Άμες δε γ΄εσόμεθα πολλώ κάρονες

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Του Ευστάθιου Παλαιολόγου

«Άμες δε γ΄εσόμεθα πολλώ κάρονες». Το είδα σε μια επίσκεψη μου στη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών να είναι γραμμένο σε μία πινακίδα. Μακάρι να πρόσεχα περισσότερο την κυρία Μαρία στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών. Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα... Ξεπέρασα την ντροπή της άγνοιας μου και ρώτησα ένα από τους Μαθητές της Σχολής να μου εξηγήσει το νόημα. «Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι σας» μου είπε.

Ψάχνοντας το περισσότερο έμαθα ότι προέρχεται από την αρχαία Σπάρτη. Απ’ ότι κατάλαβα ήταν κάτι σαν υπόσχεση των νεότερων προς τους παλιότερους, ότι τα δικά τους κατορθώματα θα επισκίαζαν τα παλαιότερα. Θυμήθηκα αμέσως το άλλο, στον όρκο των Αθηναίων εφήβων, «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω, πλείω δε και αρείω όσης αν παραδέξωμαι». Το πρώτο μέρος διατυμπανιζόταν εδώ στην Κύπρο την δεκαετία του ’90, αλλά αυτός που το διατυμπάνιζε, «ξεχνώντας» το δεύτερο μέρος, ορκιζόταν μετά από χρόνια στο Ιερό Ευαγγέλιο όχι μόνο να την παραδώσει απλά μικρότερη αλλά ελάχιστη!

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά. Θα επανέλθω στον αρχικό μου συλλογισμό. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έπαιρνα όρκο ότι θα γίνουν καλύτεροι των προκατόχων τους και θα παραδώσουν καλύτερη και την πατρίδα τους. Σε μια εποχή που οι όρκοι σήμαιναν κάτι! Γιατί και σήμερα πολλοί παίρνουν όρκους αλλά τους πατούν στην πρώτη ευκαιρία.
Πως και τα θυμήθηκα όλα αυτά; Λόγω των ημερών. Οι δύο επετείοι, 25η Μαρτίου και 1η Απριλίου, κάθε χρόνο μου φέρνουν ένα κόμπο στο λαιμό, ένα βάρος στο στήθος. Κάποιοι θα μου πούν ότι θα έπρεπε να νιώθω υπερηφάνεια. Δεν μπορώ όμως. Νιώθω πολύ μικρός και ασήμαντος για να νιώσω υπερήφανος. Προσπαθώ να φέρω τον εαυτό μου στην θέση των αγωνιστών του 1821 και του 1955. Σκέφτομαι τι θα έκανα εγώ, πως θα αντιδρούσα. Με πιάνουν τα κλάματα γιατί απλά επιβεβαιώνω την ανεπάρκεια μου.

Καραϊσκάκης, Ανδρούτσος, Κολωκοτρώνης, Μιαούλης, Διάκος, Μπουμπουλίνα, Κανάρης, και τόσοι άλλοι, και πιο πρόσφατα οι όμαιμοι, και ομόγλωσσοι και ομόθρησκοι τους Αυξεντίου, και Μάτσης, και Παλλικαρίδης, και Δράκος, και Πίττας και τόσοι άλλοι!

Ίσως η πιο καλή μέθοδος για να ξεκινήσουμε να αντιλαμβανόμαστε το μεγαλείο τους είναι να κατανοήσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν κάτι το εξωπραγματικό και το απόκοσμο, αλλά απλοί και συνηθισμένοι άνθρωποι, με προσωπικά πάθη, με έρωτες, με φιλοδοξίες, με οικογένειες με χίλιους λόγους να θέλουν να ζήσουν. Που όμως όταν τους χρειάστηκε η Πατρίδα και το Έθνος, τα έβαλαν όλα στην άκρη, ακόμα και αυτή την ίδια την βιολογική τους επιβίωση. Το είπε καλύτερα ο Στήβεν Πρέσφιλντ, ο συγγραφέας του «Οι πύλες της φωτιάς». Ότι ο καλύτερος τρόπος να εκτιμήσουμε το εύρος της θυσίας των 300 είναι να καταλάβουμε ότι 300 συνηθισμένοι άνθρωποι κίνησαν προς τον βέβαιο θάνατο τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, όχι γιατί είχαν αυτοκτονικές τάσεις, αλλά γιατί το χρέος προς την Πατρίδα και τους απογόνους τους υπερίσχυε στην κρίση τους της αγάπης τους για τη δική τους ζωή.

Είμαι εγώ άξιος να συγκριθώ μαζί τους; Ούτε στα πιο τρελλά μου όνειρα. Το μέγεθος της δειλίας μου και η ιδιοτέλεια μου δεν μου το επιτρέπουν. Η γενεά μου καθόλου καλύτερη δεν είναι από την προηγούμενη. Και το τραγικό είναι ότι η προηγούμενη ήταν ήδη αρκούντως καταστρεπτική για τον τόπο. Τρομάζω στην ιδέα ότι είμαι ανάξιος να παραδώσω στα παιδιά μου μια καλύτερη Πατρίδα, ένα καλύτερο μέλλον. Τρομάζω στην σκέψη ότι το ηρωϊκό αίμα των αγωνιστών του ’21 και του ’55 πήγε άδικα χαμένο. Τρομάζω όταν διαπιστώνω ότι σε ελάχιστο χρόνο καταστρέψαμε ότι χιλιετίες θυσιών έκτισαν.

Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι πάντα υπήρχαν περιόδοι εθνικής απαξίωσης και «καταποντισμού», ακόμα και οι περιόδοι των αγώνων μαστίζονταν από τα εγγενή ελληνικά πάθη, της διχόνοιας, της ζηλοφθονίας και της προδοσίας.Ίσως από αυτό μόνο να αντλώ μια ελάχιστη ελπίδα. Ότι και στο παρελθόν ο Ελληνισμός έφτασε ένα βήμα από τον αφανισμό αλλά σαν άλλος Φοίνικας αναγεννήθηκε από τις στάχτες του. Όμως η σημερινή κατάπτωση μου φαίνεται ότι θα είναι η τελειωτική. Δεν βλέπω να υπάρχει ελπίδα στον ορίζοντα του Ελληνισμού. Κάποιοι έχουν, έχουμε, συστηματικά καταστρέψει την μαγιά, τις ρίζες.

Εδώ στην εσχατιά του σημερινού Ελληνισμού, με τους εχθρούς, ημεδαπούς και αλλοδαπούς, από χρόνια εντός των πυλών, τα πράγματα σε μένα φαντάζουν ακόμα χειρότερα. Σήμερα εκτοξεύονται ατάκες όπως «δεν υπάρχουν λιγότερο και περισσότερο πατριώτες».

Και όμως.

Το ίδιο πατριώτης είσαι εσύ που το εκστόμισες με τον με τον Αθανάσιο Διάκο μπροστά στο παλλούκι; Είσαι το ίδιο πατριώτης με τον Κανάρη να πλέει με το καϊκι του ανάμεσα στην τουρκική αρμάδα; Με τον λουσμένο στην βενζίνη Αυξεντίου; Με τον Παλλικαρίδη να τραγουδά τον Ύμνο προς την Ελευθερία με την αγχόνη περασμένη στο λαιμό του;

Αν δεν μπορούμε να τους φτάσουμε, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην τους εξευτελίζουμε προσπαθώντας να συγκριθούμε μαζί τους. Ναι, ήταν περισσότερο πατριώτες από εμάς. Πολύ περισσότερο. Ζούμε από τους καρπούς των δικών τους θυσιών. Απολαμβάνουμε την ελευθερία που αυτοί μας δώρισαν με κόστος την δική τους ελευθερία, αρτιμέλια και ζωή. Απομιζούμε τους χυμούς του Δέντρου της Ελευθερίας που το δικό τους αίμα πότισε. Σαν παράσιτα. Σαν παράσιτα που θα σκοτώσουν στο τέλος τον ξενιστή τους.

Ο Θεός έριξε καλό σπόρο στα χώματα του Ελληνισμού. Σπάνια όμως βλάστά. Συνήθως τον πνίγουν τα ζιζάνια. Η δική μου γενιά μόνο ζιζάνια φύτρωσε. Ας ελπίσουμε ότι η γενιά των γιών μου και οι όσες επόμενες θα καλλιεργήσει ξανά τα ηρωικά και αγωνιστικά ιδεώδη του παρελθόντος. Η δική μου απέτυχε. Συγγνώμη!

14 σχόλια:

SZAE 27 Μαρτίου 2012 - 6:16:00 μ.μ. EEST  

Aγαπητέ ακόμα και εαν απέτυχε η γενιά σου εσυ δεν πρέπει να ζητάς συγνώμη. Εσυ θα συνεχισεις να αγωνίζεσαι ατομικά για οσο χτυπά, βιολογικά, η καρδια σου. Εναλλακτικα μεχρι της τελευταίας ρανιδος..οπότε η καρδια θα πρεπει να συνεχίσει να χτυπά. Απο υποχρέωση στα χωματα τα ιερά.

Εαν,για παραδειγμα, νοιωθεις προσβεβλημενος που "κανουν βολτες' τα μεμετοκάραβα στο Αιγαιο σκεψου ποσο απλοχερα μας δινουν την ακουστικη τους υπογραφη σε αυτους που τις στοχοποιουν. Κανουμε και οικονομια καυσιμου δεν χρειαζεται να τρεχεις στις απανταχου ασκησεις!

Ψηλα το κεφαλι λοιπόν, καμια συλλογικη μεταμελεια, μονο ατομικη υπο το πρίσμα της συνεχους προσωπικης μας βελτιωσης.

TED 27 Μαρτίου 2012 - 6:38:00 μ.μ. EEST  

Μια και το ανέφερε και ο πρώτος σχολιαστής, δράττομαι της ευκαιρίας να παρακαλέσω τους διαχειριστές να ανεβάσουν ένα αρθράκι (έστω σύντομο) για τις επιβλαβείς διελεύσεις της τουρκικής φρεγάτας Gaziantep στο Αιγαίο και για την απάντηση που (δεν) δώσαμε.

Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι ο ΥΠΕΘΑ δήλωσε πως ούτε λίγο ούτε πολύ η τουρκική Φ/Γ αποχώρησε όταν "ένιωσε στο σβέρκο της τα χνώτα" (ή κάπως έτσι) των παρακολουθούντων Ελληνικών μέσων.

TED 27 Μαρτίου 2012 - 6:45:00 μ.μ. EEST  

Επίσης ξέχασ να σας συγχαρώ για τη φωτογραφία που συνοδεύει το παραπάνω άρθρο. Είναι, ταυτόχρονα, και έμφορτη συμβολισμών, και βαθύτατα ανθρώπινη!

Τοξοτης 28 Μαρτίου 2012 - 4:29:00 π.μ. EEST  

Αν και τα συναισθηματα ειναι κατανοητα η απελπισια δεν ειναι.
Ας υπαρχει και η Πιστη. Υπηρχαν και υπαρχουν και ηρωες που εχουν γραψει και γραφουν ιστορια ακομη και τωρα που δεν ειναι στα βιβλια και που το αιματακι τους ειναι ακομη νωπο. Δεν χρειαζονται ονοματα, εχουμε τα φαναρακια των μεγαλων ηρωων και αγιων. Υπηρχαν και υπαρχουν προδοτες. Οταν παιδακι εχει κακο ονειρο, τι λενε οι μαναδες; Εφιαλτη ειχες παιδακι μου. Οι εφιαλτες υπαρχουν σε ολη την Ελληνικη επικρατεια και στην υφηλιο εναντια στην ανθρωποτητα. Η μητερα μου συνεληφθη απο τους Γερμανους στον 2ΠΠ, 12 χρονων κοριτσακι, εφαγε ξυλο, κατω σε σκοτεινο χωρις φως δωματιο, μετα ερχοταν ενας 'Ελληνας' και της προσεφερε σοκολατα, για να μαρτυρησει που ηταν ο αδελφος της ο οποιος απεδρασε οταν τον στελνανε στην Γερμανια μεσω τραινου να δουλεψει στην αεροναυπηγικη βιομηχανια τους. Τελικα δεν τους ειπε τιποτα μαρτυρησε αλλα την αφησανε. Πολλα χρονια αργοτερα μεσα απο το λεωφορειο αναγνωρισε εναν γερο ανθρωπο στην Αθηνα - εκεινον που της προσεφερε την σοκολατα - που συνεργαστηκε με τους Ναζι. Σταματησε το λεωφορειο ετρεξε να τον βρη, ειχε χαθει μεσα στο πληθος. Σε αλλο περιστατικο την κοινηγουσαν οι Ναζι να την βιασουν κατελειξε στην 'κοκκινη' συνοικια. Μια γυναικα της νυκτος την εσωσε την εβαλε κατω απο το κρεβατι και 'πηγε' με ενα σωρο Ναζι να σωσει την μητερα μου. Ετσι και εκεινη εγινε ηρωας- εσωσε ενα μικρο κοριτσακι! Εκτοτε με εμαθε να μην κρινω κανενα εαν δεν γνωριζω ολες τις περιστασεις ...και παραπανω. Τελικα η πιστη της και η Θεικη βοηθεια σηκωσαν την μητερα μου στους ουρανους. Ετσι λοιπον επειδη ερχονται πολλοι δυσκολοτεροι καιροι
ας ανδρωθουμε ολοι και ας σταθη ο Ελλην με ΠΙΣΤΗ οπου και να βρισκεται και οταν ελθη το καλεσμα αξιος(α) των περιστασεων.

Ανώνυμος 28 Μαρτίου 2012 - 7:47:00 π.μ. EEST  

Thank you for this .

PS

I know you don't publish english but many in the Diaspora are not as fluent in Greek as you are.It is not realistic to demannd greek or greeklish .

enkripto 28 Μαρτίου 2012 - 7:51:00 π.μ. EEST  

Dear friend,thank you for your comment.

By all means, comments in English are most welcome, greeklish is a different story

Ανώνυμος 28 Μαρτίου 2012 - 8:03:00 π.μ. EEST  

Αυτό μου θυμίζει the έργο το John Wayne (1968) " The Green Berets "για τον πόλεμο στο Vietnam .Ένα ορφανό Βιετναμέζικο παιδάκι μόλις γνώρισε ότι ο φίλος του ένας αμερικανος στρατιώτης πέθανε σε επιχείρηση και a John Wayne το συνοδεύει ...

Πολύ συγκινητικό :

http://is.gd/ZNg6ZW


Petros
Sydney , Australia

Ανώνυμος 28 Μαρτίου 2012 - 8:08:00 π.μ. EEST  

Here is a better copy . Please tell your readers to watch it . Always makes me cry :) :

http://is.gd/mmDLNi

Best ,

Petros
Sydney,Australia

Γιώργος Γ. 28 Μαρτίου 2012 - 9:19:00 π.μ. EEST  

Πρώτη φορά ανεβάζω σχόλιο στο εν κρυπτώ αν και παρακολουθώ εδώ και καιρό τον συγκεκριμένο ιστοτόπο. Θα ήθελα ειλικρινά να πω σε όλους σας ένα ευχαριστώ γιατί με τα σχόλια, τις παρατηρήσεις και τις διαφωνίες σας όλοι δείχνετε την αγωνία σας για την τύχη αυτού του τόπου. Αγαπητό εν κρυπτώ εύχομαι να συνεχίζεις τον καλό αγώνα και να μας φωτίζεις με τη γνώση σου, ο Θεός μαζί σας!

Ανώνυμος 28 Μαρτίου 2012 - 9:29:00 π.μ. EEST  

Διάβασα χτες το άρθρο και το σκεφτόμουνα γιατί περιλαμβάνει κάποιους και από τους δικούς μου προβληματισμούς. Μέχρι που αποφάσισα να κάνω ένα σχόλιο και τι ευχάριστη έκπληξη ήταν το σχόλιο του "τοξότη" που λέει λίγο πολύ αυτό που ήθελα να σχολιάσω και εγώ. Οι πρόγονοι ήρωες μας, νεώτεροι και παλαιότεροι, ήταν άνθρωποι με πάθη, αδυναμίες και ελατώματα. Αυτό δεν τους μειώνει, απεναντίας τους κάνει ακόμα μεγαλύτερους. Την ώρα της ανάγκης ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, το αίσθημα αυτοσυντήρησης αλλά και την απλή λογική πολλές φορές. Χρειάζεται Πίστη και Θέληση και η μαγιά υπάρχει. Πιστεύω πως και αυτή η γενιά θα φανεί άξια όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν. Ακόμα κι αν οι εφιάλτες ήδη χορεύουν. Γιατί Ελλάδα δεν είναι η καρικατούρα κράτους που φτιάξανε /αφήσαμε να καταντήσουν. Ελλάδα είναι το φώς. Και πάντα θα βρίσκονται άνθρωποι Έλληνες και ξένοι πολίτες να το κρατάνε ζωντανό. Κι ας διστάζει τώρα αυτή η γενιά. Όπως δίσταζε ο Πύρος πριν κάτσει κάτω από τη μπάρα. Πίστη και Θέληση. κ@

Ανώνυμος 28 Μαρτίου 2012 - 11:03:00 π.μ. EEST  

Και μονο το αρθρο σου δινει σε ολους εμας μια κατευθυνση...μια πορεια ,ενα αζιμουθιο.ολη αυτη η εμπειρια αλεσμενη με αγνο πατριωτισμο,ειναι το εμπρηστικο μειγμα που επιδιωκουμε ολοι....ειμαστε πολλοι που θελουμε αυτην την φωτια...ας μην ερθει ποτε αυτη η ωρα,αλλα αν ερθει....μερικοι δεν θα κατσουμε ουτε καν στην πρωτη γραμμη.θα συνεχισουμε......!!

Ανώνυμος 28 Μαρτίου 2012 - 1:45:00 μ.μ. EEST  

Για τον κο Παλαιολόγου, μια, αν μου επιτρέπετε συμπλήρωση:
να μη ξεχνάμε και το 1940 οι παππούδες και θείοι μας άφησαν οικογένειες, δουλειές, όνειρα, νιάτα και έτρεξαν στο κάλεσμα της πατρίδας, πολλοί εκ των οποίων ή δεν ξαναγύρισαν στα σπίτια τους ή γύρισαν σακατεμένοι!
ΔΥΣΤΥΧΩΣ έχουν "ποτίσει" τη νεολαία μας με "λούφα και παραλλαγή"!!!! 9μηνη θητεία και μάλιστα σε μεγάλες πόλεις και στη συνέχεια κάπου "ν΄αράξουμε" και βλέουμε!!
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!
Ποιός γνωρίζει τον ΗΡΩΑ ΕΥΖΩΝΟ (Κων/νος Κουκίδης) που τυλίχτηκε με τη γαλανόλευκη και πήδηξε από την Ακρόπολη, παρά να την παραδώσει στα χέρια των ναζί???
Γνωρίζουν όμως το κάθε θηλυπρεπές τηλεοπτικό-απόρριμμα!!
ΚΡΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΚΡΙΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!!
Λουκάς

Ανώνυμος 1 Απριλίου 2012 - 1:40:00 μ.μ. EEST  

μαγιά υπάρχει ακόμα και Έλληνες πατριώτες υπάρχουν αρκετοί...απλά ΔΕΝ προβάλλονται...Η ιστορία έχει αναδείξει ελληνικά πρότυπα για όλες τις περιστάσεις...π.χ. για την πολιτική τον Καποδίστρια κ.α. Το θέμα είναι να προβάλλουμε τα σωστά προτυπα και να παραδειγματιζόμαστε από αυτά...Και μία διόρθωση.."Αμες δε γ'εσομεθα πολλώ κάρρονες'είναι το λογότυπο της σχολής Ικάρων

Ανώνυμος 29 Δεκεμβρίου 2013 - 11:31:00 μ.μ. EET  

ΔΙΑΒΑΖΑ ΤΙΣ "ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ" ΚΑΙ ΕΨΑΧΝΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΟΤΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΕΙΔΑ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΜΟΥ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΗΣ ΤΑΝΑΓΡΑΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟ ΓΙΟ ΤΟΥ.ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΗΡΩΕΣ...ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΜΕ ΤΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΤΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟΥ...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP