Αναβαθμίσεις Ελληνικών Αεροσκαφών, οι Ελληνικές Λυσεις, η Περίπτωση των Α-7Ε/ΤΑ-7C

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011


Φωτογραφία Ιωάννης Λέκκας, http://www.eagleaviation.gr/

Επανερχόμενοι στο θέμα του παρεμβολέα Ε-92 και των δοκιμών σε α/φη Α-7Ε/ΤΑ-7C, αναδημοσιεύομε το αρχικό κείμενο του άρθρου του 7ου τεύχους του περιοδικού Δούρειος Ίππος που αναφέρεται στα Α-7Ε και που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2011, μετά από σχετική άδεια του Εκδότη του περιοδικού, Σάββα Βλάσση. Είναι σαφές ότι η πρόσφατη κινητικότητα στο συγκεκριμένο θέμα, που αποτέλεσε και θέμα επίκαιρης επερώτησης στη Βουλή, ξεκίνησε από το συγκεκριμένο άρθρο. Οι αναγνώστες του κειμένου στην προηγούμενη ανάρτησή μας για το θέμα, έχουν πλέον τη δυνατότητα να διακρίνουν κατά πόσο η απάντηση του ΑΝΥΕΘΑ ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα ή όχι και να κρίνουν γιατί τέτοιες εσωτερικές προσπάθειες αναβαθμίσεων που και οικονομικότερες από οποιαδήποτε off the shelf (έτοιμη προς χρήση) λύση είναι, αλλά και ανεβάζουν το επίπεδο γνώσεων και εμπειρίας του προσωπικού της ΠΑ, δεν προχώρησαν. Ένα σύστημα όπως το υποστρατηγικό βομβαρδιστικό Α-7Ε, είναι πολυτιμότατο από επιχειρησιακής πλευράς, και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής αποτροπής, όντας το μακρύ χέρι της ΠΑ που παρά την ηλικία του προσφέρει μοναδικές δυνατότητες.

Θα ήταν ευχής έργον εάν παραμείνει στην υπηρεσία τουλάχιστον μέχρι το 2015 έστω σε αυτόν τον δευτερεύοντα ρόλο, δηλαδή του LIFT πού είναι μια πολύ καλή εμπειρία πριν οι νεαροί Ανθυποσμηναγοί ενταχθούν στο ΣΜΕΤ των F-16. Το Corsair με το υποστρατηγικό βεληνεκές, την σταθερή πτητική συμπεριφορά όλων των υψηλοπτέρυγων α/φων σε χαμηλά ύψη και τον μεγάλο αριθμό σε υπηρεσία στην ΠΑ, μπορεί να μείνει για καιρό ακόμα σε ενεργό υπηρεσία και να προσφέρει απτά επιχειρησιακά πλεονεκτήματα. Η οικονομική κρίση είναι η ευκαιρία η ηγεσία της ΠΑ και του ΥΕΘΑ να ενθαρρύνουν και να εφαρμόσουν επιτέλους προγράμματα αναβάθμισης εκ των ενόντων στην πράξη, εξοικονομώντας με αυτό τον τρόπο πολύτιμα κονδύλια, αντί να περιμένουν αν και πότε θα εφαρμοστεί το επόμενο ΕΜΠΑΕ. Μέχρι τότε η απειλή παραμονεύει. Ας είμαστε προετοιμασμένοι όσο καλύτερα μπορούμε.

ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΕΙΣ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ 1975-2010


Η τεράστια προσπάθεια της Πολεμικής Αεροπορίας από το 1974, για ταχύ εκσυγχρονισμό και αναβάθμισή της, προσπάθεια η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ανάδειξή της σήμερα σε μία από τις καλύτερες αεροπορικές δυνάμεις παγκοσμίως, βασίσθηκε πρωτίστως στο ανθρώπινο δυναμικό της. Πέρα όμως από τους ιπταμένους που έδιναν την καθημερινή μάχη στο Αιγαίο, υπήρχε και προσωπικό με ειδικότητες μηχανικού και τεχνικών, που εκπονούσαν και υλοποιούσαν τεχνικές λύσεις με τις οποίες αναβάθμιζαν τις δυνατότητες των αεροσκαφών.

Κείμενο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΛΟΥΛΙΑΝ – ΣΑΒΒΑΣ Δ. ΒΛΑΣΣΗΣ

Στην καταγεγραμμένη ιστορία της ΕΒΑ αλλά και της μετέπειτα Πολεμικής Αεροπορίας, το προσωπικό της Ελληνικής Αεροπορίας δεν είχε μπει ποτέ σε έναν τόσο έντονο αγώνα δρόμου, όσο αυτόν που άνοιξε μετά το 1974. Με αφορμή τα τραγικά γεγονότα εκείνου του έτους, ξεκίνησε μία εργώδης προσπάθεια για βελτίωση σε όλα τα επίπεδα. Η προσπάθεια για εκσυγχρονισμό που ξεκίνησε τότε, δεν περιορίσθηκε στην απόκτηση νέων αεροσκαφών και την αναβάθμιση της εκπαιδεύσεως αλλά επεκτάθηκε και στα ζητήματα τεχνικής υποστηρίξεως. Οι μηχανικοί και τεχνικοί, με πενιχρά μέσα, περιορισμένες γνώσεις στα αγγλικά αλλά με περίσσιο φιλότιμο, κατέβαλαν τεράστια προσπάθεια προκειμένου να καλυφθούν κάποιες από τις κρίσιμες ανάγκες.




Α-7 CORSAIR

Τα Α-7Ε που παραχωρήθηκαν από τις ΗΠΑ στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του 1990, παραδόθηκαν δίχως ηλεκτρονικά συστήματα αυτοπροστασίας, τα οποία είχαν αφαιρεθεί μετά την απόσυρση του τύπου από το Ναυτικό των ΗΠΑ και παρέμεναν στην αεροπορική βάση Cecil Field της Φλόριντα. Αυτός ήταν ένας βασικός λόγος για να ανατεθεί στην ΕΑΒ ο εφοδιασμός των αεροσκαφών με ένα ελληνικής σχεδιάσεως ηλεκτρονικό σύστημα αυτοπροστασίας που είχε αναπτυχθεί.

Επάνω στα ίδια χνάρια είχε κινηθεί ήδη το ΚΕΤΑ, εκτελώντας σειρά πτητικών δοκιμών σε συνεργασία με το ΚΕΑΤ. Οι δοκιμές αφορούσαν ένα ελληνικό σύστημα, που ονομάσθηκε Ε-92 (από το έτος σχεδιάσεως) και εγκαταστάθηκε σε ένα F-4E (πιθανώς το s/n 15011). Όταν όμως ετίθετο σε λειτουργία ο παρεμβολέας (jammer) προκαλούσε παρεμβολές και στο ίδιο το ραντάρ AN/APQ-120 του αεροσκάφους. Για τον λόγο αυτό, το ενδιαφέρον στράφηκε στην εγκατάσταση του παρεμβολέα στα Α-7E, ώστε να βελτιωθεί η επιβιωσιμότητά τους έναντι εναερίων αντιπάλων. Στα αεροσκάφη εγκαταστάθηκαν συστήματα εκτοξεύσεως αναλωσίμων, αλλά η εγκατάσταση του ελληνικού ηλεκτρονικού συστήματος αυτοπροστασίας δεν αποφασίσθηκε ποτέ. Ελάχιστα έχουν γίνει γνωστά για το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ε-292, όπως αναφερόταν πλέον (πιθανώς λόγω της εξελίξεώς του) τοποθετήθηκε σε κάποια Α-7 και χρησιμοποιήθηκε σε δοκιμές ακόμη κι εναντίον των πιο σύγχρονων F-16, όπου απέδειξε ότι στην κυριολεξία «τύφλωνε» πλήρως το ραντάρ τους. Παρέμειναν ωστόσο αιωρούμενες φήμες για πόλεμο εμπορικών συμφερόντων ξένων κατασκευαστικών οίκων, που απετέλεσαν τροχοπέδη στην εξέλιξη του ελληνικού συστήματος, όσο και στην απόφαση της ΠΑ να μην προχωρήσει περισσότερο.

Λόγω της σημασίας που έχουν τα Α-7Ε όσον αφορά τον ρόλο της Εγγύς Αεροπορικής Υποστηρίξεως, αλλά και τον ρόλο LIFT που ανέλαβαν τα επόμενα έτη, υποβλήθηκε πρόταση για περιορισμένη αναβάθμιση κάποιων υποσυστημάτων τους. Στο πλαίσιο αυτό, καταβλήθηκε προσπάθεια να αντικατασταθούν τα γυροσκόπια και τοποθετήθηκε δοκιμαστικά σε ένα A-7E ένα καινούργιο μοντέλο αμερικανικής εταιρείας. Την δοκιμαστική πτήση ανέλαβε στις 20 Σεπτεμβρίου 2006 ο Μοίραρχος της 335 ΜΒ Αντισμήναρχος (Ι) Πέτρος Χατζήρης αλλά κατά την απογείωση παρατηρήθηκαν ταλαντώσεις («οφιοειδείς συμπεριφορές») με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί σε εγκατάλειψη του αεροσκάφους. Ακολούθως, δεν υπήρξε συνέχεια.

Μια άλλη μικρής εκτάσεως μετατροπή που έγινε στην Ελλάδα με την άφιξη των Α-7E, αφορούσε την αντικατάσταση των φορέων εκτόξευσης βλημάτων ΑΙΜ-9L που έφεραν, και την τοποθέτησή τους στα αρχικά F-4E, τα οποία μέχρι τότε έφεραν φορείς Aero 3b για εκτόξευση παλαιοτέρων εκδόσεων. Έτσι, οι Aero 3b πέρασαν στα Α-7E και τα ΤΑ-7C, τα οποία υποβαθμίστηκαν.



4 σχόλια:

ΑΧΕΡΩΝ 29 Δεκεμβρίου 2011 - 5:21:00 μ.μ. EET  

H ιστορὶα του ''Κουρσὰρου''στην Π.Α εὶναι ἲσως η χαρακτηριστικὼτερη περὶπτωση αποστὰσεως ἢ ανακολουθὶας ανὰμεσα στις εξαγγελὶες,και τις προθὲσεις (ἢ την απουσὶα τους).Το 1990-1992,εὶχε εξαγγελθεὶ απὸ τον τὸτε πρὸεδρο της Ε.Α.Β,νομὶζω ὴταν ο Παλαιοκρασὰς,η πρὸθεση αναβαθμὶσεως των Α-7 στο επὶπεδο CORSAIR III,ουσιαστικὰ στο πρὸτυπο YA-7F,με κινητη]ρα F-100,παρὸμοιο του F-16A/B,με υπερηχητικὲς επιδὸσεις.Εκτοξεὺθηκε επὶσης και η ιδὲα να πεισθεὶ και η Πορτογαλλὶα να συμπρὰξει,εκσυγχρονὶζοντας τα δικὰ της A-7P(αερολογὶες).Η ιδὲα επανερχὸταν για κὰποια χρὸνια,αποπληθωρισμὲνη και νηφαλιὼτερη,αλλὰ εγκατελεὶφθη στα τὲλη της δεκαετὶας του 1990,και υπὸ το φὼς αυτὴς της επιλογὴς αντιμετωπὶστηκε το A-7 ὲκτοτε.Η πιστοποὶηση του AFDS και του Lightning,εὶναι στην πραγματικὸτητα φαινὸμενα δισταγμοὺ και παλιμβουλὶας.Στην περὶπτωση του Ε-292 αντιθὲτως,ὲχουμε αυτὸ που θα ὲπρεπε να περιμὲνουμε:αταλὰντευτη απὸρριψη.Κλεὶνοντας,σημειὼνω ὸτι κὰποιοι Αεροπὸροι προτιμοὺσαν αναβὰθμιση των Κορσαὶρ,και ὸχι των Φὰντομ.

Ανώνυμος 30 Δεκεμβρίου 2011 - 11:26:00 π.μ. EET  

Αρχικά θα ήθελα να πω ότι χαίρομαι πολύ επειδή ασχολούμαστε με ένα όχι τόσο φαντεζί αεροπλάνο όπως το F-16 και πήγαμε και ένα βήμα πιο πίσω. Η ουσία του θέματος είναι ότι η οποιασδήποτε μορφής αναβάθμιση έχασε το τρένο εδώ και πολύ καιρό αφού το αεροπλάνο τώρα είναι πάνω από 35 χρόνια σε υπηρεσία και όνο αν γίνουμε Αργεντινή (δηλαδή χρεοκοπήσουμε επίσημα) θα συνεχίσουμε να μιλάμε για αυτό, όπως οι Αργεντινοί εξακολουθούν να υποστηρίζουν τα Α-4.
Το αεροπλάνο όταν μπήκε σε υπηρεσία ήταν πολύ μακρυά τεχνολογικά από όλα τα αεροπλάνα της ΠΑ. Το HUD που διέθετε παρέμεινε μοναδικό σε υπηρεσία μέχρι την είσοδο το 1988 των F-16 και Μ-2000. Τα αρχικά Α-7Η είχαν και αυτά φορείς για ΑΙΜ-9L αλλά αυτοί τοποθετήθηκαν στα Φάντομ. Το σύστημα ναυτιλίας και βομβαρδισμού είχε τέτοια ακρίβεια που οι βολές πήγαιναν κυριολεκτικά στον "κουβά". Όλα αυτά σε ένα περιβάλλον που όλα σχεδόν τα άλλα αεροπλάνα έκαναν βολές με το σκοπευτικό δηλαδή σαν τον Β' ΠΠ. Τα αεροπλάνα είχαν εξοπλιστεί στα μέσα της δεκαετίας του '80 με σύστημα αυτοπροστασίας ALR-66/ALE-39/DIAS πάρα πολύ καλό για την εποχή του και αποτελεσματικό ακόμη και σήμερα εναντίον κάποιων συγκεκριμένων απειλών.
Βέβαια τα αεροπλάνα με τη χρήση άρχισαν να βγάζουν προβλήματα τα οποία σιγά σιγά συσσωρεύτηκαν και άρχισε η παρακμή. Η πρόταση για αναβάθμιση στο μοντέλο ΥΑ-7F είχε να κάνει με μια απαίτηση της Αμερικανικής Αεροπορίας για ένα αεροσκάφος που θα εκτελούσε αποστολές εγγύς υποστήριξης και τελικά το μεζέ τον πήρε και πάλι η General Dynamics (Lockheed) με το F-16. Κατά συνέπεια το να μιλάμε για αυτή την αναβάθμιση ως χαμένη ευκαιρία μάλλον είναι ουτοπικό αφού θα επιφορτιζόμασταν όλο το κόστος της και άρα θα κόστιζε ο κούκος αηδόνι. Αυτό που μπορούσε να γίνει και ήταν στα οικονομικά εφικτό ήταν η τοποθέτηση ψηφιακής αρτηρίας δεδομένων MILSTD-1553B που θα μπορούσε να καταστήσει όλα τα ειδικά όπλα προγραμματιζόμενα από το κόκπιτ. Επίσης η αντικατάσταση του αδρανειακού συστήματος ναυτιλίας από σύγχρονο με γυροσκόπιο λέιζερ εξαιρετικά μεγάλης ακρίβειας, ή συνδυασμό του με GPS όπως είναι η στάνταρ διαμόρφωση τώρα πια για όλα τα αεροσκάφη. Επίσης η αντικατάσταση του ραντάρ από ένα φτηνό νέας τεχνολογίας ή η υιοθέτηση ενός ψηφιακού επεξεργαστή με σύγχρονη γεννήτρια συμβόλων. Ο υπολογιστής βολών θα μπορούσε επίσης να αντικατασταθεί χωρίς μεγάλο κόστος. Σίγουρα αν ένα μέρος από τα χρήματα των Φάντομ είχε δαπανηθεί εκεί το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ ενδιαφέρον.

Alexandros 3 Ιανουαρίου 2012 - 3:58:00 π.μ. EET  

Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά σε όλους με Υγεία, καταρχάς!Δεν ξέρω κατά πόσο είναι δόκιμο να ασχολούμαστε τόσο πολύ με την περίπτωση αυτή. Γενικότερα κάτι έχει πάει στραβά, όμως η Αεροπορία δεν μπορεί να περιμένει τι θα βγεί από αυτή την υπόθεση. Η Αεροπορία και το Ναυτικό πρέπει να είναι πολύ ισχυρά γιατί έχουμε να καλύψουμε μεγάλο θαλάσσιο και εναέριο χώρο, είναι πολύ απλά τα πράγματα. Έχουμε μείνει πίσω και τώρα ίσως είναι μια χρυσή ευκαιρία να ανατρέψουμε τις ισορροπίες. Μπορούμε να διαπραγματευτούμε την αγορά των Mirage-2005 από το Κατάρ και την παραγγελία νέων Rafale ακόμα και τη δημιουργία γραμμής παραγωγής εδώ, μεταφορά τεχνολογίας και δημιουργία σοβαρού αεροναυπηγικού ελληνικού φορέα σε άμεση συνεργασία με τους Γάλλους, αν μιλάμε για σοβαρή παραγγελία 100 αεροσκαφών, κάτι που θα μας έδινε τη δυνατότητα να έχουμε γύρω στα 100 Mirage, 150 F-16, 100 Rafale, ή έστω λίγο λιγότερα από τους δυο πρώτους τύπους αν μερικά χρησιμοποιούνταν για ανταλλακτικά και θα είχαμε και την πολυτέλεια να αξιολογήσουμε το F-35, για να δούμε αν και κατά πόσο θα πρέπει να το αγοράσουμε, ενώ βεβαίως αν δείχναμε πως υπήρχε τέτοια πρόθεση για διαπραγμάτευση με την Dassault, τότε ποιός ξέρει τι αντιπρόταση θα μπορούσαμε να έχουμε από το Eurofighter. Ξέρω ότι πολλοί θα πούν πως αυτά που γράφω είναι εκτός πραγματικότητας ή πολύ δύσκολα να γίνουν, εγώ λέω ότι είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο και το μόνο που χρειάζεται είναι ένας μόνο πολιτικός που πραγματικά να έχει τη βούληση και να ενδιαφέρεται πραγματικά για το καλό της πατρίδας του. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και δυστυχώς αυτοί που κυβερνάνε ζουν στο δικό τους μαγικό κόσμο της προηγούμενης δεκαετίας! Καλό είναι να ξυπνήσουν τώρα!

Mithridates 3 Ιανουαρίου 2012 - 2:49:00 μ.μ. EET  

@ 30 Δεκεμβρίου 2011 11:26:00

Τα σέβη μου! Καλές προσγειώσεις και βολές πάντα στον ...κουβά!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP