Φραγκφούρτη - Βερολίνο: 1Χ2

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία.

Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη. Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, κανείς δεν δάνειζε στο μικρό αυτό κράτος ώστε να εξυπηρετεί (δηλαδή να επανακυλύει) το χρέος που, το 2008, ανερχόταν στα €260 δις.
Κάπου εκεί, κατέφθασε η καλή τρόικα για να βοηθήσει να μην πτωχεύσει το μικρό κράτος. Για δύο χρόνια πλήρωνε για να αποτρέψει την πτώχευση. Αρχικά έδωσε €110 δις θέτοντας κάποιους όρους στο μικρό κράτος, όπως είναι λογικό να κάνει ο κάθε δανειστής. Ενάμιση χρόνο μετά, υποσχέθηκε άλλα €130 δις. Και, σαν να μην έφτανε αυτό, προσέθεσε στα «δώρα» που κόμιζε κι ένα «κούρεμα» προηγούμενων χρεών της τάξης (υποτίθεται) των €100 δις.
Όποιος δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από τα παραπάνω (σωστά) δεδομένα, θα πρέπει να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτή η κυρία τρόικα είναι και φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη: Συνολικά έδωσε €240 δις από την «τσέπη» της και μεσολάβησε με τους παλαιούς δανειστές του μικρού κράτους να «σβήσουν», να διαγράψουν δηλαδή, άλλα €100 δις. Δηλαδή, κόμισε €340 δις ως δώρα στο μικρό, υπερχρεωμένο κράτος.

Ας τα δεχθούμε όλα αυτά. Έστω λοιπόν ότι η κυρία τρόικα είναι, πράγματι, φιλεύσπλαχνη και γενναιόδωρη. Αυτό όμως σημαίνει ότι είναι και απελπιστικά ηλίθια. Ξέρω ότι είναι βαριά η λέξη αλλά, αλίμονο φίλες και φίλοι, πως μπορούμε να καταλήξουμε σε διαφορετικό χαρακτηρισμό (από το ότι η τρόικα αξίζει το Νόμπελ Βλακείας) όταν, με στόχο να καταπολεμήσει ένα χρέος της τάξης των €260 δις, άντε €298 δις το 2010, αφιέρωσε €340 δις αλλά το μικρό, υπερχρεωμένο κράτος, παρόλο αυτόν τον πακτωλό χρημάτων της κυρίας τρόικας, κατέληξε και πάλι να χρωστά πάνω από €345 δις!

Θα το πω άλλη μια φορά για να το συλλάβω κι ο ίδιος: Ένα μικρό κράτος της ευρωζώνης πριν δύο χρόνια είχε ένα δυσβάστακτο χρέος της τάξης των περίπου €300 δις. Η τρόικα προσέφερε στο μικρό αυτό κράτος, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, €340 δις για να το βοηθήσει. Και που φτάσαμε σήμερα; Φτάσαμε το μικρό μας κράτος να χρωστά €340 δις και βάλε. Μα αν το 2010 η κα Μέρκελ και ο κ. Strauss-Kahn (αλήθεια τον θυμάστε αυτόν;) είχαν πει στον κ. Παπανδρέου «Γιώργο μας, παιδί μας, μην σκας, θα αποπληρώσουμε εμείς όλο το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα», θα γλύτωναν €40 δις και η Ελλάδα δεν θα χρώσταγε δεκάρα!

Υπεραμυνόμενοι βέβαια του εαυτού τους (δηλαδή της μεγαλειώδους κουταμάρας τους) θα έλεγαν ότι δεν φταίνε εκείνοι αλλά το ελληνικό κράτος που δεν έκανε αυτά που υποσχέθηκε. Ορθόν αλλά εκτός θέματος. Μπορεί, πράγματι, να είναι αναμφισβήτητο ότι το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε να κάνει σε δύο χρόνια, όπως είχε υποσχεθεί, όλες τις μεταρρυθμίσεις που χρόνιζαν για δεκαετίες. Είναι, όμως, ή δεν είναι αλήθεια ότι το ελληνικό δημόσιο μείωσε το πρωτογενές του έλλειμμα τα τελευταία δύο χρόνια (με μισανθρωπικές περικοπές, βεβαίως-βεβαίως, των εισοδημάτων των πιο αδύναμων) κατά περίπου 9%; Είναι ή δεν είναι αλήθεια ότι τέτοια μείωση δεν έχει ξαναγίνει πουθενά και ποτέ, σε καιρό ειρήνης και σε περίοδο ύφεσης, στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας; Και στα δύο ερωτήματα η απάντηση είναι απολύτως θετική. Άρα, όσο ανεπρόκοπο κι αν είναι το ελληνικό κράτος (που σίγουρα είναι), η αλήθεια παραμένει αμείλικτη για την τρόικα: Παρέλαβαν τον Μάη του 2010 ένα χρέος λιγότερο των €300 δις, έβαλαν το ελληνικό δημόσιο να σφίξει βάναυσα το ζωνάρι του, βρήκαν €340 δις υπέρ του ελληνικού δημοσίου και κατέληξαν, παρά τις θυσίες του έλληνα μικρομεσαίου και των υπόλοιπων ευρωπαίων φορολογούμενων, να αυξήσουν (!!!) το ελληνικό δημόσιο χρέος κατά €40 δις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, την ίδια εποχή κατάφεραν να συρρικνώσουν (όπως τους προειδοποιούσαμε ότι θα κάνουν) το εθνικό εισόδημα, από το οποίο θα πρέπει να αποπληρωθεί το χρέος, κατά 15%. Εύγε τρόικα!

Και τώρα;

Τώρα κατάλαβαν, πολύ αργά βέβαια, την κορυφαία κουταμάρα τους. Πήραν ένα πρόβλημα το οποίο μπορούσε να έχει διευθετηθεί με ένα ποσό των €40 ή €50 δις (π.χ. ένα άτοκο δάνειο τον Ιανουάριο του 2010) και το μετέτρεψαν σε μια μαύρη τρύπα του ενός τρις και βάλε – αν λάβουμε υπ’ όψη μας τα μνημόνια της πεσούσης Ιρλανδο-Πορτογαλίας, τα κρυφά μνημόνια της αποτελματωμένης Ιταλο-ισπανίας, και πάει λέγοντας.

Τώρα κατανόησαν ότι κάτι αντίστοιχο πέτυχαν και στους καλούς, αλλά σχεδόν το ίδιο αδύνατους, μαθητές της τάξης: στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, όπου κι εκεί, παρά το ενθουσιώδες αυτομαστίγωμα των λαών αυτών, τα νούμερα είναι εξ ίσου καταδικαστικά για την κυρία τρόικα. Όσο για την Ισπανία και Ιταλία, βρίσκονται κι αυτές ακριβώς στο ίδιο μονοπάτι. Μόνο που όταν το δικό τους πολλαπλάσιο χρέος, και το δικό τους εθνικό εισόδημα, μπει στο στάδιο της σκοτοδίνης που βρίσκονται οι μικρότερες των πτωχευμένων χωρών-μελών, θα είναι πολύ αργά για την ευρωζώνη. Θα έχει έρθει το τέλος του δρόμου και η Γερμανία θα αναγκαστεί να φτιάξει μια νέα νομισματική ένωση ανατολικά του Ρήνου και βόρεια των Άλπεων – με κόστος την απώλεια των ασιατικών αγορών και τον τριπλασιασμό της γερμανικής ανεργίας.

Μπροστά σε αυτή την συνειδητοποίηση, έχει ξεσπάσει ένας γερός πόλεμος μεταξύ, ουσιαστικά, Φραγκφούρτης και Βερολίνου. Από την μία μεριά έχουμε τον χρηματοπιστωτικό τομέα, την Φραγκφούρτη, όπου επικρατεί σχεδόν ομοφωνία: Τα δάνεια της Ελλάδας θα αποπληρώνονται κανονικά τους επόμενους δύο μήνες, μέχρι να τελειώσουν (ελπίζουν «αισίως») οι Γαλλικές Προεδρικές εκλογές. Κατόπιν Ελλάδα και Πορτογαλία θα «ακρωτηριαστούν» και θα «καυτηριαστούν» ώστε να μην επεκταθεί η γάγγραινα στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Από την άλλη έχουμε την Καγκελαρία όπου επικρατεί μια μοναδική κακοφωνία: Κάποιοι συμφωνούν με την Φραγκφούρτη, άλλοι επιμένουν ότι η μοναδική «λύση» είναι η αποχώρηση της Γερμανίας από το ευρώ (και, συγκεκριμένα, η νομισματική απόσχιση από την Γαλλία), κάποιοι τρίτοι εμμένουν πως η ευρωζώνη πρέπει να διατηρηθεί ως έχει αλλά οι πτωχευμένες χώρες να ενισχυθούν ουσιαστικά. Μπροστά στο φάσμα αυτής της κακοφωνίας, η κα Μέρκελ τείνει, συντηρητική ούσα, υπέρ του status quo. Δηλαδή, στην συνέχιση της σημερινής ανοησίας, όπου κράτη σαν το δικό μας δέχονται εκατοντάδες δις με αποτέλεσμα το χρέος να… μεγαλώνει και το εθνικό εισόδημα να μειώνεται. Δεν είναι ότι η γερμανίδα καγκελάριος δεν κατανοεί ότι η σημερινή ατραπός οδηγεί στην καθίζηση όλης της ευρωζώνης. Η αμφιθυμία της γερμανικής ηγεσίας απλά αντανακλά το ότι από την μία μεριά νιώθουν πως στερούνται της πολιτικής υποστήριξης να αντιμετωπίσουν ορθολογικά την Κρίση (καθώς κάτι τέτοιο απαιτεί μόνιμη δέσμευση της Γερμανίας με την ευρωζώνη) ενώ από την άλλη διαφωνούν (και καλά κάνουν) με την λύση της Φραγκφούρτης – αυτό που ονομάζω ακρωτηριασμός-καυτηριασμός.

Η λύση της Φραγκφούρτης

Πριν μερικές μέρες ήμουν στην Φραγκφούρτη γυρίζοντας ένα ντοκυμαντέρ για το αγγλικό Channel 4. Στο πλαίσιο των γυρισμάτων μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω με τρεις μεγαλοτραπεζίτες, με τον Πρόεδρο του Χρηματιστηρίου και με διευθυντή μιας εγχώριας σκιώδους τράπεζας. Αν και τους συνάντησα ξεχωριστά, η μεταξύ τους ομοφωνία ήταν εντυπωσιακή. Εν συντομία, κρίνουν ότι (όπως έγραψα παραπάνω), μετά τις γαλλικές εκλογές, Ελλάδα και Πορτογαλία θα οδηγηθούν στην έξοδο από την ευρωζώνη. Γιατί; Επειδή, όπως παραδέχθηκαν, η Γερμανία έσφαλε. Επειδή η θεραπεία των τελευταίων δύο ετών απεδείχθη δηλητηριώδης (όπως έγραφα πιο πάνω). Παραδέχονται με άλλα λόγια την κουταμάρα των Μνημονίων όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και των υπόλοιπων. Θεωρούν ότι τα Μνημόνια σκότωσαν την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Τις μετέτρεψαν σε μέλη των οποίων η γάγγραινα που προκάλεσε η λάθος θεραπεία δεν μπορεί πια να γιατρευτεί και πως χρειάζεται: (α) να σταματήσει η δηλητηριώδης θεραπεία (δηλαδή η σφικτή λιτότητα) στα υπόλοιπα μέλη που δεν έχουν ακόμα φτάσει στην φάση της γάγγραινας (Ιταλία, Ισπανία και, με λίγη προσπάθεια, Ιρλανδία), και (β) να καυτηριαστεί η πληγή που θα αφήσουν οι ακρωτηριασμοί της Ελλάδας και της Πορτογαλίας (δηλαδή, η αποχώρισή μας από το ευρώ). Και πως θα καυτηριαστούν; Με την παροχή περίπου €2 τρις φρέσκου χρήματος από την ΕΚΤ στις τράπεζες των εναπομεινάντων μελών (ιδίως της Ιταλίας και της Ισπανίας) και, παράλληλα, την διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, με παράλληλη στήριξη κάποιων από τις τράπεζές μας, ώστε οι δύο υπό ακρωτηριασμό χώρες να μην καταρρεύσουν εντελώς.

Πλάνη οικτρά

Η λύση της Φραγκφούρτης, αν και δεν έχει επικρατήσει, κερδίζει καθημερινά έδαφος στην Γερμανία. Αυτό εξηγεί εν μέρει κάποιες από τις ρήσεις του κ. Schauble και την γενικότερη δυστοκία που παρατηρούμε όσον αφορά το Μνημόνιο 2. (Ένας άλλος λόγος είναι ότι, μπροστά την αποκάλυψη της κουτής πολιτικής απέναντι στο ελληνικό χρέος, η γερμανική ηγεσία κερδίζει κάποιους πόντους εμφανιζόμενη να μην θέλει να ρίξει κι άλλα δις στην συγκεκριμένη μαύρη τρύπα.) Κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά για πόσο πρυτανεύει ο συντηρητισμός της κας Μέρκελ ή αν θα επικρατήσει σύντομα ο ενθουσιασμός της Φραγκφούρτης για την λύση του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Στις αράδες που ακολουθούν, και με τις οποίες κλείνω, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω έξι λόγους γιατί η αισιοδοξία της Φραγκφούρτης (ότι δηλαδή είναι δυνατή η διάσωση της ευρωζώνης με την αποπομπή δύο ή περισσότερων χωρών) θεμελιώνεται σε πλάνη οικτρά.

1. Η Φραγκφούρτη υποθέτει πως γνωρίζει εκείνο που είναι εξ ορισμού άγνωστο, τουλάχιστον πριν την καταστροφή: το κόστος ενός ακρωτηριασμού. Οι διασυνδέσεις των τραπεζικών συστημάτων της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Γερμανίας, αλλά και της Πορτογαλίας και της Ισπανίας, θα φανούν στο φώς της ημέρας μόνον Μετά την Καταστροφή – ακριβώς όπως οι διασυνδέσεις της σχετικά μικρής Lehman’s με το διεθνές τραπεζικό σύστημα ήταν αδύνατον να φανούν παρά μόνο μετά την Κατάρρευση.

2. Η μαζική παροχή φρεσκοκομμένου χρήματος στις τράπεζες της ευρωζώνης (μετά από ένα ακρωτηριασμό Ελλάδας-Πορτογαλίας) θα λειτουργήσει ως μια κολοσσιαία ένεση κορτιζόνης σε καρκινοπαθή: ναι μεν θα τον ανακουφίσουν για κάποιον καιρό αλλά, στο μεταξύ, ο καρκίνος θα κάνει την δουλειά του στο «εσωτερικό», μεγαλώνοντας, γινόμενος πιο κακοήθης και, εν τέλει, περισσότερο θανατηφόρος. Εν συντομία, όπως οι τράπεζες της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ενισχυόμενες από ποτάμια ρευστότητας, έκρυβαν τις κακοήθειές τους επιταχύνοντας την αποτελμάτωση της πραγματικής οικονομίας, κάτι αντίστοιχο θα γίνει και σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ισπανία. Όταν λοιπόν ξεσπάσει, από τους κόλπους αυτών των ίδιων τραπεζών, ένα νέο κύμα κρίσης, τότε ο ακρωτηριασμός της Ελλάδας και της Πορτογαλίας θα πάρει σβάρνα και την Ιταλία, την Ισπανία, με τελευταία και καλύτερη την Γαλλία. Όλα αυτά τα τρις που θα έχουν ξοδευτεί για να σωθεί ο γαλλο-γερμανικός άξονας θα έχουν πάει στράφι. Και το χειρότερο; Θα έχουν χαθεί τουλάχιστον τρία χρόνια οικονομικής ανάπτυξης. Αρκετά για να μείνει η Ευρώπη μονίμως πίσω από τις οικουμενικές εξελίξεις.

3. Οι απώλειες των φορολογουμένων στις πλεονασματικές χώρες, από τις πτωχεύσεις στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, θα εντείνουν την αντίθεση των λαών της Γερμανίας, της Ολλανδίας κλπ στις νέες διασώσεις κρατών-μελών που δεν θα μπορούν να διασωθούν μόνον μέσω την παροχής ρευστότητας στις τράπεζές τους. Την ώρα που θα χρειαστούν περισσότερα χρήματα για νέα δάνεια, οι βόρειοι φορολογούμενοι που θα πρέπει να τα εγγυηθούν θα αρνηθούν πεισματικά.

4. Οι ξένες επενδύσεις (π.χ. της Κίνας, της Ρωσίας, των αμερικανικών επιχειρήσεων) στην ευρωζώνη θα στερέψουν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού και της αβεβαιότητας που αυτός θα προκαλεί για το τι μέλλει γενέσθαι.

5. Σε έναν αλληλένδετο κόσμο, η λύση της Φραγκφούρτης θα σπείρει την αβεβαιότητα σε κάθε γωνιά της γης και, έτσι, θα ενδυναμώσει τους ανέμους της ύφεσης που, καθώς η γη είναι στρογγυλή, θα επιστρέψουν στην Γηραιά Ήπειρο δριμύτεροι, μεγαλώνοντας την ύφεση στις χώρες τόσο του Βορρά όσο και του Νότου, καθιστώντας το εγχείρημα της διάσωσης αυτού που απέμεινε από την κραταιά ευρωζώνη αδύνατον.

6. Ο έκτος λόγος είναι δομικός. Το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα που, όπως είδαμε, θα είχε αποφύγει δύο έτη παγκόσμιων πρωτοσέλιδων με μια πιο ήπια αντιμετώπιση. Το πρόβλημα της ευρωζώνης είναι η έλλειψη ενός ενοποιημένου, πανευρωπαϊκού ρυθμιστικού πλαισίου για τις τράπεζες, η ανικανοποίητη ανάγκη μιας νομισματικής ένωσης για έναν βαθμό ενοποίησης του δημόσιου χρέους και, τέλος, η απουσία μιας πραγματικά πανευρωπαϊκής επενδυτικής πολιτικής που να στρέφει τις αποταμιεύσεις (οι οποίες τριγυρνούν ανά τον κόσμο σαν μια άδικη κατάρα) προς παραγωγικές (και επικερδείς) επενδύσεις στις περιοχές και τους κλάδους που τις έχουν μεγαλύτερη ανάγκη (από την Ελλάδα έως την Α. Γερμανία). Κανένα μέρος αυτής της τριλογίας δομικών προβλημάτων δεν θα επιλυθεί με την μέθοδο του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού. Κανένα. Όπερ μεθερμηνευόμενο, αν επικρατήσει η άποψη της Φραγκφούρτης, πολύ σύντομα τα ίδια φαινόμενα κατάρρευσης θα επανεμφανιστούν σε ό,τι έχει απομείνει από την ευρωζώνη.

Επίλογος

Όλοι, πλην μερικών εκ των πολιτικών μας, έχουν κατανοήσει την κορυφαία κουταμάρα που μας ήρθε υπό την μορφή των δανειακών συμβάσεων (που έγιναν γνωστές ως Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα κλπ). Απεδείχθησαν δηλητηριώδεις για ολόκληρη την ευρωζώνη. Ακόμα και στην Φραγκφούρτη και στο Βερολίνο κατάλαβαν ότι, αν συνεχιστεί αυτή η πολιτική, θα βουλιάξουν και οι ίδιοι. Έως εκεί συμφωνούν (για αυτό και ο ξύπνιος κ. Monti δεν φοβάται να διακηρύττει, ακόμα και μπροστά σε γερμανούς ιθύνοντες, «Φτάνει η λιτότητα!). Κάπου όμως εκεί αρχίζει η διαφωνία που τείνει να πάρει την μορφή καυγά: Ενώ η Φραγκφούρτη απέκτησε, πρόσφατα, μια αισιοδοξία ότι μπορεί να μην αλλάξει τίποτα πετώντας απλά Ελλάδα και Πορτογαλία εκτός ευρώ, το Βερολίνο διστάζει. Αυτό είναι καλό. Αλλά δεν αρκεί: Όσο ο δισταγμός του Βερολίνου σημαίνει συνέχιση της δηλητηριώδους «θεραπείας» των Μνημονίων, τόσο πιο κοντά θα έρθουν οι χώρες μας στην πραγματική γάγγραινα και τόσο πιο πολύ θα πλησιάσει η στιγμή που η Φραγκφούρτη θα υπερισχύσει, με αποτέλεσμα καταστροφικό για όλους: Βορρά και Νότο, Ανατολή και Δύση (και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ευρώπη).

Κι εμείς; Ψηφίζοντας κάθε κουταμάρα που μας δίνουν, από τον Μάη του 2010 έως τώρα, αφήνουμε την άποψη της Φραγκφούρτης να κερδίζει έδαφος, ερχόμενοι όλο και κοντύτερα στην στιγμή του ακρωτηριασμού-καυτηριασμού μας. Αν, αντίθετα, είχαμε μια ηγεσία με το κουράγιο να πει όχι στα νέα δάνεια, πριν από την επικράτηση της Φραγκφούρτης, και παράλληλα δηλώνοντας ρητά ότι η θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη είναι αδιαπραγμάτευτη, τότε θα δίναμε στο Βερολίνο (το οποίο δεν θα αφήσει όσο παραμένει αντίθετο στην άποψη της Φραγκφούρτης να προχωρήσει ο ακρωτηριασμός) μια τελευταία ευκαιρία να σώσει την ευρωζώνη από την διπλή απειλή (α) των κουτών Μνημονίων και (β) της παράλογης λογικής της Φραγκφούρτης.

www.protagon.gr

12 σχόλια:

Ανώνυμος 18 Φεβρουαρίου 2012 - 4:56:00 μ.μ. EET  

Πολυ ενδιαφερον! Κριμα ομως που: α) Η Ελλαδα εξακολουθει να δημιουργει ελλειματα στους προϋπολογισμους της. β) Το ιδιο κανουν και τα αλλα κρατη του Ευρωπαικου Νοτου.
Αν αυριο το πρωϊ δεν δοθουν τα δανεια απο το ΔΝΤ και ΕΕ, που θα βρουν αυτα τα προβληματικα κρατη τα χρηματα που λοιπουν για την ευρυθμη λειτουργια των δημοσιων υπηρεσιων και οχι μονο; Εκτος και αν η παυση πληρωμων ειναι αυτοσκοπος. Μα ετσι, κανενας, μα κανενας πλεον δεν προκειται να ξαναδανεισει χρημα, η να προσφερει οποιαδηποτε υπηρεσια εναντι πληρωμης στο δημοσιο αυτων των κρατων. Μετρητά και μονο μετρητά! Ηδη υπαρχουν επειχηρηματιες που εχουν αρχιζει να αποφευγουν τους δημοσιους διαγωνισμους ακριβως απο τον φοβο αδυναμιας πληρωμων. Σας θυμιζει τιποτε; Η αναγκη για εξορθολογισμο στα οικονομικα των προβληματικων κρατων δεν δημιουργηθηκε απο το πουθενα. Υπαρχει ενα πραγματικο προβλημα, που οφειλεται στην «ελαφροτητα» και στην ελλειψη σοβαροτητας που υπηρξε ολα αυτα τα χρονια σε οτι αφορα τη διαχειρηση του δημοσιου χρηματος. Ειναι χαρακτηριστικο, οτι για μερικους, το δημοκρατικο συστημα σε αυτα τα προβληματικα κρατη εχει αποτυχει πληρως στην διαχηρηση των οικονομικων πορων. Για αυτο εχει αρχισει να γινεται, ας πουμε, της «μοδας», ο διεθνης επιτροπος, απο Υπερεθνικους -μη εκλεγμενους- οργανισμους που δεν εχουν την λαϊκή εντολη.

Ανώνυμος 18 Φεβρουαρίου 2012 - 7:30:00 μ.μ. EET  

μια μικρη παρατηρηση. Στο κειμενο γραφει οτι ειχαμε χρεος 300 δις μας δωσανε 340 δις και τωρα εχουμε χρεος 300 και κατι(δεν θυμαμαι ακριβως) Η διαφορα ειναι οτι τωρα τα χρωσταμε ενα μεγαλο μερος τους σε αυτους που μας εδωσαν τα 340. Με αυτο αυτο θελω να πω οτι δεν πηγαν στραφι τα 340 δις οπως λεει το κειμενο.

Για παραδειγμα, αναφερεται οτι θα μπορουσαν να εχουν δωσει εξαρχης 300 δις και να μην χρωσταγαμε τιποτα. Αν το ειχαν κανει αυτο παλι 300 δις θα χρωσταγαμε(συν το χρεος που θα δημιουργουνταν αργοτερα) απλα θα τα χρωσταγαμε στην ΕΚΤ, ΔΝΤ κτλ κτλ.

ΑΧΕΡΩΝ 18 Φεβρουαρίου 2012 - 8:11:00 μ.μ. EET  

Γιατὶ ὲχω την επὶμονη υποψὶα ὸτι ὸλο αυτὸ το αλλαλοὺμ της Ε.Ε θα παραμεριστεὶ,και θα γὶνουν πραγματιστικὰ και αποφασιστικὰ βὴματα αντιμετωπὶσεως του προβλὴματος,αμὲσως ΜΕΤΑ την κατὰρρευση της Ελλὰδος;
Μὴπως αυτὰ που ξὲφυγαν του Σὼυμπλε προς τον Πορτογὰλλο ομὸλογὸ του τεκμηριὼνουν την υποψὶα μου;
Η Ε.Ε μας αντιμετὼπισε σαν αποδιοπομπαὶο τρὰγο στο Σκοπιανὸ πριν 20 χρὸνια,μας ὲστησαν ξερὰ στην σὲντρα στο ζὴτημα του ευρωστρατοὺ προς χὰριν της Τουρκὶας,στο σχὲδιο Αννὰν,γιατὶ να μην μας αφὴσουν τὼρα να καοὺμε και μετα να μας αλεὶψουν μὺξα;
Ὸλα αυτὰ βεβαὶως,υπὸ την απλὴ,αλλὰ καθὸλου εξασφαλισμὲνη προ'υ'πὸθεση ὸτι η Ε.Ε θα επιβιὼσει της κρὶσεως στην παροὺσα μορφὴ της.
Προσωπικὴ μου ευχὴ εὶναι να επιβιὼσει,αλλὰ ως Ευρὼπη των Πατρὶδων,και ὸχι ως γραφειοκρατὶα των απὰτριδων,κατὰ την ρὴση του Καρὸλου Ντε Γκὼλ.Εὰν ὸμως ο θὰνατος της Ελλὰδος εὶναι το αντὶτιμο για την επιβὶωση της Ε.Ε,τὸτε,χωρὶς δὶλημμα,αποθανὲτω η ψυχὴ μου μετὰ των αλλοφὺλλων.

mas 18 Φεβρουαρίου 2012 - 8:23:00 μ.μ. EET  

Δεν μπορώ να διαβάσω ότι κι αν γράφει κάποιος ο οποίος στο μπλογκ του λέει τα εξής:


. But where to? Continental Europe was closed to non-native academics, at that time, and Greece awaited with open arms – to enlist me into its conscript army. No, thanks, I thought to myself. Even Thatcherism is preferrable.


http://yanisvaroufakis.eu/about/

ΑΧΕΡΩΝ 18 Φεβρουαρίου 2012 - 8:40:00 μ.μ. EET  

@mas
Δυστυχὼς,το κλὰμπ των αστρὰτευτων εὶναι τερὰστιο,και πολλὰ μὲλη του διετὲλεσαν ἢ διατελοὺν υπουργοὶ,ορισμὲνοι μὰλιστα,Εθνικὴς Αμὺνης.Κὰθε λαὸς εν τὲλει,ὲχει την πολιτεὶα που του αξὶζει.

Ανώνυμος 18 Φεβρουαρίου 2012 - 9:51:00 μ.μ. EET  

μάλλον δεν ειχε βύσμα, γιαυτο δεν πηγε ;)

Ανώνυμος 19 Φεβρουαρίου 2012 - 12:39:00 π.μ. EET  

Μα το χρέος των 300 δις έγινε 340 δις τα δύο αυτά χρόνια γιατί και πάλι το έλλειμμα έτρεχε. Τα δύο αυτά χρόνια δεν είχαμε απομείωση χρέους, απλά άλλαξε χέρια. Το ότι περιορίστηκε το έλλειμμα δεν σημαίνει ότι έπαψε να υπάρχει και να συμβάλλει στην αύξηση του χρέους. Αν δεν περάσουμε σε πρωτογενή πλεόνασμα δεν μπορούμε να μιλάμε για έναρξη της μείωσης του χρέους.

Θοδωρης 19 Φεβρουαρίου 2012 - 3:48:00 μ.μ. EET  

------------------------------
[είχαν πει στον κ. Παπανδρέου «Γιώργο μας, παιδί μας, μην σκας, θα αποπληρώσουμε εμείς όλο το ελληνικό δημόσιο χρέος σήμερα», θα γλύτωναν €40 δις και η Ελλάδα δεν θα χρώσταγε δεκάρα!]
------------------------------
Μη τρώτε κουτόχορτο τα 240 δις ευρώ δεν μας τα χάρισαν και αυτά δάνεια είναι, τα παραπάνω είναι ανακρίβιες.

Ανώνυμος 23 Φεβρουαρίου 2012 - 11:51:00 π.μ. EET  

διαβασα ότι ούτε ο παπαδημος έχει πάει στρατό, μήπως να τον βάζαμε να κάνει καμιά σκοπιά και καμιά βολή εκ του πρυμνηδών πριν αναλαβει πρωθυπουργός;

Ανώνυμος 6 Μαΐου 2012 - 2:47:00 μ.μ. EEST  

Από Ανώνυμος 18 Φεβρουαρίου 2012 4:56:00 μ.μ. EET
Προσωπικά πιστεύω πως το άρθρο χρειάζεται μια διευκρίνιση ή διόρθωση, πείτε το όπως θέλετε, έστω και καθυστερημένα, για την καλύτερη κατανόηση του τεράστιου προβλήματος χρηματοδότησης . Τα ποσά, 240δις €, που διατέθηκαν από τον διεθνή παράγοντα, καλύπτουν διαφορετικές οικονομικές ανάγκες. Τα αρχικά 110 δις. («μνημόνιο 1») του 2010, δόθηκαν για να καλύψουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού για τρία χρόνια. Το Ελληνικό κράτος σε αυτά τα τρία χρόνια είχε την απαραίτητη πίστωση χρόνου για να φτάσει σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Το πώς είναι άλλο ανέκδοτο! Αυτή τουλάχιστον ήταν η αρχική πρόθεση. Καμία σχέση λοιπόν με την αποπληρωμή του χρέους αυτού καθεαυτού. Αντίθετα, το αυξάνουν. Από τα 130 δις («μνημόνιο 2» ή PSI+) του 2012, ένα μέρος, τα 48 δις (αρχικά ήξερα για 30 δις), για την υποστήριξη, μέσω χρηματοδότησης, του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος, για να αποφευχθούν τα χειρότερα σε αυτό. Αυτά αθροίζονται στα 15 δις που ήταν δεσμευμένα για τον ίδιο σκοπό το 2009 λόγω διεθνούς κρίσης, και από όσο ξέρω, δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 2010. Τα τελευταία 82 δις του PSI+ είναι εκείνα που δόθηκαν για την αποπληρωμή ενός μέρους του χρέους, και τελικά μάλλον, πάλι, ένα μέρος από αυτά το ίδιο θα χρησιμοποιηθεί για τα ελλείμματα των προϋπολογισμών, καθώς με βάση δημοσιεύματα, λόγω επιμήκυνσης της περιόδου διάρκειας κατά τουλάχιστον ένα χρόνο σε ότι αφορά το «μνημόνιο 1». Δεν πρέπει επίσης να αποκλειστεί, με βάση πρόσφατες δημοσιεύσεις η ενεργοποίηση ενός «μνημονίου 3» ακριβώς επειδή έχουν γίνει σημαντικές αποκλείσεις σε σχέση με τους αρχικούς σχεδιασμούς του «μνημονίου 1». Τελικά μέχρι σήμερα, από τα 240 δις συνολικά, μονό τα 82 δις χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή του χρέους! Έτσι λοιπόν στο γνωστό αρχικό χρέος των 300 δις. € στο τέλος του 2009 πρέπει: να προστεθούν τα 110 δις. για τα ελλείμματα προϋπολογισμών της τρέχουσας τριετίας που διανύουμε (που καλύπτονται με δανεισμό από το «μνημόνιο 1»), να προστεθούν τα 130 δις του PSI+ («μνημόνιο 2») μειωμένα από τα 82 δις για την πληρωμή παλαιών δανείων («μνημόνιο 2») και από το γνωστό «κούρεμα» του περασμένου Μαρτίου.
Δηλ. 300+110+130-82-«κούρεμα». Η ωφέλεια είναι σημαντικότερη από τα 40 δις που αναφέρονται στο άρθρο. Το παραπάνω όμως φέρνει στην επιφάνεια τις τεράστιες δανειακές ανάγκες του Ελληνικού κράτους για να αποφύγει την στάση πληρωμών. Από την μια τα μεγέθη είναι τραγικά μεγάλα για ένα κράτος όπως η Ελλάδα με ένα ΑΕΠ των 200 – 250 δις €. Από την άλλη, σαν επακόλουθο, να μην ξεχνάμε, ότι στην ουσία από τότε που άρχισε η περιπέτεια, κάνεις στις διεθνείς αγορές δεν έχει εμπιστοσύνη να δανείσει την Ελλάδα με χρηματικά ποσά για μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα χρονικά διαστήματα, με εξαίρεση περιπτώσεις με «τοκογλυφικά» επιτόκια.
Φιλικά

Ανώνυμος 10 Μαΐου 2012 - 12:22:00 μ.μ. EEST  

«Τέλος Μνημονίου σημαίνει και τέλος της χρηματοδότησης»

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100059_10/05/2012_481709

Ανώνυμος 20 Μαΐου 2012 - 12:13:00 μ.μ. EEST  

"...πρέπει τουλάχιστον να φτιάξετε ένα μοντέλο που θα περιγράφει την επιλογή της εξόδου. Μπορεί να εξαναγκαστείτε σε έξοδο, μπορεί να θέλετε να βγείτε οικειοθελώς, και δεν έχετε αίσθηση τι σημαίνει αυτή η επιλογή..."

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=458583&h1=true

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP