H Ελλάδα οφείλει να ξαναγίνει εθνικό κράτος

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

Του Ν.Ζ

Τη δεκαετία του ’80, το ΠΑΣΟΚ ήλθε στην εξουσία όταν στην Ευρώπη κυριαρχούσαν τα Σοσιαλιστικά κόμματα και στην Αμερική οι Ρεπουμπλικανοί του «σκληροπυρηνικού» (δεξιού) Ρόναλντ Ρέηγκαν.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάφερε να περάσει στην τότε ΕΟΚ τα «Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα», που έδωσαν σημαντικά κονδύλια στην Ελλάδα κι αργότερα θεσμοθετήθηκαν ως κοινοτικές επιδοτήσεις σε όλη την Ευρώπη.

Ο Ανδρέας, λοιπόν, χρησιμοποίησε τα κοινοτικά κονδύλια για να «χτίσει» μια «κοινωνική συμμαχία», η οποία έμαθε να παράγει όλο και λιγότερα και να καταναλώνει όλο και περισσότερα…

Έφτιαξε ένα κράτος που μοίραζε επιδοτήσεις και δανεικά.

Έφτιαξε ένα μοντέλο ανάπτυξης που ήταν «κρατικοδίαιτο», δηλαδή στηριζόταν σε προγράμματα χρηματοδοτούμενα από επιδοτήσεις κι από δανεικά.

Έφτιαξε μια «τάξη επιχειρηματιών» που περίμενε από επιδοτήσεις και δανεικά.

Κι ένα «αστερισμό» μεσαίων στρωμάτων που ανακύκλωναν τις επιδοτήσεις και τα δανεικά παράγοντας εισόδημα, αποταμιεύματα και κατανάλωση. Όχι πια παραγωγικές επενδύσεις.

Ήταν η (σχεδόν) τριακονταετία των επιδοτήσεων και των δανεικών…

Αυτό το μοντέλο χρεοκόπησε μετά την διεθνή τραπεζική κρίση του 2008.

Ο γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, έτυχε να είναι Πρωθυπουργός όταν κατέρρευσε αυτό το μοντέλο. Μόνο που η διεθνής συγκυρία είναι πια εντελώς αντίστροφη: Στις ΗΠΑ κυριαρχούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες οι Δημοκρατικοί του Μπάρακ Ομπάμα, ενώ στην Ευρώπη κυριαρχούν πια οι (κεντρο) δεξιοί.

Τα δάνεια κόπηκαν λόγω υπερχρέωσης. Ενώ οι επιδοτήσεις περικόπτονται, έτσι κι αλλιώς, τα τελευταία χρόνια (ενώ το 2013 κόβονται οι αγροτικές επιδοτήσεις)

Και η Ελλάδα τώρα, πρέπει να κάνει αιματηρές οικονομίες, να μάθει να ζει δίχως δανεικά και με πολύ λιγότερες επιδοτήσεις.

Έτσι ο Γιώργος Παπανδρέου, αναγκάζεται να αποδομήσει τώρα συνολικά την «κοινωνική συμμαχία» που έχτισε ο πατέρας του ήδη από τη δεκαετία του ’80:

Συντρίβει τους δημοσίους υπαλλήλους, ακόμα κι εκείνους του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΔΕΚΟ).

Συμπιέζει όλους τους άμεσα κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες (με εξαίρεση του ασχολούμενους με την «πράσινη ενέργεια», που κάτι ελπίζουν ακόμα)

Διαλύει τη μεσαία τάξη των μικρομεσαίων, που υφίσταται πλέον ένα άνευ προηγουμέου «Βατερλώ».

Σπρώχνει στην απόγνωση και τα «υπερήφανα νιάτα» και τα «τιμημένα γηρατειά» και όλους τους…ενδιάμεσους!

Μαζί με την εσωτερική κατάρρευση των παραδοσιακών ερεισμάτων του ΠΑΣΟΚικού καθεστώτος, έχουμε και «μετακίνηση» των εξωτερικών ερεισμάτων του:

Τώρα η Ευρώπη μάλλον «σπρώχνει» την Ελλάδα προς την έξοδο (του ευρώ).

Ενώ η Αμερική προσπαθεί τώρα να την «προσελκύσει» (μέσω του ΔΝΤ, που παρουσιάζεται ως «η λιγότερο άκαμπτη συνιστώσα» της Τρόικας).

Δεν έχουμε μόνο κρίση δανεισμού της Ελλάδας. Έχουμε αντίστοιχη κρίση δανεισμού όλου του Ευρωπαϊκού νότου. Κι όχι μόνο του νότου…

Έχουμε ακόμα κρίση του ευρώ. Για το οποίο όλο και περισσότεροι προεξοφλούν ή πιθανολογούν την «διάλυσή» του. Ή τη «διάσπασή» του…

Τα εθνικά κράτη επανέρχονται στο προσκήνιο:

Άλλα διότι προτάσσουν πλέον τις εθνικές τους προτεραιότητες (όπως η Γερμανία και οι ΗΠΑ).

Άλλα διότι απογοητεύθηκαν από την εμπιστοσύνη που έδειξαν στην «Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη» (όπως οι χώρες του Ευρωπαϊκού νότου και η Ιρλανδία).

Άλλα ευλογούν την ώρα και τη στιγμή που δεν μπήκαν στο ευρώ (όπως η Βρετανία, η Δανία και η Σουηδία).

Κι άλλα απλώς αναβάλλουν την είσοδό τους στο κοινό νόμισμα (όπως η Πολωνία).

Στις συνθήκες αυτές η Ελλάδα οφείλει να ξαναγίνει εθνικό κράτος: με δικές της προτεραιότητες, δική της αναπτυξιακή στρατηγική και δική της ταυτότητα.

Να αναζητά συμμάχους παντού (όπως κάνουν πλέον όλοι) κι όχι να καταφεύγει στην «προστασία των εταίρων της» (την οποία δεν υπολογίζει σοβαρά κανένας πια).

Να ξεχάσει τις «επιδοτήσεις» και να ξαναθυμηθεί τις επενδύσεις.

Να πάψει να είναι «Νομαρχία» των Βρυξελλών (όπως προσπάθησε να την κάνει ο Κώστας Σημίτης, ανεπιτυχώς) και να ξαναγίνει σύγχρονο εθνικό κράτος που σημαίνει τρία πράγματα:

Δημοκρατικό καθεστώς (σήμερα μοιάζει περισσότερο με προτεκτοράτο),

Ανταγωνιστική οικονομία (σήμερα δεν παράγει σχεδόν τίποτε, πέρα από …ανεξέλεγκτα ελλείμματα).

Και εθνική ιδιοπροσωπεία. Σήμερα μοιάζει περισσότερο:

με πολυπολιτισμικό συνονθύλευμα, που δεν είναι,

με υπερεθνικό μόρφωμα, που δεν θέλει να γίνει

και με παρακμασμένο έθνος, που τώρα μόλις συνειδητοποιεί την παρακμή του και δεν την αντέχει…

Αν για να ξανά-σταθεί στα πόδια της η Ελλάδα χρειαστεί να χρεοκοπήσει, ας είναι. Η αναγέννηση του Ελληνικού κράτους άρχισε όταν χρεοκόπησε (το 1893) και μπήκε σε Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (το 1898)…

Λίγα χρόνια αργότερα ήλθε το 1909. Η πιο σημαντική «μεταπολίτευση» της σύγχρονης Ιστορίας του.

Η πιο αφανής πλευρά της σημερινής Ελληνικής κρίσης είναι ότι οι Έλληνες δεν ξέρουν ακριβώς:

αν θέλουν να είναι υπερήφανοι γι’ αυτό που είναι, αλλά δεν μπορούν,

ή αν μπορούν να είναι υπερήφανοι, αλλά δεν τολμούν.

Όταν ξεκαθαρίσουν τι από τα δύο, τότε θα αρχίσουν να ξεπερνούν την κρίση τους. Και τότε θα γεννηθεί η Νέα Μεταπολίτευση.

Αληθινά σημαντικές ώρες για ένα έθνος ανθρώπων, που ως πρόσωπα θριαμβεύουν παντού στον κόσμο και ως λαός μαραζώνουν στον τόπο τους!

Ως πότε;

http://www.antinews.gr/?p=75610

6 σχόλια:

Ανώνυμος 11 Δεκεμβρίου 2010 - 7:34:00 μ.μ. EET  

Με ποιους τρόπους ένα κράτος "ξαναγίνεται εθνικό";

Ανώνυμος 11 Δεκεμβρίου 2010 - 7:39:00 μ.μ. EET  

ακολουθώντας αντιστρόφως την διαδικασία που το μετέτρεψε σε client state

Ανώνυμος 11 Δεκεμβρίου 2010 - 7:47:00 μ.μ. EET  

Συγκεκριμένα, τι αναπτυξιακά μέτρα να πάρει, τι να αλλάξει στο σύνταγμα, πώς να αποκτήσει ανταγωνιστική οικονομία, με τι τρόπο να αποκτήσει εθνική ιδιοπροσωπία;

Akritas 12 Δεκεμβρίου 2010 - 11:53:00 μ.μ. EET  

Μια επισήμανση:
τα εθνικά κράτη δεν αναγεννούνται με τον ψευδο-Ιστορικό Αναθεωρητισμό ή τον Ιστορικό αρνητισμό, ο οποίος αμφισβητεί το ίδιο το γεγονός.

ΕΥΜΕΝΗΣ 13 Δεκεμβρίου 2010 - 5:25:00 μ.μ. EET  

Πολύ καλή ανάλυση συμφωνώ με τις επισημάνσεις αυτές που αναφέρθηκαν. Η Χώρα θέλει ένα νέο πολιτικό αναγεννησιακό 1909. Το κίνημα στο Γουδί εάν θυμηθούμε από την ιστορία ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης ήττας του 1897.

Ανώνυμος 15 Δεκεμβρίου 2010 - 4:20:00 μ.μ. EET  

Πολύ σωστά όλα αυτά.. Το μόνο πρόβλημα είναι πως οι Έλληνες ίσως δεν είναι ακόμη ώριμοι για κάτι τέτοιο.. Και στην ουσία, απο εκείνους αρχίζει η προσπάθεια..

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP