Τι δεν μάθαμε στα Ίμια

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

του Γεωργίου Π. Μαλούχου

Δεκάξι χρόνια πέρασαν από την κρίση των Ιμίων. Οι τηλεοπτικές εικόνες του στόλου να φεύγει από το ναύσταθμο και την ελληνική ηγεσία πίσω του να τα χει χαμένα, έχουν αντικατασταθεί με εκείνες, τις εξίσου τραγικές, των πολιτών που κάνουν ουρές στο Σύνταγμα για δωρεάν πατάτες.

Όμως, παρά τη σημερινή τραγωδία, ο χρόνος είναι ικανός αλλά και απόλυτα κατάλληλος για να αναρωτηθούμε τι πραγματικά διδάχθηκε η Ελλάδα από εκείνη την περιπέτεια. Κι η απάντηση, δυστυχώς, είναι ελάχιστα… Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα. Η απάντηση είναι πολύ απλή: από την πραγματικότητα και μάλιστα σε πολλά επίπεδα.
Με την Ελλάδα να έχει εισέλθει και επισήμως στην εποχή της μειωμένης κυριαρχίας και με τον κόσμο γύρω μας να τρίζει συθέμελα από πρωτοφανείς ανακατατάξεις, η χώρα βρίσκεται στο θανατερό επίκεντρο μιας πολύ μεγάλης ευρωπαϊκής κρίσης, αλλά, ταυτόχρονα, και στις παρυφές μιας άλλης, γεωπολιτικής, που ουδείς γνωρίζει πού και πώς θα καταλήξει. Και με όλα αυτά να συμβαίνουν, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θεωρούν ότι τα ζητήματα ασφάλειας, εσωτερικής και εξωτερικής, είναι δευτερεύοντα και ελάχιστη σημασία τους αποδίδουν. Μάλιστα, αντί να ανησυχούν ακόμα πιο πολύ λόγω ακριβώς της κρίσης και των αντικειμενικών αδυναμιών που φέρνει, την επικαλούνται για να ξεφύγουν από την ουσία του ζητήματος. Ας μείνουμε όμως προς στιγμή σε ότι έχει να κάνει με την τόσο άκριτα και επιπόλαια υποβαθμισμένη στα μάτια πολλών, αμυντική επάρκεια της Ελλάδας.

Πρώτον, η Ελλάδα έζησε από τότε μέχρι σήμερα με το ψευδές ιδεολόγημα μιας ευρωπαϊκής Τουρκίας που θα σεβαστεί τις διεθνείς συνθήκες και την καλή γειτονία: με δύο λέξεις, κοροιδεύουμε τον εαυτό μας. Κάνουμε δηλαδή ακριβώς ότι κάναμε και με το χρέος, από την κρίση του οποίου δεν διδαχθήκαμε και πολλά για το τι μπορεί να σημαίνει το να σκάσει ξαφνικά μια μέρα το κακό…

Δεύτερον, στο επίπεδο των συμμαχιών, δεν καταφέραμε ακόμα ούτε διπλωματικά ούτε αμυντικά να καταστήσουμε τη χώρα ισχυρό και αξιόπιστο περιφερειακό παράγοντα, που να είναι σε θέση ο λόγος της και τα συμφέροντά της να γίνονται επαρκώς σεβαστά. Απλούστατα η Ελλάδα είναι μια χώρα χωρίς ρόλο, ενώ θα μπορούσε, αξιοποιώντας σειρά πλεονεκτημάτων της, να είναι μια χώρα με ισχυρό ρόλο. Το τελευταίο διάστημα γίνονται πράγματι κάποιες προσπάθειες. Είναι όμως τόσο λίγος ο χρόνος, που είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολο να αποτιμηθούν αυτή τη στιγμή το βάθος, η αποτελεσματικότητα και η πιθανή διάρκειά τους.

Τρίτον, παρά τη μείζονα εκείνη κρίση του 1996, το αμυντικό ισοζύγιο της χώρας σε σχέση με την Τουρκία έχει, σε αυτά τα χρόνια, επιδεινωθεί και μάλιστα ουσιωδώς. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα προχώρησε, αμέσως μετά την κρίση, σε πολύ μεγάλες εξοπλιστικές δαπάνες, οι οποίες, όμως, όχι μόνον δεν έφεραν επαρκή αποτελέσματα για την άμυνά της, αλλά, αντιθέτως, λειτούργησαν σε πλήθος περιπτώσεις μόνον ως πεδία διαφθοράς...

Στο καθοριστικό όπλο, την πολεμική αεροπορία, η εικόνα είναι ήδη απογοητευτική και, σύντομα, θα καταστεί δραματική: η είσοδος του τύπου στελθ αεροσκάφους F 35 στο Αιγαίο περίπου από το 2015-2016 για λογαριασμό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων θα αλλάξει ριζικά το μεταπολιτευτικό τοπίο της αμυντικής ισορροπίας. Όλα αυτά τα χρόνια, ζούμε με το μοντέλο «παραβιάσεις – αναχαιτίσεις», το οποίο θα εξαφανιστεί. Όχι επειδή οι Τούρκοι δεν θα μπαίνουν, αλλά επειδή εμείς δεν θα μπορούμε να τους δούμε όταν θα μπαίνουν, παρά μόνον μόλις το θελήσουν… Αλλά και στο ποσοτικό επίπεδο, η αναλογία δυνάμεων στον αέρα προκαλεί τρόμο: η ψαλίδα ανοίγει γρήγορα και επικίνδυνα.

Στη θάλασσα, το πάγιο ελληνικό πλεονέκτημα, τα πράγματα είναι επίσης πολύ άσχημα. Μάλιστα, για πρώτη φορά στην ελληνοτουρκική ιστορία, σήμερα το πλεονέκτημα αυτό σταδιακά χάνεται. Ο ελληνικός στόλος δεν ανανεώνεται, σε αντίθεση με τον τουρκικό που μεγαλώνει και εξελίσσεται σε βαθμό πλήρους ανατροπής των δεδομένων: η Τουρκία οδηγείται σταθερά σε υπεροχή στη θάλασσα κι αυτό πρέπει να προβληματίσει πάρα πολύ όλους όσους πιστεύουν ότι οι ένοπλες δυνάμεις της δεν χτίζονται κοιτώντας προς το Αιγαίο. Μπορεί η αεροπορία και ο στρατός ξηράς της να έχουν να κάνουν σε μεγάλο βαθμό με τα ανατολικά της, όμως, πολύ σημαντικός αριθμός από φρεγάτες, κορβέτες, ελικόπτερα και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας και άλλα μέσα που ήδη χτίζονται για το τουρκικό ναυτικό, μάλλον δεν έχουν να κάνουν…

Ο στρατός ξηράς ίσως είναι το μοναδικό όπλο που, παρά τα μεγάλα προβλήματα, δεν παρουσιάζει τέτοιο βαθμό αποκλίσεων. Όμως κι εκεί, θέματα πυρομαχικών και ανταλλακτικών έχουν μείνει πολύ πίσω…
Τέλος, πολλά από τα ζητήματα χειρισμού κρίσεων, επαφής στο τρίγωνο πρωθυπουργικό γραφείο – υπουργείο Αμυνας – υπουργείο Εξωτερικών, παραμένουν ακόμα και σήμερα, ανεξάρτητα από τα πρόσωπα. Οι μηχανισμοί πάσχουν. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η χώρα δεν έχει ακόμα σκεφτεί καν να δημιουργήσει ένα απολύτως απαραίτητο για την ελληνική ιδιαιτερότητα Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας.

Στην Ελλάδα λίγοι έχουν προβληματισθεί από το γεγονός ότι η Τουρκία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα μέσα του μεγαλύτερου εξοπλιστικού προγράμματος στην ιστορία της. Αρκούνται στις τουρκικές ρητορείες και αγνοούν τα γεγονότα. Εν τω μεταξύ, η οικονομική κρίση, ανοίγει ακόμα περισσότερο την ψαλίδα, καθώς οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις μένουν στάσιμες. Ο χρόνος που περνά, κυλά εντελώς εις βάρος μας.

Ούτε στα προηγούμενα, τα πριν την κρίση, χρόνια, ούτε, πολύ περισσότερο, σήμερα, ζητά κανείς η Ελλάδα να μπει σε μια ξέφρενη πορεία εξοπλισμών. Όμως, από αυτό, μέχρι το να μην διαθέτει ούτε τα απαιτούμενα ανταλλακτικά, υπάρχει πολύς δρόμος και πάρα πολλά που πρέπει και μπορούν να γίνουν. Υπάρχουν έξυπνοι τρόποι και συνέργιες που μπορούν να στηρίξουν αμυντικά την Ελλάδα ώστε να διαθέτει επαρκή αμυντικό βραχίονα χωρίς να πρέπει να γίνει ξανά ένα «πάρτι» όπως αυτό μετά τα Υμια. Γιατί, βασικά, αυτό συνέβη…

Κάτι τα μεταπολιτευτικά σύνδρομα, κάτι τα πολιτικά παιγνίδια, κάτι η επιπολαιότητα, κάτι οι ψευδαισθήσεις, κάτι τα οικονομικά προβλήματα, τελικά, οι ελληνικές ηγεσίες δεν έχουν πάρει στο σύνολό τους όλα αυτά τα χρόνια στα σοβαρά την απειλή. Οι απίστευτοι πρόσφατοι χειρισμοί της προηγούμενης κυβέρνησης με την πρώην ηγεσία των Ε.Δ. το απέδειξαν άλλωστε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Δεν κατάλαβαν ότι, όπως ένα πρωί βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στη χρεοκοπία που επί χρόνια κάναμε ότι δεν βλέπαμε πώς θα έρθει, έτσι ακριβώς, ένα άλλο πρωί, κινδυνεύουμε να βρεθούμε και μπροστά στην έμπρακτη εκδήλωση της εξωτερικής απειλής. Και τότε…

Πηγή

6 σχόλια:

Ανώνυμος 26 Ιανουαρίου 2012 - 4:31:00 μ.μ. EET  

Ο εν λόγω δημοσιογράφος είναι ηλιθιος, η εφημερίδα του διεφθαρμένη μέχρι το κόκκαλο. Μην τον ακούτε Το 1996 η Τουρία είχε 2:1 υπερόχη σε σύγχρονα μαχητικά (151 έναντι 75) ενώ σήμερα υπάρχει πλήρης ισορροπία (1,2:1 ή 240:200)
Τότε η Τουρκία είχε βλήματα ΗARM και AMRAAM, εμείς όχι.
Τότε είχαμε απαρχαιωμένη αεράμυνα, ενώ τώρα έχουμε ένα από τα καλύτερα δίκτυα αεράμυνας παγκοσμίως.Σύντομα παραλαμβάνονται τα νέα υποβρύχια. Ανβαθμιστηκαν το πυροβολικο, τα τεθωρακισμενα, η Αεροπορία Στρατου, με νεα συγχρονα μεσα. Το ιδιο και οι Ειδικες Δυναμεις. Το F35 δε θα ελθει στην Τουρκια πριν το 2016.
Οι αμυντικές επενδύσεις θα είχαν αποδώσει πολυ περισσοτερα αν διαχειρίζονταν τα λεφτά οι στρατιωτικοί και οχι οι απατεωνες και ασχετοι πολιτικοι τυπου Σημίτη, Ακη Γιαννου. Εξαιτιας τους δεν εγιναν κρισιμα πραγματα που θα κοστιζαν λιγο αλλα ήταν κρισιμοτατης σημασιας (βληματα αρματων συστηματα αυτοπροστασιας Φ16, τορπιλες υποβρυχιων, ανταλλακτικα) . Εγιναν και φοβερα σκανδαλα. Γενικα η κατασταση ομως ειναι σαφως βελτιωμενη σε σχεση με το 1996, και αν οι απατεωνες πολιτικοι δεν ειχαν αδιαφορησει για τα παραπανω θα ειμασταν πολυ ισχυροτεροι και θα ειχαμε δαπανησει και λιγοτερα λεφτα.

Ανώνυμος 26 Ιανουαρίου 2012 - 9:28:00 μ.μ. EET  

Aνώνυμε κάνεις ένα τεράστιο λάθος.Και βγαίνει και από τα λεγόμενά σου αν δε σε πείθω εγώ που διάβασα και το άρθρο και το δικό σου σχόλιο.Λες οτι το '96 δεν ειχαμε τα βληματα π είχε η Τουρκία και δίκτυα αεράμυνας ενω η Τουρκία είχε.Εμείς πήραμε και πιο εκσυγχρονισμένα αλλά η Τουρκία εκσυγχρόνησε και αυτη με τη σειρά της τα είδη υπάρχοντα.Επίσης εμείς πήραμε μια φορά,αυτοί ανανεώνουν συνέχεια.Επίσης η Τουρκία έχει δικά της πολεμικά εργαστήρια πλέον και αναπτύσει και δικά της "αμυντικά" συστήματα,βλήματα και από σφαίρες μέχρι ανταλλακτικα για τα αεροπλάνα τους.Επίσης οι δαπάνες τις είναι τεράστιες σε σχέση με τις δικές μας (τωρα θα μ πεις για αναλογία κιόλας) αλλά αν συνυπολογίσεις την κρίση και το πότε θα ξαναεπενδύσουμε σοβαρά στην άμυνά μας... Λες για πυροβολικό,που πήραμε τα panzer σαν το υπέρτατο όπλο ενώ οι τούρκοι πριν 2 χρόνια προχώρησαν είδη στην εύρεση ανώτερου άρματος πυροβολικου.Αν εξαιρέσουμε τα Hell των τεθωρακισμένων που όντως είναι αντάξια και παραπάνω των αντιπάλων ολα τα άλλα "ξύλα πέτρες" που λέγαμε και μικροί.Ο στόλος της τουρκίας έχει γίνει τεράστιος μέσα σε λίγα χρόνια ενώ η αεροπορία της αν δεις τις δαπάνες και τις μελλοντικές εισαγωγές θα πάθεις πλάκα.Κάτι π εμείς οπως προείπα,λόγω κρίσης θα μείνουμε χρόνια πίσω.Μην τρως τον μπακαλίστικο πρόλογο του στυλ "τους έχουμε" "τοσα λεφτα δινουμε στην αμυνα" κτλ Και τέλος ενα εχω να πω...ΑΛΗΤΕΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Ανώνυμος 29 Ιανουαρίου 2012 - 9:51:00 μ.μ. EET  

Παιδιά αυτά που γραφει ο κάθε Βερύκιος
και αφήνουν να πιστεύουμε οι ερασιτέχνες πολιτικοί μας,είναι παραμυθια.Τα οπλικά μέσα είναι καλά,αλλα
δεν αρκούν μόνον αυτά.Το ποσα αεροπλάνα είχαμε τότε
και ποσα τώρα δεν έχουν καμια αξια αν δεν έχεις πάρει απόφαση ότι θα υπερασπιστείς με αποφασιστικότητα τα κυριαρχικά σου δικαιώματα.
Αυτό προϋποθέτει να έχεις σοβαρούς πολιτικούς και Στρατιωτικούς και όχι γελοία ανδρείκελα όπως είναι στην περίπτωση μας.Όταν δείξεις σοβαρότητα και
αποφασιστικότητα,και με σωστή στρατηγική,κάποιοι
θα το σκεφτούν σοβαρά να εμπλακούν σε περιπέτειες.
Όταν όμως υποβαθμίζουμε μονοι μας τον εαυτό μας,και
υπερεκτιμούμε τους απέναντι,χωρίς αυτό να ισχύει,τότε είμαστε άξιοι τις μοίρας μας.
Με την λογική σας το 40 οι Ιταλοί έπρεπε να μας εξαφανίσουν.Αφού διέθεταν δεκαπλάσιο αριθμό Αεροπορίας και Ναυτικού.Το ίδιο και οι ΗΠA
στο Βιετνάμ.Δεν έγιναν όμως έτσι!Διότι κάποιοι
είχαν πάρει απόφαση να πολεμήσουν αποφασιστικά.
Καθαρίστε λοιπόν το μυαλό σας σκεφθείτε σοβαρά
και λογικά και θα δείτε ότι αυτά που σας λέω έχουν κάποια λογική βάση.
Φιλικά ένας πρώην πιλότος.

ΑΧΕΡΩΝ 30 Ιανουαρίου 2012 - 6:25:00 π.μ. EET  

Πρὼην πιλὸτε,ὲχεις δὶκηο,αλλὰ στην Ελλὰδα της υστερὶας,το αυτονὸητο απλὼς το προσπερνὰμε.
Εὶμαστε πολὺ προχωρημὲνοι εμεὶς,δεν κολλὰμε στο αυτονὸητο.

Κάποιος 31 Ιανουαρίου 2012 - 4:21:00 μ.μ. EET  

Ρε παιδιά, με κάθε σεβασμό στο Εν Κρυπτώ, κατεβάστε αυτή την φωτογραφία. Τρελαίνομαι. Δε μπορώ να την βλέπω.

Οδυσσέας 31 Ιανουαρίου 2012 - 5:27:00 μ.μ. EET  

Φίλε, αν η φωτογραφία ενοχλεί, τότε εξυπηρετεί το σκοπό της: να μας θυμίζει το πάθημα, ώστε να γίνει μάθημα.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP