Μυστική διπλωματία και φανερά λάθη

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011

του Βασίλειου Μαρκεζίνη

Στο φύλλο της 1ης Ιανουαρίου 2011 η «Καθημερινή» δημοσίευσε άρθρο του πρέσβη ε.τ. κ. Σαββαΐδη, το οποίο, εκ πρώτης όψεως, περιγράφει για χάρη του γενικού αναγνωστικού κοινού τα δυσχερή προβλήματα οριοθετήσεως των θαλασσίων μας ζωνών.

Κατ' ουσίαν, όμως, έπειτα από ένα μάθημα πολιτικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας, το κείμενο καταδικάζει πρόσφατη ανοικτή επιστολή του Καθηγητή κ. Καρυώτη και εμού, αναφερόμενο σε «ακαδημαϊκούς» που «παρεμβαίνουν» με «συνωμοσιολογικές» θεωρίες για να αποκαλύψουν «δήθεν αναληφθείσες δεσμεύσεις προς γείτονες (βλ. Τούρκους) και τρίτους (βλ. Αμερικανούς)» και να απαγγείλουν δημόσια την κατηγορία ότι «η χώρα στερείται πολιτικής και διπλωματικής σοβαρότητος στην αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών».
Η θέση αυτή απαιτεί τρία σχόλια.

Πρώτον, όλοι οι πολίτες μιας δημοκρατίας έχουν αναφαίρετο δικαίωμα να συμμετέχουν στα κοινά και να εκφράζουν τις γνώμες και τις ανησυχίες τους. Το να τους λες, κατ' ουσίαν, ότι «δεν ξέρουν τι λένε» αποτελεί δείγμα της υπεροψίας, την οποία επιδεικνύει το υπουργείο Εξωτερικών κάθε φορά που περιέρχεται σε δυσχερή θέση από διαρροές ή φήμες που είναι απότοκοι των ζοφερών εποχών που διανύει η χώρα.

Δεύτερον, το δικαίωμα γνώμης μεταβάλλεται σε υποχρέωση όταν μιλούν νομικοί που τυχαίνει να έχουν αναμειχθεί στη διάπλαση του Δίκαιου της Θαλάσσης και έχουν ηλικία και γνώσεις τουλάχιστον αντίστοιχες με τους συνεχώς μετακινούμενους από θέση σε θέση πρέσβεις, οι οποίοι, στην πράξη, τελικά υποχρεώνονται να κάνουν μόνον ό,τι τους επιβάλλουν οι πολιτικά προϊστάμενοι, εάν επιθυμούν να επιβιώσουν στην υπηρεσία. Ας κρίνουν, λοιπόν, οι αναγνώστες ποιοι είναι πιο αδέσμευτεοι και αξιόπιστοι ως σχολιαστές: οι διπλωμάτες ή η διανοούμενοι;

Τρίτον, πώς είναι δυνατόν να μη δημιουργούνται εύλογες υπόνοιες: (α) όταν οι Τούρκοι μάς λένε ότι κάνουν «μπίζνες» με την κυβέρνηση, ενώ η ίδια επιμένει να το αρνείται· (β) όταν διαρρέονται κείμενα του υπουργείου που φανερώνουν διχογνωμίες ή τουλάχιστον προειδοποιήσεις εναντίον των κινήσεων που μελετά το τρίο των διαπραγματευτών μας (στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνεται ο κ. Σαββαΐδης)· και (γ) όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός μας δίνει ασαφείς απαντήσεις στη Βουλή για το θέμα της συνεκμετάλλευσης;

Από τους δύο χάρτες γίνεται φανερή η σημασία του Καστελόριζου. Αν υπολογιστεί στην ΑΟΖ, όπως ορίζουν οι διεθνείς συνθήκες, η Ελλάδα έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο. Αν δεν υπολογιστεί, όπως θέλει η Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρος περιορίζονται και η Τουρκία αποκτά θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο

Η τελευταία παρατήρηση
, δηλαδή η πρωθυπουργική τακτική των αορίστων απαντήσεων, δεν έχει σχολιασθεί επαρκώς, αν και βοηθούντων μερικών κειμένων στα ΜΜΕ οδηγεί, αθέλητα ενδεχομένως, σε επιζήμια λανθασμένες πληροφορίες.
Ετσι, όπως μας υπενθύμισε πρόσφατα ο κ. Καρυώτης, όταν ο πρωθυπουργός στις 10 Μαρτίου 2010, ενημερώνοντας τους Ελληνες δημοσιογράφους στην πρεσβεία της Ουάσιγκτον, ρωτήθηκε από τον Μιχάλη Ιγνατίου γιατί συνεχώς μιλά για το θέμα της υφαλοκρηπίδας και δεν το συνδέει με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, απάντησε ως εξής: «Το θέμα μάς έχει απασχολήσει και θα το φέρω (ξανά) προς συζήτηση με τον Ερντογάν στην επόμενη επίσκεψή του στην Αθήνα».

Εκτοτε οι δύο πρωθυπουργοί έχουν μιλήσει τέσσερις φορές.
Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία δημόσια ένδειξη για το αν και σε τι βάθος συζητήθηκε το θέμα της ΑΟΖ ή -πράγμα ακόμη πιο σημαντικό- για το τι ακριβώς συμφωνήθηκε. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, γιατί να μη γίνει πιστευτή η τουρκική εκδοχή, ότι δηλ. τα προβλήματα του Αιγαίου θα διαχωριστούν από αυτά του Καστελόριζου και ότι το καθεστώς των βραχονησίδων θα παραμείνει, υπό τις καλύτερες των συνθηκών, απροσδιόριστο;

Δυστυχώς, λοιπόν, οι φήμες για αντεθνικές συνθηκολογήσεις, μέχρι να διαψευστούν επισήμως, παραμένουν αληθοφανείς, έστω και αν όλοι μας ελπίζουμε να είναι λανθασμένες.

Είναι το υπουργείο Εξωτερικών υπεράνω δημόσιας κριτικής;

Το γενικότερο αυτό ερώτημα αναδύεται από το άρθρο στην «Καθημερινή». Δικαιολογείται όμως και από την οξύτατη αντίδραση του υπουργείου προς το άρθρο των κ.κ. Λυγερού και Κωνσταντακόπουλου σχετικά με το διαρρεύσαν σημείωμα της Δ1 Διευθύνσεως του υπουργείου Εξωτερικών (το πώς συνετάγη το εν λόγω υπόμνημα και το πώς αντέδρασαν οι ένδον αποτελούν ζητήματα τα οποία κανείς, ακόμη, δεν έχει συζητήσει).

Η απάντηση στο ερώτημα του υπέρτιτλου της παρούσης ενότητας πρέπει να είναι κατηγορηματικώς αρνητική. Για δύο λόγους:
Ο πρώτος απαιτεί μια διευκρίνιση. Η διπλωματία δεν λειτουργεί σε όλες τις περιπτώσεις αποτελεσματικά εάν δεν είναι μυστική. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου, επειδή θίγεται καίρια το εθνικό συμφέρον, ούτε καν διαπραγματεύσεις δεν πρέπει να αρχίζουν χωρίς την κατ' αρχήν άδεια της Βουλής ή τουλάχιστον με τη συμφωνία των αρχηγών των περισσότερων κομμάτων.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές,
οι μυστικά διαπραγματευόμενοι Ελληνες πολιτικοί και διπλωμάτες χειρίζονται δύο ειδών προβλήματα.
Στο Αιγαίο διακυβεύεται κυρίως η χερσαία ακεραιότητα της πατρίδας μας, εάν οι Τούρκοι καταφέρουν να κρατήσουν ανοιχτό το θέμα των βραχονησίδων και των συνδεόμενων δικαιωμάτων, αλλά και, ενδεχομένως, τα δικαιώματά μας που θα χαθούν εάν οι ποικίλες αρμοδιότητες στο Αιγαίο χωριστούν μεταξύ των δύο κρατών με βάση τον 25ο Μεσημβρινό.
Στην Ανατολική Μεσόγειο, αντιθέτως, κυρίως δε στο σύμπλεγμα των νήσων του Καστελόριζου και στην ΑΟΖ τους, ο υποθαλάσσιος πλούτος αποτελεί το διακυβευόμενο συμφέρον μας. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι ο δικός μας πλούτος θα μοιραστεί γιατί όλοι (ή μερικοί;) φοβούνται να πουν «όχι» στον ένοπλο γείτονα και ταραξία.
Ο εκβιασμός μπορεί να τρομάζει, ο κίνδυνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος, αλλά η ιδέα και μόνη ότι ενδέχεται να υποχωρήσουμε αμαχητί (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν είναι καθόλου ελληνική! Και τούτο, διότι κυριαρχικά δικαιώματα δεν εκχωρούνται παρά μόνον ύστερα από έναν χαμένο επιθετικό πόλεμο.

Υπάρχει, όμως, και ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο η κριτική του τρόπου διακυβέρνησης συνάδει απόλυτα με τη λαϊκή περί δικαίου αντίληψη της εποχής μας. Αν και εξαιρέσεις βεβαίως υπάρχουν, ευρέως διαδεδομένη, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, είναι η εντύπωση ότι η πολιτική ηγεσία (πρώην και νυν) φέρει μεγάλο μέρος της ευθύνης για την οικονομική εξαθλίωση της χώρας.
Η δημοσιοϋπαλληλία κατηγορείται και αυτή καθημερινώς ότι ολιγωρεί ή και ότι χρηματίζεται. Ιερές Μονές έχουν αποτελέσει αντικείμενο «περίεργων», αν όχι και φθοροποιών, κουτσομπολιών που πλήττουν σύνολη την Εκκλησία. Η Στατιστική Υπηρεσία έχει κατ' επανάληψη κατηγορηθεί για λανθασμένα ή σκοπίμως παραποιημένα στοιχεία. Και αυτή ακόμη η Δικαιοσύνη -κατ' εμέ, η ιερότερη των τριών εξουσιών- έχει βρεθεί στο επίκεντρο αρνητικών σχολίων. Δεδομένων των ανωτέρω, ειλικρινά πιστεύει ο αρθρογράφος της «Καθημερινής» ότι η διπλωματική υπηρεσία είναι υπεράνω, de facto και de jure, πάσης κριτικής;

Κατά την άποψή μου, καίτοι περιλαμβάνει στους κόλπους του πολλούς ικανούς και τίμιους ανθρώπους, το υπουργείο Εξωτερικών, εν μέρει λόγω της αφόρητης κομματικοποίησής του από σειρά υπουργών, δεν έχει ενδεχομένως σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Νομίζω, μάλιστα, ότι αυτό είναι κάτι που θα βοηθούσε την κοινή προσπάθεια εάν μερικοί υψηλόβαθμοι διπλωμάτες αναγνώριζαν στην ειδική τους «διάλεκτο» ότι όλα δεν βαίνουν άριστα στο πεδίο της ελληνικής διπλωματίας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Εάν λοιπόν ο πρωθυπουργός έχει δίκιο -και, δυστυχώς, έχει- να παραπονείται ότι η χώρα μας έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα στην εικόνα της στο εξωτερικό, οι εντός της Ελλάδος ασχολούμενοι με τα εξωτερικά θέματα, μαζί με τα ακαδημαϊκά και επιδοτούμενα εξαπτέρυγά τους, δεν είναι νοητό να μη συμμερίζονται την ευθύνη. Ο χρόνος θα δείξει τελικά εάν ορθώς προβλέπω ότι η ημέρα της Τελικής Κρίσεως -από την Πολιτεία, και όχι μόνον από τον Θεό- για πολλούς από αυτούς τους άκρως «συναινετικούς» πλησιάζει!

Απλουστεύσεις, παραλείψεις

Ιδού, λόγω ελλείψεως χώρου, μια μικρή λίστα (με πλάγια στοιχεία, οι γνώμες του κ. Σαββαΐδη):

1 «Η Ελλάς έχει θέσει κατά τα τελευταία χρόνια ως βασικό στρατηγικό στόχο την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της ... με βάση ... το ισχύον Δίκαιο της Θαλάσσης». Ανήκω σε αυτούς που έχουν μείνει με την εντύπωση ότι στην πράξη η ελληνική στάση δεν συμπίπτει με το τι κατά καιρούς διακηρύσσεται ως πρόθεση.
2 «Το ισχύον Δίκαιο καθορίζει για κάθε μία από τις (θαλάσσιες) ζώνες (δηλ. χωρικά ύδατα, ΑΟΖ κ.λπ.) διαφορετικά μέγιστα όρια. Τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να ορίσουν το maximum του προβλεπόμενου ορίου ή και ολιγότερο». Πάνω από 130 κράτη έχουν ορίσει το maximum στις θαλάσσιες ζώνες τους. Η διατύπωση του πρέσβη, τυπικά ορθή, επί της ουσίας άθελα παραπλανά.
3 «Η παραπομπή σε διεθνή δικαστική επίλυση, πέραν των αβεβαιοτήτων εκβάσεως που παρουσιάζει, απαιτεί και σύνταξη συνυποσχετικού (που αποτελεί ειδική διεθνή συμφωνία και ...κύρωση από τα κοινοβούλια των ενδιαφερομένων)».
Η παράγραφος, πιθανώς λόγω υπερβολικής σύντμησης, δίνει ελλιπή και ως εκ τούτου μη ακριβή εικόνα του θέματος -της ΑΟΖ- που μας απασχολεί εν προκειμένω. Ετσι, δεν διευκρινίζει το δικαίωμα της χώρας μας να ορίσει μονομερώς τη δική της ΑΟΖ, ενημερώνοντας ακολούθως τον ΟΗΕ. Από εκεί και πέρα η Τουρκία θα μπορούσε να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο για τις λεπτομέρειες της οριοθετήσεως, αλλά και τούτο μόνο με την αποδοχή της ελληνικής πλευράς. Διαφορετικά, η διαμαρτυρία της θα παραμείνει άνευ περιεχομένου, όπως συνέβη πρόσφατα με την περίπτωση Κύπρου - Ισραήλ.
4 Σε άλλο σημείο του κειμένου του, ο κ. πρέσβης επισημαίνει, ορθώς, ότι οι διεθνείς συμφωνίες συνδέονται μεταξύ των κατά περίπλοκο τρόπο, τον οποίο οι μη ειδικοί ενδέχεται να μην κατανοούν. Ας διευκρινίσουμε μια τέτοια περίπτωση, ώστε οι συμπατριώτες μας να αντιληφθούν τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζουν οι Ελληνες διπλωματικοί σύμβουλοι, αλλά και για να γίνει σαφές ότι με πολιτικό θάρρος και λίγη φαντασία οι περισσότερες μπορούν να ξεπεραστούν.
Μια πιθανή αντίρρηση προς τη μονομερή διακήρυξη της ΑΟΖ μας θα μπορούσε να προέλθει από την επίκληση της (απαράδεκτης) Συμφωνίας της Μαδρίτης του 1997, η οποία ορίζει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία «θα αναλάβουν προσπάθεια να προωθήσουν διμερείς σχέσεις» που θα βασίζονται στον «σεβασμό στα νόμιμα (όρος που περιλαμβάνει το Δίκαιο της Θαλάσσης), ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο» (§ 4) και, επίσης, ότι δεσμεύονται να αποφύγουν «μονογενείς ενέργειες... ώστε να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση (§ 5).
Τον Ιούνιο του 2007 ο Τούρκος πρόεδρος κ. Γκιουλ ανεφέρθη σ' αυτές τις παραγράφους όταν δήλωσε στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι «η Τουρκία και η Ελλάδα έχουν νομικά και ζωτικά συμφέροντα και ανησυχίες στο Αιγαίο, με μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους. Εχουν δεσμευθεί με τη Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 να σέβονται τις αρχές αυτές και να διευθετούν τις μεταξύ τους διενέξεις με ειρηνικά μέσα και με αμοιβαία συναίνεση».
Ακόμη όμως και αυτό το επιχείρημα της Αγκυρας δεν αρκεί για να «γκριζάρει» το Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο, μια και, για να μη μακρηγορούμε, η Τουρκία δεν έχει πάψει να παραβιάζει το γράμμα και το πνεύμα της συμφωνίας και έχουν εκλείψει πλέον οι τότε ισχύουσες πολιτικές προϋποθέσεις.
5 Το πρόσφατο άρθρο στην «Καθημερινή» αγνοεί, τέλος, την παρατήρηση ότι τέτοιες γειτονικές διαφορές ουδαμού του κόσμου έχουν οδηγήσει στην (αμερικανικής προελεύσεως) ιδέα της συνεκμετάλλευσης, η οποία, όπως πρόσφατα εξηγήσαμε ο κ. Καρυώτης και εγώ, όχι μόνο δημιουργεί μελλοντικές διαφορές, αλλά ουσιαστικά επιτυγχάνει την ιδέα της «ειρηνικής επιλύσεως» περίπλοκων διαφορών με την παραδοχή ότι οι Τούρκοι μπορούν να καρπώνονται τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται στον... ελληνικό υποθαλάσσιο χώρο!

Κλείνω με τη σκέψη ότι το «υπαινικτικά» γραμμένο «διπλωματικό» άρθρο, κατά τρόπον υπόρρητο πλην όμως επικίνδυνο, αφήνει να εννοηθεί ότι το Δίκαιο υποκύπτει πάντα στην Πολιτική.
Ο ρόλος όμως του υπουργείου Εξωτερικών δεν είναι να σκύβει το κεφάλι επικαλούμενο «δημιουργικές ασάφειες» διεθνών συνθηκών, αλλά να μάχεται με εφευρετικότητα για τα δίκαιά μας. Διπλωμάτες σαν τον Δούντα ή τον Στοφορόπουλο έδειξαν τέτοια ευαισθησία. Τέτοιους ανθρώπους αναζητούμε και σήμερα.
Επιπλέον, οι διπλωμάτες μας θα έπρεπε να απαιτούν, έστω και διακριτικά, από όλες τις κυβερνήσεις να διατηρούν τη χώρα στρατιωτικά ισχυρή, για να μη βρεθούμε στη δυσάρεστη θέση να επιβεβαιωθεί εις βάρος μας η ρήση του Θουκυδίδη, ότι στις διεθνείς σχέσεις «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει, ο ισχυρός επιβάλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται».

Για να εκφράσω την ίδια ιδέα λαογραφικά, εάν, στη θεωρία του περί «μηδενικών προβλημάτων», ο κ. Νταβούτογλου βλέπει τον εαυτό του στο ρόλο του Καραγκιόζη, τότε, προσωπικά, αρνούμαι διαρρήδην να δω τον Ελληνα στο ρόλο του Χατζηαβάτη...*

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=239430

11 σχόλια:

ΑΧΕΡΩΝ 17 Ιανουαρίου 2011 - 4:52:00 π.μ. EET  

Β.Μαρκεζινης:''αρνουμαι διαρρηδην να δω τον Ελληνα στον ρολλο του Χατζηαβατη''.
Μα,κυριε καθηγητα,ο Ελληνας βρισκει αυτον τον ρολλο πολυ ορθο(πολιτικως),και νοιωθει και πολυ ανετα στο πετσι του,για να χρησιμοποιησω γνωστο θεατρικο ορο.

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 9:41:00 π.μ. EET  

Είχα δύο φίλους διπλωμάτες που δεν ζουν σήμερα.

Ο ένας εξ αυτών ήταν ο αείμνηστος Πρέσβυς ε.τ. Μιχάλης Δούντας. Εξαιρετικά μελετημένος, ίσως ένας από τους λίγους Έλληνες Διπλωμάτες που μελετούσε τόσο πολύ τα διάφορα εθνικά και διεθνή θέματα. Πολύ υπηρεσιακός ...! Ποτέ του δεν τηλεφωνούσε στην ασθενή και ηλικιωμένη μητέρα του από υπηρεσιακό τηλέφωνο. Δεν έκανε περιουσία αλλά και είχε και έκανε πολλούς φίλους πάντοτε αφιλοκερδώς.

Ο άλλος φίλος μου, δεν διέθεται πολιτικά μέσα ή άλλες διασυνδέσεις. Ήταν πτωχός μεν αλλά παιδί της πιάτσας. Έκανε πολλές φιλίες εξυπηρετώντας άλλους. Κατάφερε να φθάσει στον ανώτατο βαθμό. Υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις, συνήθως εκτός Ευρώπης. Δεν δίσταζε να χρησημοποιήσει όλα τα υπηρεσιακά μέσα για λόγου του.
Όταν πέθανε ήταν πολύ πλούσιος ....!
Ήταν φίλος μου αγαπητός και πολύ τον αγαπούσα!

Λοιπόν κύριε Σαββαϊδη, δεν νομίζετε ότι έχει δίκαιο αξιολογότατος ο κ. Βασίλης Μαρκεζίνης, ο οποίος τολμά να θίγει άκρως κακώς κείμενα;

Ευμένης ο Καρδιανός

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 11:44:00 π.μ. EET  

Διαβάζω πάντα με προσοχή όσα γράφει ο κ. Μαρκεζίνης, και θεωρώ ότι στα περισσότερα έχει δίκιο. Και είναι παρήγορο που μια φωνή με διεθνές κύρος έρχεται να τονίσει ότι η υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων δεν είναι "αναχρονιστικός εθνικισμός", αλλά πρακτική κάθε κράτους διεθνώς, και φυσικά υποχρέωσή μας απέναντι στην ιστορία μας. Οπότε θεωρώ την πρόσφατη είσοδό του στον ελληνικό δημόσιο διάλογο εν γένει θετική.
Όμως κανείς δεν είναι αλάθητος, ούτε τον καθιστά αλάθητο ο τίτλος του καθηγητή και οι περγαμηνές εξ Εσπερίας. Στην περίπτωση του Καστελλορίζου νομίζω ότι ο κ. Μαρκεζίνης σφάλλει: ως γνώστης του Διεθνούς Δικαίου οφείλει να γνωρίζει ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το 2009 πήρε μια απόφαση που δε μας ευνοεί καθόλου: όπως εξηγεί εδώ ο κ. Καρυώτης (τον οποίο προφανώς εκτιμά, αφού συνυπογράφουν άρθρα), το δικαστήριο της Χάγης αρνήθηκε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ σε ένα κατοικημένο ουκρανικό νησάκι (Serpernt) που βρισκόταν κοντά στην ακτή της Ρουμανίας. Οι Τούρκοι φυσικά θα επικαλεστούν αυτό το προηγούμενο, τόσο για το Καστελλόριζο όσο και για όλο το Αιγαίο. Για το Αιγαίο μάλλον δε θα πιάσει το επιχείρημά τους (είναι αρχιπέλαγος με πολλά νησιά και οργανική συνέχεια), αλλά το Καστελλόριζο έχει σημαντικές ομοιότητες με την περίπτωση του Serpernt και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να χάσουμε.
Επίσης, όσο έχουμε εμείς δικαίωμα να ανακηρύξουμε μονομερώς ΑΟΖ, άλλο τόσο έχει και η Τουρκία, και τότε πάλι θα αποφασίσει η Χάγη. Και εκτός από αυτό (όπως σωστά παρατηρεί και ο κ. Μαρκεζίνης) η επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψε στη Μαδρίτη ο Σημίτης το 1997 μας εμποδίζει να κάνουμε "μονομερείς ενέργειες", και τέτοια είναι και η μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ.
Τέλος, να σημειώσω ότι οι χάρτες που δημοσιεύονται μαζί με το άρθρο του κ. Μαρκεζίνη είναι ανακριβείς, για τους εξής λόγους: ο πρώτος χάρτης είναι σωστός απεικονιστικά, αλλά έχει λάθος τίτλο: αυτό που δείχνει είναι ο ευνοϊκότερος δυνατός καθορισμός ΑΟΖ για εμάς - αλλά δεν "ισχύει σήμερα", γιατί απλά δεν έχουμε ορίσει ΑΟΖ. Ο δεύτερος χάρτης δεν ξέρω αν δείχνει "τι επιδιώκει η Τουρκία" αλλά είναι ανακριβής απεικονιστικά: και αν ακόμα αρνηθεί κανείς το δικαίωμα ΑΟΖ στο Καστελλόριζο δεν προκύπτει το αποτέλεσμα που δείχνει ο χαρτης, γιατί Ρόδος, Κάρπαθος και Κύπρος εξακολουθούν να έχουν ΑΟΖ, η οποία θα μετρηθεί σε ίση απόσταση από την Τουρκία. Άρα αυτό που εμφανίζεται στο δεύτερο χάρτη ως τουρκική ΑΟΖ θα μικρύνει αισθητά προς την κατεύθυνση της Τουρκίας, και πιθανότατα θα διατηρηθεί και σύνδεσμος μεταξύ ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ.
Συνοψίζοντας, θεωρώ βάσιμες τις ανησυχίες του κ. Μαρκεζίνη ότι μπορεί οι επαφές του κ. Παπανδρέου με την Τουρκία να καταλήξουν εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Από όσα έχουν διαρρεύσει για το Αιγαίο (χωρικά ύδατα μειωμένου εύρους, τουρκικά "δάχτυλα" ανάμεσα στα νησιά μας κλπ.), πράγματι ετοιμάζονται υποχωρήσεις. Αλλά ειδικά στο Καστελλόριζο (ΟΧΙ στο Αιγαίο) ένας συμβιβασμός είναι κατά τη γνώμη μου αναγκαίος, γιατί αν πάμε στη Χάγη θα χάσουμε έτσι κι αλλιώς στο συγκεκριμένο θέμα.

Αρματιστής 17 Ιανουαρίου 2011 - 1:21:00 μ.μ. EET  

@ Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 11:44:00

Δεν γνωρίζω αυτό που αναφέρεις σχετικά με το Ουκρανικό νησί. Οπωσδήποτε όμως αυτό δημιουργεί δεδικασμένο.

Η άποψη μου σύμφωνα πάντοτε με αυτά που διαβάζω, είναι ότι το Καστελόριζο διαθέτει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα και η Ελλάδα οφείλει να υποστηρίξει με όλες τις δυνάμεις της αυτή την απαίτηση. Εκείνο όμως το οποίο πιστεύω, είναι ότι η Ελλάδα σε καμιά περίπτωση δεν θα επιτύχει σύνδεση της Ελληνικής ΑΟΖ με αυτή της Κύπρου, διότι με βάση την αρχή της αναλογικότητας, ακόμη και αν η Τουρκία αποδεχθεί ΑΟΖ για το Καστελόριζο, αποκλείεται να του επιδικαστεί από τη Χάγη έκταση στα όρια που παρουσιάζουν οι διάφοροι χάρτες που κυκλοφορούν. Ως εκ τούτου η Ελλάδα οφείλει να μη διαχωρίσει τη διαπραγμάτευση για το Καστελόριζο από αυτή του Αιγαίου, προκειμένου να επιτύχει το μέγιστο δυνατό.

Βεβαίως θα ήταν ευχής έργο κάποιοι που έχουν την επιστημονική γνώση να μας παρουσίαζαν ρεαλιστικούς χάρτες με τα διάφορα πιθανά όρια. Οπωσδήποτε ο κάτω χάρτης (οι επιδιώξεις της Τουρκίας) είναι εξωπραγματικός. Σε καμιά περίπτωση η Ρόδος η Κάρπαθος και η Κάσος θα μπορούσαν να αποκλειστούν από ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα από το δικαστήριο της Χάγης. Θα ήταν καλύτερα όμως να βλέπαμε μια ρεαλιστική άποψη με το Καστελόριζο να διαθέτει ΑΟΖ και χωρίς ΑΟΖ.

Από την άλλη η συμφωνία της Μαδρίτης δεν εμποδίζει την Ελλάδα να διακηρύξει ότι διαθέτει ΑΟΖ και να καλέσει τους γείτονες της σε διαπραγμάτευση για την χάραξη των μεταξύ τους ορίων.

Σε τελική ανάλυση όμως, την οποιαδήποτε απαίτησή σου θα πρέπει να έχεις ισχύ για να την υποστηρίξεις. Και λέγοντας ισχύ δεν εννοώ κατ’ ανάγκη μόνο τη στρατιωτική.

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 1:27:00 μ.μ. EET  

Ψηφίστε ΟΛΟΙ!


Στην παρακάτω Αμερικανική τοποθεσία, γίνεται «δημοσκόπηση» για το αν η Μακεδονία είναι Ελληνική ή όχι. Μπείτε, ψηφίστε και διαδώστε το σε όσους ξέρετε!

http://www.topix.com/forum/world/macedonia/TAAAAFN23PMGMJ147

Είναι πολύ απλό. Ούτε όνομα πρέπει να βάλετε, ούτε στοιχεία, ούτε τίποτε. Μόνο επιλέγετε το Yes και μετά βλέπετε το ως τώρα αποτέλεσμα.
Έχουν μπει οι Σκοπιανοί και έχουν σαρώσει.
ΕΜΠΡΟΣ

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 1:49:00 μ.μ. EET  

@ Αρματιστή:
Συμφωνώ ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να διαχωρίσει τη διαπραγμάτευση για το Αιγαίο από αυτήν για το Καστελλόριζο. Τυχόν υποχώρηση στο θέμα του καστελλόριζου θα πρέπει να γίνει με ανάλογα ανταλλάγματα στο Αιγαίο.
(Ο ανώνυμος 11.44.00)

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 5:48:00 μ.μ. EET  

Συμφωνώ με αυτά που λέει, αλλά πολύ ξαφνικά εμφανίστηκε ο κ. Μαρκεζίνης.

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 8:47:00 μ.μ. EET  

17 Ιανουαρίου 2011 5:48:00 μ.μ. GMT+02:00

Ξαφνικά ;; Τουλάχιστον μια δεκαετία θυμάμαι άρθρα του σε εφημερίδες... μην λέτε ότι θέλετε.

Ακέραια και σοβαρή σκέψη.

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 8:48:00 μ.μ. EET  

Προς τον Φίλο του Ιστολογίου,
17 Ιανουαρίου 2011,

Δεν νομίζω ότι έχουμε υποχρέωση να προσφύγουμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, προκειμένου να ορίσομε την ΑΟΖ μας. Αυτό προϋποθέτει συνυποσχετικό με την Τουρκία η οποία ίσως να μην το δεχθεί χωρίς να ζητήσει ως συνήθως και άλλα.

Αν τον κατάλαβα σωστά, ο κ. Καρυώτης δήλωσε ότι βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των κειμένων διατάξεων όσων καθορίζουν την διαδικασία της ΑΟΖ, μπορεί ένα κράτος να την ορίσει κατ' ευθείαν στον Ο.Η.Ε., εφ' όσον τηρεί τα αποφασισθέντα.

Αν θελήσει κάποιος να πάει στην Χάγη, επισπεύδων δεν θα είναι αυτός που την δήλωσε στον ΟΗΕ, αλλά εκείνος ο οποίος δεν δέχεται όσα ορίζονται Διεθνώς για τον χαρακτηρισμό της ΑΟΖ.

Για τους χάρτες η άποψή σας μου φαίνεται ορθή.

Ευμένης

Ανώνυμος 17 Ιανουαρίου 2011 - 8:59:00 μ.μ. EET  

@ 17 Ιανουαρίου 2011 5:48:00 μ.μ. GMT+02:00

Kαλά έκανε και εμφανίστηκε. Τον κ. Πρέσβη το έκανε φέτες.

Για το πολύ ξαφνικά, διάβασε αν θες τα σχόλια εδώ:

http://www.enkripto.com/2010/12/blog-post_1883.html

Ανώνυμος 18 Ιανουαρίου 2011 - 9:28:00 π.μ. EET  

φίλε ανώνυμε 11.44.00 διαφωνώ μαζί σου στη πρόταση "γιατί αν πάμε στη Χάγη θα χάσουμε έτσι κι αλλιώς στο συγκεκριμένο θέμα". Κατ'αρχήν το αποτέλεσμα ποτέ δεν προδικάζεται και κατά τη γνώμη μου οι διαφορές είναι πιο πολλές από τις ομοιότητες με το δεδικασμένο παράδειγμα που αναφέρεις. Συγκεκριμένα καταλαβαίνω ότι η απόφαση πάρθηκε λαμβάνοντας την σχετική συνθήκη για το καθορισμό ΑΟΖ ως 2ουσας σημασίας μόνο μιας και υπήρχουν διάφορες προηγούμενες συμφωνίες (πολύ μεγάλη διαφορά).
Τα συμπεράσματα αναφέρουν πως δεν κρίθικε εάν το συγκεκριμένο νησάκι (το οποίο έχει πολύ μικρό μέγεθος 0.17τχ) είναι βραχονησίδα ή νησί και δικαιούται επιπλέον ΑΟΖ αφου η "απαιτούμενη" περιοχή λόγω του νησιού υπερκαλύπτεται από την αντίστοιχη που δημιουργεί το κυρίως σώμα της Ουκρανίας" ενώ συνεκτιμήθικαν οι ήδη συμφωνημένες γραμμές οριοθέτησης μεταξύ των δυο κρατών (σκέφτεται κανείς μια "ενδιάμεση συμφωνία" τι κακό μπορεί να κάνει??).Συγκεκριμένα σε διάφορες συνθήκες έως και το 2003 η Ουκρανία δεχόταν 12 μίλια εκμεταλέυσιμη περιοχή γύρω από το νησί.
(Τα σχετικά στοιχεία τα πέρνω από το http://blog.fpc.org.uk/2009/03/battle-for-serpent-island.html που βρήκα τυχαία στο google)
Τέλος κάπου παλαιότερα είχα διαβάσει ότι ήταν ακατοικητο νησάκι μέχρι πριν κάποια χρόνια και κατοικήθηκε επι τούτου, δηλ. για να αξιώσει η Ουκρανία επιπλέον περιοχή. Αυτό το στοιχείο το αναφέρω με επιφύλαξη γιατί δεν το έχω διασταυρώσει αλλά έχει και αυτό τη σημασία του.
Σαν συμπέρασμα νομίζω ότι μιλάμε για πολύ διαφορετική περίπτωση.
Υ.Γ. το http://en.wikipedia.org/wiki/Ostriv_Zmiinyi αναφέρει πρακτικά ότι μέχρι πολύ πρόσφατα υπήρχε μόνο φάρος ενώ είχε το Ελληνικό όνομα "Λεύκη" στην αρχαιότητα και είναι ο τόπος ταφής του Αχιλέα και Πάτροκλου ενώ έγινε "Φιδονήσι" στα βυζαντινά χρόνια k@

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP