Ελληνικός Στρατός: Αναδιοργάνωση και Μείζονες Σχηματισμοί

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

γράφει ο Βελισάριος

Η πρόσφατη απόπειρα του απελθόντος υπουργού αμύνης Μπεγλίτη να επιβάλει νέα δομή δυνάμεων στον ΕΣ, την οποία εισηγήθηκε ο ίδιος στο ΣΑΓΕ κι απαίτησε την εφαρμογή της, με αποτέλεσμα την ρήξη με τους Αρχηγούς των Όπλων και την εσπευσμένη και επιδεικτική αποστράτευσή τους υπήρξε απλώς το τελευταίο επεισόδιο στην πορεία διαδοχικών αναδιοργανώσεων του ΕΣ μετά το 1974, οπότε και άλλαξε ριζικά το στρατηγικό περιβάλλον των ΕΔ.

Η τελευταία απόπειρα είχε σαφείς σκοπούς και δεδηλωμένο σκεπτικό. Βασιζόταν στην πεποίθηση της τότε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου, καθώς και της προηγούμενης της –ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από εμπλοκή σε μείζονες πολεμικές επιχειρήσεις παρά μόνον σε θερμά επεισόδια, και για αυτά πρέπει να προετοιμάζεται – και μόνον. Η πολιτική αυτή εκτίμηση, σε συνδυασμό με την πρόθεση για μείωση των αμυντικών δαπανών, οδήγησαν στην απόφαση της πολιτικής ηγεσίας για δραστικές περικοπές στην – ονομαστική, τουλάχιστον – δύναμη του ΕΣ καθώς και σε καταργήσεις μειζόνων και ελασσόνων σχηματισμών.

Οι εξαγγελθείσες μεταβολές ήταν προφανέστατα επικίνδυνες. Αφ’ ενός, η “πολιτική” αποτίμηση της απειλής αποτελεί θανάσιμο λάθος, αφ’ ετέρου η “αναδιοργάνωση” αποσκοπούσε απλώς στην περικοπή δαπανών και στη μηχανιστική κατάργηση μονάδων και σχηματισμών σε μία δομή που είναι συγκροτημένη ως οργανικό σύνολο, και η οποία θα αδυνατούσε να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως τέτοιο μετά τις καταργήσεις. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που προκλήθηκε η ένταση μεταξύ των αρχηγών και του υπουργού.

Η αστοχία, όμως, της τελευταίας απόπειρας για αλλαγή της δομής των ΕΔ δεν πρέπει να συγκαλύπτει το γεγονός ότι αυτή έχει πράγματι ανάγκη σοβαρών αλλαγών, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τον ΕΣ.

Προκαταρκτική Παρατήρηση

Πριν εκθέσουμε ορισμένες βασικές θέσεις μας σχετικά με τη δομή των μειζόνων σχηματισμών του ΕΣ, το θέμα αυτό – όπως και συνολικά το θέμα της δομής δυνάμεων – πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσιο του συνολικού σχεδιασμού του ΕΣ. Πιο συγκεκριμένα, η δομή δυνάμεων συνδέεται άρρηκτα με τρία επιπλέον κρίσιμα θέματα:

* τη σχέση ενεργού και πολεμικής συνθέσεως,
* την αντίληψη για το σύστημα επιστρατεύσεως (και με αυτό δεν εννοείται η λιγότερο ή περισσότερο εύρυθμη λειτουργία του, αλλά η βασική του φιλοσοφία),
* τον τρόπο επανδρώσεως των μονάδων και των σχηματισμών.

Έχουν σημασία τα εξής δύο σημεία:

α) Τα θέματα αυτά είναι αλληλένδετα. Δε μπορούν να γίνουν σοβαρές μεταβολές στο ένα, χωρίς να γίνουν σοβαρές μεταβολές στα υπόλοιπα – αλλιώς προκύπτουν καταστάσεις προβληματικές και αδιέξοδες.
β) Στα τέσσερα αυτά θέματα ο ΕΣ έχει κάνει, συνειδητά ή λιγότερο συνειδητά συγκεκριμένες επιλογές. Οι επιλογές αυτές τείνουν να θεωρούνται, λόγω μακρόχρονης ισχύος, περίπου φυσικές, αυτονόητες και αμετάβλητες, με περιθώριο για μικρές, ίσως, τροποποιήσεις. Όμως, οι συγκεκριμένοι αυτοί τρόποι οργάνωσης δεν αποτελούν ούτε αυτόματες, ούτε αναπόφευκτες επιλογές, και δεν πρέπει να θεωρούνται χαραγμένες σε πλάκες σαν τις Δέκα Εντολές. Άλλοι στρατοί έχουν κάνει άλλες επιλογές σε οργανωτικά πρότυπα, είτε γιατί είχαν άλλες ιστορικές επιρροές, είτε γιατί είχαν άλλες επιχειρησιακές ανάγκες, είτε (συνήθως) και για τους δύο λόγους. Είναι σημαντικό οι επιτελείς που καλούνται να αποφασίσουν για τα θέματα αυτά να έχουν ευρείες παραστάσεις, ώστε να μην μένουν αγκυλωμένοι στην εμπειρία του ΕΣ, προσπαθώντας συχνά να τροποποιήσουν σχήματα που έχουν καταστεί δυσλειτουργικά. Ουσιώδεις αλλαγές στο πεδίο αυτό απαιτούν πολύ προσεκτικό σχεδιασμό και εργώδη προσπάθεια, αλλά είναι το μόνον είδος αλλαγών που μπορεί να επιφέρει ουσιαστική αύξηση στην στρατιωτική ισχύ της χώρας, και μάλιστα το είδος της αύξησης που χρειάζεται επιτακτικά τώρα: όχι αυτό που οφείλεται σε περισσότερους πόρους, αλλά στην βέλτιστη χρήση των υφισταμένων, πολύτιμων πόρων.

Είναι γεγονός ότι οι στρατοί είναι συντηρητικοί οργανισμοί, και σπανίως αλλάζουν βασικά τους χαρακτηριστικά εκουσίως. Αυτός είναι ο λόγος που οι μεγαλύτερες – και ουσιωδέστερες – αναδιοργανώσεις της ιστορίας έχουν λάβει χώρα είτε μετά από βαριές στρατιωτικές ήττες, εκεί όπου δηλαδή υπάρχουν οι προφανείς και αναπόδραστες αποδείξεις της ανεπάρκειας των προηγουμένων σχημάτων. Για να αναφερθούμε μόνον σε δύο εμβληματικές για τη στρατιωτική ιστορία αναδιοργανώσεις: την αναδιοργάνωση του πρωσικού στρατού μετά τις ναπολεόντειες ήττες που σόκαραν την Ευρώπη (και περισσότερο από όλους, τους Γερμανούς) και την αναδιοργάνωση των Γερμανικών ΕΔ μετά τον Α’ ΠΠ, όταν ετέθησαν οι βάσεις για το θρυλικό στρατό του Β΄ΠΠ.

Ας ελπίσουμε ότι η οξεία οικονομική κρίση που διερχόμαστε καθώς και η διαφαινόμενη ανατροπή των συσχετισμών ισχύος με την Τουρκίας θα αποτελέσουν από μόνες τους επαρκές κίνητρο για την ηγεσία των ΕΔ ώστε αυτή να επανεξετάσει βασικές παραμέτρους της λειτουργίας της, και να μην απαιτηθεί κι απτή απόδειξη για τις αδυναμίες της.

Η διάρθρωση των μειζόνων σχηματισμών του ΕΣ

Για να θέσουμε το θέμα σε ένα σύντομο ιστορικό πλαίσιο:

Με τη λήξη του Εμφυλίου και υπό την επίδραση των αμερικανικών προτύπων της εποχής, ο ΕΣ διαμόρφωσε ένα ορισμένο σχήμα οργάνωσης των δυνάμεών του, τα οποίο και τροποποιείται μέχρι σήμερα. Το σχήμα αυτό συνιστάται από τρεις μείζονες σχηματισμούς, οι οποίοι υπάγονται απ’ ευθείας στο ΓΕΣ και ήταν:

* η Στρατιά, με το σύνολο των επιχειρησιακών σχηματισμών, δηλαδή τα (αρχικά) τρία Σώματα Στρατού στον ηπειρωτικό βόρειο χώρο και προσανατολισμένα προς βορρά.
* η ΣΔΑ με τη βάση του στρατού, δηλαδή τις αποθήκες βάσεως, τα εργοστάσια βάσεως, τις στρατηγικές μεταφορές και την ευθύνη της επιστρατεύσεως, δηλαδή την στρατηγικού επιπέδου διοικητική μέριμνα, και
* η ΑΣΔΕΝ, με την ασφάλεια του εσωτερικού και των νήσων (που, πρακτικά, και μέχρι το ‘74 θεωρούνταν «εσωτερικό» ).









Οι τρεις αυτοί σχηματισμοί, που υπάγονταν απ’ ευθείας στο ΓΕΣ, αποτελούσαν μία εύλογη και ορθολογική για τα δεδομένα της εποχής δομή.

Από τότε μέχρι σήμερα, έχουν συμβεί θεμελιώδεις αλλαγές που αφορούν τόσο το στρατηγικό περιβάλλον και τη φύση της απειλής, όσο και τον τρόπο οργάνωσης των χερσαίων δυνάμεων.

Σε ότι αφορά το στρατηγικό περιβάλλον, η πρώτη μείζων αλλαγή έλαβε χώρα κατά τη δεκαετία του 1970, όταν μετά την εισβολή και την κατοχή στην Κύπρο οι ελληνοτουρκικές σχέσεις οξύνθηκαν ραγδαία, με αποτέλεσμα ο βασικός πολεμικός κίνδυνος να προέρχεται, πλέον, από την Τουρκία, και να αφορά τόσο τη Θράκη όσο και τα νησιά του Αιγαίου. Η αναγκαστική αναδιάταξη της χερσαίας ισχύος έγινε με δύο τρόπους:

Σε ότι αφορά την περιοχή της Θράκης, σταδιακά μετακινήθηκαν μονάδες (και δευτερευόντως σχηματισμοί) από τα Α, Β΄και Γ΄Σώματα Στρατού προς το επανασυσταθέν Δ΄ΣΣ, με σταδιακή (αλλά όχι δραματική) απώλεια μαχητικής ισχύος για αυτά τα ΣΣ. Σε ότι αφορά τους μείζονες σχηματισμούς δεν άλλαξε τίποτα, με το σκεπτικό ότι απλώς μεταφέρθηκε ισχύς από κάποια σώματα στρατού σε άλλο, υπό την ίδια διοικητική δομή, αυτή της Στρατιάς.

Σε ότι αφορά το Αιγαίο, οι δυνάμεις τοπικής άμυνας των νησιών άρχισαν να ενισχύονται με μονάδες, υλικό κι εγκαταστάσεις ώστε να φτάσουν, αργά και σταδιακά, σε ένα “ικανοποιητικό”επίπεδο. Σε ότι αφορά τους μείζονες σχηματισμούς και την υπαγωγή τους, και πάλι δεν άλλαξε τίποτα. Θεωρήθηκε ότι η ΑΣΔΕΝ – ένας μέχρι τώρα σχηματισμός εσωτερικού, απλώς μετετράπη σε σχηματισμό πρώτης γραμμής. Το γεγονός ότι το θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου ήταν γεωγραφικά κι επιχειρησιακά ανεξάρτητο από τη Θράκη, καθώς και το γεγονός ότι η Στρατιά ήταν εμπλεκόμενος με το ΝΑΤΟ σχηματισμός, και ως εκ τούτου η διατήρηση των δυνάμεων των νησιών εκτός δομής ΝΑΤΟ ήταν πολιτικά προτιμότερη ενίσχυσε την επιλογή αυτή, με την εξαίρεση της Λήμνου που εντάχθηκε στην αρμοδιότητα της Στρατιάς για λόγους εξωτερικής πολιτικής.

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή στο εξωτερικό περιβάλλον επήλθε με την κατάρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οπότε η βασική συμβατική απειλή από Βορρά εξέλιπε. Ο ΕΣ αντέδρασε σταδιακά στη νέα πραγματικότητα, με τη σταδιακή περαιτέρω αποδυνάμωση του μετώπου προς Βορρά με δύο τρόπους: σταδιακή κατάργηση μονάδων και σχηματισμών – με κορύφωση την αφαίρεση της ζώνης ευθύνης από ενός από τα τρία ΣΣ, στο οποίο ανατέθηκε άλλος ρόλος – και μετάπτωση των περισσοτέρων μονάδων του Βορρά σε χαμηλής επάνδρωσης μονάδες.

Η αλλαγή αυτή συνοδεύτηκε από την ανάθεση ενός νέου ρόλου στο Β΄ΣΣ, ο οποίος υπήρξε μάλλον ανορθόδοξος: υπήρξε η «δεξαμενή» ενός ετερογενούς μείγματος μικρών σχηματισμών «Ειδικών Δυνάμεων» καθώς κι ενός βαρέως σχηματισμού, της II ΜΚ Μεραρχίας, σε ένα μάλλον ακαθόριστο ρόλο – στην πράξη για δεξαμενή για την αποστολή δυνάμεων στις συμμαχικές υποχρεώσεις στο εξωτερικό.

Η δομή αυτή είναι πλέον εμβαλωματική, προέρχεται από πολλαπλές τροποποιήσεις ενός αρχικού σχήματος που αντιμετώπιζε μια κατάσταση η οποία έχει μεταβληθεί πολύ περισσότερο απ’ ότι οι αλλαγές της δομής. Όποιος, τυχόν, αντιμετώπιζε σήμερα για πρώτη φορά τη δομή και τις αρμοδιότητες των μειζόνων σχηματισμών, χωρίς να έχει υπ’ όψιν του το ιστορικό της διαμόρφωσής τους, θα έμενε έκπληκτος από τη μορφή τους.

Η σημερινή κατάσταση

Από επιχειρησιακής απόψεως, η χώρα αντιμετωπίζει τρία ευδιάκριτα θέατρα επιχειρήσεων: Το θέατρο επιχειρήσεων Ηπείρου-Μακεδονίας, το θέατρο επιχειρήσεων της Θράκης, καθώς και το θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου Πελάγους.

Οι ζώνες αυτές μπορούν να θεωρηθούν αυτόνομα θέατρα επιχειρήσεων, γιατί αποτελούν μεγάλες γεωγραφικές ενότητες στις οποίες θα διεξαχθούν επιχειρήσεις που δεν επηρεάζουν (άμεσα, επιχειρησιακά) η μία την άλλη, αντιμετωπίζουν διαφορετικής φύσεως στρατιωτικές απειλές και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από διαφορετικές πολιτικές παραμέτρους. Οι περιοχές αυτές μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν τις βάσεις για τρεις αντίστοιχους μείζονες σχηματισμούς:

* Η Ήπειρος-Μακεδονία για το Γ’ ΣΣ
* Η Θράκη για το Δ’ ΣΣ
* Το Αιγαίο για την ΑΣΔΕΝ (που, για λόγους ιστορικής συνέχειας του ΕΣ μπορεί να λάβει το όνομα ενός ΣΣ).

Κρίσιμα, εν προκειμένω, είναι τα εξής στοιχεία:

Οι ανωτέρω σχηματισμοί θα είναι, για πρακτικούς και ιστορικούς λόγους “επιπέδου Σώματος Στρατού”, πλην όμως έχει σημασία να γίνει κατανοητό ότι η αντίληψη περί “Σώματος Στρατού” αφορά μια κατάσταση που δεν υφίσταται, πλέον, στα στρατιωτικά μας πράγματα. Πιο συγκεκριμένα, παραδοσιακά, το ΣΣ είναι μια υποδιαίρεση μιας Στρατιάς, δηλαδή ενός μεγάλου όγκου στρατού, ο οποιός δρα σε έναν ενιαίο χώρο και εναντίον ενός στρατιωτικού αντιπάλου, και υποδιαιρείται σε μικρότερα τμήματα (τα ΣΣ) για λόγους ελέγχου και διοικήσεως – μιας και το επιτελείο μιας στρατιάς δε θα μπορούσε, πρακτικά, να ελέγχει και να επιβλέπει τις υφιστάμενες μεραρχίες.

Στην περίπτωσή μας, η κατάσταση αυτή, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι ίσχυε – λίγο ή πολύ – μέχρι το 74, σταδιακά εξέλιπε, και σήμερα πλέον δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Αν κάποτε τα Α’, Β’ και Γ’ ΣΣ λάμβαναν μέρος σε κοινές επιχειρήσεις εναντίον (χοντρικά) του ίδιου αντιπάλου, και ενεργούσαν ως κλασικές υποδιαιρέσεις του βασικού όγκου των δυνάμεων, με διαχωρισμό κάποια γεωγραφικά όρια, αυτό πλέον δεν ισχύει. Το κάθε ένα θέατρο επιχειρήσεων έχει πλήρη ανεξαρτησία και επιχειρησιακή αποσύζευξη από τα υπόλοιπα, καθώς και χαρακτηριστικά διαφορετικό είδος αγώνα να διεξαγάγει:

Σε ότι αφορά το θέατρο επιχειρήσεων Ηπείρου-Μακεδονίας:

Από το 1990 και μετά η απειλή στα βόρεια σύνορα σταδιακά άλλαξε ουσιωδώς χαρακτήρα, αλλά δεν εξέλιπε: αυτό που έχει εκλείψει είναι η ισχυρή συμβατική απειλή, από μεγάλες μηχανοκίνητες μονάδες που απειλούσαν τα βόρεια σύνορα. Πλέον, η απειλή αφορά λιγότερο τις μάλλον αδύναμες συμβατικές δυνάμεις, αλλά περισσότερο τις εντονότατες τοπικές αλυτρωτικές τάσεις που έχουν αναπτυχθεί από πληθυσμούς που είναι αναμεμειγμένοι, ανήσυχοι, και διάσπαρτοι ανάμεσα σε κρατικά σύνορα. Ειδικότερα, η απειλή προέρχεται, πλέον, από την ανάφλεξη εθνοτικών ζητημάτων στην περιοχή Αλβανίας-Σκοπίων, που είναι πολύ πιθανόν να παρασύρει και τη Βουλγαρία. Η απειλή ΔΕΝ προέρχεται από τις κινήσεις ισχυρών συμβατικών σχηματισμών, αλλά από την έντονη δράση ισχυρών παραστρατιωτικών οργανώσεων. Τονίζεται ότι, λόγω της συνολικής εθνολογικής και γεωγραφικής κατάστασης, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οποιαδήποτε ανάφλεξη στην περιοχή θα συμπαρασύρει το σύνολο της περιοχής, και όλους τους ενδιαφερόμενους. Είναι βέβαιο ότι ανάφλεξη στα Σκόπια θα σημάνει ανάφλεξη και στην Αλβανία, και το αντίθετο. Βασικό συμπέρασμα: ο χώρος αυτός θα πρέπει να αντιμετωπίζεται από στρατιωτικής απόψεως ενιαία, και δεν έχει νόημα η παλιά στρατιωτική διάρθρωση με κριτήρια το γεωγραφικό ανάγλυφο της ζώνης επιχειρήσεων και τη δυνατότητα άσκησης ελέγχου σε μεγάλο αριθμό δυνάμεων. Σημασία έχει η ενότητα του θεάτρου επιχειρήσεων, λόγω της φύσης των αντιπάλων και της φύσης του αγώνα που πρόκειται να διεξαχθεί. Ο σχηματισμός που θα αναλάβει την ευθύνη της ζώνης επιχειρήσεων αυτής θα πρέπει να έχει σαν κριτήριο λιγότερο τη δυνατότητα ελέγχου των φιλιών μονάδων (που δε θα είναι και τόσες πολλές, ούτε θα εμπλέκονται σε εντατικού ρυθμού επιχειρήσεις), και περισσότερο την ενότητα του θεάτρου επιχειρήσεων, τη γνώση του αντιπάλου (σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνον το στρατιωτικό αλλά και το εθνολογικό, που έχει μεγαλύτερη βαρύτητα στην περίπτωση αυτή). Με άλλα λόγια, ενώ ο σχηματισμός θα είναι «επιπέδου ΣΣ», δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως «Σώμα Στρατού», απλώς με ΠΟΥ σώματος στρατού, αλλά ως στρατιωτική διοίκηση περιοχής, με έμφαση στη γνώση της περιοχής. Πρακτικά: στο χώρο της Μακεδονίας και της Ηπείρου θα πρέπει να υπάρχει ένας και μοναδικός χερσαίος σχηματισμός, ενδεχομένως, για ιστορικούς λόγους το Γ’ ΣΣ, με δυνάμεις που

α) θα εξασφαλίζουν τις κοιλάδες του Αξιού και του Στρυμόνα και το οροπέδιο της Κοζάνης από οποιουδήποτε είδους απειλή, συμπεριλαμβανομένης της συμβατικής απειλής

β) θα είναι σε θέση να διεξαγάγουν αγώνα εναντίον μεγάλων παραστρατιωτικών οργανώσεων καθώς κι αποκατάστασης εθνικής κυριαρχίας σε ρευστό εθνοτικό περιβάλλον, με εκ των προτέρων γνωστούς αντιπάλους και πληθυσμούς, και σε πολύπλοκο γεωγραφικό ανάγλυφο.

Τονίζεται ότι αν η συμβατική απειλή είναι μικρότερη, το είδος του αγώνα που είναι πολύ πιθανότερο να αντιμετωπιστεί απαιτεί σημαντικές προσαρμογές και προτεραιότητα τόσο στον εξοπλισμό και την οργάνωση όσο – και κυρίως – στο δόγμα και την εκπαίδευση των μονάδων και των σχηματισμών. Ενδεικτικά΄, και μόνον: όλος ο μηχανισμός συλλογής πληροφοριών και ασφαλείας της διοίκησης (συμπεριλαμβανομένων των μονάδων και των σχηματισμών του, και όχι μόνον του σώματος) είναι απολύτως απαραίτητο να έχει πολύ μεγαλύτερη γνώση των γλωσσών και των πολιτιστικών και κοινωνικών χαρακτηριστικών των πληθυσμών των βορείων γειτόνων – πολύ περισσότερο από ότι αυτό είναι απαραίτητο για αξιωματικούς πληροφοριών μονάδων στη Θράκη ή στο Αιγαίο, όπου αυτό έχει μικρή σημασία γιατί το εκεί είδος του αγώνα. Η διαφοροποίηση αυτή μπορεί να επεκταθεί σε κάθε, σχεδόν, επίπεδο.

Σε ότι αφορά το θέατρο επιχειρήσεων της Θράκης:

Αυτό είναι το θέατρο επιχειρήσεων στο οποίο ο ΕΣ καλείται να δώσει μία κλασική μάχη ισχυρών συμβατικών δυνάμεων. Αυτό το θέατρο επιχειρήσεων δεν επηρεάζεται ουσιωδώς από οτιδήποτε συμβαίνει στα βόρεια σύνορα (διαφορετικοί πολιτικοί αντίπαλοι, διαφορετικές στρατιωτικές απειλές, που μόνον οριακά μπορούν να επηρεάσουν τις δικές του επιχειρήσεις), ενώ οριακά μόνον επηρεάζεται από τις επιχειρήσεις στο Αρχιπέλαγος, και μάλιστα όχι τόσο για λόγους που έχουν σχέση με τις ενέργειες του αντιπάλου, όσο με τη διάθεση ορισμένων περιορισμένων μέσων (πχ της Αεροπορίας Στρατού) μεταξύ θεάτρων επιχειρήσεων.

Σε ότι αφορά το θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου:

Αυτό αποτελεί επίσης μια γεωγραφική ενότητα, ανεξάρτητη από τις υπόλοιπες, με διαφορετικό είδος επιχειρήσεων, και άρα διαφορετικό είδος δόγματος και δυνάμεων να διοικήσει, επίσης με ελάχιστη ανάγκη συντονισμού με τα υπόλοιπα θέατρα επιχειρήσεων. Το θέατρο αυτό επιχειρήσεων περιλαμβάνει οργανικά και την Κρήτη, επί των δυνάμεων της οποίας πρέπει να ασκεί πλήρη διοίκηση. Το στοιχείο αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία εν όψει της σταδιακής μετατόπισης του ενδιαφέροντος των τουρκικών πολιτικών σχεδιασμών – και της συνακόλουθης στρατιωτικής ισχύος.

Με δεδομένο το παραπάνω σκεπτικό, δεν υπάρχει κανένας λόγος για τον οποίο η ΑΣΔΕΝ (ή, όπως ονομασθεί ο σχηματισμός) θα πρέπει να είναι παράλληλος με τη Στρατιά (αν αυτή διατηρηθεί) και ανεξάρτητος από αυτήν. Η ΑΣΔΕΝ και το Δ’ ΣΣ ανταγωνίζονται επιχειρησιακά για τα ίδια διαθέσιμα μέσα κι εν μέρει για τις ίδιες διαθέσιμες εφεδρείες (Αεροπορία Στρατού, Επίλεκτοι σχηματισμοί Πεζικού), κατά τον ίδιο τρόπο που το Γ’ ΣΣ ανταγωνίζεται επιχειρησιακά με τα άλλα δύο ΣΣ για παρόμοιους επιχειρησιακούς πόρους: όλοι οι σχηματισμοί για την ΑΣ, το Γ’ και Δ’ ΣΣ για την βαριά στρατηγική εφεδρεία, το Γ’ ΣΣ και η ΑΣΔΕΝ για – μέρος, τουλάχιστον – των επιλέκτων δυνάμεων πεζικού. Αυτό σημαίνει ότι οι κοινοί επιχειρησιακοί πόροι κι η εφεδρεία θα πρέπει να ανήκουν στο προϊστάμενο κλιμάκιο το οποίο να μπορεί να τους διαθέσει κατά την κρίση του. Συνεπώς, Γ’ ΣΣ, Δ’ ΣΣ και ΑΣΔΕΝ θα πρέπει να είναι ισότιμοι σχηματισμοί, επιπέδου ΣΣ, υπαγόμενες στο ίδιο προϊστάμενο κλιμάκιο – τη Στρατιά.

Οι τρεις αυτοί μείζονες επιχειρησιακοί σχηματισμοί χρειάζονται την διοίκηση από ένα ενιαίο κέντρο που αφ’ ενός θα επιβλέπει τις επιχειρήσεις τους, αφ΄ενός θα διαχειρίζεται κατά τη συνολική του αντίληψη τα συγκεκριμένα μέσα που δε μπορούν εξ αρχής να διατεθούν οργανικά στους σχηματισμούς, αφ’ ετέρου τις διαθέσιμες εφεδρείες. Αυτός είναι ο φυσικός ρόλος της Στρατιάς, δηλαδή του αρχηγείου των χερσαίων δυνάμεων.

Η δυνατότητα υπαγωγής των τριών μειζόνων αυτών σχηματισμών απ’ ευθείας σε Γενικό Επιτελείο είναι τουλάχιστον δύσκολη, παρ’ όλο που δε στερείται συγκεκριμένων πλεονεκτημάτων. Ο λόγος είναι ο εξής:

Σύμφωνα με το δόγμα του Αρχιστρατήγου, σε περίοδο πολεμικών επιχειρήσεων τον απευθείας έλεγχο των επιχειρησιακών σχηματισμών αναλαμβάνει ο Αρχιστράτηγος (όποιος ορίζεται στη θέση αυτή με την έναρξη των επιχειρήσεων). Ο προφανής λόγος είναι ο διακλαδικός συντονισμός των επιχειρήσεων. Αν οι τρεις μείζονες επιχειρησιακοί σχηματισμοί δεν έχουν προϊσταμένη διοίκηση, αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση επιχειρήσεων, ο Αρχιστράτηγος θα πρέπει να ελέγχει και να συντονίζει όχι 3 αλλά 5 υφιστάμενες διοικήσεις (Στρατιά – ή εναλλακτικά τρία ΣΣ, Αρχηγείο Στόλου και Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας). Παρ’ όλο που αυτό φαίνεται απλό, δεν είναι.

Σε ό,τι αφορά το Β’ ΣΣ, αυτό δεν έχει λόγο υπάρξεως. Το συγκεκριμένο ΣΣ ανέλαβε να αποτελέσει τη δεξαμενή των “στρατηγικών” εφεδρειών της χώρας, έχοντας υπό τη σκέπη του ετερογενείς σχηματισμούς (ΙΙ ΜΚ Μεραρχία και 32α Ταξιαρχία ΠΖΝ, 71η Αερομεταφερόμενη Δύναμη , Σύνταγμα ΚΔ, Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών, 13η ΔΕΕ καθώς και το ΕΤΑ). Στην πράξη, αποτελείται από τη ΙΙ ΜΚ Μεραρχία και την παλια 3η Μεραρχία Ειδικών Δυνάμεων.

Η δομή αυτή είναι λανθασμένη για δύο λόγους:

1.Από επιχειρησιακής απόψεως, οι δυνάμεις αυτές δεν προορίζονται και δεν πρόκειται να ενεργήσουν, σε περίπτωση επιχειρήσεων, σαν ανεξάρτητο σώμα στρατού, με επιχειρησιακή και διοικητική ενότητα. Αντιθέτως, οι μονάδες και οι ελάσσονες σχηματισμοί του Β’ ΣΣ θα τεθούν υπό τον επιχερησιακό έλεγχο της μείζονος διοίκησης που θα ελέγχει το αντίστοιχο θέατρο επιχειρήσεων. Αν υπάρξει εμπλοκή στον Έβρο, τότε έχει σημασία η επέμβαση της ΙΙ ΜΚ Μεραρχίας (ή των ταξιαρχιών της), που θα τεθούν υπό τη διοίκηση του Δ’ ΣΣ. Αν υπάρξει εμπλοκή στο Αιγαίο, τότε οι ελαφρές δυνάμες του ΣΣ, καθώς και η ΑΣ, θα τεθούν (ή θα πρέπει να τεθούν) υπό τη διοίκηση της ΑΣΔΕΝ. Αν υπάρξει εμπλοκή στο χώρο της Ηπείρου-Μακεδονίας, τότε οι δυνάμεις αυτές θα εμπλακούν (για την ακρίβεια: θα απασχοληθούν) σε ένα ευρύ μέτωπο, παράλληλα με τις ήδη υφιστάμενες εκεί δυνάμεις, και ανεξάρτητα η μία από την άλλη. Σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις “Δυνάμεων Ταχείας Επεμβάσεως” που αναπτύχθηκαν σε άλλους στρατούς του εξωτερικού, μετά το ’90 (και για τις ΗΠΑ, φυσικά, πολύ νωρίτερα) η δική μας “δύναμη ταχείας επεμβάσεως” δε θα κληθεί να εισέλθει σε ένα θέατρο επιχειρήσεων όπου δεν υπάρχει φίλια παρουσία, ώστε να αναγκαστεί αυτή να παίξει το ρόλο του συνολικού οργανωτή του θεάτρου επιχειρήσεων. Αντιθέτως, στην ελληνική περίπτωση, οι μονάδες του Β’ ΣΣ έχουν το ρόλο της στρατηγικής εφεδρείας της χώρας, είναι το βασικό μέσον που έχει το προϊστάμενο κλιμάκιο για να επηρεάσει τη μάχη, και θα κληθούν να συνεργαστούν στενά με τις ήδη υπάρχουσες δυνάμεις. Μάλιστα, είναι σκόπιμο, τουλάχιστον ορισμένες εξ αυτών, που έχουν σαφή προσανατολισμό, να αποδοθούν ήδη, από τον καιρό της ειρήνης, στον μείζονα σχηματισμό του θεάτρου επιχειρήσεων όπου θα κληθούν να ενεργήσουν. Έτσι, η ΑΣΔΕΝ θα πρέπει, ήδη από τον καιρό της ειρήνης να έχει υπό τη διοίκησή της της 32α Ταξιαρχία Πεζοναυτών, και φυσικά να είναι η υπεύθυνη διοίκηση για τον έλεγχο συνολικά του Αρχιπελάγους (με ό,τι αυτό συνεπάγεται επιχειρησιακά και διοικητικά). Το ίδιο θα μπορούσε να εξεταστεί και για το Σύνταγμα Καταδρομών σε σχέση με το Γ’ ΣΣ.

2.Από διοικητικής απόψεως, οι σχηματισμοί και οι δυνάμεις που τώρα ανήκουν στο Β’ ΣΣ δε θα έχουν (ή δε θα έπρεπε) να έχουν πρόβλημα με την άμεση υπαγωγή τους στη Στρατιά. Η ύπαρξη ενός ενδιαμέσου επιπέδου διοικήσεως (του ΣΣ) με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε ανθρώπινο δυναμικό και σε μέσα διοικήσεως και υποστηρίξεως που για τον ΕΣ είναι εξαιρετικά πολύτιμα, δεν προσθέτει τίποτα. Αντιθέτως, φαίνεται να είναι ένας βολικός και πρόχειρος τρόπος για να διαχειριστεί ο ΕΣ το πρόβλημα των θέσεων ανωτέρων αξιωματικών, που του δημιουργεί το υφιστάμενο σύστημα στρατολόγησης και διαχείρισης αξιωματικών.


Υποστήριξη


Με δεδομένη τη δομή των σχηματισμών μάχης του ΕΣ, απομένουν οι υποστηρικτικές λειτουργίες του μηχανισμού:

* η στρατηγικού επιπέδου διοικητική μέριμνα (δηλαδή η τήρηση των στρατηγικών αποθεμάτων του ΕΣ, οι στρατηγικές μεταφορές, η τεχνική υποστήριξη 4ου και 5ου κλιμακίου, το νοσοκομειακό σύστημα)
* η ασφάλεια των ζωτικών χώρων και, το κυριότερο, των κρισίμων εγκαταστάσεων του εσωτερικού εν καιρώ πολέμου ή κρίσεως,
* μέρος της επιστράτευση εν καιρώ πολέμου και της εκπαίδευσης της εφεδρείας εν καιρώ ειρήνης

Οι λειτουργίες αυτές πρέπει να αποδοθούν σε μία ενιαία διοίκηση. Πρόκειται, προφανώς, για μία σημαντικά διευρυμένη λειτουργία της υφιστάμενης ΑΣΔΥΣ, της οποίας ο ρόλος διευρύνεται με την επιστράτευση και την εσωτερική ασφάλεια. Αυτό δεν είναι μια πρωτοφανής σύλληψη, αλλά μια παλιά πρακτική η οποία έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον διεθνώς, αυτή των «στρατιωτικών περιοχών» (military districts). Η πρακτική αυτή είναι σε ισχύ μέχρι σήμερα, με διάφορα στάδια εξέλιξης, με τους γάλλους να παραμένουν στις παραδοσιακές «land regions», τους αμερικανούς, σε ένα πολύ πιο πολύπλοκο οργανισμό να έχουν τις «ενοποιημένες διοικήσεις» (unified combatant commands), και τους γερμανούς να έχουν προχωρήσει από τις παραδοσιακές (και σε ισχύ μέχρι το 2000) «στρατιωτικές περιοχές) στην υπαγωγή τους σε μία ενιαία μείζονα διοίκηση, την «Διακλαδική Βάση Υποστήριξης» (Streitkraeftebasis).

Γιατί είναι απαραίτητη η κοινή υπαγωγή των ρόλων αυτών σε μία ενιαία διοίκηση; Γιατί οι τρεις αυτές δραστηριότητες δεν αποτελούν απλώς τις βασικές λειτουργίες που λαμβάνουν χώρα στη ζώνη εσωτερικού της χώρας, αλλά είναι και δραστηριότητες που απαιτούν υψηλού βαθμού συντονισμό. Η στρατηγικού επιπέδου διοικητική μέριμνα δε μπορεί να γίνει χωρίς στενό συντονισμό με τις δυνάμεις που θα παρέχουν εσωτερική ασφάλεια (μιας και ο μεγάλος όγκος των ζωτικών στόχων που απαιτούν στρατιωτική προστασία είναι αποθήκες βάσεως, εργοστάσια βάσεως καθώς και τα δίκτυα επικοινωνιών της χώρας), ούτε η επιστράτευση μπορεί να λάβει χώρα στα σοβαρά χωρίς στενή συνεργασία με το κέντρο που συντονίζει τις στρατηγικές μεταφορές. Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο διοικητικό σχήμα δε μπορεί να βασιστεί στην απλή, παραδοσιακή δομή των Επιτελικών Γραφείων, αλλά θα απαιτήσει πιο ευέλικτα πρότυπα οργάνωσης.

Οι οργανωτικές εξελίξεις στις αμερικανικές και στις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις δείχνουν μία επίσης κατεύθυνση στην οποία πρέπει σταδιακά αλλά αποφασιστικά και σταθερά να προχωρήσουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, και αυτή είναι η ενοποίηση της ΑΣΔΥΣ (και της διευρυμένης ΣΔΑ) με τις δύο αντίστοιχες μείζονες διοικήσεις των άλλων κλάδων: με την Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού του ΠΝ, και με τη Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης της ΠΑ. Η κοινή υπαγωγή είναι ασφαλώς μια δύσκολη όσο και λεπτή υπόθεση που σε κάθε περίπτωση πρέπει να γίνει αργά και προσεκτικά, αλλά που έχει δύο κρίσιμα οφέλη: καλύτερο συντονισμό και οικονομίες κλίμακας. Σε ότι αφορά τις οικονομίες κλίμακας, ένα ενδεικτικό (και μόνον) παράδειγμα: ενώ τα τρία όπλα έχουν αντιστοίχως (και ορθώς) τρεις κλάδους υγειονομικού, αυτοί μέχρι τώρα συνεργάζονται μόνον σε ότι αφορά την αντίστοιχη παραγωγική σχολή. Αλλά, ενώ σε επίπεδο επιχειρησιακών δυνάμεων είναι προφανής η ανάγκη για διαφορετικό οργανισμό σε καθένα από τα τρία όπλα, στο επίπεδο της βάσης του οργανισμού – που εν προκειμένω είναι τα κεντρικά νοσοκομειακά τους συστήματα – δεν δικαιολογείται η ύπαρξη τριών διαφορετικών τέτοιων συστημάτων, με ότι αυτό συμβαίνει σε επίπεδο οικονομιών κλίμακας. Κατά τρόπο αντίστοιχο, είναι σαφές ότι οι χερσαίες μεταφορές – για λόγους εφοδιασμού ή μετακινήσεων προσωπικού – της ΠΑ στην ζώνη εσωτερικού δε μπορεί να μην συντονίζονται με αυτές του ΕΣ, κι αυτό θα διευκολυνόταν σημαντικά από την κοινή υπαγωγή σε μία ενιαία «λειτουργική» διοίκηση. Το άδηλο, αλλά ακόμη πιο σημαντικό όφελος που θα προέκυπτε από μία τέτοια κοινή υπαγωγή είναι το πνεύμα διακλαδικότητας που θα επέβαλε μία κοινή υπαγωγή. Είναι προφανές ότι στην περίπτωση ενοποίησης των τριών αυτών δοικήσεων, ο σχηματισμός που θα προκύψει θα υπάγεται απ’ ευθείας στο ΓΕΕΘΑ.

Συμπερασματικά, ο ΕΣ θα έπρεπε να έχει τρεις μείζονες επιχειρησιακές διοικήσεις (“Σώματα Στρατού”) υπαγόμενες σε μία ενιαία επιχειρησιακή διοίκηση («Στρατιά»), και μία ακόμη μείζονα διοίκηση που θα απαλλάσσει τη Στρατιά από το φόρτο οποιασδήποτε μη επιχειρησιακής αποστολής («ΣΔΑ»). Σε ένα επόμενο βήμα, η ΣΔΑ θα πρέπει να ενοποιήσει τις αντίστοιχες (ή περίπου αντίστοιχες) διοικητικές οντότητες των δύο άλλων κλάδων (ΔΔΜΝ και ΔΑΥ) προσφέροντας στενό συντονισμό εκεί που απαιτείται, και ενοποίηση εκεί που είναι δυνατόν.

belisarius21.wordpress.com

Σημείωση: Στο παρόν κείμενο δε γίνεται καμία αναφορά στους ελάσσονες σχηματισμούς και την υπαγωγή τους, καθώς αυτό θα αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστού σημειώματος.

33 σχόλια:

Ανώνυμος 2 Δεκεμβρίου 2011 - 7:07:00 μ.μ. EET  

Συμφωνώ με το άρθρο σε όλα τα σημεία εκτός από τη διατήρηση αυτού του οργανωτικού απολιθώματος που λέγεται Στρατιά και εξυπηρετεί συντεχνιακά "κεκτημένα" που αφορούν στον απαράδεκτα μεγάλο αριθμό ανώτατων αξιωματικών συγκριτικά με το μέγεθος του στρατού. Επιπλέον, η μεραρχία ως επίπεδο σχηματισμού έχει διεθνώς ξεπεραστεί, ο σχηματισμός με αυτοτελή και ουσιαστικό ρόλο είναι η ταξιαρχία, αλλά για τον ίδιο λόγο που ανέφερα προηγουμένως, η μεραρχία διατηρείται στην Ελλάδα. Ας ελπίσουμε ότι μέσα από μια αναδιάρθρωση της δομής του στρατού θα περιοριστεί η κατασπατάληση ανθρώπινων και υλικών πόρων.

Ανώνυμος 2 Δεκεμβρίου 2011 - 9:42:00 μ.μ. EET  

Και πόσες υφιστάμενες διοικήσεις θα έχει το ΣΣ ΑΣΔΕΝ; οι υπάρχουσες είναι ήδη πολλές και το ΘΕ του Αιγαίου πολύ ιδιόμορφο.

Ανώνυμος 3 Δεκεμβρίου 2011 - 9:07:00 π.μ. EET  

η ενοποίηση της ΑΣΔΥΣ (και της διευρυμένης ΣΔΑ) με τις δύο αντίστοιχες μείζονες διοικήσεις των άλλων κλάδων: με την Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού του ΠΝ, και με τη Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης της ΠΑ. Η κοινή υπαγωγή είναι ασφαλώς μια δύσκολη όσο και λεπτή υπόθεση που σε κάθε περίπτωση πρέπει να γίνει αργά και προσεκτικά, αλλά που έχει δύο κρίσιμα οφέλη: καλύτερο συντονισμό και οικονομίες κλίμακας.

Οικονομίες κλίμακος; HR; Πολύ δύσκολα πράγματα που προϋποθέτουν την εξάλειψη διακλαδικών αντιζηλιών που είναι βαθειά ριζωμένες.

Βελισάριος 3 Δεκεμβρίου 2011 - 10:59:00 π.μ. EET  

2 Δεκεμβρίου 2011 7:07:00 μ.μ. EET

Δε διαφωνώ κατηγορηματικά με την κατάργηση της Στρατιάς, αλλά δεν την υποστηρίζω και φανατικά για τους εξής λόγους:
1. Η ανώτατη διοίκηση των χερσαίων δυνάμεων είναι ένα μοντέλο που υπάρχει διεθνώς. Απ' όσο γνωρίζω, μόνον οι Ισραηλινοί έχουν τις ανώτατες διοικήσεις των θεάτρων επιχειρήσεων απ' ευθείας υπαγόμενες στο Γενικό τους Επιτελείο. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι ο Αρχηγός ΓΕΣ θα είχε ΔΥΟ ρόλους ταυτόχρονα: άμεσος διοικητής των χερσαίων επιχειρησιακών δυνάμεων (καθήκον που φτάνει μέχρι την άσκηση διοίκησης στους σχηματισμούς που θα υπάγονταν, έτσι, άμεσα στη Στρατιά, πχ της Αεροπορίας Στρατού) ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ επικεφαλής του ΓΕΣ, με όλα τα διοικητικά και οργανωτικά καθήκοντα που αυτό συνεπάγεται. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι μη λειτουργικό, εκτός αν υπάρξει ριζική αναδιοργάνωση (κι ενίσχυση) του Α' Κλάδου του ΓΕΣ. Περίπου θα πρόκειται για το ίδιο πράγμα. Αλλά, να σημειωθεί ότι σημασία δεν έχει μόνον το αν υπάρχει ένα στρατηγείο, αλλά και η μορφή του και το "λίπος" που έχει ή δεν έχει.
2. Προσπάθησα, ακόμη και σε μια πρόταση που περιλαμβάνει μάλλον ριζικές αλλαγές, να είμαι ρεαλιστής. Η ενδεχόμενη κατάργηση ενός ΣΣ κι η απ' ευθείας υπαγωγή των τριών ΣΣ και των υπολοίπων μονάδων και σχηματισμών απ' ευθείας στη Στρατιά είναι ήδη ένα μεγάλο άλμα, που θα απέφερε μεγάλα οφέλη, και βρίσκεται στο όριο της αναδιοργάνωσης που μπορεί να γίνει με έναν οργανισμό που είναι, ήδη, υπό πίεση. Υπερβολικές αλλαγές μπορεί να είναι αντιπαραγωγικές, και να χρησιμοποιηθούν προσχηματικά από τους αντιπάλους τους για να καταργηθούν.

Βελισάριος 3 Δεκεμβρίου 2011 - 11:10:00 π.μ. EET  

@ 2 Δεκεμβρίου 2011 9:42:00 μ.μ. EET

Το θέμα των ελασσόνων σχηματισμών και των μονάδων είναι σημαντικό, αλλά προτιμώ να αντιμετωπιστεί ξεχωριστά και συστηματικά. Θεωρώ ότι εννοιολογικά και διοικητικά, η διάρθρωση των μεγάλων σχηματισμών μπορεί να αντιμετωπιστεί χωριστά.

3 Δεκεμβρίου 2011 9:07:00 π.μ. EET

"προϋποθέτουν την εξάλειψη διακλαδικών αντιζηλιών που είναι βαθειά ριζωμένες"

Πολύ σωστά, αλλά κάπως πρέπει να γίνει, έτσι δεν είναι;

Φυσικά, το κλειδί για την εξάλειψη του πνεύματος αντίστασης στη διακλαδικότητα ΔΕΝ είναι η ενοποίηση των σχηματισμών υποστήριξης, αλλά αυτή α) βοηθά, και β) έχει να αποδώσει μεγάλα οφέλη καθ' εαυτός, τόσο επιχειρησιακά όσο και οικονομικά.

Το ζητούμενο είναι να γίνει οργανωμένα και προσεκτικά, ώστε να μην αποτελέσει μια κακή εφαρμογή του το άλλοθι για όσους θέλουν να περιφρουρήσουν μικρά τους φέουδα.

Ανώνυμος 3 Δεκεμβρίου 2011 - 1:11:00 μ.μ. EET  

ΧΧ

Αγαπητε Βελισαριε θα συμφωνησω σε αρκετα απο οσα εγραψες,
αλλα εχω μια ενσταση-αντιρρηση και μια απορια..
Οσον αφορα τις Ειδικες Δυναμεις-Δυναμεις Ταχειας Αντιδρασης (1η Μεραρχια ΠΖ),
καλο ειναι να μην διασπαστει η ενοτητα διοικησης τους.
Το αποτυχημενο παραδειγμα της υπαγωγης του 1ου ΣΚΔ στο Γ'ΣΣ , του 2ου ΣΑΛ στην ΑΣΔΕΝ και των πεζοναυτων στην Στρατια
(που ακολουθησε την καταργηση της 3ης ΜΕΔ)
ειναι αρκετο να μας θυμηζει την αποτυχια και τους κινδυνους απο την διασπαση και την μη εξειδικευση των Ειδικων Δυναμεων-Δυναμεων Ειδικων Επιχειρησεων.
Η αδυναμια των Ειδικων Δυναμεων στα Ιμια και οι αληστου μνημης φωτο απο τους Παρμενιωνες και τους Φιλιππους οπου καταδρομεις αναλαμβαναν να ειναι το πεζικο της τελικης φασης-καταλληψης λοφου, ειναι δειγματα της κακομεταχειρησης απο μη εξειδικευμενους αξιωματικους.
Και η μεραρχια ταχειας αντιδρασης της Ισπανιας και η αεροεταφερομενη ταξιαρχια/δυναμη ελικοπτερων της Ολλανδιας ειναι καλα παραδειγματα για το πως θαπρεπε ναναι δομημενες και διοικουμενες οι Δυναμεις Ταχειας Αντιδρασης.

Απορια:
Γ'ΣΣ στην Ηπειρο-Μακεδονια?
Γιατι στο Βορειο Μετωπο
(Ηπειρος-Μακεδονια)
δεν αρκει απο μια ταξιαρχια προκαληψης με ενα ταγμα προκαλυψης ανα νομο, των πχ 10/12/15 φυλακιων(πυκνοτητα 1/5 χιλιομετρα)
(3 στην Ηπειρο και 4 στην Μακεδονια) εναντι της Αλβανιας και της FYROM)
με μια ΕΑΝ ανα ταξιαρχια σαν δυναμη καταστολης σε καποιο συμβαν το οποιο δεν μπορει να διαχειριστει η διοιμηρια αντιδρασης του ταγματος προκαλυψης, και ενα επιστρατευομενο ταγμα πεζικου ανα νομο,
και εχοντας σαν προισταμενο κλιμακιο μια διοικηση μεραρχιας(πχ η ιστορικη 8η ΜΠΖ) με μια μοναδα πυροβολικου-μια μοναδα μηχανικου-μια μοναδα Α/Α αμυνας, για να αναλαβει αν χρειαστει αποστολες κρουσης αλλα κυριος αποστολες φυλαξης, ελεγχου αλλα και αμεσης-""αθορυβης""καταστολης.
Εαν αναλαμβανονταν ενα τετοιο μοντελο και θα γλυτωνε ο ΕΣ εναν αντιστρατηγο,
και το μοντελο θα αφορουσε πχ 4000 αντρες μονο, σε ολη την ζωνη 600/650 χιλιομετρων εναντι των 2 κρατων,
οποτε θα ηταν αρκουντως οικονομικο,
και δεν θα χρειαζονταν το ΓΕΣ ή η Στρατια να "απασχολειται" με την βορειοδυτικη ζωνη, εχοντας απερισταση την προσοχη του στα Δ'ΣΣ/ΑΣΔΕΝ.

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2011 - 3:31:00 π.μ. EET  

Πρώτα απ' όλα, συγχαρητήρια σε Αρματιστή και Βελισσάριο, είναι κυριολεκτικά απόλαυση τα κείμενά τους και βοηθούν εμάς τους "απ' έξω" να καταλάβουμε την προχειρότητα και την """λογική""" πίσω από την αλλαγή δομής που προωθήθηκε, με σκοπό την άρον-άρον μείωση του κόστους "εδώ-και-τώρα", προς Θεού όμως μην χαθεί κανένας υφυπουργός, αναπληρωτής υπουργός ή KEN "κρίσιμης εκλογικής περιφέρειας" στην πορεία... Αν κατάλαβα σωστά, δύο είναι οι βασικές διαφωνίες: α) Οι μονάδες χαμηλής επάνδρωσης και β) Η ενιαία ή όχι διοίκηση των ειδικών δυνάμεων. Ο Αρματιστής υποστηρίζει την διατήρηση των μονάδων χαμηλής επάνδρωσης ως "πυρήνες" γύρω από τους οποίους πολύ γρήγορα μπορούν να συγκροτούνται κανονικές μονάδες και την υπό το ΓΕΣ ενιαία διοίκηση των ειδικών δυνάμεων σε μια Μεραρχία, ενώ ο Βελισσάριος (αν καταλαβαίνω σωστά) τον δραστικό περιορισμό των μονάδων χαμηλής επάνδρωσης των τριών ΣΣ προς όφελος μιας διογκωμένης ΣΔΑ (με ευρύτατο ρόλο) και την "τριχοτόμηση" των ειδικών δυνάμεων στα 3 προτεινόμενα ΣΣ.
Όσον αφορά τις μονάδες χαμηλής επάνδρωσης, το σύστημα της ΣΔΑ-πολυεργαλείου του Βελισσάριου (που αν κατάλαβα καλά στην πλήρη ανάπτυξή του θα έχει ουσιαστικά εξαλείψει την ανάγκη για μονάδες χαμηλής επάνδρωσης) μου φαίνεται ωραίο, καθαρό αλλά και κάπως "εξωτικό", ούτε που μπορώ να φανταστώ τι περιπλοκές θα δημιουργούσε η εφαρμογή του. Όσον αφορά το θέμα της διοίκησης των ειδικών δυνάμεων, νομίζω ότι οι δύο συγγραφείς κάνουν διαφορετική ανάγνωση της κρίσης των Ιμίων: Θα ήταν πιο αποτελεσματική η αντίδρασή μας αν οι ειδικές δυνάμεις ήταν συγκροτημένες σε μια Μεραρχία υπό το ΓΕΣ? Ή μήπως θα είχαμε αντιδράσει καλύτερα αν η ΑΣΔΕΝ είχε τις δικές της ειδικές δυνάμεις? Αν καταλαβαίνω σωστά, ο Αρματιστής υποστηρίζει το Α, ο Βελισσάριος το Β. Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με το πώς βλέπει κανείς τις ειδικές δυνάμεις, ως στρατηγική εφεδρεία (που το ΓΕΣ θα αποφασίζει πού και πώς θα διατεθεί) ή ως "Σωματειακό" εργαλείο. Προσωπική μου απορία: Είναι ασυμβίβαστο το ένα με το άλλο? Δλδ, δεν θα μπορούσε να υπάρχει και μια Μεραρχία υπό το ΓΕΣ και από ένα σύνταγμα ειδικών δυνάμεων σε ΑΣΔΕΝ, Γ & Δ ΣΣ??
Φιλικά,
Advo

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2011 - 12:20:00 μ.μ. EET  

Το Εν Κρυπτω συνεχιζει τις καλες αναρτησεις οπως του παροντος αρθρου καθως και του αρματιστη και αλλων...βασικα στοιχεια αναδιαρθρωσις και στα δυο αρθρα, αλλα εκεινο που πρεπει να καταλαβουμε ολοι ειναι οτι συμμαχιες αλλαζουν γρηγορα και ενας 'φιλιος' σημερα εντος ωρας μεταλασεται σε εχθρο εαν και εφοσον το επιτρεψει η κατασταση οὐτως ωστε να αρπαξει εδαφος, κτλ. Ας θυμηθουμε οτι το 1974 η Βουλγαρια ετεινε σε συμφωνια με την Τουρκια για επιθεση ταυτοχρονη εναντιον των Ελληνικων δυναμεων με πιθανων υποσχεσεως διαμελισμου κτλ. Η ιδια κατασταση ισως κυριαρχησει παλι και επιπλεον ανοιγοντας δευτερο και τριτο μετωπο εναντι Βουλγαριας και Σκοπια και οι δυο θα ηθελαν την Θεσσαλονικη! Ας θυμηθουμε το Κοσοβο, και την δυνατοτητα του ανταρτοπολεμου μαζι με το σφυροκοπημα απο ΝΑΤΟ/ΗΠΑ. Σε ενα γενικευμενο 3ΠΠ πολλα μπορουν να γινουν εναντιον της Ελλαδος και δεν υφισταται η επαναπαυση οτι το μετωπο της 'μεγαλης' Αλβανιας θα παραμεινει μονο στα χαρτια και η Ελλας θα εχει να αντιμετωπισει μονο ανταρτοπολεμο και πεμτη φαλαγγα. Ας θυμηθουμε οτι Αμερικανοι πεζοναυτες αποβιβαζομενοι στην Θεσσαλονικη καθοδον προς τα βορεια ειχαν χαρτες του Στειτ Ντιπαρτμεντ που εδειχναν κομματια της Ελληνικης Επικρατειας συμπεριλαμβανομενης και της Θεσσαλονικης ως κατεχομενα εδαφη απο την Ελλαδα!! και πως πρεπει να απελευθερωθουν στο μελλον!! Ας θυμηθουμε το παιχνιδι των γκριζων ζωνων στο Αιγαιο και οτι ακομη και σημερα η Κυπρος ειναι υπο ΚΑΤΟΧΗ και οτι τα ψηφισματα του ΟΗΕ τοτε περι αμεσης αποχωρησης των τουρκικων στρατευματων κτλ ποτε δεν υλοποιηθηκαν τουναντιον η θρασυτης υπηρξε τοση που μονον ο αειμνηστος ΕλληνοΚυπριος Τασος δεν ελυγισε και η λαικη ψηφος σταματησε την αυτοκτονια του Ελληνικου λαου στην Κυπρο. Λοιπον; Ολα τα σχεδια ολο το σκεπτικο πρεπει να ειναι διαμορφωσεως σθεναρης αντιστασεως και δυναμικης αντεπιθεσεως με καταλυψη παλαιοτατων Ελληνικων εδαφων (ναι εδαφων που δεν εχουν τηρειθει οι διεθνεις συμφωνιες και ο Ελληνισμος υποφερει βλεπε Αλβανια, Κυπρο κτλ). Δεν αρκει να υπαρξει αναδιοργανωσις των Ελληνικων δυναμεων με το σκεπτικο του οικονομικου ψευδους-εκεινο που προεχει ειναι να σωθει το εθνος διοτι ολοι περιμενουν καταρευση για να διαμελησουν την Ελλαδα. Ας βαλλει ο Κυριος το χερι Του και ας μεσολαβειση η Παναγια, αλλα συν Αθηνα και χειρα κινει και ας καθαρισει ο τοπος απο την λαιλαπα εκ των εσωθεν προδοτων και εκ των εξωθεν κινδυνων.

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2011 - 4:32:00 μ.μ. EET  

ΧΧ

Advo ευχαριστω με συγκρινεις με τον ΑΡΜΑΤΙΣΤΗ αλλα το σχολιο ειναι δικο μου,
του ΧΧ, ενος ""χομπιστα"" με το αντικειμενο , που δεν μπορει να συγκριθει με την ευρυμαθεια και την πειρα του Αρματιστη και του Βελισσαριου.

Απλα για το ζητημα των Ειδικων Δυναμεων, η παρακμη που ακολουθησε την διαλυση της 3ης ΜΕΔ ειναι καλο παραδειγμα ,
για το τι θα επακολουθησει αν υπαρξη ξανα πολυδιασπαση των Ειδικων Δυναμεων και των Δυναμεων Ταχειας Αντιδρασης.

Το γεγονως οτι οι Ειδικες Δυναμεις ειχαν υποβαθμιστει στα χρονια της διασπασης τους φαινεται απο απλα γεγονοτα:
μη αγορες νεου εξοπλισμου/οπλισμου (FAL 20 ετων/Μ79/ ασυρματοι ""μπουζουκια"" αντι για αναπηδησης συχνοτητας), μεταφορων
(αν και ακομα υφισταται προβλημα αερομεταφορων/δογματος αερομεταφορων)
υποβαθμιση επιχειρησιακων δυνατοτητων
(πχ στα ΙΜΙΑ υπηρχε διαθεσημη/εκπαιδευμενη επαρκως/εξοπλισμενη αρτια δυναμη στην Κω???).

Αλλα ακομα και αν δεχθουμε οτι μπορει ""σωματειακα"" να βρεθει καποιος ""σωματαρχης"" ή υπασπιστης που θα ""τρεξει"" τετοια ζητηματα,
πιστευει κανεις οτι σε αυτον τον ΕΣ δεν θα γινει με την αλλαγη διοικησης ή την μεταθεση του ""ενθερμου"" με τα ζητηματα Ειδ.Δ οπισθοδρομηση??
Μα και μονο οι διαρκεις αλλαγες στην 31η Μοιρα Ειδικων Επιχειρησεων- μετα 31η Μοιρα Ερευνας Διασωσης και εντολη για την μη συμμετοχη σε ασκησεις ειδικων δυναμεων - μετα παλι 31η Μοιρα Ειδικων Επιχειρησεων Διασωσης και η (σωστη) αποδοχη του ρολου της, ειναι ενδεικτικη του τι κανει σε μια ειδικη δυναμη η υπαγωγη της σε ενα ανωτερο μη ειδικο οργανο ή διοικηση (ΔΑΥ της ΠΑ αντι για το ΑΤΑ)
Να υπενθυμισω ενα ξεκαθαρο (οσο καιτραγικο στην αποκαλυπτικοτητα του) γεγονος.
Το 1995 στο ΚΥΣΕΑ, ΑΓΕΘΑ (Λυμπερης), προερχομενος απο το Ναυτικο, ζητησε την ενισχυσει και τον εκσυχρονισμο των Ειδικων Δυναμεων.
Ποιος καταψηφισε με το σκεπτικο οτι ολα ειναι οκ??
Μα ο ΑΓΕΣ Βουλγαρης (και...προερχομενος???απο τα ΛΟΚ!!!WTF λεμε).
(συνεχεια)

Ανώνυμος 4 Δεκεμβρίου 2011 - 4:46:00 μ.μ. EET  

(συνεχεια)
ΧΧ

υπο αυτα τα γεγονοτα και τις πρακτικες του παρελθοντος κατα την αποψη μου
ο μη κεντρικος ελεγχος απο ενα ειδικο επιτελικο οργανο των μοναδων/σχηματισμων Ειδικων Δυναμεων θα οδηγησει παλι σε υποβαθμιση και παρακμη τις Ειδικες Δυναμεις με αποτελεσμα προφανως και την υποβαθμιση των επιχειρησιακων δυνατοτητων τους, με οτι συνεπαγεται αυτο για τις επιλογες αντιδρασης και δρασης των επιτελειων.

Μια πιο προωθημενη ιδεα μπορει να ειναι η υπαρξη της 1ης Μεραρχιας Ταχειας Αντιδρασης
(κατα τα προτυπα της Ισπανικης Μεραρχιας Ταχειας Αντιδρασης)
υπο το ΓΕΣ ή την Στρατια αν παραμεινει,
και μια Διοικησης Ειδικων Επιχειρησεων,
υπο το γραφειο επιχειρησεων του ΑΓΕΕΘΑ,
με συνταγμα ΕΤΑ για στρατηγικες αποστολες και αποστολες ειδικης αναγνωρισης,
το 13ο ΣΑΚ στην ζωνη ευθυνης της ΑΣΔΕΝ,
αλλα υπο την διοικηση της ΔΕΕΠ, με την Ζ'ΜΑΚ και 4/5 μικροτερα ΕΤΕΘ σε αποστολες αναγνωρισης και IN ETREMIS/TIME SENSITIVE OPS, σε 1ο κλιμακιο και τις ΕΤΑ/Ζ'ΜΑΚ σε 2ο.
Και το 1ο ΣΚΔ με ρολο αναγνωρισης-αποστολη περιπολων καταδειξης στα μετοπισθεν του εχθρου, και ειδικης κρουσης στην περιοχη της Θρακης,
στην ζωνη ευθυνης του Δ'ΣΣ, αλλα παλι υπο την διοικηση της ΔΕΕΠ/ΓΕΕΘΑ.

Παλι ευχαριστω για την συγκριση με τους προαναφερομενους ,
και συγγνωμη για την εκταση αλλα και τον αποπροσανατολισμο απο τη κυρια θεματικη του αρθρου.

ΟΠΛΙΤΗΣ 4 Δεκεμβρίου 2011 - 5:31:00 μ.μ. EET  

Θα αναφερθώ στα προβλήματα των Μονάδων ''1ης γραμμής'', τα οποία είναι αποτελέσματα των συνεχών ''αναδιοργανώσεων''.
Τρομακτική έλλειψη προσωπικού (στρατευσίμων κ΄στελεχών), που επιδεινώνεται λόγω των αποσπάσεων, διαθέσεων, κτλ.Επίσης έλλειψη υλικών, που η χορήγησή τους εκκρεμεί χρόνια, αιτία η ενεργοποίηση ή απενεργοποίηση Μονάδων στο διηνεκές.
Στα επιτελεία των Σχηματισμών η ίδια εικόνα, έλλειψη προσωπικού, με αποτέλεσμα την αιμορραγία των Μονάδων προκειμένου να ικανοποιηθούν στοιχειωδώς οι ανάγκες των πρώτων.
Η αποτυχία των ''αναδιοργανώσεων'', οφείλεται κατά την γνώμη μου, στην συντεχνιακού τύπου, αντίληψη της εκάστοτε στρατιωτικής ηγεσίας με τη συμμετοχή της πολιτικής αυτής, όπου υπάρχουν ψηφοθηρικά συμφέροντα.Πολλοί αντιστράτηγοι, υποστράτηγοι, ταξιάρχοι, για το δικό μας στράτευμα ακόμη και σε εμπόλεμη σύνθεση.
Οι προτάσεις μου είναι οι παρακάτω:
Θράκη - Νησιά Βόρ - Ανατ. Αιγαίου
Επάνδρωση των μονάδων εκστρατείας βάσει του ΠΟΥ, είναι λάθος η αναμονή εφέδρων.Η εξεύρεση
προσωπικού θα γίνει με την κατάργηση ΚΕΝ,μονάδων, υπομονάδων,διοικήσεων,τμημάτων που είναι κατάλοιπα του μεταεμφυλιακής διάταξης του στρατού ειδικά στα γεωγραφικά διαμερίσματα όπως π.χ Πελοπόννησος.
Προώθηση στα επιτελεία των Σχηματισμών των υπαξιωματικών - ανθυπασπιστών ανδρών και γυναικών μεγάλης ηλικίας που θα είναι πλεόνασμα λόγω της προαναφερόμενης κατάργησης.Ταυτόχρονη επιστροφή των νεοτέρων στελεχών στις οργανικές μονάδες.
Συγκρότηση επιστρατευόμενων ΕΜΑ - Μ/Κ ΤΠΖ, ΤΠΖ με το υλικό τους, που θα συντηρείται από πυρήνα οργανικών στελεχών συνεπικουρούμενοι από τους εφέδρους.
Προώθηση ανατολικά του Στρυμόνα της ΙΙ Μ/Κ ΜΠ.
Ήπειρος - Δυτ. και Κεντρ. Μακεδονία.
Συμφωνώ με την άποψη που αναφέρθηκε για ειδικής συνθέσεως ταξιαρχιών (πλήρους επάνδρωσης).
Οι ειδικές δυνάμεις, θεωρώ ότι είναι προτιμότερο να είναι υπό μία διοίκηση.
Όσο για την 71 Α/Μ ΤΑΞ και την Αεροπορία Στρατού δεν έχω άποψη.

Αρματιστής 5 Δεκεμβρίου 2011 - 12:23:00 π.μ. EET  

Αγαπητέ Βελισάριε γεια σου

Σχολιάζοντας το αξιόλογο και αναλυτικό άρθρο σου, θα επισημάνω τα ακόλουθα:

1) Θέατρα επιχειρήσεων

Καμιά διαφωνία με τα τρία θέατρα επιχειρήσεων που αναφέρεις.

2) Θέατρο επιχειρήσεων Ηπείρου - Μακεδονίας

Συμφωνώ απόλυτα με αυτά που αναφέρεις για το υπόψη θέατρο, τις απειλές που μπορεί να παρουσιαστούν στην αναφερόμενη περιοχή, καθώς και τις ενδεχόμενες αποστολές που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν οι εκεί δυνάμεις. Επίσης με βρίσκει σύμφωνο και τα όσα αναφέρεις για τα χαρακτηριστικά του μείζονος σχηματισμού επιπέδου ΣΣ, που θα αναλάβει και την ευθύνη του αναφερόμενου θεάτρου επιχειρήσεων.

3) Ένα ή δύο ΣΣ στο θέατρο επιχειρήσεων Ηπείρου – Μακεδονίας;

Οπωσδήποτε θα μπορούσαν να καταργηθούν τα 2 από τα 3 ΣΣ, και η διοίκηση όλων των δυνάμεων δυτικά Νέστου να αναληφθεί από ένα (1). Όμως το Γ’ ΣΣ είναι Νατοϊκό Στρατηγείο και η χώρα μας για πολύ σοβαρούς εθνικούς λόγους επεδίωξε τη δημιουργία του, την εγκατάστασή του στη Θεσσαλονίκη και τη διοίκησή του από Έλληνα διοικητή. Σαν Νατοϊκό στρατηγείο, διαθέτει αξιωματικούς και από τις άλλες χώρες της συμμαχίας και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να εμπλέκεται με εθνικά σχέδια και εθνικές δραστηριότητες. Με το ίδιο σκεπτικό δεν μπορεί να διοικεί και εθνικές δυνάμεις και ειδικά αυτές που εμπλέκονται στον Έβρο ή τα νησιά.

Ακόμη, το Γ’ ΣΣ είναι απόλυτα προσανατολισμένο σε Νατοϊκές, υποχρεώσεις, αποστολές και ασκήσεις (όσο ανούσια και αν φαίνονται αυτά), που είναι πλέον ή βέβαιο ότι δεν του επιτρέπουν να ασχοληθεί ουσιαστικά με τις υποχρεώσεις του θεάτρου επιχειρήσεων Ηπείρου – Μακεδονίας και τις εκεί υπάρχουσες δυνάμεις .

Βεβαίως, με βάση τη σημερινή ασφυκτική οικονομική κατάσταση των ΕΔ, η ύπαρξη ενός στρατηγείου επιπέδου ΣΣ που στερείται δυνάμεων, φαντάζει στα μάτια κάποιου μη ειδικού (πχ Μπεγλίτης), ως η «απόλυτη σπατάλη». Ίσως και για αυτό το λόγο, η στρατιωτική ηγεσία, θέλοντας να «απαλύνει» την «ασυμμετρία», έθεσε τη 10η Ταξιαρχία ΥΔ του Γ’ ΣΣ (έτσι νομίζω). Και εγώ, πρότεινα το Γ’ ΣΣ θα μπορούσε να έχει την ευθύνη και της 4ης Ταξιαρχίας ΠΖ. Πιθανό αυτό να είναι λάθος, επειδή όλοι εμείς συζητάμε ακαδημαϊκά και δεν διαθέτουμε πλήρη εικόνα των απειλών (εμφανών και αφανών), των υποχρεώσεων του Γ’ ΣΣ και του θεάτρου επιχειρήσεων Ηπείρου - Μακεδονίας, εικόνα που ασφαλώς διαθέτει το ΣΑΓΕ και το ΓΕΣ.

Εκείνο όμως που προκαλεί σοβαρά ερωτήματα, στην απόφαση του πρώην ΥΕΘΑ να καταργήσει τη Στρατιά και τα Α’ και Β’ ΣΣ, είναι σε ποιον θα ανέθετε τη διοίκηση των δυνάμεων που διοικούσαν αυτοί οι σχηματισμοί. Στο ΓΕΣ; Και αν είναι έτσι, το ΓΕΣ θα ανελάμβανε να κάνει αυτά που κάνει ένας μέραρχός;;;!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αρματιστής 5 Δεκεμβρίου 2011 - 12:25:00 π.μ. EET  

ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η άποψη μου είναι ότι τα 3 ΣΣ από την Ήπειρο μέχρι το Νέστο, μάλλον αποτελούν πλεονασμό. Αλλά και μόνο 1 ΣΣ, θα είναι λάθος απόφαση. Άλλωστε όπως προανέφερα, αυτό είναι αδύνατο. Τα Σώματα Στρατού είναι μείζονες επιχειρησιακοί σχηματισμοί που μπορούν να συγκριθούν με κρίσιμα έργα εθνικής υποδομής. Δεν μπορούν να ακυρωθούν έτσι χωρίς σκέψη. Δεν είναι το στρατηγείο μιας Ταξιαρχίας που μπορείς να το διαλύσεις και να το επανασυγκροτήσεις οποιαδήποτε στιγμή. Ακόμη, από το 1913 μέχρι και σήμερα, τα Α’-Β’-Γ’ ΣΣ, διαθέτουν συνεχή παρουσία που ουδέποτε διακόπηκε. Και δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει, ότι στο κρίσιμο χώρο της Ηπείρου – Μακεδονίας - Θράκης, άλλα σχεδιάζαμε και άλλα μας προέκυψαν. Πχ:

• Στο μεσοπόλεμο σχεδιάζαμε άμυνα προς τη Βουλγαρία και προς εκείνη τη κατεύθυνση ήταν προσανατολισμένο το σύνολο του ΕΣ. Το 1939 όμως, μας προέκυψε η απειλή της Ιταλίας στη περιοχή των Ε-Α συνόρων και το 1940-41, ο ΕΣ πολεμούσε εναντίον των Ιταλών, διαθέτοντας στην υπόψη περιοχή, δύο Τμήματα Στρατιάς (ΤΣΗ και ΤΣΔΜ), 4 ΣΣ, 14 Μεραρχίες ΠΖ και μία Μεραρχία Ιππικού. Δηλαδή τα ¾ του ΕΣ.
• Μετά το 1950 και μέχρι το 1974 η απειλή προερχόταν από το σύμφωνο της Βαρσοβίας και προς τα βόρεια σύνορα ήταν προσανατολισμένος ο όγκος του ΕΣ. Στα νησιά υπήρχαν μερικά τάγματα εθνοφυλακής και σε ολόκληρο τον Έβρο, μόνο η ΧΙΙ Μεραρχία ΠΖ με δύο συντάγματα και μία ΕΜΑ (η 12η), που και αυτή είχε συγκροτηθεί γύρω στο 1970. Τελικά μας προέκυψε η απειλή από τη Τουρκία που απορρόφησε τον όγκο των δυνάμεων του ΕΣ.

4) Εδώ θα ήθελα και πάλι να τονίσω, ότι εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η πατρίδα μας, περνά πάρα πολύ εύκολα στο πολύ κόσμο που στερείται την ειδική γνώση, το μήνυμα που με περισσή ευκολία εκπέμπουν όλοι οι «ειδικοί και μη ειδικοί», οι «καλόπιστοι και οι πονηροί», για τη κατάργηση όλων σχεδόν των Μειζόνων Σχηματισμών, Μεραρχιών, Ταξιαρχιών και Μονάδων που βρίσκονται δυτικά του Νέστου. Μια μόνο απάντηση υπάρχει, μήπως και κάποιοι πειστούν για το λάθος. Όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες που μολονότι δεν αντιμετωπίζουν πλέον απειλές, διαθέτουν και Σώματα Στρατού ή αντιστοίχου επιπέδου διοικήσεις και μεραρχίες και ειδικές δυνάμεις και πολλά άλλα, ίσως και σοβαρότερα από την Ελλάδα, που ποτέ δεν έπαψε να αντιμετωπίζει απειλές στα βόρεια σύνορά της. Απειλές που οποιαδήποτε στιγμή μπορούν ενεργοποιηθούν και να συνδυαστούν με την αντίστοιχη Τουρκική, προκειμένου ο ένας αντίπαλος να εξυπηρετήσει τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του άλλου.

5) Σε ότι αφορά το θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου

Γράφεις σχετικά: «Αυτό αποτελεί επίσης μια γεωγραφική ενότητα, ανεξάρτητη από τις υπόλοιπες, με διαφορετικό είδος επιχειρήσεων, και άρα διαφορετικό είδος δόγματος και δυνάμεων να διοικήσει, επίσης με ελάχιστη ανάγκη συντονισμού με τα υπόλοιπα θέατρα επιχειρήσεων».

Η παραπάνω άποψη από μόνη της αναιρεί τη πρότασή σου περί υπαγωγής της ΑΣΔΕΝ υπό τη Στρατιά. Έτσι πιστεύω. Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν και άλλοι λόγοι που αυτό που προτείνεις δεν μπορεί να ισχύσει. α) Λόγω των προβλέψεων της συνθήκης της Λοζάνης αναφορικά με τους επιβαλλόμενους περιορισμούς στη παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων στα νησιά, οφείλουμε να είμαστε προσεχτικοί και για τις ονομασίες που δίνουμε στις εκεί δυνάμεις, όπως επίσης και για την υπαγωγή τους. β) Οι επιχειρήσεις στο Αιγαίο, είναι εκείνες στις οποίες εμπλέκονται άμεσα και οι τρεις Κλάδοι των ΕΔ και που ως εκ τούτου επιβάλλεται η διοίκηση και ο συντονισμός τους στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, που δεν μπορεί να είναι άλλο από τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ, ή τον Αρχιστράτηγο. Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατό η διοίκηση και ο συντονισμός των επιχειρήσεων στο Αιγαίο να αναληφθεί από τη Στρατιά. Δεν μπορεί ο διοικητής της Στρατιάς να διοικεί τις ισότιμες διοικήσεις του Στόλου και της Τακτικής Αεροπορίας.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αρματιστής 5 Δεκεμβρίου 2011 - 12:28:00 π.μ. EET  

ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Την παραπάνω πρόταση σου για την υπαγωγή της ΑΣΔΕΝ υπό τη Στρατιά, τη στηρίζεις και στο ότι αυτή (ΑΣΔΕΝ) και το Δ’ ΣΣ « ανταγωνίζονται επιχειρησιακά για τα ίδια διαθέσιμα μέσα κι εν μέρει για τις ίδιες διαθέσιμες εφεδρείες (Αεροπορία Στρατού, Επίλεκτοι σχηματισμοί Πεζικού)…» Έχεις δίκιο, πλην όμως είναι φανερό ότι κάποιες από τις εφεδρείες προορίζονται κυρίως για τα νησιά και κάποιες άλλες για το Δ’ ΣΣ, χωρίς βεβαίως αυτή η διάκριση να είναι απόλυτη. Για αυτό πιστεύω ότι οι στρατηγικές εφεδρείες θα πρέπει να τύχουν μιας διαφορετικής υπαγωγής, με βάση τις πιθανές αποστολές τους. Α) Αυτές που προορίζονται για το Δ’ ΣΣ, δηλαδή η ΙΙ Μ/Κ Μεραρχία και ίσως η Ταξιαρχία ΚΔ (ή σύνταγμα) να διοικούνται από το Β’ ΣΣ και β) Οι αλεξιπτωτιστές, οι πεζοναύτες, η 13η διοίκηση, η αερομεταφερόμενη και ίσως οι ΚΔ, υπό μια Μεραρχία τη Ι (στον εμφύλιο η ΙΙΙ Μεραρχία είχε ονομαστεί Μεραρχία ΚΔ). Και επειδή η υπόψη μεραρχία (Ι ή ΙΙΙ αδιάφορο) με τις υπό τη διοίκησή της δυνάμεις, θα αποτελεί την ουσιαστική εφεδρεία του αρχιστρατήγου, που θα μπορεί να αναλάβει αποστολές σε όλο τον Ελλαδικό χώρο, επιβάλλεται (κατά τη γνώμη μου) να διοικείται απ’ ευθείας από το ΓΕΣ και να βρίσκεται κάτω από την άμεση επιχειρησιακή διοίκηση του αρχιστρατήγου.

Αναφορικά με τις στρατηγικές εφεδρείες που προορίζονται κυρίως για το Δ’ ΣΣ (ΙΙ Μ/Κ Μεραρχία και οι ταξιαρχίες της) και αν αυτές θα διοικούνται από τη Στρατιά ή από το Β’ ΣΣ, μπορεί να επιλεγεί αυτό που προτείνεις εσύ, δηλαδή υπό τη Στρατιά. Σε αυτή τη περίπτωση το Β’ ΣΣ θα διοικεί μόνο το θέατρο επιχειρήσεων Ηπείρου – Μακεδονίας και τις δυνάμεις που προβλέπονται για αυτό καθώς και όσες δυνάμεις του διατεθούν σε περίοδο κρίσης, για την εκτέλεση της αποστολής του.

Συμπερασματικά, ο ΕΣ θα πρέπει να έχει τέσσερις (4) μείζονες επιχειρησιακές διοικήσεις επιπέδου ΣΣ, εκ των οποίων η μία είναι το Νατοϊκό στρατηγείο (Γ’ ΣΣ). Εκ των ανωτέρω διοικήσεων θα υπάγονται στη μείζονα επιχειρησιακή διοίκηση της Στρατιάς τα Β’ και Δ’ ΣΣ, ίσως και το Γ’. Η ΑΣΔΕΝ θα συνεχίσει να υπάγεται υπό το ΓΕΣ.

Αναφορικά με αυτά που αναφέρεις για τη Ζώνη Εσωτερικού, τη διευρυμένη διοίκηση που θα αναλάβει την ευθύνη της, καθώς και τις αποστολές της, με βρίσκουν γενικά σύμφωνο.

belisarius21 5 Δεκεμβρίου 2011 - 4:48:00 π.μ. EET  

@ Ανώνυμος 3 Δεκεμβρίου 2011 1:11:00 μ.μ. EET
Νομίζω ότι η μία τέτοια προσέγγιση θα είχε πολύ σοβαρά προβλήματα, για τους εξής δύο λόγους: 1. Δεν είναι δυνατόν ολόκληρο θέατρο επιχειρήσεων, αυτό της Ηπείρου-Μακεδονίας, με ενεργό απειλή, να μην έχει μία αντιστοίχου επιπέδου διοίκηση, αλλά να αποτελείται από οιονεί ανεξάρτητες ταξιαρχίες. Αυτό θα άφηνε βασικές λειτουργίες μιας τέτοιας διοίκησης (συντονισμός, πληροφορίες βάθους, διάθεση εφεδρειών, συγκέντρωση δυνάμεων) είτε ανεκτέλεστες, είτε θα τις μετέφερε, υποχρεωτικά, προς τα επάνω, στη Στρατιά, είτε (αν υποθέσουμε ότι αυτή καταργείται) στο ΓΕΣ, το οποίο προφανέστατα δε μπορεί να έχει τέτοιο ρόλο. 2. Το είδος των δυνάμεων που προτείνεται μοιάζει περισσότερο με δυνάμεις εθνοφυλακής ή χωροφυλακής. Τέτοιου είδους δυνάμεις είναι απολύτως απαραίτητες, όπως άλλωστε και σε όλη την ζώνη επιχειρήσεων της Στρατιάς, και στο εσωτερικό της χώρας. Όμως τέτοιου είδους δυνάμεις ΔΕΝ επαρκούν για την επιτυχή αντιμετώπιση του είδους της απειλής που αντιμετωπίζεται στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου και της Βορείου Μακεδονίας. Εκεί, απαιτείται η παρουσία (ή, ακριβέστερα: η δυνατότητα κινητοποίησης) ισχυρών τακτικών δυνάμεων, προσαρμοσμένων στις τοπικές γεωγραφικές κι επιχειρησιακές συνθήκες, που θα μπορούν να αντιμετωπίσουν αποφασιστικά τις εχθρικές ενέργειες, και να επιβάλουν την θέλησή μας στον (ή στους) αντιπάλους. Οι δυνάμεις προκαλύψεως είναι, γενικά, άλλο πράγμα (προϋποθέτουν την ύπαρξη ενός κυρίου όγκου στρατού, για τον οποίον ενεργούν ως στοιχεία ασφαλείας). Αλλά, για τη δομή δυνάμεως του θεάτρου επιχειρήσεων Ηπείρου-Μακεδονίας επιφυλάσσομαι για αναλυτικότερη παρουσίαση.

belisarius21 5 Δεκεμβρίου 2011 - 4:49:00 π.μ. EET  

@advo
Σε ότι αφορά τη ΣΔΑ-"πολυεργαλείο". Δεν αναφέρομαι σε κάτι εξωτικό, αν και μία μετάβαση δεν θα ήταν κάτι το τετριμμένο: η ΑΣΔΥΣ έχει, ούτως ή άλλως, την ευθύνη της διοικητικής μέριμνας επιπέδου βάσης: έχει την διοίκηση υποστήριξης βάσης και τη Διοίκηση Στρατιωτικών εργοστασίων. Έχει την "Μεραρχία Υποστηρίξεως" και τις υφιστάμενές της ταξιαρχίες, σε έναν οργανισμό χαρακτηριστικά παραφουσκωμένο σε σχέση με το ρόλο του και τον όγκο του (είναι μετονομασία της παλιάς "Στρατιωτικής Διοίκησης Κεντρικής Ελλάδος", που αν μη τι άλλο, ήταν πιο έντιμος και πιο ρεαλιστικός).
Έχει στην Περιοχή Ευθύνης της τα περισσότερα Κέντρα Εκπαιδεύσεως του ΕΣ. Άρα, διοικητικά ασκεί το έργο που αναφέρθηκε, ήδη. (Με πόση επιτυχία, είναι άλλο θέμα).
Η επιστράτευση στον ΕΣ γίνεται με έναν ορισμένο τρόπο. Θεωρώ ότι δεν είναι ούτε αποδοτικός, ούτε ρεαλιστικός. Στο σύστημα αυτό, η ΑΣΔΥΣ έχει περιορισμένο ρόλο.
Εκ των πραγμάτων, έχει εμμέσως την ευθύνη της εσωτερικής ασφάλειας στην περιοχή ευθύνης της. Έχει τον έλεγχο των στρατιωτικών μονάδων στην περιοχή ευθύνης.
Άρα, λίγο ή πολύ, η ΑΣΔΥΣ έχει το ρόλο που προτείνω. Μόνον που με εξαίρεση την Διοικητική Μέριμνα, όλους τους άλλους ρόλους του έχει εμμέσως, στο περίπου, εκ των ενόντων και πρόχειρα. Οι ρόλοι αυτοί πρέπει να της αναγνωριστούν ρητά, να εξειδικευτούν μονάδες σε αυτούς, ρεαλιστικά κι οργανωμένα. Ενδεικτική παρατήρηση: Η IV "Μεραρχία" και η ΜΕΡΥΠ έχουν την ευθύνη (και) για την ασφάλεια στις περιοχές ευθύνης τους. Είναι προφανές ότι η πραγματική δυνατότητα να εκτελέσουν μια τέτοια αποστολή είναι ανύπαρκτη. Αλλά, από αδράνεια, διατηρείται μια κατάσταση που θέλει ριζικά μέτρα.
Συνεπώς, χοντρικά: Η ΑΣΔΥΣ είναι εκ των πραγμάτων το "πολυεργαλείο" που προτείνω, απλά αυτό πρέπει να γίνει επίσημα και στα σοβαρά. Αλλά κι επ' αυτού, επιφυλάσσομαι για αναλυτικότερο κείμενο.

Αρματιστής 5 Δεκεμβρίου 2011 - 9:18:00 π.μ. EET  

Advo καλημέρα

Το γράφω και στα σχόλια μου στο άρθρο του Βελισάριου. Πιστεύω ότι όλες οι ειδικές δυνάμεις (13, 32, 71, ΣΑΛ, ίσως και η Ταξιαρχία ΚΔ, ή ΣΚΔ) θα πρέπει να τεθούν υπό μία Μεραρχία προκειμένου να υφίσταται ενιαία διοικητική διοίκηση των ειδικών δυνάμεων, να δημιουργηθεί πνεύμα ειδικών δυνάμεων και για τη διεξαγωγή αποτελεσματικής εκπαίδευσης στη βάση ενός ενιαίου δόγματος διεξαγωγής επιχειρήσεων ειδικών δυνάμεων.

Η Μεραρχία αυτή θα πρέπει να βρίσκεται υπό τη διοικητική διοίκηση του ΓΕΣ και την επιχειρησιακή διοίκηση του ΓΕΕΘΑ ή αρχιστρατήγου. Θα είναι στη πραγματικότητα η στρατηγική εφεδρεία του αρχιστράτηγου, που θα μπορεί να επέμβει άμεσα σε όλα τα σημεία του Ελλαδικού χώρου.

Η ΑΣΔΕΝ, μπορεί να έχει άμεσα υπό την επιχειρησιακή της διοίκηση (πιθανόν και να έχει από τώρα), τις ΜΑΚ των νησιών. Και αυτές οι μονάδες υπήρχαν στη κρίση των Ιμίων, πλην όμως ο Λυμπέρης, μάλλον ορμώμενος από κλαδική νοοτροπία, δεν θέλησε να τις χρησιμοποιήσει.

Αρματιστής 5 Δεκεμβρίου 2011 - 10:02:00 π.μ. EET  

@ Ανώνυμος 3 Δεκεμβρίου 2011 1:11:00 μ.μ.

Αγαπητέ φίλε.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι οι Ταξιαρχίες ΠΖ που βρίσκονται στα σύνορα προς την Αλβανία, τα Σκόπια και τη Βουλγαρία, δεν υπάρχουν για να φρουρούν μόνο τα σύνορα τώρα στην ειρήνη. Άλλωστε, όπου υπάρχουν ακόμη κάποια φυλάκια στα βόρεια σύνορα, αυτά είναι πλέον ελάχιστα και βρίσκονται κυρίως σε διασυνοριακές διόδους, σε σημαντικά περάσματα και έχουν εν πολλοίς συμβολικό χαρακτήρα. Τα σύνορα είναι τεράστια και όποιος θέλει μπορεί να τα περάσει παράνομα.

Οι Ταξιαρχίες υπάρχουν, επειδή υπάρχουν απειλές, αφανείς και άγνωστες για τους περισσότερους νεοέλληνες. Άλλωστε και οι βόρειοι γείτονες μας, δεν έχουν καταργήσει τις ΕΔ τους και αυτές που διαθέτουν τις έχουν καταστήσει επαγγελματικές και τουλάχιστο οι δύο από αυτούς δεν έχουν εγκαταλείψει τις αλυτρωτικές τους ιδεοληψίες και το μεγαλοϊδεατισμό τους.

Για τους Αλβανούς υπάρχει η "Τσαμουριά" και η μεγάλη Αλβανία. Για τους Σκοπιανούς η "Μακεδονία τους" φθάνει μέχρι τον Όλυμπο και οι Έλληνες κάτοικοι της Μακεδονίας, είναι "Μακεδόνες» σαν και τους Σκοπιανούς. Χθες ο ΣΚΑΙ είχε σχετικό ρεπορτάζ από σχολείο των Σκοπίων, όπου η καθηγήτρια και όλοι οι μαθητές, υποστήριζαν την παραπάνω θέση. Ακόμη υπάρχει ο UCK και άλλες παραστρατιωτικές οργανώσεις και στις δύο χώρες. Και βεβαίως η Βουλγαρία, χώρα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, κλείνει πονηρά το μάτι στις ιδεοληψίες των Σκοπίων, αφού οι περισσότεροι κάτοικοι του υπόψη κράτους, είναι Βουλγαρίζοντες, ή κρυπτοβουλγαρίζοντες.

Όπου υπάρχουν όμως ταξιαρχίες και επίσης προβλέπεται να εισέλθουν και άλλες δυνάμεις αν και εφόσον απαιτηθεί, απαιτείται η ύπαρξη ενός προϊσταμένου μείζονος σχηματισμού για τη διοίκησή τους. Και θα πρέπει να γνωρίζεις ότι η κατάργηση ενός αντιστράτηγου, είναι το τυρί και η καραμέλα. Η φάκα είναι η διάλυση. Και αν το πρόβλημα για κάποιους είναι η κατάργηση ενός αντιστρατήγου, στην Ελλάδα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι του δημοσίου, των ΟΤΑ, των δημοτικών επιχειρήσεων (άλλο φρούτο και αυτό) και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, που λαμβάνουν μισθό πολύ παραπάνω από του αρχηγού του ΓΕΕΘΑ και όχι του αντιστράτηγου.

Τώρα κάποιοι επιμένουν να βλέπουν τον αντιστράτηγο και ξεχνούν το πρόεδρο και τον διευθύνοντα σύμβουλο της δημοτικής επιχείρησης του νεκροταφείου της κωλοπετινίτσας, που παίρνει διπλάσιο μισθό από τον αρχιστράτηγο.

Ανώνυμος 5 Δεκεμβρίου 2011 - 12:02:00 μ.μ. EET  

Για την διάσπαση των ειδικών δυνάμεων [ο θεός να τις κάνει special forces]και το μοιρασμά τους σε διαφορετικούς σχηματισμούς ,σώματα,υπεύθυνος ήταν ο ΔΡΟΣΟΓΙΑΝΝΗΣ Α.υπουργός ως γνωστό του ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΔΡΕΑ.Ο Δροσογιάννης ιδιοτελώς κινούμενος,γιά να παραστήσει τον φρουρό του κινήματος οτι είναι ΒΑΣΙΛΙΚΟΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΑΝΔΡΕΑ,πιπίλιζε τα αυτιά του Προθυπουργού προσπαθώντας να τον πείσει ότι οι ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΙΣ ετοιμάζονται να τον ανατρέψουν με πραξικόπημα.Ενω το ΠΑΣΟΚ κυβερνούσε απο το 1981 έχοντας τοποθετήσει τους δικούς του ανθρώπους σε καίριες θέσεις του κρατίκου μηχανισμού φοβόταν δήθεν πραξικόπημα το 1988.Απο πια ηγετικά στελέχη των ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ;Μήπως απο τον στρατηγό της 3ηςΜΕΔ,η οποία παρεπιπτόντως ιδρύθηκε απο την ματαπολίτευση, Στρατηγό ΛΑΥΡΕΝΤΑΚΗ που με την αποστρατία του το ΠΑΣΟΚ τον τοποθέτησε γενικό γραμματέα πολιτικής προστασίας; Δεν μάθαμε ποτέ.Το περίεργο ήταν ότι το σενάριο αυτό το σκέφτηκε και το εφάρμοσε ένας πρώην ΙΕΡΟΛΟΧΙΤΗΣ,μετέπειτα ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ, ο Δροσογιάννης ο οποίος ήταν βαθιά μέσα στον κομματικοκρατικό μηχανισμό που εδραιονόταν επτά χρόνια τότε.Το ΠΑΣΟΚ τελικά ακόμα και σήμερα ονειρεύται πραξικοπήματα και συνομωσίες ίσως γιατί αυτό είναι το ποιόν του.Θύμα αυτών των κομματικών ιδιοτελών σκοπών έπεσε για άλλη μία φορά το στράτευμα.Οι ειδικές δυνάμεις έχοντας ήδη τα χάλια τους μένοντας σε δομές και οργάνωση 1949 [εμφυλίου πολέμου] συνεχίζουν να παραπέουν μέχρι σήμερα παρά τις φιλότιμες και πατριώτικες προσπάθειες κάποιων στρατηγών,στελεχών της,π.χ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ-ΡΟΥΣΑΚΗΣ κλπ.Θα εκθέσω μερικές προσωπικές απόψεις για την οργάνωση-εκπαίδευση των καταδρομών-πεζοναυτών χωρίς να διεκδικώ το αλάνθητο. Α. Σε ένα τόσο μικρό στρατό όπως ο Ελληνικός δεν χρειάζονται τόσες μοίρες καταδρομών και μάλιστα υποεπανδρωμένες με χαμηλής ποιότητας προσωπικό. Β.Τον ρόλο των αμφιβίων καταδρομών μπορούν να τον αναλάβουν,γιατί τους ανήκει,οι πεζοναύτες.Τι ρόλο παίζουν οι υποεπανδρωμένες-αποκομένες αμφίβιες μοίρες;Θα κάνουν ανταρτοπόλεμο σε νησιά[κλουβιά]δίπλα στην αγγαλιά της Τουρκίας και για πόσο; Γ.Οποιος τελειώνει το ΚΕΑΠ ή την ΣΧΑΛ, σχολεία της πλάκας πιά, δεν σημαίνει ότι είναι και ετοιμοπόλεμο commando.Κάποια μόνιμα στελέχη που πάνε στο εξωτερικό είναι καταρτησμένα χωρίς αυτό να σημαίνει πάντα ότι μεταβιβάζουν τις γνώσεις τους και στους υπόλοιπους. Δ.Η θητεία των κληρωτών πρέπει, για τις ΕΙΔ.ΔΥΝ,να πάει τουλάχιστον στο τριπλάσιο απο όσο είναι σήμερα για το πεζικό ώστε να μπορούν να συμμετέχουν σε διάφορα σχολεία όπως των βαντραχανθρώπων, αλιξιπτωτιστών,χιονοδρόμων.Δεν είναι δυνατόν κάποιος να κρίνεται ακατάλληλος για αλεξιπτωτιστής αλλά ικανός για καταδρομές πρέπει να υπάρξει σοβαρό σύστημα επιλογής προσωπικού εφάμιλλο των ΑγγλοΑμερικανών.Σήμερα οι καταδρομείς χρησιμοποιούνται ως ταχυκίνητο πεζικό για πυρ και κίνηση κατάληψης λόφου,που μπορεί να κάνει και το πεζικό, σβύσιμο πυρκαγιών,αγήματα,οπλασκήσεις και ένα σορό βλακείες,γιατί επικρατεί η άποψη ότι κολοφάνταρο είναι, ώσπου να έρθει απολύεται.Ας μην συγκριθούμε πιά με τους εμπνευστές μας S.A.S ή τους commados royal marines,rangers,green berets.Απλώς είμαστε για τα πανηγύρια,επίπεδο Ουγγάντας.Χρειάζεται πολιτική βούληση αλλά βλέπουμε δυστυχώς ότι κάποιοι ονειρεύονται πραξικοπήματα που δήθεν επιβουλεύονται την καρέκλα τους με αποτέλεσμα να ζημιώνεται η άμυνα της ΕΛΛΑΔΑΣ και της ΚΥΠΡΟΥ μας.

Ανώνυμος 5 Δεκεμβρίου 2011 - 2:16:00 μ.μ. EET  

η Ουγκάντα έχει επαγγελματικό στρατό, επιπεδο ελλάδας είμαστε...

Ανώνυμος 6 Δεκεμβρίου 2011 - 12:22:00 μ.μ. EET  

@ Αρματιστής

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλήξω, και οι 2 προτάσεις (Μεραρχία ΕΔ υπό το ΓΕΣ ή τριχοτόμηση των ΕΔ στα 3 "νέα" ΣΣ) μου φαίνονται ότι έχουν πολλά θετικά και ορισμένα αρνητικά. Οι άλλοι στρατοί που έχουν αντίστοιχες ανάγκες με τις δικές μας τι έχουν υιοθετήσει αλήθεια? Οι Ισραηλινοί πώς έχουν τις ΕΔ τους οργανωμένες? Άλλοι στρατοί? Τι συμπεράσματα έχουν βγει? Ξέρουμε τίποτα?

@ Βελισσάριος

Θα μπορέσει η ΑΣΔΥΣ να ανταποκριθεί σε έναν τέτοιο ρόλο, σε ένα τόσο μεγάλο εύρος και βάθος αρμοδιοτήτων? Και εδώ, το παράδειγμα άλλων στρατών θα ήταν χρήσιμο να το μάθουμε. Σίγουρα όμως έχεις δίκιο, de facto τέτοιες αρμοδιότητες έχει μαζέψει θραυσματικά. Δεν το συζητάμε πάντως, αν φτιαχνόταν μια τέτοια ΑΣΔΥΣ θα άλλαζε τα πάντα.

@ Αρματιστής & Βελισσάριος

Τα δυο σας άρθρα για την αναδιοργάνωση (και τα συνοδεύοντα αυτά σχόλια) είναι αποκαλυπτικά και τροφή για σκέψη. Και αποδεικνύουν αυτό που ούτως ή άλλως υποψιαζόμαστε, ότι στον στρατό με τις κατάλληλες επιλογές μπορούν να γίνουν ΚΑΙ τεράστιες εξοικονομήσεις ΚΑΙ να αυξηθεί η συνολική του αποτελεσματικότητα. Αλλά το μάθαμε πια, πρώτα απ' όλα τα κουκιά, όλα τα άλλα δεύτερα.
Φιλικά και με εκτίμηση,
Advo

belisarius21 7 Δεκεμβρίου 2011 - 9:21:00 μ.μ. EET  

Αγαπητέ Αρματιστή, Καλησπέρα!
Διάβασα, όπως πάντα, με πολύ μεγάλη προσοχή τις αντιρρήσεις σου στη δομή μειζόνων διοικήσεων που πρότεινα. Αντιλαμβάνομαι τις ενστάσεις σου, πλην όμως έχω την εντύπωση ότι η αντιπρότασή σου έχει μια εσωτερική αντίφαση.

Συνοψίζω τα προηγούμενα: Συμφωνούμε, μάλλον, ότι η παρούσα διάρθρωση των μειζόνων σχηματισμών του ΕΣ είναι παρωχημένη και πρέπει να προσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα.

Αυτό που εγώ πρότεινα ήταν (για να το θέσω σε όλη του την έκταση): υπό τον Α/ΓΕΕΘΑ (και τον Αρχιστράτηγο, εν καιρώ πολέμου): τρεις κεντρικές επιχειρησιακές διοικήσεις, μία από κάθε κλάδο των ΕΔ: την 1η Στρατιά από τον ΕΣ, το ΑΣ από το ΠΝ και το ΑΤΑ από την ΠΑ. Μέσω αυτών των τριών στρατηγείων, ο Α/ΓΕΕΘΑ ελέγχει επιχειρησιακά και συντονίζει όλες τις επιχειρησιακές δυνάμεις που έχουν οι ΕΔ. Σε ότι αφορά την 1η Στρατιά, αυτή έχει τρεις μείζονες σχηματισμούς, επιπέδου ΣΣ, που καλύπτει κάθε μία από ένα θέατρο επιχειρήσεων – λίγο πολύ ανεξάρτητο από τα άλλα, καθώς και τη στρατηγική εφεδρεία του Αρχιστρατήγου: τη ΙΙ ΜΚ Μεραρχία και το σύνολο των ελαφρών δυνάμεων – πλην της 32ας Ταξιαρχίας ΠΖΝ η οποία πρέπει να αποδοθεί άμεσα στην ΑΣΔΕΝ ως οργανική της διοίκηση.

Αντέτεινες ότι, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του Αιγαίου (καθώς επίσης και για τυπικούς νομικούς και πολιτικούς λόγους), η ΑΣΔΕΝ δε μπορεί να υπάγεται στη Στρατιά, και μέσω αυτής να συντονίζεται με ΑΤΑ και ΑΣ. Αντιθέτως, αυτή πρέπει να υπάγεται απ' ευθείας στον Αρχιστράτηγο. Στον αρχιστράτηγο υπάγεται, επίσης, και η 1η Στρατιά, με τα ΣΣ Ηπείρου-Μακεδονίας καθώς και Θράκης. Κατά τα άλλα, πρότεινες τη διατήρηση του Γ' ΣΣ ως απλού Στρατηγείου (και όχι σχηματισμού), για πολιτικούς λόγους. Επίσης, πρότεινες διαφορετική υπαγωγή της εφεδρείας: (αν κατάλαβα καλά) η ΙΙ ΜΚ Μεραρχία στο ΣΣ Ηπ-Μακεδονίας (με ετοιμότητα να μεταγγιστεί στο Δ' ΣΣ), και οι ελαφρές δυνάμεις, μετά τη συγκρότησή τους σε Μεραρχία, απ' ευθείας στο ΓΕΣ για διοικητικό έλεγχο και στον Α/ΓΕΕΘΑ για επιχειρησιακό.

Βελισάριος 7 Δεκεμβρίου 2011 - 9:22:00 μ.μ. EET  

Αντιλαμβάνομαι, κατ΄αρχήν, την προτεραιότητα που δίνεις στον άμεσο συντονισμό της ΑΣΔΕΝ με την ΠΑ και, κυρίως, το ΠΝ, και την εξ αυτής ανάγκη για απ' ευθείας (επιχειρησιακή) υπαγωγή στον Α/ΓΕΕΘΑ. Αλλά, ΑΝ αυτό γίνει δεκτό (κι ασφαλώς είναι μια εύλογη λύση), τότε νομίζω υπάρχει μια εσωτερική αντίφαση ως προς το ρόλο της 1ης Στρατιάς, η οποία περισσεύει και πρέπει κι αυτή να καταργηθεί.

Συγεκριμένα: αν ο Α/ΓΕΕΘΑ (ή ο Αρχιστράτηγος) μπορεί να συντονίζει άμεσα την ΑΣΔΕΝ με το ΑΤΑ και το ΑΣ, τότε δε βλέπω το λόγο γιατί να μη μπορεί να κάνει το ίδιο με το ΑΤΑ και το Δ΄ΣΣ (που προφανώς είναι ο επόμενος διακλαδικός συνδυασμός που απαιτεί συντονισμό, κυρίως σε ότι αφορά την παροχή υποστηρίξεως εκ μέρους της ΠΑ, καθώς και συντονισμού των ΑΑ μέσων του Δ΄ΣΣ με την ΠΑ). Οι απαιτήσεις (και οι δυνατότητες) δράσης της ΠΑ εκεί θα είναι πολύ μικρότερες, και αν (κι επαναλαμβάνω: ΑΝ) ο Αρχιστράτηγος μπορεί να διευθύνει διακλαδικές επιχειρήσεις στο Αιγαίο, του είναι, κατά μείζονα λόγο, εύκολο να το κάνει στις (μικρότερης εντάσεως, εκτάσεως και πολυπλοκότητας) χερσαίες-αεροπορικές στη Θράκη. Αλλά, τότε, προς τι η Στρατιά, αν δεν είναι αυτή ο κόμβος του συντονισμού με τα επιχειρησιακά επιτελεία των άλλων όπλων; Αν συμφωνήσαμε ότι: α) οι ζώνες Ηπείρου-Μακεδονίας, Θράκης κι Αιγαίου" μπορούν να θεωρηθούν αυτόνομα θέατρα επιχειρήσεων, γιατί αποτελούν μεγάλες γεωγραφικές ενότητες στις οποίες θα διεξαχθούν επιχειρήσεις που δεν επηρεάζουν (άμεσα, επιχειρησιακά) η μία την άλλη, αντιμετωπίζουν διαφορετικής φύσεως στρατιωτικές απειλές και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από διαφορετικές πολιτικές παραμέτρους", τότε μεταξύ των ΣΣ Ηπείρου-Μακεδονίας και Θράκης (που απομένουν), η Στρατιά δεν έχει τίποτα συγκλονιστικό να συντονίσει. Απομένει η διοίκηση εν καιρώ ειρήνης, κι ο επιχειρησιακός έλεγχος εν καιρώ πολέμου, της στρατηγικής εφεδρείας, δηλαδή του ισοδυνάμου δύο μεραρχιών (δε συμφωνώ με τη συγκρότηση Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων, απλά για να συνεννοούμαστε), και μάλιστα ετερογενών, δηλαδή μίας βαριάς και μιας ελαφριάς. Εφ' όσον, μάλιστα, όπως προτείνεις, αποδοθεί η ΙΙ ΜΚ στο ΣΣ Ηπείρου-Μακεδονίας, με ετοιμότητα να αποδοθεί στο Δ΄ΣΣ, και οι ελαφρές δυνάμεις αποδοθούν για διοικητικό έλεγχο στο ΓΕΣ κι επιχειρησιακό στο ΓΕΕΘΑ (όπως προτείνεις), τότε δε βλέπω ποιο ρόλο εξυπηρετεί η Στρατιά. Με τις παραδοχές που κάνεις, προκύπτει ένα μοντέλο οργάνωσης που αντιστοιχεί, περίπου, σε αυτό των Ισραηλινών: ο "Α/ΓΕΕΘΑ" (Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου γι' αυτούς) είναι κι επιχειρησιακός επικεφαλής πέντε μειζόνων επιχειρησιακών Διοικήσεων: τριών επιπέδου ΣΣ (Βόρεια, Κεντρική και Νότια Διοίκηση), και Αρχηγεία Αεροπορίας και Ναυτικού, με το σύνολο των ελασσόνων χερσαίων σχηματισμών να υπάγονται στις τρεις γεωγραφικές διοικήσεις, με άμεση δυνατότητα ν' αλλάξουν υπαγωγή κατά την κρίση του Αρχιστρατήγου. Βέβαια, εκεί ο Αρχιστράτηγος προέρχεται (σχεδόν) πάντοτε από τον στρατό ξηράς, γεγονός που διευκολύνει τον εκ μέρους του απ' ευθείας έλεγχο τριών χερσαίων θεάτρων επιχειρήσεων. Με δεδομένο ότι, στην πράξη, και για πολιτικούς λόγους, είναι μάλλον απίθανον στο προβλεπτό μέλλον μα ξεσπάσουν μείζονες επιχειρήσεις ταυτόχρονα και στα τρία θέατρα, ο Αρχιστράτηγος θα κληθεί να ελέγχει δύο – το πολύ – ΣΣ. Στην περίπτωση αυτή, κατά τη γνώμη μου, η Στρατιά πρέπει να οδεύσει προς κατάργηση, διότι απορροφά πολύτιμους πόρους, και η μόνη της συνεισφορά στην πράξη θα είναι η πρόσθεση ενός επιπλέον, άχρηστου επιπέδου ελέγχου για τη μετάδοση πληροφοριών και διαταγών από το ΣΣ στον Α/ΓΕΕΘΑ κι αντίστροφα, μαζί με το (σημερινό) Β' ΣΣ.
Με άλλα λόγια: ΑΝ ο Αρχιστράτηγος μπορεί και πρέπει να συντονίζει απ' ευθείας την ΑΣΔΕΝ με το ΑΤΑ και το ΑΣ, τότε κατά μείζονα λόγο μπορεί να πράξει το ίδιο και μεταξύ ΑΤΑ και Δ' ΣΣ, και η Στρατιά δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Βελισάριος 7 Δεκεμβρίου 2011 - 9:23:00 μ.μ. EET  

Αλλά θέλω να παρατηρήσω το εξής για την "ανάγκη απ' ευθείας συντονισμού" ΑΣΔΕΝ με ΑΣ και ΑΤΑ, σε αντιδιαστολή με τα άλλα δύο ΣΣ. Είναι προφανές ότι η συνεργασία μεταξύ ΑΣΔΕΝ και ΑΣ και ΑΤΑ είναι πιο σύνθετη σε επίπεδο επιχειρήσεων και δόγματος απ' ότι μεταξύ, πχ, Δ΄ΣΣ και ΑΤΑ. Όμως, σε τελική ανάλυση, αυτά αποτελούν κατά βάσιν θέμα:

1. Διαθεσιμότητας συστημάτων ΔΕΠ
2. Μεγέθους και δυνατοτήτων του 3ου ΕΓ του σχηματισμού και
3. Κατάρτισης κι εξοικείωσης των επιτελών με διακλαδικές επιχειρήσεις, και δημιουργίας και ύπαρξης διαδικασιών συνεργασίας.


Συνεπώς, δε βλέπω τι παραπάνω θα προσέθετε ένα στρατηγείο (αυτό της Στρατιάς) στο θέμα της συνεργασίας μεταξύ ΑΤΑ και Δ' ΣΣ.

Για να συνοψίσω την άποψή μου: νομίζω ότι από πλευράς ορθολογικής κι αποτελεσματικής οργάνωσης των μειζόνων σχηματισμών, υπάρχουν δύο εναλλακτικές επιλογές:

Το ΓΕΕΘΑ ως επιτελικό όργανο του Αρχιστρατήγου, που ελέγχει τρεις μείζονες κλαδικές επιχειρησιακές διοικήσεις: Στρατιά, ΑΣ και ΑΤΑ. Η δε Στρατιά ελέγχει με τη σειρά της τα τρία θέατρα επιχειρήσεων: Ήπειρος-Μακεδονία, Θράκη κι Αιγαίο, και διοικεί και διαθέτει τη στρατηγική εφεδρεία.

belisarius21 7 Δεκεμβρίου 2011 - 9:24:00 μ.μ. EET  

Εναλλακτικά, το ΓΕΕΘΑ ελέγχει απ΄ευθείας τα τρία θέατρα επιχειρήσεων και, ταυτόχρονα, ελέγχει το στόλο και την τακτική αεροπορία, με τη στρατηγική εφεδρεία να καταμερίζεται για διοικητική διοίκηση στα θέατρα επιχειρήσεων – αλλά με τη ρητή πρόβλεψη ότι θα διατεθεί (και θα μετακινηθεί) κατά την κρίση του αρχιστρατήγου, είτε οι ελάσσονες σχηματισμοί της θα υπάγονται απ' ευθείας στο ΓΕΣ – που είναι η λιγότερο επιθυμητή περίπτωση.

Το (σημερινό) Β' ΣΣ δεν έχει λόγο ύπαρξης, ενώ το Γ΄ΣΣ μπορεί να συνεχίσει να εξυπηρετεί τους σκοπούς εξωτερικής πολιτικής της χώρας ως απλό στρατηγείο, χωρίς υφιστάμενες δυνάμεις και χωρίς Ζώνη ευθύνης (εκτός, ίσως, ονομαστικής, που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να διασπά τον χώρο ευθύνης Ηπείρου-Μακεδονίας.

Ένα τελευταίο σχόλιο για την πολιτική σκοπιμότητα της υπαγωγής της ΑΣΔΕΝ εκτός Στρατιάς: η χώρα έχει, ως όφειλε, ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, παρά τις προκλητικές αιτιάσεις της φίλης και γείτονος. Δε νομίζω ότι πείθει κανέναν ότι δεν ισχύει αυτό. Τα προσχήματα περί Εθνοφυλακής και Χωροφυλακής, νομίζω ότι μόνον θυμηδία προκαλούν σε οποιονδήποτε, και πάντως μόνον προσχηματικά χρησιμοποιούνται. Κατά τον αντίστοιχο τρόπο, αν θέλουμε να τηρήσουμε τα προσχήματα, δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάγεται η ΑΣΔΕΝ στην Στρατιά για το λόγο αυτό. Μπορούμε να αρνούμαστε την υπαγωγή της εκεί (ακόμη κι αν ισχύει), μπορούμε να λέμε ότι η Στρατιά λαμβάνει υπό τον έλεγχό της τη Χωροφυλακή της χώρας, μπορούμε να βρούμε ένα σωρό προσχήματα. Αλλά, δε νομίζω ότι είναι το είδος του επιχειρήματος που πρέπει να αποτρέπει την σωστή οργάνωση των ΕΔ – κι αυτό χωρίς την παραμικρή υποτίμηση των πολιτικών παραμέτρων του θέματος.

Αρματιστής 9 Δεκεμβρίου 2011 - 5:34:00 μ.μ. EET  

Αγαπητέ Βελισάριε καλησπέρα

Προτείνεις: «….. υπό τον Α/ΓΕΕΘΑ (και τον Αρχιστράτηγο, εν καιρώ πολέμου): τρεις κεντρικές επιχειρησιακές διοικήσεις, …… την 1η Στρατιά …, το ΑΣ … και το ΑΤΑ …. Μέσω αυτών των τριών στρατηγείων, ο Α/ΓΕΕΘΑ ελέγχει επιχειρησιακά και συντονίζει όλες τις επιχειρησιακές δυνάμεις που έχουν οι ΕΔ.»

Νομίζω ότι εδώ υπάρχει κάποιο λάθος, ή ενδεχομένως χρησιμοποιείς λάθος ορολογία. Η ύπαρξη αρχιστράτηγου, επιβάλλεται από την ανάγκη άσκησης ενιαίας επιχειρησιακής διοίκησης στους μείζονες επιχειρησιακούς σχηματισμούς που θα εμπλακούν στις επιχειρήσεις και όχι για την άσκηση επιχειρησιακού ελέγχου και συντονισμού. Η άσκηση ενιαίας επιχειρησιακής διοίκησης σε ένα σύνολο διοικήσεων και δυνάμεων, είναι αυτή που θα έχει σαν αποτέλεσμα το καλύτερο έλεγχο και συντονισμό των ενεργειών των υπόψη δυνάμεων. Το δε Θέατρο Επιχειρήσεων, που απαιτεί και επιβάλει (περισσότερο όλων των άλλων) την άσκηση επιχειρησιακής διοίκησης από ένα μόνο διοικητή (τον αρχιστράτηγο εν προκειμένω), είναι αυτό του Αιγαίου, στο οποίο εμπλέκονται και οι τρεις Κλάδοι των Ε.Δ.. Και μάλιστα στο Θέατρο Επιχειρήσεων του Αιγαίου, η ενιαία επιχειρησιακή διοίκηση, επιβάλλεται να ασκείται από το καιρό της ειρήνης.

Έχω την άποψη, ότι στο Αιγαίο, θα πρέπει να υπάρχει μόνο ο Αρχιστράτηγος με το επιτελείο του (ΓΕΕΘΑ) και υπό την άμεση επιχειρησιακή του διοίκηση, οι τρεις ως άνω Μείζονες επιχειρησιακοί σχηματισμοί των Κλάδων (ΑΣΔΕΝ, ΑΣ, ΑΤΑ). Ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ τους λόγους για τους οποίους ο Αρχιστράτηγος θα χρειαζόταν ένα κλιμάκιο διοίκησης μείζονος επιχειρησιακού σχηματισμού, (της Στρατιάς, όπως υποστηρίζεις), για να διοικήσει επιχειρησιακά την ΑΣΔΕΝ το ΑΣ και το ΑΤΑ. Ακόμη όμως και αν χρειαζόταν ένα τέτοιο κλιμάκιο, για να αναλάβει την επιχειρησιακή διοίκηση του Αιγαίου, αυτό δεν θα μπορούσε να είναι η στρατιά, αλλά ένα άλλο, που τώρα δεν υπάρχει και θα έπρεπε να συγκροτηθεί. Ένα κλιμάκιο ανώτερο από τη Στρατιά, το ΑΣ, το ΑΤΑ και την ΑΣΔΕΝ. Δηλαδή ένα άλλος διοικητής, με ένα πολύ μεγάλο διακλαδικό στρατηγείο.

Επιμένω, ότι ειδικά στο Αιγαίο, λόγω της πολυπλοκότητας των εκεί διεξαγόμενων επιχειρήσεων, απαιτείται η απ’ ευθείας άσκηση της επιχειρησιακής διοίκησης στις δυνάμεις όλων των Κλάδων, από ένα και μόνο πρόσωπο (τον αρχιστράτηγο) και μάλιστα από τον καιρό της ειρήνης, χωρίς ενδιάμεσους. (Αυτό ήταν και το συμπέρασμα σχετικής ομαδικής εργασίας στη ΣΕΘΑ πριν 13 χρόνια).

Ακόμη θέλω να προσθέσω, ότι κατά τη γνώμη μου, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ΓΕΕΘΑ, αλλά Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων, και ο Αρχηγός του να ασκεί την ΠΛΗΡΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ του συνόλου των Ε.Δ. από τώρα, μέσω των Αρχηγών των Κλάδων. Αυτό θα επέλυε αμέσως και όλα τα προβλήματα που αναφύονται αναφορικά με την ενάσκηση της επιχειρησιακής διοίκησης των Ε.Δ. και που μάλλον μάταια προσπαθούν να επιλύσουν οι διάφοροι κατά καιρούς νόμοι, οι οποίοι βεβαίως, σε κάθε κρίση αποδεικνύονται ανεπαρκείς. Υπόψη ότι η δημιουργία Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων, ήταν ένα σχέδιο που είχε τεθεί πολύ πριν την επταετή δικτατορία, η οποία και το εφάρμοσε όταν κατέλαβε την εξουσία. Κατ’ αυτό τον τρόπο, το ΑΕΔ συνδέθηκε με την δικτατορία. Στη μεταπολίτευση τα αρχηγεία καταργήθηκαν και επανήλθαμε στο προηγούμενο σύστημα. Ο λόγος; «Αν υπάρχει Αρχηγός των ΕΔ, αυτός μπορεί να κάνει πραξικόπημα. Μόνο που η δικτατορία έγινε με καθεστώς διοίκησης των Ε.Δ. δια των Γενικών Επιτελείων και την έκαναν συνταγματάρχες και όχι στρατηγοί.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αρματιστής 9 Δεκεμβρίου 2011 - 5:41:00 μ.μ. EET  

ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Και ασφαλώς οι πολιτικοί λόγοι (σεβασμός των συνθηκών) που επιβάλουν τη μη εμπλοκή της στρατιάς στο Αρχιπέλαγος, συνεχίζουν να υπάρχουν και τηρούνται. Βεβαίως είναι γνωστό σε όλους το τι υπάρχει στα νησιά από πλευράς δυνάμεων. Αλλά η Ελληνική πολιτεία, με κάθε επίσημο τρόπο οφείλει να υποστηρίζει ότι στα νησιά υπάρχουν μόνο εθνοφύλακες και χωροφύλακες… Έχω φορέσει το κορδόνι του χωροφύλακα, μπροστά στα υπόστεγα των αρμάτων κρεμάγαμε λινάτσες και βγάζαμε τα άρματα από τα στρατόπεδα, μόνο νύκτα.

Κατόπιν των ανωτέρω, γίνεται αντιληπτό ότι για επιχειρησιακούς λόγους δεν είναι σκόπιμη, αλλά ούτε και δυνατή η εμπλοκή της στρατιάς στην επιχειρησιακή διοίκηση των δυνάμεων του Θεάτρου Επιχειρήσεων του Αιγαίου, αφού αυτό θα προσθέσει ένα ακόμη κλιμάκιο στην αλυσίδα της επιχειρησιακής διοίκησης των Ε.Δ.. Αλλά και για πολιτικούς λόγους επιβάλλεται η μη διοικητική υπαγωγή της ΑΣΔΕΝ στη Στρατιά, σε μία δηλαδή χερσαία διοίκηση ΣΣ, Μεραρχιών και Ταξιαρχιών.

Βεβαίως έχεις δίκιο να αναρωτιέσαι για ποιο λόγο προτείνω τη διατήρηση της Στρατιάς, όταν υποστηρίζω ότι η ΑΣΔΕΝ θα πρέπει να υπάγεται διοικητικά στο ΓΕΣ και επιχειρησιακά στον αρχιστράτηγο. Και σωστά γράφεις, ότι αφού ο αρχιστράτηγος ασκεί την επιχειρησιακή διοίκηση του Θεάτρου επιχειρήσεων του Αιγαίου (ΑΣΔΕΝ + ΑΣ + ΑΤΑ), γιατί να μην ασκεί και την επιχειρησιακή διοίκηση του θεάτρου της Θράκης (Δ’ ΣΣ + ΑΤΑ); Και αν τελικά γίνει έτσι, τότε ποιος ο λόγος διατήρησης της Στρατιάς; Για να διοικεί μόνο το Θέατρο επιχειρήσεων Ηπείρου – Μακεδονίας;

Θα προσπαθήσω λοιπόν να δώσω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, που όπως είπες φανερώνουν και κάποια δική μου αντίφαση.

1) Όπως έγραψα σχολιάζοντας το άρθρο σου, πιστεύω ότι οι μείζονες επιχειρησιακοί σχηματισμοί, δεν καταργούνται έτσι εύκολα με μια μονοκοντυλιά. Άλλωστε παρατηρούμε, ότι ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί μια παγιωμένη αντίληψη στις πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες για το δέον γενέσθαι. Και οπωσδήποτε δεν μπορεί να θεωρείται λογική, η απαίτηση καταργηθούν όλα. Με τα τόσα μέτωπα που έχουμε ανοικτά και τη ρευστότητα που παρουσιάζεται στο ευρύτερο περιβάλλον μας, νομίζω ότι πρέπει να είμαστε προσεχτικοί.

2) Εκείνο που προβάλλεται σαν κυρίαρχος λόγος για τη κατάργησή των μειζόνων σχηματισμών, είναι ο οικονομικός και συνήθως η απαίτηση για τη κατάργηση των αντιστράτηγων. Αγαπητέ Βελισάριε. Έχω υπηρετήσει στο στρατηγείο της στρατιάς τις εποχές των παχιών αγελάδων. Θα σου πω λοιπόν ότι στον Α’ Κλάδο ήμασταν πολύ λιγότεροι από τους συμβούλους - ειδικούς συμβούλους – συνεργάτες – οδηγούς – γραφιάδες – τηλεφωνητές – φρουρούς κλπ, που διαθέτει σήμερα ο Α’ αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που η μόνη του αρμοδιότητα, είναι να βρίζει τους Έλληνες πολίτες. Και ακόμη πιστεύω ότι η Στρατιά, έχει πολύ χαμηλότερο Π/Υ από αυτό του καναλιού της βουλής, ή του Ρ/Σ του δήμου της Αθήνας.

3) Μπορεί να υπάρχουν ερωτήματα για το ρόλο της στρατιάς στις επιχειρήσεις, πλην όμως υπάρχει και η ειρηνική περίοδος. Πιστεύω λοιπόν, ότι η στρατιά παίζει σημαντικό ρόλο στη διοίκηση του στρατού εκστρατείας που βρίσκεται βόρεια της περιοχής βάσης. Αν καταργηθεί η στρατιά, το ρόλο αυτό θα πρέπει να τον αναλάβει το ΓΕΣ και η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ. Η πατρίδα μας μπορεί να είναι μικρή, αλλά σε σχέση με το Ισραήλ, είναι μεγάλη. Και ο αρχηγός του ΓΕΣ έχει άλλες πολύ σοβαρές αρμοδιότητες.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Αρματιστής 9 Δεκεμβρίου 2011 - 5:57:00 μ.μ. EET  

ΣΥΝΕΧΕΙΑ
4) Θέλω να σταθώ όμως και στο επιχειρησιακό ζήτημα, που είναι και το σημαντικότερο. Δεν το ανέφερα στα σχόλια μου, αλλά πιστεύω ότι στο πίσω μέρος του μυαλού όλων των κατά καιρούς ηγεσιών του στρατού, υπήρχε η σκέψη ότι στο Θέατρο Επιχειρήσεων της Θράκης, θα μπορούσε, ή θα έπρεπε να αναλάβει ρόλο, ένας ακόμη Μείζων επιχειρησιακός σχηματισμός επιπέδου ΣΣ και ως εκ τούτου η ύπαρξη της Στρατιάς, είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Νομίζω ότι τα ερωτήματα που κάθε φορά θα ετίθεντο, θα ήταν:

• Πρέπει κάποιο ΣΣ να προωθηθεί από τώρα στη Θράκη;
• Αν ένα ΣΣ προωθηθεί στη Θράκη, που θα πάει και ποια αποστολή θα αναλάβει;
• Μπορεί να μοιραστεί το μέτωπο του Έβρου σε δύο Ζώνες Ενεργείας (ΖΕ) Σωμάτων Στρατού; Ποια μπορεί να είναι τα όρια (βλέπετε υπάρχει και ο νομός Ροδόπης που περιορίζει);
• Σε περίπτωση που δύο ΣΣ ταχθούν σε παράταξη στον Έβρο, έχουν λόγο ύπαρξης τα επιχειρησιακά στρατηγεία των δύο Μ/ Κ Μεραρχιών; Πως θα πρέπει να μοιραστούν οι δυνάμεις;
• Και αν δύο ΣΣ ταχθούν στον Έβρο, η Στρατιά μπορεί να βρίσκεται στη Λάρισα;

Πριν από λίγα χρόνια, είχε αποφασιστεί, ότι ο Έβρος θα πρέπει να μοιραστεί σε δύο ΣΣ, ότι το στρατηγείο του Β’ ΣΣ θα πρέπει να εγκατασταθεί στο Διδυμότειχο και ότι τα στρατηγεία των δύο Μ/Κ Μεραρχιών θα καταργηθούν. Όμως το υπόψη σενάριο κάηκε γρήγορα, μάλλον, από την ανόητη σκέψη μεταφοράς του στρατηγείου ενός ΣΣ στο Διδυμότειχο, δηλαδή πάνω στο ΠΟΤ. Τουλάχιστο το 1922, το στρατηγείο του Α’ ΣΣ βρισκόταν σε απόσταση 8 χλμ από το ΠΟΤ!!!

Όπως αντιλαμβάνεσαι, αν αυτό το σενάριο συνεχίζει να παίζει ακόμη, τότε όχι μόνο η Στρατιά δεν μπορεί να καταργηθεί, αλλά ούτε και τα στρατηγεία των Α’ και Β’ ΣΣ. Οπωσδήποτε κανένας μας δεν γνωρίζει τι συζητιέται στο ΣΑΓΕ και στο ΑΣΣ.

Και αφού αναφέρθηκα σε αυτό το σενάριο, θα ήθελα να προσθέσω λίγες δικές μου σκέψεις:

• Και βεβαίως ο Έβρος χωράει δύο ΣΣ. Αυτή είναι η χωρητικότητά του. Η εδαφική του διαμερισμάτωση επιβάλει την ύπαρξη δύο μεγάλων διοικήσεων. Άλλωστε και ο αντίπαλος απέναντι, στο ίδιο ανάπτυγμα μετώπου, διαθέτει δύο ΣΣ σε πρώτο κλιμάκιο.
• Το στοιχείο που απέτρεψε την προώθηση δυο ΣΣ στον Έβρο, από το 1974, όταν η χώρα μας έστρεψε πλέον τη προσοχή της στο ανατολικό σύνορο, ήταν οι «ανάγκες» ασφάλειας στα βόρεια σύνορα, που με βάση τις Νατοϊκές υποχρεώσεις παρέμεναν μεγάλες και οι δυνάμεις που μπορούσαν να διατεθούν ανατολικά, ήταν περιορισμένες.
• Η ανάπτυξη ενός ακόμη ΣΣ στον Έβρο, θα αποτελέσει μία εμπροσθοβαρή μετακίνηση του αμυντικού δόγματος, που υποχρεωτικά θα πρέπει να συνοδευτεί από ανάπτυξη και άλλων δυνάμεων σε συνδυασμό με τετράγωνες Ταξιαρχίες. Άλλωστε μόνο στο Θέατρο Επιχειρήσεων του Έβρου, μπορεί η χώρα μας να αποκτήσει ένα σημαντικό πλεονέκτημα, ικανό να αντιρροπήσει απώλειες σε κάποιο άλλο χώρο.
• Και οπωσδήποτε το Στρατηγείο του ΣΣ που θα μπορούσε να αναπτυχθεί στον Έβρο, δεν μπορεί να βρίσκεται στο ΠΟΤ, αλλά μάλλον στη Κομοτηνή.

Αναφορικά με το Γ’ ΣΣ. Δεν προτείνω τη διατήρησή του. Απλά λέω ότι θα συνεχίσει να υπάρχει για όσο καιρό εξυπηρετεί τους Νατοϊκούς σχεδιασμούς και την εθνική πολιτική. Στη πράξη αποτελεί πολυτέλεια. Είναι βέβαιο όμως, ότι σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να έχει τη διοίκηση εθνικών μονάδων, ενώ αποτελεί Νατοϊκό στρατηγείο.

Σχετικά με τις ειδικές δυνάμεις. Αν θέλουμε να αποκτήσουμε ειδικές δυνάμεις υψηλού επιπέδου, θα πρέπει να δημιουργήσουμε μια διοίκηση ειδικών δυνάμεων στην οποία να τις υπαγάγουμε όλες. Εγώ πρότεινα η διοίκηση αυτή να είναι επιπέδου Μεραρχίας, υπό τη διοικητική διοίκηση του ΓΕΣ και την επιχειρησιακή του αρχιστράτηγου. Η διασπορά των υπόψη δυνάμεων σε διάφορους μείζονες σχηματισμούς, είναι πλέον ή βέβαιο, ότι δεν μπορεί να έχει τα αποτελέσματα που όλοι θα θέλαμε, αναφορικά με το αξιόμαχο των υπόψη δυνάμεων.

Βελισάριος 14 Δεκεμβρίου 2011 - 12:42:00 π.μ. EET  

Αγαπητέ Αρματιστή, Καλησπέρα!
Με κίνδυνο να γίνει κουραστική η συζήτηση που έχουμε ξεκινήσει, θα τη συνεχίσω, όχι γιατί έχει κάποια πρακτική χρησιμότητα – ακαδημαϊκή συζήτηση κάνουμε, ούτως ή άλλως – αλλά γιατί νομίζω ότι έτσι έρχονται στην επιφάνεια ορισμένες ενδιαφέρουσες πτυχές των προβλημάτων.
Σε ότι αφορά τον επιχειρησιακό έλεγχο και την επιχειρησιακή διοίκηση, έχεις, ασφαλώς, δίκιο. Ο Αρχιστράτηγος ασκεί επιχειρησιακή διοίκηση στο Αιγαίο, και ως εκ τούτου έχει άμεσα υφιστάμενες (εν καιρώ πολέμου, οπότε και ισχύει το σχετικό δόγμα, σύμφωνα με το νόμο) τις ΑΣΔΕΝ, ΑΣ και ΑΤΑ. Αλλά, με το ίδιο σκεπτικό, μπορεί και πρέπει να έχει την επιχειρησιακή διοίκηση και των άλλων δύο θεάτρων επιχειρήσεων, δηλαδή των δύο άλλων ΣΣ. Διαφωνείς με αυτό, με βάση δύο συγκεκριμένα επιχειρήματα, και δύο γενικότερα.
α) το πρώτο συγκεκριμένο επιχείρημα είναι επιχειρησιακό, κι αφορά το ενδεχόμενο (ή την ανάγκη) να υπάρχουν δύο ΣΣ στη Θράκη, οπότε η Στρατιά θα είναι απαραίτητη ως προϊστάμενος σχηματισμός.
Αλλά, πραγματικά, θεωρείς ρεαλιστικό, με την τρέχουσα και την προβλεπτή στο μέλλον κατάσταση, να έχει ο ΕΣ ανθρώπινους και υλικούς πόρους για να βάλει άλλο ένα ΣΣ (με τις αντίστοιχες δυνάμεις) στη Θράκη; Εδώ το Δ' ΣΣ έχει δύο μεραρχίες των δύο και ήμισυ ΜΚ ταξιαρχιών η καθεμιά, κι αυτές προβληματικές από απόψεως προσωπικού. Που θα βρεθεί ό,τι χρειάζεται για να μπουν άλλες τέσσερις (τουλάχιστον) ταξιαρχίες; Αν υποθέσουμε ότι με αύξηση θητείας (που στο προβλεπτό μέλλον, φυσικά και θα γίνει, αλλά αυτή απλώς θα γεμίζει τρύπες) και με λίγη βοήθεια από τους υπερατλαντικούς φίλους μας (για τους δικούς τους λόγους, φυσικά) εξασφαλίζεται κάποιο παραπάνω προσωπικό και υλικό – πράγμα ούτως ή άλλως αμφίβολο – τότε η ορθολογική επιλογή δεν είναι να αποκτήσει κάθε ταξιαρχία τετραγωνική δομή, και κάθε μεραρχία (κανονική) τρίτη ταξιαρχία; Η προσθήκη ενός ΣΣ θα έκανε ότι ακριβώς δεν πρέπει να γίνει: θα προσέθετε διοικητική επιβάρυνση δυσανάλογη προς την αύξηση της πραγματικής μαχητικής ισχύος. Υπάρχει, ασφαλώς, και η ΙΙ ΜΚ Μεραρχία με τις δύο ταξιαρχίες, αλλά τότε στη στρατηγική εφεδρεία μένουν μόνον ελαφριές δυνάμεις, πράγμα που δε νομίζω ότι θα ήθελε κανείς.

Βελισάριος 14 Δεκεμβρίου 2011 - 12:44:00 π.μ. EET  

β) το δεύτερο συγκεκριμένο επιχείρημα είναι οικονομικό. Αναφέρεις ότι η Στρατιά δεν είναι πιο ακριβή από άλλες, κατά τεκμήριο άχρηστες και προκλητικές σπατάλες της ελληνικής πολιτείας. Καμία, απολύτως, αντίρρηση σε αυτό, πλην όμως, δεν είναι αυτό το πραγματικό κριτήριο οικονομίας (αν και ο Τύπος συχνά αυτό θέτει). Το πρόβλημα δεν είναι, φυσικά, "πόσα σχολεία" –(ή πόσους συμβουλάτορες αντιπροέδρου) κοστίζει η λειτουργία, αφού, έτσι κι αλλιώς, και να κλείσει το στρατηγείο, δεν πρόκειται να εξοικονομηθεί τίποτα για το κράτος – δεν πρόκειται να αποστρατευθούν οι αξιωματικοί που το στελεχώνουν. Το θέμα οικονομίας τίθεται εσωτερικά, στο στράτευμα. Η λειτουργία του στρατηγείου δεν απορροφά επιπλέον πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό, απορροφά όμως πόρους από άλλες ανάγκες του στρατεύματος: αν δεν έχει λόγο ύπαρξης, οι ανώτεροι αξιωματικοί (και μερικοί υπαξιωματικοί και οπλίτες που το εξυπηρετούν) δεν είναι σε άλλες θέσεις που θα μπορούσαν να είναι, την ώρα που έχουμε δραματική έλλειψη προσωπικού. Βέβαια, αυτό είναι απολύτως προφανές για τους υπαξιωματικούς και τους οπλίτες, δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι ισχύει για τους ανωτέρους αξιωματικούς. Γιατί, εν μέρει, τα μεγάλα επιτελεία εξυπηρετούν το σύστημα διαχείρισης προσωπικού του ΕΣ, που είναι προβληματικό (και ως προς αυτό, δεν είναι το μόνο σύστημα προσωπικού διεθνώς, που είναι προβληματικό, αλλά αντιμετωπίζει ένα συχνό πρόβλημα πολλών στρατιωτικών οργανισμών): σε ένα στρατό, οι ανάγκες για κατωτέρους αξιωματικούς είναι πολύ μεγαλύτερες από τις ανάγκες σε ανωτέρους. Αλλά, όταν ισχύει το σύστημα προαγωγών του ΕΣ (που είναι ένα από τα δύο συστήματα προαγωγών που χρησιμοποιούνται σε στρατιωτικούς οργανισμούς), τότε στους βαθμούς των ανωτέρων συσσωρεύονται δυσανάλογα πολλοί με τις ανάγκες του στρατεύματος ανώτεροι αξιωματικοί, τους οποίους το σύστημα πρέπει, κάπως, να διαχειριστεί. Τα πολλά (όπως και τα φουσκωμένα) επιτελεία και στρατηγεία, δίνουν μία λειτουργική (αλλά λανθασμένη) διέξοδο στο σημείο αυτό. Όμως, η διέξοδος αυτή είναι πρακτικά (δηλαδή επιχειρησιακά) αντιπαραγωγική.

belisarius21 14 Δεκεμβρίου 2011 - 12:44:00 π.μ. EET  

Αναφέρεις, πιο γενικά, τον " σημαντικό ρόλο στη διοίκηση του στρατού εκστρατείας που βρίσκεται βόρεια της περιοχής βάσης. Αν καταργηθεί η στρατιά, το ρόλο αυτό θα πρέπει να τον αναλάβει το ΓΕΣ και η Ελλάδα δεν είναι Ισραήλ. Η πατρίδα μας μπορεί να είναι μικρή, αλλά σε σχέση με το Ισραήλ, είναι μεγάλη. Και ο αρχηγός του ΓΕΣ έχει άλλες πολύ σοβαρές αρμοδιότητες."
Αλλά, δε μπορώ να συμφωνήσω με τη θέση αυτή, κι αυτό για τρεις λόγους: Πρώτον, η πολυπλοκότητα της διοίκησης – τουλάχιστον στις ημέρες μας – και μάλιστα για διοικητικά θέματα, και λιγότερο για επιχειρησιακά, δεν είναι θέμα γεωγραφικής έκτασης, αλλά όγκου και διάρθρωσης των υφισταμένων δυνάμεων. Κι εμείς δεν είμαστε ούτε πολύ μεγάλος στρατός, πλέον – και δεν είμαι σίγουρος ότι είμαστε μεγαλύτερος από του Ισραήλ. Δεύτερον, ο ρόλος της Στρατιάς (περιορισμένος, ούτως ή άλλως) θα διαμοιραστεί, στην πράξη, ανάμεσα στο ΓΕΣ και στις διοικήσεις των θεάτρων επιχειρήσεων. Δε νομίζω ότι αυτό είναι υπερβολικό. Το ΓΕΣ ούτως ή άλλως έχει το ρόλο αυτό για την ΑΣΔΕΝ – οπότε δεν τίθεται θέμα νέων διοικητικών δομών. Αν ζητάμε από το ΓΕΣ τη διοικητική διοίκηση της ΑΣΔΕΝ, γιατί δεν τον αποδίδουμε σ' αυτό και για τα δύο άλλα ΣΣ; Επιπλέον, σύμφωνα με την τάση που δείχνει το δόγμα του Αρχιστρατήγου, και που είναι και διεθνής τάση ήδη από τον Β'ΠΠ , ο ρόλος του ΓΕΣ σε ότι αφορά τους σχηματισμούς, θα πρέπει να είναι η διοικητική διοίκηση τους. Και κυρίως: η ύπαρξη της Στρατιάς, προσθέτει περιττό και απολύτως επιζήμιο διοικητικό βάρος κι ένα περιττό ενδιάμεσο επίπεδο στην αλυσίδα της ιεραρχίας, τόσο στην ειρήνη όσο και στον πόλεμο. Η στρατιά φαίνεται σαν ένα "επιβοηθητικό" διοικητικό κέντρο, που έχει ξεμείνει εκεί από αδράνεια, και αναζητά τρόπο να δικαιολογήσει την ύπαρξή του. Ασφαλώς και μπορούν να βρεθούν "πράγματα" να αναλάβει η Στρατιά, αλλά θα είναι προσχηματικά. Δεν είναι τίποτα που μια σοβαρή και προσεκτική αναδιάρθρωση των στρατηγείων των ΣΣ, της ΑΣΔΥΣ καθώς και του ΓΕΣ δε θα μπορούσαν να κάνουν άνετα, γλιτώνοντας πόρους για τον ΕΣ, και, το κυριότερο: επιβλαβή διοικητική επιβάρυνση.

belisarius21 14 Δεκεμβρίου 2011 - 12:45:00 π.μ. EET  

Αναφέρεις, τέλος, ότι " οι μείζονες επιχειρησιακοί σχηματισμοί, δεν καταργούνται έτσι εύκολα με μια μονοκοντυλιά. Άλλωστε παρατηρούμε, ότι ακόμη δεν έχει διαμορφωθεί μια παγιωμένη αντίληψη στις πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες για το δέον γενέσθαι. Και οπωσδήποτε δεν μπορεί να θεωρείται λογική, η απαίτηση καταργηθούν όλα. " Επίτρεψέ μου να έχω αντίρρηση σε αυτό. Το επιχείρημα είναι τόσο γενικό, που περισσότερο δείχνει αδράνεια παρά σχεδιασμό. Ένας μείζων σχηματισμός δεν καταργείται όταν υπάρχει σοβαρός λόγος γι΄ αυτό. Αλλά δε μπορεί να μην καταργείται όταν είναι σαφές ότι οι όποιοι λόγοι παρουσίας του εξέλιπαν, και οι αρμοδιότητές του έχουν κατανεμηθεί (ή πρέπει να κατανεμηθούν) αλλού. Η νοοτροπία αυτή θυμίζει λίγο το γνωστό ανέκδοτο με το παγκάκι: http://www.ellinikos-stratos.com/arthra/anekdoto.asp. Αρνούμαστε από απλή αδράνεια να καταργήσουμε κάτι. Οι σοβαροί στρατοί μελετούν προσεκτικά τα προβλήματα τους, κι όταν προχωρούν σε αναδιαρθρώσεις, το κάνουν ΚΑΙ λειτουργικά, αλλά ΚΑΙ αποφασιστικά. Το ζητούμενο είναι η απλοποίηση των διοικητικών δομών. Όχι περισσότερο απ'ότι απαιτείται, αλλά ούτε και λιγότερο απ' όσο είναι εμφανές ότι είναι δυνατόν.
Τέλος, και σε ότι αφορά τους πολιτικούς λόγους της υπαγωγής της ΑΣΔΕΝ στη Στρατιά (για την οποία, άλλωστε, δεν επιμένω – απλά λέω ότι θα πρέπει να υπάγεται όπου υπάγονται και τα άλλα ΣΣ): τόσο το κορδόνι του χωροφύλακα όσο και οι νυκτερινές ασκήσεις των αρμάτων ήταν προσχήματα, που σημαίνει: ήταν ένας τρόπος, ΑΝ οι Τούρκοι έθεταν το θέμα, εμείς να το αρνηθούμε, και οι τρίτοι, ανάλογα με τις πολιτικές τους διαθέσεις, να έχουν κι αυτοί ένα πρόσχημα να δεχθούν τη θέση μας. Αν δεν είχαν τέτοια πολιτική διάθεση, ό,τι και να κάναμε, με χωροφυλακές, εθνοφυλακές κι άλλα τερτίπια, απλούστατα δε θα λαμβανόταν υπ όψιν. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με την υπαγωγή της ΑΣΔΕΝ: η ΑΣΔΕΝ πρέπει να υπαχθεί εκεί που είναι επιχειρησιακά σκόπιμο. Ένα πρόσχημα θα μπορεί, και πάλι, να βρεθεί, κι αυτό θα εξαρτάται από την πολιτική πρόθεση του οποιουδήποτε τρίτου. Ελλείψει αυτής, ούτε τα χωροφυλακόσημα, ούτε η απ΄ ευθείας υπαγωγή στον ΓΕΕΘΑ μας ωφελούν σε τίποτα.

Αρματιστής 15 Δεκεμβρίου 2011 - 6:21:00 μ.μ. EET  

Αγαπητέ Βελισάριε σε χαιρετώ

Τελικά η συζήτησή μας, αν και ακαδημαϊκή όπως γράφεις, είναι ενδιαφέρουσα. Δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι έχεις πολύ «βαριά» επιχειρηματολογία. Θα περιμένω να δω και τη συνέχεια της σκέψης σου, με την αναφορά σου στους ελάσσονες σχηματισμούς.

Σημειώνω την ακόλουθη παράγραφο από το σχόλιο σου, που έχει μεγάλο ενδιαφέρον:

«…..Αλλά, όταν ισχύει το σύστημα προαγωγών του ΕΣ (που είναι ένα από τα δύο συστήματα προαγωγών που χρησιμοποιούνται σε στρατιωτικούς οργανισμούς), τότε στους βαθμούς των ανωτέρων συσσωρεύονται δυσανάλογα πολλοί με τις ανάγκες του στρατεύματος ανώτεροι αξιωματικοί, τους οποίους το σύστημα πρέπει, κάπως, να διαχειριστεί. Τα πολλά (όπως και τα φουσκωμένα) επιτελεία και στρατηγεία, δίνουν μία λειτουργική (αλλά λανθασμένη) διέξοδο στο σημείο αυτό. Όμως, η διέξοδος αυτή είναι πρακτικά (δηλαδή επιχειρησιακά) αντιπαραγωγική.»

Ήδη σε αυτό έχω τοποθετηθεί.
Επιβάλλεται να αυξηθεί ο χρόνος παραμονής στους κατώτερους και ανώτερους βαθμούς: «Οι διμοιρίες και οι λόχοι, είναι πολύ περισσότεροι από τα τάγματα και τα συντάγματα και αυτά είναι λιγότερα από τις ταξιαρχίες και τις μεραρχίες».
Είναι λυπηρό οι διοικητές των μονάδων να μη διαθέτουν επαρκή αριθμό αξιωματικών της ΣΣΕ για να τους τοποθετήσουν διμοιρίτες και διοικητές λόχων (και ισοδυνάμων τμημάτων). Όπως είναι άδικο να αποστρατεύονται οι αξιωματικοί σε νεότατη ηλικία και πριν προλάβουν να συμπληρώσουν τα προβλεπόμενα χρόνια για πλήρη συνταξιοδότηση.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP