αφού πρώτα κατάπιαν ΑΜΑΣΗΤΟ τον τορπιλισμό της Έλλης έπειτα από λίγους μόλις μήνες κατατρόπωσαν τις ιταλικές μεραρχίες στα αλβανικά βουνά. Οι ήρωες της επιχειρήσεως "ΝΙΚΗ" το '74 ήταν οι "γιεγιέδες" και τα "παιδιά των λουλουδιών" που αποδέχονταν σχεδόν ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ επί 7 έτη τη ΧΟΥΝΤΑ στον τόπο τους. Έφεραν όμως εις πέρας μια ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ αποστολή αερομεταφοράς και εν συνεχεία κράτησαν μετά από μεγαλειώδη μάχη το αεροδρόμιο Λευκωσίας παρέχοντας στην Κύπρο διπλωματική ισχύ και γεωπολιτική αναφορά και εμπνέοντας 2 χρόνια αργότερα τους Ισραηλινούς ώστε να εκτελέσουν την επιχείρηση "αστροπελέκι" στο αεροδρόμιο του Έντεμπε. Την δραματική εποχή "Οτσαλάν" είδα με τα μάτια μου ΙΜΟ αγοράκια, αδύναμα, βαριεστημένα και ανόρεχτα να μεταλλάσσονται σε ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ το βράδυ της κρίσης της Μεγίστης (για το οποίο ΚΑΝΕΙΣ δεν γνωρίζει, όπως φαντάζομαι και ΠΟΛΛΑ άλλα περιστατικά τα οποία λαμβάνουν χώρα στις ακριτικές μας περιοχές σε περιόδους κρίσεων) τραγουδώντας δακρυσμένοι τον εθνικό ύμνο και επανδρώνοντας ενέδρες, κουβαλώντας ΠΛΗΡΗ φόρτο μάχης στο 1/3 του προβλεπόμενου χρόνου και στοιχηματίζοντας ποιος θα φάει τον ΠΡΩΤΟ που θα προσεγγίσει τη νήσο. Ε, λοιπόν, το ΙΔΙΟ θα γίνει και ΣΗΜΕΡΑ και ΑΥΡΙΟ. Αρκεί, ΟΛΟΙ εμείς να γνωρίσουμε στα παιδιά μας τις ηρωικές όσο και λησμονημένες ΕΝΔΟΞΕΣ στιγμές αυτού του τόπου και των ανθρώπων του που ΔΕΝ θα βρουν να διαβάσουν στα σχολικά βιβλία. Αρκεί να τους διηγηθούμε ΑΛΗΘΙΝΑ παραμύθια που θα κάνουν και αυτά και εμάς να δακρύσουμε, όχι από λύπη ή ΜΙΖΕΡΙΑ ΑΛΛΑ από το ξύπνημα του ΕΘΝΙΚΟΥ συλλογικού μας ασυνειδήτου που ΟΡΙΖΕΙ εμάς και το έθνος μας εδώ και χιλιετίες...

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 2:45:00 μ.μ. EEST  

Αρθρο και σχολια σας ΚΥΡΙΟΙ (ειδικα το 1ο!), ΠΡΕΠΕΙ να κυκλοφορησουν ΠΑΝΤΟΥ!
Σας ευχαριστω για την ποιοτικη σκεψη που μας μοιραζετε εδωμεσα!

enkripto 30 Μαΐου 2012 - 2:49:00 μ.μ. EEST  

Kρίση της Μεγίστης;

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 2:57:00 μ.μ. EEST  

Συμφωνώ με τα προαναφερόμενα και θα ήθελα να προσθέσω για τη δουλικότητα και την ανευθυνότητα των κρατούντων ότι κατά τις δεκαετίες 80-90 το σύνολο σχεδόν του πολίτικου κόσμου έλεγε στον Ελληνικο λαό ότι "διατηρήθηκε η Αμερικανική Βοήθεια 7:10 προς Ελλάδα και Τουρκία ",ενώ στην πραγματικότητα ήταν 1:21,αφού σε μας η λεγόμενη βοήθεια ήταν κατα κυριολεξία σε έντοκα δάνεια με πολυ μικρό μέρος δωρεά ενώ αντίθετα στην Τουρκία η βοήθεια ήταν το μεγαλύτερο μέρος κατα κυριολεξία δωρεά και ενα μικρό μόνο μέρος σε δάνεια .Η επιβάρυνση της χώρας μας απο την υποκριτική αυτή πολιτική είναι μερικά δις &•

Κίμων

HBS 30 Μαΐου 2012 - 3:13:00 μ.μ. EEST  

Το πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη 1998 ήταν ΠΟΛΥ δύσκολο. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι "προβληματισμοί" που ετέθηκαν (ιδίως τη νύχτα της 10ης) αποτελεί ΤΙΜΗ για την φρουρά ΔΑΝ Μεγίστης(καθώς και το τμήμα αμφίβιων καταδρομών που ήταν αποσπασμένο σε αυτή) και για τον Διοικητή της. Αυτό και μόνο αγαπητέ.

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 4:16:00 μ.μ. EEST  

υποθετική κρίση του τύπου "οι απέναντι μπορεί να έρθουν σήμερα προς τα δω"

κλασικά σενάρια σε νησιά.

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 5:01:00 μ.μ. EEST  

To 1976 o τοτε Υπουργος Δικαιοσυνης Κ. Στεφανακης εθαψε το φακελλο της Κυπρου με το αιτιολογικο ότι «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…».

Το εκρηκτικο μυστικο του φακελλου είναι απλο: Oι Αμερικανοι και Βρεττανοι βοηθησαν τους Τουρκους να νικησουν το 1974.

1)Επεισαν τον Ιωαννιδη ότι οι Τουρκοι δε θα επεμβουν. Ετσι δεν ελαβε τα αναγκαια στρατιωτικα μετρα το διαστημα 15-20 Ιουλιου 1974 (πχ μη εγκαιρη αποστολη των υποβρυχιων), ακομα και όταν εφθαναν βροχη οι πληροφοριες για τη συγκεντρωση των τουρκικων δυναμεων στη Μερσινα. Το ομολογησε ο ιδιος σε συνεντευξη του πριν πεθανει

2)Εκαναν σαφες με αποστολες CAP πλησιον της Κρητης ότι θα εμποδιζαν επιθεση της Ελληνικης Αεροποριας στο τουρκικο προγεφυρωμα (εκθεση Σμηναρχου Σεμερτζακη)

Το αγος της Ελληνικης Δημοκρατιας είναι ότι εκρυψε αυτην την αληθεια από τους πολιτες της, φοβουμενη ότι θα γινονταν ολοι Αριστεροι, και η Ελλαδα θα εφευγε από το Δυτικο Στρατοπεδο. Μια Δημοκρατια όμως δεν μπορει να βασιζεται σε παραπλανηση των πολιτων.
Η Ελληνικη Δημοκρατια γεννηθηκε στιγματισμενη.

Να προσθεσουμε ότι οι Τουρκοι ειχαν καταλαβει το 5 % της Κυπρου στις 23-7-1974. Το υπολοιπο το κατελαβαν τον Αυγουστο, διοτι εστειλαν τεραστιες στρατιωτικες δυναμεις στην εκεχειρια, ενώ ο Καραμανλης δεν εστειλε την παραμικρη ενισχυση.

Για να ειμαστε δικαιοι όμως θα πρεπει να πουμε ότι οι Αμερικανοι προσφεραν την Ενωση της Κυπρου με την Ελλαδα το 1964 με το σχεδιο Ατσεσον, το οποιο όμως τορπιλλισαν ο Μακαριος και ο Ανδρεας Παπανδρεου.

Από εκει και περα ο συγγραφεας κανει χοντροκομμενες απλουστευσεις:
Ποιες μοναδες εκτελεσαν το πραξικοπημα της 15ης Ιουλιου; Οι 3 μοιρες καταδρομων. Ποιες μοναδες πολεμησαν με τη μεγαλυτερη γενναιοτητα και κυριως ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ κατά των Τουρκων εισβολεων; Οι 3 μοιρες καταδρομων και παλι. Η Ιστορια δεν είναι ασπρο-μαυρο.

ΥΓ: Η Ελλλαδα ειχε υπεροπλια στην Αεροπορια και το Ναυτικο το 1974 και δεν είναι καθολου βεβαιο ότι θα εχανε έναν ελληνοτουρκικο πολεμο.

Παρακαλω να δοθουν λεπτομερειες για την "κριση της Μεγιστης".

tancred de hauteville 30 Μαΐου 2012 - 6:30:00 μ.μ. EEST  

Αν γίνεται αλλάξτε φώτο της ανάρτησης, εκτός του ότι είναι ντροπιαστική είναι και εξαιρετικά αποθαρρυντική.

Δεν βρέθηκε κανένας χριστιανός να την κάψει ή να την θάψει; Ήταν ανάγκη να πέσει στα χέρια των Τούρκων;

enkripto 30 Μαΐου 2012 - 6:48:00 μ.μ. EEST  

Επίτηδες μπήκε, για να θυμίζει το άγος του 74.

Ειδικά σε αυτούς που δηλώνουν ελαφρα τη καρδία οτι σκοπευουν να τζογάρουν με την εθνική μας ακεραιότητα.

Όταν το πάθημα δεν γίνεται μάθημα, αυτά τα τονίζεις, δεν τα κρύβεις κάτω απο το χαλί.

Costas 30 Μαΐου 2012 - 6:59:00 μ.μ. EEST  

Ο ανώνυμος που έγραψε παραπάνω πως
"Από εκει και περα ο συγγραφεας κανει χοντροκομμενες απλουστευσεις:
Ποιες μοναδες εκτελεσαν το πραξικοπημα της 15ης Ιουλιου; Οι 3 μοιρες καταδρομων. Ποιες μοναδες πολεμησαν με τη μεγαλυτερη γενναιοτητα και κυριως ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ κατά των Τουρκων εισβολεων; Οι 3 μοιρες καταδρομων και παλι. Η Ιστορια δεν είναι ασπρο-μαυρο."

μάλλον δεν έκανε τον κόπο να διαβάσει όλο το άρθρο. Υπάρχει ολόκληρη παράγραφος που τιμά την προσφορά των διάφορων μονάδων στο άρθρο, η οποία πιθανώς του διέφυγε.

Όπως πιθανώς του διέφυγε και το νόημα των γραφομένων στις εισαγωγικές παραγράφους, σε σχέση με την ατιμωρησία κάποιων.

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 7:04:00 μ.μ. EEST  

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΑΤΩΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΕΝΙΩΣΑ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΙΠΕ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΕΥΓΕ

ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ-ΤΡΑΓΩΔΙΑ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΙΧΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΣΕ ΕΘΝΑΡΧΕΣ
ΣΕΛΕΥΚΟΣ

Αρματιστής 30 Μαΐου 2012 - 8:19:00 μ.μ. EEST  

Φίλε «εν κρυπτώ» καλησπέρα

Διάβασα το άρθρο σου πριν λίγο. Προσυπογράφω.

Δυστυχώς δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη για την εθνική ήττα και τη ταπείνωση του Ιουλίου του 1974. Δεν έγινε κάθαρση του δράματος. Όχι μόνο στη βάση του ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη, αλλά κυρίως στη βάση ότι το έθνος δεν έμαθε ποτέ την αλήθεια. Η αλήθεια απεκρύβη επιμελώς με ευθύνη αυτών που αντάλλαξαν εθνικό έδαφος με την αποκατάσταση μιας κολοβής δημοκρατίας. Γιατί αυτό στην ουσία έγινε. Μας το είπαν οι ίδιοι οι Τούρκοι. Μας είπαν ότι χάρις σε αυτούς «αποκαταστάθηκε» η δημοκρατία στην Ελλάδα. Και δυστυχώς η αλήθεια παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Κανείς δεν θέλει να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου. Χώρια ότι ένα μεγάλο μέρος του αρχείου έχει χαθεί.

Οπωσδήποτε κάποιοι τιμωρήθηκαν. Κάποιοι άλλοι αποδοκιμάστηκαν. Κάποιοι τέθηκαν στο περιθώριο. Η «Ύβρις» όμως βρίσκεται στο ότι αυτοί που αγωνίστηκαν και δεν εγκατέλειψαν τη θέση τους, αυτοί που τραυματίστηκαν, ή φονεύθηκαν, ή αιχμαλωτίστηκαν και μαρτύρησαν στα Τουρκικά κάτεργα, ποτέ δεν τιμήθηκαν από την Ελληνική πολιτεία. Παρέμειναν άγνωστοι και ατίμητοι για να μη θυμίζουν την εθνική αναξιότητα αυτών που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παρέδωσαν εθνικό έδαφος.

Ακόμη το άγος των αγνοουμένων παραμένει και αποτελεί ανεξίτηλη ντροπή για το έθνος. Καθίσαμε σε ένα τραπέζι με τους φονιάδες και συνεχίζουμε να συζητούμε μείζονα εθνικά θέματα, χωρίς αυτοί να έχουν δεχθεί μέχρι σήμερα να δώσουν ξεκάθαρες εξηγήσεις για τους αγνοούμενους. Ούτε ακόμη για το που βρίσκονται τα λείψανά τους. Αν αυτό δεν αποτελεί μεγίστη «ύβριν», τι άλλο μπορεί να είναι; Όπως συνεχίζει και παραμένει το άγος των Ιμίων.

Αλλά και στη υπόθεση των Ιμίων, ποτέ δεν μάθαμε την επίσημη αλήθεια. Οι υπεύθυνοι μιας ακόμη εθνικής ήττας αρνήθηκαν επιμόνως να ανοίξουν τους φακέλους και να δώσουν τα στοιχεία. Καμιά επίσημη ανεξάρτητη επιτροπή, από δικαστικούς και πρόσωπα εγνωσμένης αξίας και κύρους (όχι κοινοβουλευτική) δεν ορίστηκε για να διερευνήσει την αλήθεια. Πράγμα που κάνουν όλα τα σοβαρά κράτη, ακόμη και μετά από πολέμους. Τα πάντα θάφτηκαν κάτω από τη πολιτική σκοπιμότητα.

Μια άποψη και για τη Μικρασιατική τραγωδία:
Μπορεί εδώ να έγινε μια δίκη σκοπιμότητας και να στήθηκαν στα έξι μέτρα οι πολιτικοί υπεύθυνοι και ο αρχιστράτηγος, αλλά στη πραγματικότητα εκτελέστηκε η πολιτική ηγεσία μιας παράταξης, ενώ για την καταστροφή οι ευθύνες, έστω με διαφορετική βαρύτητα, ήταν διακομματικές. Και για τη Μικρασιατική τραγωδία η αλήθεια κρύφτηκε επιμελώς. Οι επιτροπές που ορίστηκαν για να αποδώσουν τις στρατιωτικές ευθύνες και να προσδιορίσουν τα στρατιωτικά εγκλήματα, ουδέποτε παρέδωσαν πορίσματα. Τα πάντα και εδώ τα κάλυψε η πολιτική σκοπιμότητα, αφού οι ευθύνες των στρατιωτικών ηγητόρων, δεν ήταν μόνο αντιβενιζελικές. Οι λιποτάχτες και οι ριψάσπιδες, αυτοί που δεν εκτέλεσαν τις αποστολές τους ή αρνήθηκαν να τις εκτελέσουν, ουδέποτε οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη.

Όταν όμως ένα έθνος δεν αγωνίζεται για την αλήθεια, οδηγείται στη χρεοκοπία.

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 9:26:00 μ.μ. EEST  

Προς Σέλευκο,
αγαπητέ φίλε με την παράγραφο:"ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΩ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ-ΤΡΑΓΩΔΙΑ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΙΧΑΜΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΣΕ ΕΘΝΑΡΧΕΣ" θίγεις ένα θέμα, που "σηκώνει" ΠΟΛΥ συζήτηση! Προτιμότερο, στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, να το αφήσουμε στην άκρη--όχι να το κρύψουμε κάτω από το χαλί--όπως σωστά επισημαίνει το "εν κρυπτώ" για το θέμα της σημαίας. Και το γράφω αυτό, γιατί τον τελευταίο καιρό, έχουμε ζαλιστεί από όλους που θίγουν θέματα προδοσίας ή μη από τη μια κυβέρνηση ή την άλλη!

Γιάννης

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 9:36:00 μ.μ. EEST  

Το link στα Iστορικά Θέματα δεν λειτουργεί. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τη σελίδα;

Ανώνυμος 30 Μαΐου 2012 - 9:38:00 μ.μ. EEST  

"Για να ειμαστε δικαιοι όμως θα πρεπει να πουμε ότι οι Αμερικανοι προσφεραν την Ενωση της Κυπρου με την Ελλαδα το 1964 με το σχεδιο Ατσεσον, το οποιο όμως τορπιλλισαν ο Μακαριος και ο Ανδρεας Παπανδρεου".

Παρακολουθώ τον Κύπριο δημοσιογράφο Μακάριο Δρουσιώτη, ο οποίος στα θέματα της Κύπρου "δεν χαρίζει κάστανα" σε κανέναν!
Τελευταία διάβασα σε άρθρό του ότι ο Αμερικανός Ντην Άτσετσον ΤΟ ΄64 είχε συμφωνήσει και σε ΕΥΝΟΪΚΟΤΑΤΕΣ αλλάγες του σχεδίου του υπερ των Ελληνοκυπρίων! Ο γερο παπανδρέου περίμενε τον Μακάριο να συμφωνήσει, για να προχωρήσουν. όμως ο Μακάριος "έκανε πίσω"! και όταν ο παπανδρέου ΕΜΒΡΟΝΤΗΤΟΣ τον ρώτησε γιατί έκανε πίσω, αφού είχε υπογράψει τις πολύ χειρότερες συνθήκες Λονδίνου και Ζυρίχης, ο Μακάριος απήντησε ότι δεν είχε μελετήσει το σχέδιο!!!παρά είχε διαβάσει ό,τι είχαν γράψει οι εφημερίδες!!! ΟΛΕΘΡΙΑ ΛΑΘΗ;;; ή όπως λέγεται η αρχομανία του Μακαρίου οδήγησε σε ναυάγιο κάθε προσπάθεια, άν όχι ένωσης, τουλάχιστον καλυτέρευσης των συνθηκών για την Κύπρο;;

Γιάννης

stelios 30 Μαΐου 2012 - 9:50:00 μ.μ. EEST  

ας μην ξεχναμε οτι ο ανωτατος αρχοντας της κυπρου (Μακαριος) ανακοινωσε στη διεθνη κοινοτητα οτι δεχεται επιθεση απο τους Ελληνες μετα το πραξικοπημα εναντιο του. Συνεπως καθε ενεργεια απο πλευρας Ελλαδος θα ηταν επιθεση και οχι βοηθεια . Αυτο εξηγει πιστευω γιατι και οι δικτατορες αλλα και ο Καραμανλης λιγες ημερες αργοτερα πηραν την ιδια αποφαση.

Ανώνυμος 31 Μαΐου 2012 - 1:07:00 π.μ. EEST  

@Ανώνυμος: σχετικά με τον Μακάριο Δρουσιώτη, ίσως σε ενδιαφέρει να διαβάσεις τα εξής

http://www.efylakas.com/archives/2663

http://savvaspavlou.wordpress.com/2010/06/16/%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CF%84%CF%89%CE%BD/

(ιδιαίτερα το δεύτερο, αφορά στον τρόπο που παρενέβη ο Δρουσιώτης, όταν κοινοποιήθηκε η ταυτοποίηση των οστών των πέντε αιχμαλώτων της περίφημης φωτογραφίας)

και ίσως αναθεωρήσεις για το ποιός "χαρίζει" κάστανα.

@Aρματιστής: το παρόν άρθρο είναι αναδημοσίευση από τα Ιστορικά Θέματα, γραμμένο από κάποιον που υπογράφει ως Κίμων ο Αθηναίος

http://www.istorikathemata.com/2011/07/1974.html

ΑΠλά, ο σύνδεσμος στην παρούσα σελίδα έχει κάποιο λάθος.

enkripto 31 Μαΐου 2012 - 2:02:00 π.μ. EEST  

υπήρχε λάθος στον σύνδεσμο, διορθώθηκε.

το κείμενο δεν είναι δικό μας, το έγραψε κάποιος με το ψευδώνυμο Κίμων ο Αθηναίος

Ανώνυμος 31 Μαΐου 2012 - 8:46:00 π.μ. EEST  

Οι ρίζες της σύγχρονης χρεοκοπίας βρίσκονται στο 1958. Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, Υπουργός Οικονομικών Κ. Μητσοτάκης. Τα χρέη που είχε αρνηθεί ο Μεταξάς το '36 και που δικαιώθηκε στον ΟΗΕ, τα αναγνώρισε και πάλι ο Μητσοτάκης και τους έδωσε και μπόνους... Τότε βουλιάξαμε.. Οι διορισμοί του '81 απλώς επιτάγχυναν τη διαδικασία. Μπροστά σε αυτό που έγινε το '58 ηταν χάδι...

Ανώνυμος 31 Μαΐου 2012 - 9:02:00 π.μ. EEST  

πραγματικά χρήσιμο το 2ο που παραθέτει ο 31 Μαΐου 2012 1:07:00 π.μ. αλλά και αντιπροσωπευτικό: πόσες φορές προδώσαμε -άλλοι σκόπιμα κι άλλοι από άγνοια και αδιαφορία- αυτά τα παιδιά, τη Κύπρο και κατ'επέκταση και την Ελλάδα;

Ανώνυμος 31 Μαΐου 2012 - 9:04:00 π.μ. EEST  

Καλημέρα σε όλους τους φίλους.
@ stelios: είναι πλέον εξακριβωμένο, ακόμη και το ΠΟΝΤΙΚΙ είχε εκτενέστατο άρθρο ότι ο καραμανλής ήθελε να κατέβει στην Κύπρο με μια πλήρως εξοπλισμένη μεραρχία, της οποίας θα ηγείτο ο ίδιος με τον αβέρωφ, ώστε να μη διανοηθούν να τους κτυπήσουν οι τούρκοι. Ο αβέρωφ αρνήθηκε λέγοντας ότι ήταν πλέον αργά και μια συντριβή του Ελληνικού στρατού θα ήταν πολύ χειρότερη από την ήττα της Κύπρου. Έτσι παρέμειναν στο διπλωματικό πεδίο. Συγνώμη, αλλά νομίζω ότι ήταν "βλακεία" του καραμανλή, να πεί ότι η Κύπρος είναι μακριά, κάτι που ΑΚΟΜΗ και σήμερα το χρησιμοποιούν ΟΛΟΙ οι "πολιτικάντηδες".

@ 31 Μαΐου 1:07:00π.μ.
Δεν μπορώ να διαβάσω το σχετικό σύνδεσμο, που γράφεις. Όμως ο δρουσιώτης είχε γράψει για την τραγική φωτό, ότι και οι 5 εκτελέστηκαν από τ/κ την ίδια μέρα. Δεν τους έθαψαν, αλλά έριξαν πάνω τους χώμα. Όταν τους ξέθαψαν τα σκυλιά! τότε τους πέταξαν στο πηγάδι, όπου βρήκαν τα οστά τους! Αδιάψευστος μάρτυρας ήταν τούρκος φωτογράφος που αποθανάτισε τις τραγικές στιγμές τους. Όταν ο τούρκος συνελήφθη από ε/κ στρατιώτες, του πήραν τη φωτογρ. μηχανή και απ' όλες τις φωτογραφίες κράτησαν μόνο, αυτήν που ξέρουμε! ο φωτογράφος σώθηκε χάριν της επέμβασης ε/κ γιατρού και μετά από χρόνια συναντήθηκαν!

Γιάννης

Costis 31 Μαΐου 2012 - 10:51:00 π.μ. EEST  

..ολα θεμα αξιων ΚΥΡΙΟΙ! ΟΛΑ!

(για καποιους η προτεραιοτητα ΤΣΕΠΗ/ΧΡΗΜΑ (£$€), ειναι πανω απο την ΠΑΤΡΙΔΑ/ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ! Ξεχνανε ομως οτι με το ενα (γη/αξιοπρεπεια/ασφαλεια) διορθωνεται το αλλο (κουμπαρας), ενω το αναποδο ή δε γινεται καθόλου ή ανατάσσεται εξαιρετικα δυσκολα)

Βλέπαμε κ βλεπουμε μονιμως micro και ποτέ macro...(σε αντιθεση με αλλους θαυμαστους -δυτικους- και μη -ανατολικους- γειτονους!)

proteus2 31 Μαΐου 2012 - 5:21:00 μ.μ. EEST  

@ HBS 30 Μαΐου 2012 3:13:00 μ.μ. EEST

Είσαι σίγουρος οτι αναφέρεσαι στο 1998 ;
Μήπως εννοείς 1997 (Γιλμάζ, Ελούντα κλπ );

-Ένας κοντινός

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP