Αυτό θα το διαβάσετε;

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Toυ Γιάννη Βαρουφάκη

Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
2. δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
3. δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.

Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση. Καθώς οι όροι για να πάρουμε το δάνειο εγγυόντουσαν την υφεσιακή δίνη στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, τα πλεονάσματα του (3) δεν θα παράγονταν, το σημείο (1) δεν θα το αποφεύγαμε έτσι κι αλλιώς, και, για αυτό τον λόγο, θα επιστρέφαμε θέλοντας και μη στο (2), στην σημερινή κατάσταση που το κράτος, αφού χρεώθηκε με την μερίδα του λέοντος του δανείου-μαμμούθ των €110 δις και πάλι αδυνατεί να καλύπτει τα έσοδά του.
Από αυτές εδώ τις σελίδες, τον Απρίλη του 2010, σε άρθρο με τίτλο «Το πρώτο τάνγκο στην ευρωζώνη» είχα γράψει τα εξής:

«[Ο] φόβος μου είναι ότι οδεύουμε στον δρόμο που χάραξε η Αργεντινή του 2002. Κάθε μέρα που περνά τα δάνεια που παίρνουμε… μου θυμίζουν τα δάνεια του ΔΝΤ προς την Αργεντινή της περιόδου 1998-2002: Δάνεια που μας κρατούν εντός του ευρώ προσωρινά αλλά τα οποία κάποια στιγμή δεν θα μπορέσουμε να αποπληρώσουμε. Και τότε; Το 2002 η χώρα του τάνγκο (ας με συγχωρήσουν οι φίλοι Ουρουγουανοί που το διεκδικούν) προέβη και σε στάση πληρωμών αλλά και σε απώλεια ενός (ουσιαστικά) κοινού νομίσματος δολαρίου-πέσος με τέσσερα χρόνια και 50 δις δολάρια μεγαλύτερη καθυστέρηση από όσο έπρεπε. Το 2012 τι επιφυλάσσει σε εμάς; Νομίζω ότι μας επιφυλάσσει ένα εκ των ακόλουθων δύο σεναρίων:

(1) Στάση πληρωμών που όμως θα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος λόγω ενός απίστευτα αναποτελεσματικού δανεισμού δεκάδων δις ευρώ του οποίου η μόνη λογική εν τέλει είναι η καθυστέρηση της στάσης πληρωμών ώστε να διασωθούν οι Γερμανικές τράπεζες που θα χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που εμείς "αγοράζουμε" (δανειζόμενοι) εκ μέρους τους ώστε να προλάβουν να πουλήσουν τα ομόλογά μας.

(2) Την συνειδητοποίηση εκ μέρους της Γερμανίας ότι, αν θέλουν να κρατήσουν το ευρώ ως έχει, δηλαδή να αποτρέψουν αλυσιδωτές κρίσεις τύπου Αργεντινής εντός της ευρωζώνης, θα πρέπει επί τέλους να κατανοήσουν ότι μία πραγματική οικονομική ενοποίηση, ιδίως μετά από μια παγκόσμια οικονομική κρίση τύπου 1929 ή 2008, απαιτεί ανακύκλωση των πλεονασμάτων - δηλαδή, πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση.

Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές των βορείων εταίρων μας, οδεύουμε ολοταχώς προς το πρώτο σενάριο.»


Κάπως έτσι έχουν εξελιχθεί τα πράγματα.
Η Γερμανία έχει βρεθεί σε αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε στον εαυτό της, επικουρούμενη βέβαια από τους δικούς μας φωστήρες, που δεν μπόρεσαν να διανοηθούν μια στάση πληρωμών (τότε που το ΑΕΠ μας ήταν 15% μεγαλύτερο απ’ ότι σήμερα και τα χρέη μας 20% μικρότερα). Η καλύτερη αφήγηση της οικονομικής αποτυχίας και πολιτικής αστοχίας του πρώτου Μνημονίου της χώρας μας δόθηκε από τον Keynes το… 1920. Τότε ήταν που είχε γράψει τις ακόλουθες αράδες:

"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την {Ελλάδα} το ίδιο ένοχη με {τους ευρωπαίους εταίρους } οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." (*)

Προφανώς τα παραπάνω δεν είναι ακριβώς τα λόγια του Keynes. Είναι όμως πολύ κοντά. Το μόνο που άλλαξα ήταν εκεί που εκείνος έγραφε {Γερμανία} εγώ έγραψα {Ελλάδα} και αντί για {τους Συμμάχους} που ανέφερε εκείνος, αντικατέστησα τις λέξεις { τους ευρωπαίους εταίρους }. Η ουσία όμως είναι ακριβώς η ίδια: Οι ισχυροί προσέφεραν μια συμφωνία στους αδύναμους υπό όρους που ούτε οι μεν είχαν δικαίωμα να επιβάλουν ούτε οι δε να αποδεχθούν. Συνένοχοι σε μια τέτοια λογικά ατέρμονη συμφωνία, οι ηγέτες μας, Έλληνες και Γερμανοί, έσπρωξαν και τις δύο χώρες μας βαθύτερα στην Κρίση του Ευρώ. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική αποτυχία στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας (για πληρέστερη παρουσίαση της αποτυχίας αυτής δείτε αυτό το πρόσφατο άρθρο στην ιστοσελίδα του CNN).

Θα μου πείτε, περασμένα-ξεχασμένα. Μακάρι. Να όμως που το ένα λάθος οδηγεί κατ’ ευθείαν στο επόμενο. Σήμερα, αρχές 2012, παρά το γεγονός ότι έχουμε όλα τα στοιχεία, και όλη την εμπειρική γνώση, που χρειαζόμαστε για να κατανοήσουμε πως η λογική του Μνημονίου (που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα «νέα δάνεια– βαθύτερη λιτότητα») καταποντίστηκε, έχουμε μια κυβέρνηση (εθνικής ενότητας μάλιστα) που έχει στόχο ένα νέο Μνημόνιο.

Μήπως το νέο Μνημόνιο έχει μάθει από τα παθήματα του προηγούμενου; Σε καμία περίπτωση. Η συνταγή είναι η ίδια: Άλλες δεκάδες δις με στόχο την αποπληρωμή προηγούμενων δανείων, υπό τον όρο ακόμα μεγαλύτερης αφαίμαξης της ενεργούς ζήτησης της ελληνικής οικονομίας, και με την κούφια «υπόσχεση» για ανάπτυξη μέσω διαρθρωτικών αλλαγών και ενός στρεβλού, διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού ΕΣΠΑ.

Μήπως υπάρχουν νέα επιχειρήματα για να αποδεχθούμε την νέα Μνημονιακή συμφωνία; Ας δούμε ποια επιχειρήματα ακούγονται υπέρ της υπογραφής της: Χωρίς αυτήν, μας λένε,

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαστεί σε στάση πληρωμών τον Μάρτιο η οποία θα μας θέσει εκτός του ευρώ

Αυτό είναι! Το εξής ένα επιχείρημα! Δεν υπάρχει άλλο. Προσέξτε πως τα (2) και (3) που είχαμε στην περίπτωση του πρώτου Μνημονίου δεν υπάρχουν πια. Μας τελείωσαν. Κανείς δεν τολμά πλέον να μιλά για μισθούς και για συντάξεις καθώς η γερμανική πλευρά το έχει ξεκαθαρίσει: ό,τι πάρει το ελληνικό κράτος από τούδε και στο εξής θα πρέπει να το χρησιμοποιεί για να αποπληρώνει τους τραπεζίτες, το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Τελεία και παύλα. Άρα, η νέα δανειακή συμφωνία προβλέπει δάνεια για την αποπληρωμή δανείων. Μήπως όμως έτσι δοθεί η ευκαιρία στο ελληνικό κράτος να αρχίσει κάποια στιγμή να αποπληρώνει να χρέη του και να ξαναγίνει αξιόπιστο;

Μήπως ισχύει το μέρος (3), βλ. στη αρχή του άρθρου, της λογικής του αρχικού Μνημονίου; Σε καμία των περιπτώσεων! Επ’ ουδενί! Γιατί είμαι τόσο κάθετος; Επειδή αυτό μας λέει ακόμα και το ΔΝΤ. Τι λέει δηλαδή; Ότι για να τιθασευτεί το ελληνικό χρέος, και να μπει η Ελλάδα στην τροχιά της αποπληρωμής των χρεών της, θα πρέπει να ισχύσουν ταυτόχρονα οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η οικονομία μας να μπει σε ρυθμούς μεγέθυνσης της τάξης του 2% από το πρώτο εξάμηνο του 2012, (β) ο πληθωρισμός να μην ξεπερνά το 2%, (γ) να πετύχει 100% το κούρεμα (το κατ’ ευφημισμόν γνωστό και ως PSI) και (δ) να εισπράξει το δημόσιο €50 δις από ιδιωτικοποιήσεις. Σε μια οικονομία που αντί να μεγεθύνεται φθίνει με ρυθμό -7%, με το κούρεμα να αποδίδει πολύ λιγότερα στην πράξη από αυτά που θα ανακοινωθούν, με τις ιδιωτικοποιήσεις να αδυνατούν να αποδώσουν όταν οι αξίες όλων των περιουσιακών στοιχείων καταρρέουν, κλπ., τα παραπάνω αποτελούν σενάριο νοσηρής και κακόβουλης φαντασίας.

Οπότε, λοιπόν, μένουμε με το εξής ένα επιχείρημα: Να υπογράψουμε την συμφωνία γιατί αλλιώς θα βρεθούμε εκτός ευρώ. Πόσο όμως στέκει αυτή η απειλή; Έστω ότι έρχεται η 20η Μαρτίου, η μέρα που το δημόσιο πρέπει να καταβάλει €14 δις στους δανειστές του, και η κυβέρνηση ανακοινώνει πως η πληρωμή αυτή αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας, έως ότου η Ευρωπαϊκή Ένωση μας παρουσιάσει ένα Σχέδιο Λύσης το οποίο, αντίθετα με τον τραγέλαφο της 27ης Οκτωβρίου, να έχει έστω και μια μικρή ελπίδα να βάλει την χώρα (αλλά και την υπόλοιπη ευρωζώνη, ιδίως την περιφέρεια) σε τροχιά επιστροφής από την κόλαση. Τι θα γίνει τότε; Θα μας διώξουν από το ευρώ;

Κατ’ αρχάς, δεν μπορούν να το κάνουν μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες. Π.χ. ακόμα και να ψηφίσουν οι υπόλοιποι 17 του eurogroup υπέρ της αποπομπής της Ελλάδας, η απόφαση αυτή δεν έχει καμία νομική ή ουσιαστική σημασία. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η ΕΚΤ να δηλώσει πως δεν δέχεται πλέον ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, και του ελληνικού δικαίου, ως εχέγγυα για την χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, με σημαντική πιθανότητα να αναγκαστούν να θέτουν όριο αναλήψεων στους αποταμιευτές τους. Μια τέτοια εξέλιξη, λένε πολλοί, θα ανάγκαζε την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει το ευρώ, τυπώνοντας ξανά δραχμές ώστε να τροφοδοτούνται οι τράπεζες. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρόκειται και άλλο ένα κενό περιεχομένου επιχείρημα. Τέσσερεις είναι οι λόγοι που δεν στέκει:

Πρώτον, μια τέτοια επιθετική κίνηση της ΕΚΤ θα είχε μεγαλύτερο κόστος για εκείνη, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την (ήδη ρημαγμένη) ελληνική οικονομία. Από τότε που ξεκίνησε η Κρίση, η φυγή κεφαλαίων από την περιφέρεια προς την Γερμανία και την Ολλανδία έχουν δημιουργήσει (εντός του συστήματος της ΕΚΤ) χρέη των Κεντρικών Τραπεζών της Περιφέρειας προς τις Κεντρικές Τράπεζες των χωρών του πυρήνα της τάξης των €600 δις. Από αυτά, €250 δις έχει λαμβάνειν μόνο η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας από τις Κεντρικές Τράπεζες της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιρλανδίας. Μια κίνηση αποκλεισμού των ελληνικών τραπεζών από το σύστημα αυτό απειλεί με άμεση κατάρρευση ολόκληρο το σύστημα εσωτερικού δανεισμού της ευρωζώνης.

Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ήδη καταθέσει ό,τι ομόλογα είχαν στην ΕΚΤ και έχουν ήδη λάβει ρευστότητα στην βάση αυτών των χάρτινων τίτλων. Το πουλί, με άλλα λόγια., έχει πετάξει. Τώρα πια, καταθέτουν στην ΕΚΤ ως εχέγγυο ότι «πατσαβούρι» βρουν. Αν πει η ΕΚΤ ότι δεν τα δέχεται αυτά τα «πατσαβούρια», τότε πρέπει να κάνει κάτι αντίστοιχο και για τα «πατσαβούρια» των ιταλικών, των ισπανικών, των πορτογαλικών τραπεζών. Τότε, όμως ευρώ γιοκ.

Τρίτον, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, σε περίπτωση που η παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες μειωθεί απότομα, οι τράπεζές μας θα έχουν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα (καθώς τα δάνεια που έχουν λάβει είναι σε ευρώ, ενώ η νέα δραχμή που θα λαμβάνουν από την Τράπεζα της Ελλάδας θα χάνει αξία με το δευτερόλεπτο), όπως άλλωστε και οι έλληνες καταθέτες (των οποίων οι καταθέσεις θα απολέσουν εν μία νυκτί τουλάχιστον την μισή τους αξία). Άρα, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν κινηθεί επιθετικά δημιουργώντας ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, η Ελλάδα δεν έχει λόγο να επιστρέψει στην δραχμή.

Τέταρτον, ό,τι και να λένε, δεν έχει δημιουργηθεί κανένας μηχανισμός που θα σταματήσει την αποδιάρθρωση του ευρώ μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από αυτό. Κανένας. Σε μερικές μέρες, μετά από μια τέτοια κίνηση της ΕΚΤ, η ίδια η Γερμανία θα βάλει μπροστά το σχέδιο του Νέου Μάρκου, καθώς το κόστος στήριξης της εναπομείνασας ευρωζώνης θα ανέλθει στα πολλά τρις.

Καταλήγουμε λοιπόν στο απλούστατο συμπέρασμα ότι η υπογραφή από την Ελλάδα του νέου πακέτου Μνημονίου 2 – PSI στερείται οποιασδήποτε λογικής. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα στους πολιτικούς μας, και ιδίως στον κ. Σαμαρά ο οποίος, υποτίθεται, απέρριψε την λογική του πρώτου Μνημονίου: Πώς θα το υπογράψετε; Πάλι θα αποφύγετε να το διαβάσετε σε μια ύστατη προσπάθεια να προσποιηθείτε ότι, δεν μπορεί, κάποια λογική θα έχει;

Και για να μην νομίζετε ότι την πιο πάνω ανάλυση την ενστερνιζόμαστε μόνο κάποιοι περίεργοι «εγχώριοι», επιτρέψτε μου να κλείσω με ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του ανταποκριτή των Financial Times στην Washington, Alan Beattie:

«Μια φτωχή χώρα της περιφέρειας ενθαρρύνθηκε να γίνει μέλος μιας κακοσχεδιασμένης νομισματικής ένωσης των πλούσιων χωρών οι οποίες κυριαρχούσαν σε αυτήν. Αυτές οι χώρες, αφού επέβαλαν κανόνες δανεισμού για τους συμμετέχοντες στην νομισματική τους ένωση, ήταν οι πρώτες που τους παραβίασαν. Και το έκαναν χωρίς να υποστούν καμία συνέπεια. Λόγω εφησυχασμού και αναποτελεσματικών κανόνων στις χρηματαγορές, και δεδομένης της έλλειψης επενδυτικών ευκαιριών στις αργοκίνητες οικονομίες τους, ενθάρρυναν τις τράπεζές τους να δανείζουν χωρίς μέτρο στην χώρα αυτή. Κι όταν αυτά τα δάνεια «έσκασαν», οι κυβερνήσεις των πλούσιων κρατών έτρεξαν να διασώσουν τις τράπεζές τους φορτώνοντας με νέα δάνεια την ελλειμματική κυβέρνηση της περιφέρειας. Αργότερα απαίτησαν και την τοποθέτηση τοποτηρητή στην χώρα αυτή με νομική ισχύ να προβαίνει σε κατασχέσεις φόρων από τους πολίτες της.»

Το ερώτημα, επαναλαμβάνω, είναι: Οι βουλευτές που θα κληθούν να ψηφίσουν αυτή την νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών, για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια, με τι ψυχολογικό τέχνασμα θα πείσουν τον εαυτό τους ότι υπερψηφίζοντάς την κάνουν καλό στον τόπο; Πάλι θα αποφύγουν να την διαβάσουν;


(*) “Dr. Melchior: A Defeated Enemy” στα Two Memoirs του John Maynard Keynes (1949), όπως αυτά ανατυπώθηκαν στο Collected Writings, Vol. X: Essays in Biography, σελ. 428. Την παραπομπή αυτή την είχα χρησιμοποιήσει στις 20 Μαΐου του 2010 σε άρθρο με τίτλο «Ο Θυμός της Γερμανίας».

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=12332

18 σχόλια:

Ανώνυμος 3 Φεβρουαρίου 2012 - 12:09:00 μ.μ. EET  

Πολλοί σχολιαστές όπως ο Βαρουφάκης προσπαθούν να αναβαθμίσουν τη θέση τους σαν προφήτες του κακού- κατά μιμήση του Νουριέλ Ρουμπινί που έγινε 'διάσημος' επειδή από το 2006 τόνιζε τα προβλήματα στην αγορά ακινήτων στις ΗΠΑ. Κατά την κρίση του 2008 τα αμερικανικά ΜΜΕ τον ανήγαγαν σε προφήτη-κάτι που τον συνέφερε. Ο Βαρουφάκης και ο Μαρκεζίνης επικαλούνταν τη χρεοκοπία και το κούρεμα πριν το Μνημόνιο. όπως και άλλοι έλεγαν απλά την άποψή τους γιατί απλά δεν μπορούσαν να προβλέψουν ότι ένα σύνολο σκληρών μέτρων δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί στο ακέραιο, η δημόσια διοίκηση δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί- και δεν μπορούσαν ούτε προβλέψαν- ότι η τρόικα θα ακολουθούσε τις ολοένα και εντεινόμενες ιδεοληψίες της που προκάλεσαν βαθειά ύφεση χωρίς να αποτρέπουν τη χρεοκοπία. Ο Βαρουφάκης, ο Μαρκεζίνης, ο Τσίμας, οι συγγραφείς του Debtocracy και όλοι όσοι βγάζουν στα γρήγορα ένα βιβλία αυτούς τους μήνες για να δείξουν ότι γνωρίζουν- αλλά κυρίως να εξασφαλίσουν κάτι παραπάνω από τη δημοσιότητα- δεν προέβλεψαν την κρίση γιατί γνώριζαν ότι το 2010 η κρίση στην Ελλάδα δεν ήταν η ίδια με εκείνη της Αργεντινής. Ας μην προσπαθούνε να υποβιβάσουν τη νοημοσύνη μας.

enkripto 3 Φεβρουαρίου 2012 - 12:38:00 μ.μ. EET  

O Bαρουφάκης είναι απο τους λίγους αναλυτές που έπεσε μέσα σε όλες τις προβλέψεις του. Όλες.

Απο εκεί και πέρα ο καθένας επιλέγει να ενημερώνεται απο όπου κρίνει σκόπιμο.

Ανώνυμος 3 Φεβρουαρίου 2012 - 2:52:00 μ.μ. EET  

Και ο συγχωρεμένος Κονδύλης τα έλεγε αυτά ήδη από το 1992. Είναι ανατριχιαστικό πόσο μέσα είχε πέσει!. Και αυτός για δημοσιότητα; μετά θάνατον!
Basil

Ανώνυμος 3 Φεβρουαρίου 2012 - 4:39:00 μ.μ. EET  

Τι ειναι πιο ανυσηχητικο,οτι μιλαει δυσοιωνα η οτι πεφτει (εδω και 1,5 χρονια)μεσα σε οτι προβλεπει?

Αρματιστής 3 Φεβρουαρίου 2012 - 4:48:00 μ.μ. EET  

Ο Βαρουφάκης, όπως και πολλοί άλλοι οικονομολόγοι, καθηγητές και μη, έχουν πει τα πράγματα με το πραγματικό όνομά τους. Από τη πρώτη στιγμή της κρίσης. Πριν ακόμη από το Καστελόριζο. Προδιέγραψαν με απόλυτη λεπτομέρεια τη πορεία των πραγμάτων. Δυστυχώς επαληθεύτηκαν.

Ως επί το πλείστο οι παραπάνω οικονομολόγοι ήταν κυρίως αριστεροί και εν πολλοίς αποκλεισμένοι από την κατεστημένη ενημέρωση. Τους διαβάζαμε και τους διαβάζουμε κυρίως στο διαδίκτυο. Οι περισσότεροι Έλληνες όμως, προτιμούσαν να ενημερώνονται από την τηλεόραση και από τους υμνητές των μνημονιακών πολιτικών. Βεβαίως πολλοί εξ αυτών σήμερα, άλλαξαν και το παίζουν αντιμνημονιακοί, χωρίς βεβαίως να το καταφέρνουν.

Και τώρα τι;

Την άποψη μου την έχω καταθέσει. Η χώρα δεν αντέχει άλλα δάνεια. Δεν μπορεί να δανείζεται προκειμένου να εξοφλήσει τα παλιά και συγχρόνως να αυξάνει το χρέος της. Δεν μπορεί να αντικαθιστά τα ομολογιακά δάνεια με δάνεια από τοκογλύφους. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει η Ελλάδα να αποδεχθεί το νέο μνημόνιο και το PSI.

Και το βάρος των αποφάσεων, ασφαλώς και ανήκει στο Σαμαρά. Ή όπως γράφει ο καθηγητής, «Τίθεται λοιπόν το ερώτημα στους πολιτικούς μας, και ιδίως στον κ. Σαμαρά ο οποίος, υποτίθεται, απέρριψε την λογική του πρώτου Μνημονίου: Πώς θα το υπογράψετε;».

Και ασφαλώς επιβάλλεται να πάρουμε θέση και εμείς οι πολίτες. Διαφορετικά, ας μην παραπονιόμαστε αν οι δανειστές έχουν απόλυτη προτεραιότητα στα κρατικά έσοδα έναντι των αναγκών του δημοσίου και του λαού, όπως απαιτεί μετ’ επιτάσεως η Γερμανία. Καλά ακούσατε. Αυτό απαιτεί η χώρα που πριν 70 χρόνια κατέστρεψε τη πατρίδα μας και οδήγησε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στα αποσπάσματα και στο θάνατο από τη πείνα. Απαιτεί η Ελλάδα και ο λαός της να ζήσουν με ότι περισσέψει από τα κρατικά έσοδα, αφού πρώτα αφαιρεθούν οι απαιτήσεις των δανειστών.

Και αν θέλουμε να το δούμε λίγο διαφορετικά, το δικαστήριο της Χάγης αποφάσισε σήμερα, ότι η Γερμανία για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε εναντίον του Ελληνικού λαού, διαθέτει ασυλία από οποιαδήποτε απαίτηση των παθόντων. Αντιθέτως, η Ελλάδα με την υπογραφή του πρώην πρωθυπουργού, του Παπακωνσταντίνου και του Προβόπουλου, παραιτήθηκε αμετάκλητα από την ασυλία της έναντι των δανειστών της. Χωρίς να ερωτηθεί η βουλή και ο λαός.

Απαιτείται να μπει άμεσα πάτος στο βαρέλι. Τέρμα ο δανεισμός από τους τοκογλύφους.

bob 3 Φεβρουαρίου 2012 - 8:16:00 μ.μ. EET  

καλησπέρα
θα συμφωνήσω και με τον κύριο Βαρουφάκη και με τον κύριο Αρματιστή (όπως και οι περισσότεροι νομίζω)
το θέμα είναι τι κάνουμε?
προτείνω λοιπόν (προς το «εν κρυπτώ» κυρίως ώστε να έρθουν σε επαφή με άλλα ιστολόγια) το άρθρο του κ.Βαρουφάκη να αποσταλεί σε όλους τους βουλευτές (http://www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Stoicheia-Epikoinonias-Voulefton/) είτε μέσω email είτε μέσω fax (νομίζω και τα δυο μαζί είναι καλύτερα) σε συνδυασμό, ταυτόχρονα δηλαδή με όλα τα αξιόπιστα ιστολογικά, κανονικός βομβαρδισμός δηλαδή!
πιστεύω πως έτσι θα προϊδεάσουμε αυτούς που θα ψηφίσουν την καταδίκη μας ώστε αυτή τη φορά να διαβάσουν το νέο μνημόνιο, ακόμη θα καταλάβουν πως απόψεις σαν του κ.Βαρουφάκη (και όχι μόνον αυτού) έχουν απήχηση στον κόσμο και ότι η κομματική γραμμή δεν θα αποτελέσει δικαιολογία για τα δεινά που θα ακολουθήσουν.

Υ.Γ. αν δεν αναλάβουμε δράση τώρα, δεν ξέρω αν αύριο θα είναι αργά γιατί ίσως να μην υπάρχει το αύριο..

Alexandros 3 Φεβρουαρίου 2012 - 10:50:00 μ.μ. EET  

Συμφωνώ και με τον κύριο Βαρουφάκη και με τον Αρματιστή αλλά κυρίως συμφωνώ με τον Bob πρέπει να πράξουμε πλέον. Ωραίες απόψεις ως επί το πλείστον έχει και ο κύριος Μαρκεζίνης, αλλά το θέμα είναι πλέον αυτές οι απόψεις να μπαίνουν σε εφαρμογή, δεν επιτρέπεται να αφήνουμε το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας σε ανθρώπους που είναι τόσο ανεύθυνοι, ώστε δε διαβάζουν καν, τα μνημόνια που υπογράφουν

Ανώνυμος 3 Φεβρουαρίου 2012 - 10:57:00 μ.μ. EET  

Ας μου επιτραπεί να εκφράσω μια τελείως προσωπική άποψη για τα οικονομικά τεκταινόμενα του Ελληνικού Κράτους:
Aποφασίστηκε να ζητηθεί η βοήθεια του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ ώστε να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο, «δίχτυ» προστασίας, για να επιτρέψει κάποια πράγματα. Από την μια στο κράτος να συνεχίσει να λειτουργεί, να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, να είναι συνεπής (πλέον) στις υποχρεώσεις αποποιώντας την αμαρτωλή συμπεριφορά του παρελθόντος, και από την άλλη στους πιστωτές, να μπορέσουν να έχουν μια επιστροφή, τουλάχιστον μερική, των τεράστιων ποσών που με ευκολία και χωρίς περίσκεψη διαχρονικά δάνεισαν. Ήταν μια λογική του τύπου «και την πίτα (σχεδόν) ολόκληρη και τον σκύλο (σχεδόν) χορτάτο». Αυτό το σχήμα, από τα γεγονότα, έχει αποτύχει. Έχει αποτύχει, όχι γιατί δεν έχει γίνει μια σημαντική προσπάθεια από Ελληνικής πλευράς, ούτε γιατί ο σχεδιασμός των Διεθνών «τοποτηρητών» είναι λαθεμένος. Έχει αποτύχει και για τα δυο μαζί! Ο σχεδιασμός του διεθνούς τοποτηρητή, δεν έλαβε υπόψη τις ιδιαιτερότητες όσον αφόρα την διάθρωση της ελληνικής οικονομίας, με την έννοια ότι ο δημόσιος τομέας αποτελεί ένα σημαντικότατο ποσοστό % του ΑΕΠ, και σημαντική σημασία όσον αφόρα την εσωτερική καταναλωτική αγορά διακίνησης προϊόντων και αγαθών και της οικονομίας γενικότερα. Στο παρελθόν έχει αναφερθεί ότι ο δημόσιος τομέας γενικότερα αντιπροσωπεύει μέχρι το 50% του ΑΕΠ. Η ελληνική οικονομία από αυτή την πλευρά είναι κοντύτερα στην οργανωτική δομή των πρώην δημοκρατιών της ΕΣΣΔ την περίοδο του Ψυχρού πολέμου, παρά σε μια δυτικού τύπου (καπιταλιστική) οικονομία. Για παράδειγμα, το δημόσιο στην Ολλανδία αντιπροσωπεύει μόλις το 15% του ΑΕΠ. Η ελληνική οικονομία είναι κατά κύριο λόγω «εσωστρεφής» και «κρατικοδίαιτη» , δηλ. βασίζεται κατά κύριο λόγο στην κατανάλωση που προέρχεται από την εσωτερική αγορά, κυρίως από τις δυνατότητες του δημοσίου τομέα (συμβάσεις έργου, κατανάλωση με βάση εισόδημα απο μισθούς και συντάξεις), λιγότερο από τον ιδιωτικό τομέα και όχι σε σημαντικό βαθμό από τις εξαγωγές. Είναι ένα δομικό (διαρθρωτικό) πρόβλημα.
-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Ανώνυμος 3 Φεβρουαρίου 2012 - 10:57:00 μ.μ. EET  

-ΣΥΝΕΧΕΙΑ-
Είναι προφανές, ότι η περιστολή των μισθών και των συντάξεων και η αύξηση της φορολογίας, τους τελευταίους 18 μήνες επηρέασε σε τεράστιο βαθμό την αγοραστική δύναμη με αποτέλεσμα η οικονομία να μην «τρέχει» λόγω μειωμένης εσωτερικής κατανάλωσης. Οποιαδήποτε αναδιάρθρωση, λοιπόν, της οργανωτικής δομής της Ελληνικής οικονομίας με την μετακίνηση ανθρώπων και πόρων από το «μη παραγωγικό» δημόσιο, στον ιδιωτικό τομέα και παράλληλη αλλαγή προσανατολισμού από «εσωστρεφή» σε «εξωστρεφή», χρειάζεται και χρόνο και χρήμα. Αυτό μπορεί να γίνει με κύριο εργαλείο τις ιδιωτικοποιήσεις, εκεί που μπορεί να εφαρμοσθούν (π.χ. ΔΕΚΟ) και με μείωση προσωπικού στον δημόσιο τομέα και οργανωτική αναδιάρθρωση με μείωση στα λειτουργικά κόστη των επί μέρους υπηρεσιών συρρικνώνοντας την υπάρχουσα υποδομή. Το κύριο εργαλείο στην μείωση προσωπικού στο δημόσιο, είναι η συνταξιοδότηση των δημοσίων υπάλληλων και η μη αναπλήρωση των κενών που δημιουργούνται από νέο προσλαμβανόμενο προσωπικό (ΑΣΕΠ, συμβάσεις έργου, κλπ) ή τουλάχιστον η αναπλήρωση να μην ξεπερνά ένα 10 ή 20% το πολύ. Γνωστά πράγματα, από το 1988. Μονό που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν. Αν επρόκειτο για μια ιδιωτική εταιρία, θα μπορούσαμε να μιλάμε και για απολύσεις, μα στο δημόσιο, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, δεν μπορεί να γίνει. Εξ ου και η προσπάθεια για την «εργασιακή εφεδρεία» το 2011. Παράλληλα με τα παραπάνω, η συνένωση και συγχώνευση των υπηρεσιών αυξάνοντας τις αρμοδιότητες στις εναπομένουσες με παράλληλη μετακίνηση προσωπικού, αλλάζοντας το «καπέλο» για το οποίο εργάζονται. Αυτό για να έχει επιτυχία, χρειάζεται μια περίοδο μεταβατική, από το αρχικό μέχρι το τελικό οργανωτικό σχήμα. Για ποιον λόγο; Η μείωση του κόστους λειτουργίας του κράτους και κατά συνέπεια η δυνατότητα να υπάρξει μείωση στο έλλειμμα του προϋπολογισμού με απώτερο σκοπό τον ισοσκελισμό των εξόδων – εσόδων. Η σύνθεση και η οργάνωση του κράτους πλέον, πρέπει να είναι συμβατή με τις οικονομικές του δυνατότητες. Όλα τα υπόλοιπα, είναι απλώς…λόγια! Για να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα λοιπόν χρειάζεται την εμπιστοσύνη του διεθνούς παράγοντα, καθώς στην μεταβατική περίοδο τα ελλείμματα συνεχίζουν να υπάρχουν. Είναι προφανές ότι μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο δεν έχει επιχειρηθεί, ή τουλάχιστον όχι στην έκταση που αυτό είναι απαραίτητο.
-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Ανώνυμος 3 Φεβρουαρίου 2012 - 10:57:00 μ.μ. EET  

-ΣΥΝΕΧΕΙΑ-
Το τραγικό λάθος της Ελληνικής πολιτικής, είναι ότι εξακολουθεί να μην θέλει να μειώσει το δημόσιο! Από το φθινόπωρο του 2010 που πρώτο-ακούστηκε το κλείσιμο/συγχώνευση των δημοσίων οργανισμών, και η πρόθεση για ιδιωτικοποιήσεις, μέχρι σήμερα, στην ουσία, πόσα έχουν αλλάξει; Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2011 σε πλήρη οικονομική δυσπραγία, το δημόσιο προσέλαβε 24.000 προσωπικό με συμβάσεις, δεν μπόρεσε να μειώσει τα έξοδα στον τομέα της Υγείας στον επιθυμητό βαθμό (αλήθεια, ακόμη στο «σκέπτεσθαι» είναι μετά τόσο χρόνο, με το νέο σύστημα πληροφορικής για τον έλεγχο δαπανών των νοσοκομείων;) δεν προχώρησε η συγχώνευση των ΔΕΚΟ, και των δημοσίων οργανισμών γενικότερα. Στην ουσία, δεν προχώρησε σε πλήρη αναδιάρθρωση του οργανωτικού και λειτουργικού σχήματος (ο «Καλλικράτης» καλύπτει μόνο ένα μέρος, τους ΟΤΑ!) του δημοσίου με αποτέλεσμα, το σκέλος με τα έξοδα στον προϋπολογισμό να παραμένει σε ψηλά επίπεδα, παρά το οριζόντιο «ψαλίδισμα» σε μισθούς και συντάξεις. Έχει σπαταληθεί πολύτιμος χρόνος, γιατί «γαϊδουρινά» πείσμωσαν, η πολιτική ελίτ και ο περίγυρος της, και με βοήθεια την γραφειοκρατία, αρνήθηκαν να το πράξουν με την ταχύτητα που έχουν ανάγκη οι περιστάσεις. Αγνοηθήκαν επιδεκτικά και οι πιέσεις του διεθνούς παράγοντα σε αυτή την κατεύθυνση, με αποτέλεσμα, να αλλάξει η στάση του από τον Μάιο 2011 με την καθυστέρηση να εγκρίνει την τότε δόση, και τις επόμενες. Αλλά, άλλο πράγμα να γίνει με άνεση χρόνου και με την εμπιστοσύνη των πιστωτών και των αγορών και της διεθνούς κοινότητας γενικότερα, και άλλο πράγμα να γίνει χωρίς πίστωση χρόνου, ελέω πιθανής χρεοκοπίας, με την αρνητική διάθεση όλων, ακόμη και του πιο απλού ανθρώπου, που κοιτάνε με μεγάλη έλλειψη εμπιστοσύνης και σκεπτικισμό στα δειλά βήματα των πρόσφατων Ελληνικών Κυβερνήσεων, και έτοιμοι να εγκαταλείψουν την χώρα σε ένα σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον. Το PSI+ έρχεται για να καλύψει χρημάτο - οικονομικά το πρόβλημα της αναδιάρθρωσης και της αναγκαίας πίστωσης χρόνου που χρειάζεται η χώρα για να γίνουν όσα πρέπει να γίνουν και δεν έγιναν μέχρι τώρα. Μονό που πλέον θα είναι πολύ πιο οδυνηρά! Άλλη επιλογή, συμβατή με τις ανάγκες του Ελληνικού κράτους στην έκταση και στα μεγέθη που ήδη είναι δημόσια γνωστά, εκτός από την αποδοχή του PSI+, δεν νομίζω ότι υπάρχει. Αν κάποιος έχει την δυνατότητα να παρουσιάσει, εναλλακτική, συγκεκριμένη και ολοκληρωμένη πρόταση, και όχι απλώς προθέσεις («θα…»), μέχρι σήμερα, δεν γνωρίζω να το έχει κάνει. Οι επικρίσεις από μόνες δεν επαρκούν χωρίς plan B! Εκτός και αν το δημόσιο, οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν το μαγικό καπέλο για να βρεθούν τα επιπλέον δις € που λείπουν για να μην κλονισθεί ανεπανόρθωτα η οικονομία και η κοινωνική συνοχή με δυσάρεστα επακόλουθα. Μήπως υπάρχουν κάποιοι που ονειρεύονται την Αλβανία του Χότζα, ή την Β. Κορέα;
«Όποιος δεν έχει μυαλό, έχει…πόδια»
Με εκτίμηση

Ανώνυμος 4 Φεβρουαρίου 2012 - 1:33:00 μ.μ. EET  

ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΣΥΝΕΠΈΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥ. ΑΥΤΟ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΣΥΝΕΠΕΣ, (ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙ ΝΑ ΜΗ ΠΑΡΕΞΗΓΟΥΜΑΣΤΕ).
Ο ΜΟΝΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΥΝΕΠΕΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΥΣ. ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΆΛΛΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΣΤΟΝ ΈΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΟΠΟΊΟ ΈΧΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΣΤΗ ΚΑΙ ΙΕΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΌΤΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑΔΙΑΚΑ ΜΕΤΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΈΝΑΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΞΑΘΛΊΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Alexandros 5 Φεβρουαρίου 2012 - 1:07:00 π.μ. EET  

Θα ήθελα να αναφερθώ στον ανώνυμο, ο οποίος έχει γράψει τα τρία μηνύματα, τα οποία ουσιαστικά υπεραμύνονται της τρόικας. Με αυτά που γράφεις αγαπητέ φίλε άθελά σου λες πως η λύση δεν μπορεί να έρθει μέσω του μνημονίου, γιατί πολύ απλά το κύριο πρόβλημα της χώρας δεν είναι οικονομικό, αλλά πολιτικό. Όλοι ξέρουμε πως δεν έχει γίνει καμία μεταρρύθμιση μέχρι τώρα, αν δε είναι αληθής η πρόσληψη 24000 δημοσίων υπαλλήλων, τότε για ποιο μνημόνιο μιλάμε, ίσα ίσα που η υπογραφή ενός τέτοιου μνημονίου θα μας σπρώξει πιο βαθιά στην άβυσσο. Βεβαίως και υπάρχει εναλλακτική λύση σε όλα αυτά και η εναλλακτική λύση είναι η ανάληψη της εξουσίας από μαι κυβέρνηση που θα κάνει όντως αλλαγές. Δε μπορεί όμως να σημαίνει ότι αυτές οι αλλαγές θα έχουν σαν συνέπεια άνθρωποι να μην μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους και η χώρα να χάσει την ιδιοκτησία των υποδομών της και του φυσικού της πλούτου για 130 ή και 300 δις. Όχι φίλε μου, αν δε θέλουν να μας στηρίξουν οι Ευρωπαίοι υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Όμως οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν το συντομότερο δυνατό και να συνοδευτούν με επενδύσεις, αφενός για να μην μείνουν άνθρωποι στο δρόμο και αφετέρου για να κρατηθεί και να επιστρέψει η νεολαία στην Ελλάδα. Περικοπές χωρίς καμία πρόνοια για ανάπτυξη δεν έχουν καμία ελπίδα και επειδή μιλάμε για την πατρίδα μας δεν μπορούμε να λέμε ό, τι θέλουμε. Η Λύση είναι πολιτική επιμένω και θα επιμένω μια ζωή, μόνον τότε θα μας εμπιστευτεί ο υπόλοιπος κόσμος, επιτέλους καταλάβετε το, η εξουσία πρέπει να δοθεί σε νέους ανθρώπους, όχι απαραίτητα μόνο ηλικιακά, πάντως οι τωρινοί πολιτικοί πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου γης.

Ανώνυμος 6 Φεβρουαρίου 2012 - 4:33:00 π.μ. EET  

http://www.youtube.com/watch?v=HAf7J4a_T1g

Ανώνυμος 6 Φεβρουαρίου 2012 - 3:08:00 μ.μ. EET  

Αξιότιμε Αλέξανδρε,
δεν μπορώ να μην συμφωνήσω μαζί σου, σε ότι αφόρα την μέχρι σήμερα ανικανότητα της Ελληνικής πολιτικής ελίτ να διαχειριστεί ένα τέτοιου μεγέθους πρόβλημα που αφόρα την ίδια την ύπαρξη της χώρας. Είναι προφανές, πως άνθρωποι που έχουν συνηθίσει στα «εύκολα» και σε λογικές ξεπερασμένες, άλλων εποχών, όταν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, δύσκολα, θα καταφέρουν να δουν το «δάσος». Αλλά και να το αποδεχτούν σαν τέτοιο αν το δουν. Απλά, δεν είναι προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο. Δεν πρέπει από μια άποψη να αποτελεί και έκπληξη η αποτυχία στην εκπλήρωση, σε όσα μέχρι σήμερα έχουν ζητηθεί από τον διεθνή παράγοντα. Από την άλλη όμως, ακριβώς επειδή έχει αλλάξει ο κόσμος, δεν σημαίνει το ότι η χώρα δεν πρέπει να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Είναι κάτι το πολύ επικίνδυνο. Ήδη η χώρα το πληρώνει πολύ ακριβά! Η αναφορά σου στις «άλλες πορτοκαλιές», είναι ενδιαφέρουσα, και γι’ αυτό θα επιθυμούσα εάν έχεις την διάθεση και την υπομονή να την συγκεκριμενοποιήσεις. Όπως διάβασες, πιστεύω ότι οποιαδήποτε εγκατάλειψη της επιλογής του PSI+, επιβάλει την ύπαρξη ενός plan B, πραγματοποιήσιμου μέσα στο πλαίσιο των πραγματικών συνθηκών που ζει η χώρα σήμερα. Δεν συμφωνείς; Σου υπενθυμίζω, πως στο 2011 το κράτος μάζεψε 50 δις. σε έσοδα. Οι ανάγκες όμως ήταν για πολλά περισσότερα. Φέτος πρέπει να προσθέσεις και τα περίπου 30 δισ για το τραπεζικό σύστημα. Γι’ αυτό εγώ πιστεύω, πως plan B, με βάση τα σημερινά δεδομένα δεν υπάρχει! Και δυστυχώς, ούτε και υπήρξε στο παρελθόν! Οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ, της ΕΕ, και της ΕΚΤ, κρατάνε και το μαχαίρι και το πεπόνι! Δυστυχώς, η Ελληνική πλευρά, μόλις πρόσφατα, αργά πλέον, αρχίζει να το αντιλαμβάνεται. Αλλά και πάλι όχι όλοι.
Με εκτίμηση

Alexandros 7 Φεβρουαρίου 2012 - 3:25:00 π.μ. EET  

Αγαπητέ Φίλε,

Για να σου απαντήσω στο ερώτημα που μου θέτεις θα πρέπει να κάνω πολλές υποθέσεις καταρχάς, αφού δεν γνωρίζουμε ουσιαστικά την αλήθεια παρά μόνο φήμες και αόριστα πράγματα από αόριστες δηλώσεις ανθρώπων, που εγώ προσωπικά δεν πιστεύω ούτε λέξη. Για μένα το σημαντικό δεν είναι ο 13ος και ο 14ος μισθός ή η μείωση του βασικού μισθού και των επικουρικών συντάξεων. Το σημαντικότερο από όλα είναι η διατήρηση στην κατοχή μας των υποδομών μας και του δικαιώματός μας στον ορυκτό πλούτο. Γιατί ναι μεν μπορεί να πήραμε 50 δις από την πώληση περιουσίας, αλλά με αυτά τα 50 δις, είναι αλήθεια τόσο το ποσόν; αυτό που καταφέραμε ήταν τί? Να μειώσουμε το έλλειμμα ελάχιστα και να χάσουμε πλουτοπαραγωγικές πηγές, που θα μας βοηθούσαν να μειώσουμε το χρέος. Δηλαδή αν πούμε σήμερα ότι πουλάμε όλα τα κοιτάσματα προκαταβολικά και την ΔΕΗ και τον ΟΤΕ και τον ΟΣΕ και τους δρόμους για 150-200 δις θα έχουμε πλεονασματικό προϋπολογισμό για έναν χρόνο θα ξεχρεώσουμε το 50% του χρέους και θα μείνουμε χωρίς πλουτοπαραγωγικές πηγές. Η Λύση είναι να ανοίξεις την αγορά και να φέρεις εταιρείες να πουλάνε ρεύμα, να πουλάνε τηλεπικοινωνίες να πουλάνε μεταφορές, κρατώντας όμως εσύ τη χρήση των υποδομών, βεβαίως πρέπει να φτιάξεις και ένα δελεαστικό φορολογικό σύστημα, έχουμε το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο ως Έλληνες και κανένα πλοίο δεν είναι ελληνικών συμφερόντων για παράδειγμα. Για να γίνει αυτό πρέπει να παρέχεις εμπιστοσύνη στους επενδυτές, αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει μέσω του PSI όπως αυτό φαίνεται διαμορφωμένο γιατί αφενός το PSI δεν είναι αρκετό, αλλά δεν είναι και αποδεκτό από τους πιστωτές, αν μπει δε η ΕΚΤ κανένας δεν εγγυάται τη σταθερότητα της απέναντι σε κερδοσκοπικές επιθέσεις. Οι μοναδικοί χαμένοι θα είμαστε εμείς ειδικά αν μπούμε στο Αγγλικό δίκαιο. Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να απεμπολήσουμε δεσμευόμενοι πάντα στο ότι όντως θα γίνουν μεταρρυθμίσεις άμεσα. Αν όμως δεν πείθονται οι Ευρωπαίοι το καλύτερό μας χαρτί είναι οι Αμερικάνοι. Οι Αμερικάνοι μπορεί να λένε ότι στηρίζουν το Ευρώ, αλλά ήδη έχουν σχέδιο η Ελλάδα να κάνει συναλλαγές με δολάριο για τουλάχιστον 2 χρόνια σε περίπτωση που φύγουμε από το Ευρώ. Βεβαία και με αυτούς πρέπει να γίνει σωστή διαπραγμάτευση, άλλωστε κατά την άποψή μου αν δώσεις σε Αμερικάνικες εταιρείες τα δικαιώματα εξόρυξης και υποσχεθείς να πουλάς σε δολάριο ό,τι βρεις στο έδαφός σου αυτοί είναι ευχαριστημένοι. Άλλα ανταλλάγματα θα μπορούσαν να είναι ενεργή συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, εξυπηρέτηση αμερικάνικων συμφερόντων στην περιοχή και στήριξη αμερικάνικων θέσεων, καθώς και προσέγγιση με την Ρωσία, την οποία την αποζητούν και οι ίδιοι. Εγώ πιστεύω πως με αυτά τα ανταλλάγματα και με την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, για το καλό μας προπάντων, οι Αμερικάνοι θα ήταν ευχαριστημένοι και θα μας βοηθούσαν οικονομικά, ενώ και οι Ευρωπαίοι δε θα αντιδρούσαν παρά μόνο θα ξανασκέφτονταν την πρόταση που θα μας έκαναν αυτοί και τελικά μια τέτοιου είδους συντεταγμένη χρεοκοπία θα μας ταλαιπωρούσε, αλλά μάλλον για μικρό χρονικό διάστημα. Κατά τη γνώμη μου η κατάσταση που περιέγραψα παραπάνω είναι καλύτερη από μια άνευ όρων παράδοση σε Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι αδυνατούν να μας στηρίξουν τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Όλα τα παραπάνω βέβαια ισχύουν αν αυτά που μαθαίνουμε έχουν κάποια δόση αλήθειας. Η σωτηρία της Ελλάδας είναι πολιτική, αν δεν αναλάβουν τις διαπραγματεύσεις άνθρωποι των οποίων οι προθέσεις να είναι για το καλό της χώρας και του λαού και για αυτό να είναι σίγουροι τόσο η τρόικα όσο και οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι και όλος ο κόσμος, δεν γίνεται προκοπή. Δυο χρόνια τώρα αυτοί δεν πήγαν στην Τρόικα να παρουσιάσουν ένα δικό τους σχέδιο διάσωσης της χώρας τους και ας ήταν και βλακεία ρε αδερφέ, ποιος να τους πάρει στα σοβαρά;

Alexandros 7 Φεβρουαρίου 2012 - 12:00:00 μ.μ. EET  

Απάντηση στο video: σε μας εδώ αυτό γίνεται στο πολλαπλάσιο. Μα συγγνώμη δηλαδή, αλλα αν ισχύουν αυτά που μας ζητάνε να κάνουμε μονο ένας ηλίθιος μπορεί να συμφωνήσει. Ουσιαστικά δε ζητάνε καμια μεταρρύθμιση, ζητάνε απλός να κόψουμε το λαιμό μας να βρούμε τα λεφτά, Απάντηση στο video: Δεν έχουμε αδερφέ κόψτε το λαιμό σας εσείς, δεν υπάρχει άλλη λύση για μένα από το να εγκαταλείψουμε το euro και να οδηγηθούμε σε συντεταγμένη χρεοκοπία, θα χάσουμε την υποστήριξη τις ΕΕ? Μεγάλη υπόθεση.....Όλες οι Ευρωπαϊκές εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα, καμια ουσιαστική στήριξη ούτε επενδυτικά ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά, ποια ΕΕ? Τώρα είναι η τελευταία ευκαιρία να σώσουμε τι χωρα μας αργότερα θα είναι αργά, αυτή είναι η ΤΕΛΕΥΤAIΑ ευκαιρία, συντεταγμένη χρεοκοπία καιαποχώρηση από το EURO και να δείτε για ποτε θα τρέχουν και δε θα φτάνουν και με τους Αμερικανους στα πόδια τους

Alexandros 7 Φεβρουαρίου 2012 - 6:52:00 μ.μ. EET  

Έχει τεθεί θέμα δημιουργίας ταμείου που θα εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος, δηλαδή πρώτα θα πληρώνουμε τους δανειστές και μετά θα πληρώνουμε τις ανάγκες της χώρας και η πρόταση αυτή συζητείται? Τι να σχολιάσει κάποιος δηλαδή? Αν υπογραφει τέτοιο πράγμα πως χαρακτηρίζεται αυτός που το υπογραφει? Ηλίθιος? Προδότης? Και τα δυο? Τι καθόμαστε και συζητάμε, αυτά τα πράγματα δε θα τα δέχονταν ούτε αφρικανικές δικτατορίες, παρακαλώ να μου εξηγήσει κάποιος αν μπορούμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο ποτε? Ποιοι σύμμαχοι, αυτοί είναι οι σύμμαχοι μας?

Alexandros 7 Φεβρουαρίου 2012 - 7:00:00 μ.μ. EET  

Απαγόρευση δανεισμού από τρίτες χώρες, μείωση δαπανών ενόπλεων δυνάμεων άρα κατάργηση τους, απόλυτη εξάρτηση από ΕΕ, εξαθλιωμένος και άνεργος πληθυσμός καμια εγγύηση επενδύσεων, και μείωση του επιδόματος πολυτεκνων ενώ έχουμε τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, δηλαδή, ζωή σε λόγου σας. Αυτό το πράγμα είναι καλύτερο από οποιουδήποτε είδους χρεοκοπία? Αποκλείεται, δεν υπάρχει περίπτωση. Χρεοκοπούμε άρα δεν δανειζόμαστε από τις αγορές όπως και τώρα, δεν πληρώνουμε κανέναν και ζούμε με όσα έχουμε, και θα βρούμε βοήθεια μα από τους Αμερικανους μα από τους Ρώσους μα από τους Κινέζους θα βρούμε και θα κάνουμε και τις μεταρρυθμίσεις μας, όχι αυτό το πράγμα, αυτοί είναι ξεδιάντροποι, αλήτες!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP