Η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος εξουσίας

Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

Toυ Αρματιστή
Τα πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας δεν είναι οικονομικό. Είναι πρώτα και πάνω απ' όλα, πρόβλημα βαθύτατα πολιτικό. Είναι πρόβλημα θεσμικό. Είναι πρόβλημα που οφείλεται πρωτίστως:

• Στη διαχρονική ανεπάρκεια, ανικανότητα, ανευθυνότητα, φαυλότητα, και διαφθορά του πολιτικού προσωπικού.

• Στην εγκαθίδρυση από το πολιτικό προσωπικό ενός απόλυτα διεφθαρμένου πελατειακού κομματικού δυσκίνητου γραφειοκρατικού και αναποτελεσματικού κράτους, που διαιωνίζει την οικογενειοκρατία, τα πολιτικά τζάκια, την αναξιοκρατία, την προώθηση ανίκανων προσώπων σε θέσεις ευθύνης, την εξαγορά συνειδήσεων, το ρουσφέτι, την κάλυψη και ατιμωρησία των διεφθαρμένων πολιτικών και δημόσιων λειτουργών, την ανομία, τη νομή της εξουσίας, τη γενικευμένη διαφθορά, τη διασπάθιση κατάχρηση και κλοπή του δημόσιου πλούτου, τη πολυνομία, τη πνευματική και οικονομική καθυστέρηση, «τη πώληση» των θέσεων και των μεταθέσεων της δημόσιας διοίκησης κα.

• Στην αδυναμία του πολιτικού προσωπικού να κυβερνήσει ηθικά και αποτελεσματικά τη χώρα, να εκτιμήσει απειλές και κινδύνους, να διαχειριστεί σοβαρές εθνικές και οικονομικές κρίσεις, να προστατεύσει αποτελεσματικά τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την εθνική άμυνα και ασφάλεια, να αντιπαλέψει τη διαφθορά και τη κατάχρησης του δημόσιου πλούτου (στη πραγματικότητα αυτό το ίδιο τα υποθάλπει), να επιβάλει κράτος δικαίου και το αίσθημα της ισονομίας και της ισοπολιτείας στους πολίτες, να εγκαθιδρύσει αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, να κατανείμει τα οικονομικά βάρη σύμφωνα με τις δυνατότητες ενός εκάστου, να περιορίσει τη φοροδιαφυγή και το μαύρο πλουτισμό, να δημιουργήσει ένα δίκαιο κοινωνικό κράτος στο οποίο οι πολίτες και ειδικά οι νέοι να έχουν μέλλον, να ανεβάσει το επίπεδο της παιδείας, να προστατεύσει το περιβάλλον, να αναπτύξει την οικονομία και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών στηριζόμενο στις μοναδικές δυνατότητες που προσφέρει η χώρα μας και ο λαός μας και το κυριότερο να δώσει όραμα και ελπίδα για το μέλλον.

• Στη απόλυτη χρεοκοπία του ισχύοντος πολιτικού συστήματος και τη διαχρονική παραβίαση του συντάγματος και των θεσμών.

Διάβαζα στη «Καθημερινή της Κυριακής» της 7ης Νοεμβρίου 2010 μια συνέντευξη του Γερμανού ιστορικού και καθηγητή της Ελληνικής και Κυπριακής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Μανχάϊμ, Χάιντς Α. Ρίχτερ, στην οποία λέγει ότι η πολιτική κουλτούρα στην Ελλάδα είναι αυτή των πελατειακών σχέσεων…… Οι πελατειακές σχέσεις στην Ελλάδα προήλθαν από τα πρώτα χρόνια της Οθωμανικής κατοχής. Οι Οθωμανοί κατέστρεψαν την αριστοκρατία για να εξαλείψουν την πιθανότητα επανάστασης και δόμησαν την εξουσία τους πάνω στους προεστούς (τους μουχτάρ) (δηλαδή τους κοτζαμπάσηδες) οι οποίοι διοικούσαν τις διάφορες κοινότητες. Κατά κανόνα οι άνθρωποι αυτοί ήταν και οι τοκογλύφοι του χωριού: δάνειζαν τους γεωργούς με τόκο 30%. Όταν ήρθε ο Όθωνας βρήκε αυτή τη κατάσταση και στην ουσία τη διατήρησε…..

Τι σημαίνει όμως πελατειακό κράτος και πως εκδηλώνεται;

• Είναι η εξαγορά από τους πολιτικούς της λαϊκής ψήφου, δηλαδή της δυνατότητας των πολιτών να επιλέξουν με ελεύθερη βούληση τους άρχοντες της πολιτείας, προκειμένου (οι πολιτικοί) να εξασφαλίσουν την εκλογή ή επανεκλογή τους, με αντίτιμο τη χάρη, το ρουσφέτι, το διορισμό σε κάποια θέση, τη μετάθεση ή την απόσπαση, την προαγωγή, την προώθηση σε θέσεις που προσφέρουν οικονομικά οφέλη, την ανάθεση εργολαβιών και γενικά την οποιαδήποτε διευκόλυνση.

• Είναι η υποστήριξη ή η ανοχή που εξασφαλίζουν τα κόμματα και οι ισχυροί πολιτικοί από διάφορα οικονομικά συμφέροντα, επιχειρηματίες, οργανισμούς, εκδοτικά συμφέροντα, ΜΜΕ, ομάδες πίεσης κλπ. Η υπόψη υποστήριξη εκδηλώνεται με οικονομική στήριξη, διαφήμιση, προβολή, ανοχή και απόκρυψη δυσμενών στοιχείων και χειραγώγηση της κοινής γνώμης προκειμένου να εξασφαλίσουν την εκλογή τους. Το αντίτιμο που προσφέρει το πολιτικό σύστημα για την παροχή της παραπάνω υποστήριξης εκδηλώνεται με τη προσφορά προς τα μεγάλα συμφέροντα πολιτικής κάλυψης και προστασίας, ευνοϊκών ρυθμίσεων για την προώθηση επιχειρηματικών σχεδίων, κρατικών εγγυήσεων, απόκρυψη δυσμενών στοιχείων που αφορούν τα συμφέροντα, ελαστικούς ελέγχους ή αποφυγή των ελέγχων, διάθεση κρατικής γης για εκμετάλλευση, παροχή ειδικής πληροφόρησης, εύνοια σε μεγάλους διαγωνισμούς του δημοσίου, παροχή προνομίων, απ’ ευθείας αναθέσεις κρατικών προμηθειών και εργολαβιών δημόσιων έργων, κατά προτεραιότητα προώθηση των ζητημάτων που τους ενδιαφέρουν κ.α.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας απορρέουν από την μέχρι σήμερα επιβίωση και διαιώνιση του συστήματος εξουσίας των κοτζαμπάσηδων κάτω από την ομπρέλα, αρχικά της απόλυτης «ελέω Θεού» μοναρχίας του Όθωνα, στη συνέχεια της μοναρχίας - βασιλευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του Γεωργίου του Α΄ και των απογόνων του και τέλος κατά τη διάρκεια της μετά το 1974 και μέχρι σήμερα περιόδου, της «προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», που οι σημερινοί κοτζαμπάσηδες την αναφέρουν ως την «καλύτερη περίοδο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος».

Η πολυδιαφημισμένη «καλύτερη περίοδος του δημοκρατικού μας πολιτεύματος», είναι αυτή που τελικά μας οδήγησε στην έσχατη οικογενειοκρατία, στην απόλυτη διαφθορά, στη καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, στην οικονομική κατάρρευση, στην εθνική απαξίωση, στην απώλεια εθνικής κυριαρχίας και στη επιβολή διεθνούς οικονομικού ελέγχου.

Το σύστημα της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με τον τρόπο που λειτουργεί στη χώρα μας, μπορεί να εξισωθεί με πρωθυπουργική δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα, στην οποία ο πρωθυπουργός λειτουργεί ουσιαστικά ως απόλυτος άρχοντας, που πολλές φορές όμως στηρίζεται σε πήλινα πόδια, διότι:

• Η λαϊκή ψήφος που αποτελεί την απόλυτη έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, ΥΠΟΚΛΕΠΤΕΤΑΙ μέσα από άθλιους εκλογικούς νόμους, με το σκεπτικό ότι η χώρα χρειάζεται αυτοδύναμες και ισχυρές κυβερνήσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η κυβέρνηση να διαθέτει μεν τη δεδηλωμένη στο κοινοβούλιο, αλλά να στερείται την έγκριση της λαϊκής πλειοψηφίας. Η άσκηση της εξουσίας όμως από «ισχυρές και αυτοδύναμες κυβερνήσεις, συγχρόνως όμως και ανεξέλεγκτες», αποτελεί την αιτία που οδηγήθηκε η χώρα στο πάτο της απόλυτης διαφθοράς, στην ανομία, στην οικονομική κατάρρευση και στα σημερινά αδιέξοδα.

• O έλεγχος της εκτελεστικής εξουσίας από την εθνική αντιπροσωπεία ουσιαστικά είναι αδύνατος, δεδομένου ότι η «κάλπικη πλειοψηφία του κοινοβουλίου» στηρίζει την κυβέρνηση. Στη πράξη δεν ισχύει η διάκριση των εξουσιών, αφού ο ελέγχων είναι και ελεγχόμενος.

• Η νομοθετική πρωτοβουλία ανήκει αποκλειστικά και μόνο στη κυβέρνηση και η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία του κοινοβουλίου ψηφίζει πάντοτε και αδιαμαρτύρητα τις προτάσεις νόμου της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα τη πολυνομία που αποτελεί συνώνυμο της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας. Η κάθε νέα κυβέρνηση προσπαθώντας να εφαρμόσει τη πολιτική της, αλλάζει όλους τους νόμους. Όλοι οι νέοι υπουργοί φέρνουν και μια νέα «μεταρρύθμιση» που θα «επιλύσει τελεσίδικα κα με τρόπο μοναδικό» τα χρονίζοντα προβλήματα!!! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παιδεία, όπου από τη μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα συνεχώς μεταρρυθμίζεται, αλλά παρ’ όλα ταύτα παιδεία δεν έχουμε.


• Για την ψήφιση των περισσότερων νόμων, τίθεται σχεδόν πάντοτε θέμα κομματικής πειθαρχίας, με αποτέλεσμα οι βουλευτές να ψηφίζουν όχι κατά συνείδηση ως αντιπρόσωποι του έθνους, αλλά ως «στρατιωτάκια» σε διατεταγμένη υπηρεσία.

• Παρ όλα ταύτα ό εκάστοτε πρωθυπουργός (και η κυβέρνησή του) μπορεί να είναι ανίσχυρος και εξαιρετικά ευάλωτος όταν η πλειοψηφία που διαθέτει στο κοινοβούλιο είναι πολύ ισχή. Τότε αποτελεί εύκολο θύμα των εκβιασμών των κοτζαμπάσηδων και μάλιστα των ανίκανων και διεφθαρμένων, των διάφορων πολιτικών παραγόντων, των «τζακιών» και ομάδων, των δυσαρεστημένων, των μη υπουργοποιηθέντων, αυτών που έχασαν την υπουργική κούρσα, των παντοδύναμων οικονομικών συμφερόντων και στο τέλος καταρρέει κάτω από τα κτυπήματα του αδίστακτου πελατειακού κράτους.

Το μήνυμα των «αυτοδιοικητικών» εκλογών της 7ης Νοεμβρίου 2010

• Αποτελεί μοναδικό γεγονός ότι το 45% των πολιτών και ειδικότερα η νέα γενιά, με την άρνησή τους να ψηφίσουν, έστρεψαν αηδιασμένοι την πλάτη στο σημερινό σύστημα «νομής της εξουσίας».

• Τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβερνούν το τόπο τα τελευταία 36 χρόνια, συγκέντρωσαν την έγκριση του 33% των πολιτών που δικαιούνται ψήφου. Το ακόμη πιο τραγικό είναι ότι το κυβερνών κόμμα, που διαθέτει την έγκριση του 17% των πολιτών, πιστεύει ότι έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει την αδιέξοδη πολιτική του μνημονίου και της υποδούλωσης της χώρας και του λαού στους μηχανισμούς της τρόικας και των διεθνών τοκογλύφων.

Οι πολίτες σιχαίνονται τον πολιτικό κόσμο, βρίζουν με τα χειρότερα λόγια τους πολιτικούς, μουντζώνουν το «ναό» της δημοκρατίας, αποκαλούν τους βουλευτές κλέφτες, αποκαλούν τη βουλή οίκο ανοχής και ζητούν να καεί. Διάχυτη είναι η εντύπωση ότι το παρόν πολιτικό σύστημα αδυνατεί να δώσει λύση στα προβλήματα της χώρας

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και ειδικότερα το πολιτειακό σύστημα της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τελειώνει το βίο του μέσα σε πλήρη απαξίωση, χρεοκοπία, ανεπάρκεια, φαυλότητα και διαφθορά. Είναι ένα νεκρό πολιτικό σύστημα και όσο πιο γρήγορα αποχωρήσει από το προσκήνιο, τόσο καλύτερα για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Το πολίτευμα της μοναρχίας αρχικά και στη συνέχεια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είτε βασιλευόμενης, είτε προεδρευόμενης, αποδείχτηκε ανεπαρκές για τη διακυβέρνηση της χώρας από τότε που εγκαθιδρύθηκε. Αν η πατρίδα μας στα 180 χρόνια ελεύθερου πολιτικού βίου κατόρθωσε να πετύχει κάποια σημαντικά πράγματα και να αναπτυχθεί, αυτό οφείλεται κυρίως σε τρεις τέσσερις σοβαρές πολιτικές προσωπικότητες που διέφεραν και υπερείχαν όλων των άλλων μετριοτήτων και στους αγώνες και τις προσπάθειες των πολιτών που επεδίωκαν να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο.

Η ιστορία της δήθεν δημοκρατίας μας, είναι θλιβερή. Με επικεφαλίδες τα αποτελέσματα της στη διάρκεια δύο αιώνων, είναι τα ακόλουθα:

• Βαθιές πολιτικές κρίσεις, πολιτικές αποστασίες, πολιτική και κυβερνητική αστάθεια, ακυβερνησία, νόθα δημοψηφίσματα, πρωθυπουργική κοινοβουλευτική δικτατορία, οικογενειοκρατία, ισοβιότητα των πολιτικών, πολιτικά τζάκια, ευνοιοκρατία, εξαρτημένη δικαιοσύνη, άκρατος κομματισμός, διαφθορά των πολιτικών υπό την προστασία του συντάγματος, ασυλία των πολιτικών, πελατειακό - κομματικό κράτος, ρουσφέτια προς τους ημετέρους ασύλληπτων διαστάσεων, κομματικοί διορισμοί, διακρίσεις σε βάρος των πολιτών και διαχωρισμό τους σε «μαλάκες και τα δικά μας παιδιά», μαύρο πολιτικό χρήμα, ανίκανη γραφειοκρατική και διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση, .. και προσθέστε ότι ακόμα θέλετε στο μακρύ κατάλογο.

• Τρεις (3) εμφύλιοι πόλεμοι, ένας (1) μακροχρόνιος διχασμός, δώδεκα (18) στρατιωτικά κινήματα – πραξικοπήματα - επαναστάσεις εκ των οποίων μόνο δύο δεν είχαν σαφή πολιτικό προσανατολισμό και πολιτική καθοδήγηση, πέντε (5) δικτατορίες.

• Τρεις (3) βαριές στρατιωτικές ήττες, δύο (2) εθνικές καταστροφές - τραγωδίες, δύο (2) κατοχές.

• Συνεχείς ξένες επεμβάσεις, θαλάσσιοι αποκλεισμοί και διπλωματία των κανονιοφόρων.

• Πολιτικός βίος προσαρμοσμένος στο εθιμικό δίκαιο των κοτζαμπάσηδων και στο καθεστώς των Προστάτιδων Δυνάμεων, οι οποίες επέβαλαν μοναρχικά πολιτεύματα και φιλικές προς αυτές κυβερνήσεις, αφ' ενός μεν για τον εσωτερικό έλεγχο της χώρας και αφ' ετέρου για την εξασφάλιση του φιλικού προσανατολισμού των εξωτερικών της σχέσεων προς τις υπόψη «Δυνάμεις» και κυρίως προς την Αγγλία.

• Διαιώνιση του ραγιαδισμού.

• Βαθιά οικονομική καθυστέρηση και οπισθοδρόμηση, αδυναμία του κράτους να ελέγξει τη φοροδιαφυγή τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και τη διαφθορά, οικονομική αφαίμαξη των αδυνάτων τάξεων, τιτανικών διαστάσεων κατάχρηση του δημόσιου πλούτου, τέσσερις χρεοκοπίες, Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ).

• Οικονομική καθυστέρηση, υπανάπτυξη, φτώχεια και αναγκαστική μετανάστευση μεγάλου μέρους του πληθυσμού στο εξωτερικό για να μπορέσει να επιβιώσει. (Η Ελλάδα έδιωχνε τα παιδιά της).

Επιβολή νέου τριμερούς οικονομικού ελέγχου με την υπογραφή του επαίσχυντου μνημονίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Υπογραφή μιας εξευτελιστικής δανειακής σύμβασης που προβλέπει τη παραίτηση της χώρας από την ασυλία που απολαμβάνει ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος και την υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας. Τέλος, έλεγχος της οικονομικής διακυβέρνησης από μια ομάδα ξένων τεχνοκρατών, δηλαδή παραίτηση της Ελληνικής Δημοκρατίας από τα πλέον βασικά συστατικά στοιχεία της κυριαρχίας της.

Το πολίτευμα της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δεν υπηρετεί τη πατρίδα, αλλά τη διαιώνιση του πελατειακού κράτους, τους ανίκανους και διεφθαρμένους πολιτικούς, την οικογενειοκρατία, τα πολιτικά τζάκια και τους απογόνους των κοτζαμπάσηδων (εξ αίματος, αγχιστείας και πνευματικά τέκνα). Ως εκ τούτου οι πολιτικοί ουδέποτε δέχθηκαν να θέσουν προς συζήτηση, την δυνατότητα μετάβασης σε ένα πολίτευμα προεδρικής δημοκρατίας. Αντίθετα με την αναθεώρηση του συντάγματος το 1985, αφαίρεσαν από το σύνταγμα τα λίγα αντίβαρα που υπήρχαν στην εξουσία του πρωθυπουργού και οδήγησαν το πολίτευμα σε ένα απόλυτα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα εξουσίας. Ουδέποτε οι πολιτικοί προσπάθησαν να βάλουν περιορισμούς και όρια στην δυνατότητα επανειλημμένης εκλογή τους. Σε ποιο άλλο κράτος κάποιος μετά την άσκηση πρωθυπουργικών ή προεδρικών καθηκόντων, μπορεί να εκλέγεται στη βουλή για όσο χρόνο επιθυμεί και μάλιστα χωρίς ψήφο; Σε ποια άλλη χώρα κάποιος πολιτικός που κοντεύει τα 100 μπορεί ακόμα να καλείται στα μέσα για να κάνει βαρύγδουπες και άνευ σημασίας δηλώσεις;

Ουδέποτε το πολιτικό σύστημα νομής της εξουσίας δέχθηκε τον έλεγχο του φυσικού δικαστή. Ουδέποτε οι πολιτικοί δέχθηκαν να παραιτηθούν από το ακαταδίωκτο και την ασυλία τους, ενώ αποδέχθηκαν αδιαμαρτύρητα την επιβολή του «ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ» και τη παραίτηση της χώρας από την ασυλία που απολαμβάνει ως κυρίαρχο κράτος.

Όσοι υποστηρίζουν ότι το πολίτευμα της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι αυτό που ταιριάζει στη πολιτική κουλτούρα των Ελλήνων, ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ γιατί έτσι τους βολεύει. Η Προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, είναι το πολίτευμα των κοτζαμπάσηδων, του κομματικού και πελατειακού κράτους και της οικογενειοκρατίας.

Κατά την άποψή μου, η πατρίδα μας χρειάζεται ένα άλλο δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης. Τους καρπούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (προεδρευόμενης ή βασιλευόμενης, αδιάφορο) τους χορτάσαμε και δεν θέλουμε άλλο.

Είναι πλέον καιρός να μεταβούμε σε ένα πολίτευμα ΠΡΟΕΔΡΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Χρειαζόμαστε νέο σύνταγμα και όχι αναθεώρηση του υπάρχοντος, που να προβλέπει:

• Απόλυτη και σαφή διάκριση των τριών εξουσιών. Είναι τελείως αδιανόητο ο ελεγχόμενος να είναι και ελέγχων.

Σταθερή και υποχρεωτική διακυβέρνηση τετραετίας, που δεν θα εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της βουλής, αλλά μόνο από την ελεύθερη βούληση των πολιτών. Είναι απολύτως παλαβό η εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας (ενός θεσμικού παράγοντα που στερείται εξουσιών) να αποτελεί αφορμή για εκβίαση εκλογών, αλλά και σε καμιά περίπτωση οι εκλογές δεν επιτρέπεται να αποτελούν όπλο της κυβέρνησης για εκβίαση της λαϊκής βούλησης.

• Να καταργηθεί η θέση του πρωθυπουργού και η εκτελεστική εξουσία να συγκεντρωθεί στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας που θα εκλέγεται απ' ευθείας από τον λαό (με απλή αναλογική), με δυνατότητα δύο θητειών. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα υπάρχει ισχυρή και αυτοδύναμη εκτελεστική εξουσία που θα στηρίζεται όχι στη νόθα πλειοψηφία του κοινοβουλίου, αλλά στην απόλυτη πλειοψηφία της λαϊκής θέλησης.

• Οι υπουργοί θα διορίζονται από τον πρόεδρο και δεν θα προέρχονται από την εθνική αντιπροσωπεία (ασυμβίβαστο) και ακόμη δεν θα μπορούν να λάβουν μέρος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

• Ο πρόεδρος του δημοκρατίας θα κυβερνά με βάση το σύνταγμα και τους ισχύοντες νόμους και θα ασκεί την νομοθετική του αρμοδιότητα, προκειμένου να εφαρμόσει την πολιτική για την οποία εξελέγη, επιδιώκοντας τις ευρύτερες δυνατές συναινέσεις στο λαό και στην εθνική αντιπροσωπεία.

• Ενίσχυση των ελεγκτικών και νομοθετικών εξουσιών της εθνικής αντιπροσωπείας, καθώς και της ανεξαρτησίας και της ελεύθερης γνώμης των βουλευτών.

• Ανανέωση του 50% της εθνικής αντιπροσωπείας κάθε δύο χρόνια.

• Διεξαγωγή όλων των εκλογών με βάση την απλή και ανόθευτη αναλογική.

• Υποχρέωση της εκτελεστικής εξουσίας να διενεργεί δημοψηφίσματα για πολύ σοβαρά θέματα.

• Πλήρη απελευθέρωση της δικαιοσύνης από τα δεσμά της εκτελεστικής εξουσίας.

Οι παραπάνω προτάσεις θέτουν τέλος στο πελατειακό κράτος;

Και ασφαλώς όχι. Τουλάχιστο άμεσα. Οι δύο θητείες του Προέδρου της Δημοκρατίας και Αρχηγού του κράτους, η μη υπουργοποίηση των βουλευτών, ο διορισμός ως υπουργών προσώπων με τα κατάλληλα προσόντα που δεν θα έχουν πολιτικές εξαρτήσεις και υποχρεώσεις, η μεγαλύτερη ανεξαρτησία του κοινοβουλίου στον έλεγχο και την έγκριση των πράξεων της διοικήσεως, η δυνατότητα εκπροσώπησης περισσοτέρων τάσεων και ιδεολογιών με βάση την απλή αναλογική, δηλαδή περισσότερων ελεύθερων φωνών και μεγαλύτερης διαφάνειας, εγγυώνται κατά την άποψή μου δραστικό περιορισμό των πελατειακών σχέσεων.

Η πατρίδα μας χρειάζεται ένα νέο όραμα για το μέλλον. Χρειάζεται εθνική ανάσταση, επανάσταση, κάθετες ρήξεις με το τραγικό παρελθόν μας.

Χρειαζόμαστε ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ εθνοσυνέλευση. Χρειάζεται να γίνει αυτό που ζητούσε ο λαός της Αθήνας από το Βενιζέλο το 1910, όταν του φώναζαν «ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ» και αυτός ανταπαντούσε: «ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΛΕΓΩ».

Όποιος μπορέσει να πιάσει το νόημα και τις απαιτήσεις των καιρών και τεθεί επικεφαλής, θα γίνει μεγάλος.

ΥΓ: Διαβάστε τα δύο παρακάτω κείμενα

1. Κοτζαμπάσηδες ,Δημήτρης Δανίκας | Πέμπτη 25 Μαρτίου 2010 από την εφημερίδα «Το Βήμα»

2. Κοτζαμπάσηδες- Oι νταβατζήδες του ‘21

12 σχόλια:

Ανώνυμος 13 Νοεμβρίου 2010 - 1:14:00 μ.μ. EET  

για να ξεκινήσω τα σχόλια που δεν προβλέπεται να σταματήσουν πριν τα...50:
Έστω λοιπόν Αρματιστή ότι συμφωνούμε. Και συμφωνούμε απολύτως, το ερώτημα που τίθεται όμως είναι: πως θα γίνει η μετάβαση στο νέο πολίτευμα; προφανώς όχι με ομαλό τρόπο, αφου οι υπηρέτες του υπάρχοντος δεν είναι διατεθειμένεοι να...αυτοκτονήσουν. Πρέπει λοιπόν πρώτα να πιάσουμε ΠΑΤΟ! Τέτοιες αλλαγές γίνονται μόνο σε πραγματικά έκτακτες συνθήκες και όχι σαν αυτές που επικαλείται η κυβέρνηση για να διακαιολογήσει τη ψήφο της βουλής στο μνημόνιο. Άρα;...
Και όσο για το μνημόνιο, τοκογλύφους κλπ είναι πάντα βολικοί οι βάρβαροι πόσο μάλλον όταν είναι και υπαρκτοί, αλλά αυτά είναι ιστορία μηνών ενώ το θέμα νοοτροπίας πολιτών και πολιτικών είναι θέμα δεκαετιών και δε φταίει κανένας ξένος γι’αυτό.
Άντε καλή αρχή στα σχόλια, αρχίστε να πυροβολάτε...!
Κώστας Μ

Ανώνυμος 13 Νοεμβρίου 2010 - 3:41:00 μ.μ. EET  

Oι επισημάνσεις του Αρματιστή είναι καίριες ως συνήθως.

Δε μπορώ να μην διαπιστώσω ότι το σύστημα που προτείνει μοιάζει κατά 90% με το Αμερικανικό, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κακό. Σίγουρα πάντως είναι πιο δημοκρατικό από το δικό μας!

AegeanHawk 13 Νοεμβρίου 2010 - 4:45:00 μ.μ. EET  

Οσο ποτέ επίκαιρο το άρθρο και οι προτάσεις για να βγούμε επιτέλους από το "αδιέξοδο".

Δηλαδή "Πότε θα κάνει ξαστεριά".

Ανώνυμος 13 Νοεμβρίου 2010 - 7:15:00 μ.μ. EET  

Ρε παιδιά, 1 δημοψήφισμα από το 1974 δεν έχει γίνει! Σε όλη την ΕΕ κάνουν δημοψηφίσματα για μείζονα αλλά και ελάσσονα θέματα. Εμείς πότε θα αξιωθούμε; Τόσο πολύ φοβούνται οι πολιτικοί μας τη Λαϊκή βούληση;

Ανώνυμος 14 Νοεμβρίου 2010 - 1:02:00 π.μ. EET  

Το κείμενο καταπληκτικό!!
Οι προτάσεις καίριες και ουσιαστικές!!
Συγχαρητήρια γιατί πρώτη φορά τυχαίνει να διαβάσω τόσο εμπεριστατωμένες ιδέες!
Απλώς η ένστασή μου εστιάζεται σε δύο πυλώνες, δίδυμους θα έλεγα!!
. Την πολιτική παιδεία των Ελλήνων που συνεπάγεται και την πολιτική ωριμότητα, και
. Την ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΟΤΗΤΑ των "Νεοραγιάδων" να αφήσουν επιτέλους την επίπλαστη καλοπέραση και να στρωθούν στη δουλειά, να βγούν από τον βούρκο!!
Πολύ φοβάμαι ότι ο "βόθρος" είναι τόσο χαλαρωτικός και "ζεστός" που μόνο μια ολική καταστροφή θα μας φέρει στα συγκαλά μας!
Δυστυχώς "κοντός ψαλμός αλληλούϊα"!!!

Ανώνυμος 14 Νοεμβρίου 2010 - 2:41:00 π.μ. EET  

Φίλε Αρματιστή,
συμφωνω σε πολλά από τα γραφόμενα σου σε αυτό το άρθρο και διαφωνώ με άλλα τόσα.Μου αρέσει ιδιαίτερα η γραφή σου σε θέματα των Τ/Θ,που προφανως ειδικεύεσαι βαθύτατα.Γι αυτό,σε προτρέπω να αποφεύγεις τους σκοπέλους!Καταπιάνεσαι με ένα θέμα που καλύπτει 2 αιώνες,προσφέροντας μία απλοικη λύση,μη επαρκώς τεκμηριωμένη!Γιατί;Δεν μπορώ να αντιληφθώ,πως τόσοι συμπολίτες μας, αντι να μέμφονται την αμεριμνησία και την επιπολαιότητα μας που μας έφεραν σε αυτά τα χάλια, μέμφονται το αποτέλεσμα τους, που φανερά ερχόταν.Πρώτα να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και μετά να τα διορθώσουμε.Όχι να συκοφαντούμε τις συνέπειες τους. Και φυσικά,πουθενά δεν αναφέρεις το κοινωνικό υπόβαθρο της κρίσης,την έλλειψη δηλαδή κοινωνικής αντίληψης, αποτέλεσμα του αχαλίνωτου μας εγωισμού.Είναι τόσα πολλά αυτά που μας φταίνε,που είναι γελοίο να τα φορτώνουμε όλα και μόνο στο πολιτικό σύστημα.
Ας "περιοριστούμε" λοιπόν,φίλε Αρματιστή,στον κοινό μας τόπο:τις Ενοπλες Δυνάμεις, τα προβλήματα τους και κυρίως,τις δυνατότητες εξέλιξης σε επίπεδο εξοπλισμών και δόγματος. Και μόνο περιορισμένο δεν είναι αυτό το πεδίο.Καλή και επιχειρησιακή συνέχεια!
Α.Χ,Αξ/κος Π.Ν

Ανώνυμος 14 Νοεμβρίου 2010 - 2:42:00 π.μ. EET  

Η Ελλας και το Ελληνικο εθνος εχει γνωρισει ολα τα οποια αναφερωνται στο κειμενο και επιπλεον...εκ τουτου το εθνος ειναι πλεον παρων ανα τις υπειρους, περιμενοντας ενα σωστο Λογο ουτως ωστε να υπαρξει βοηθεια και απο Ελληνες του εξωτερικου. Αυτος ο παραγων αμελειται σκοπιμως. Ο Ελληνισμος εχει κτυπηθει αλλα δεν σημαινει οτι εχει γονατισει, στην καρδια των σωστων Ελληνων ακομη υπαρχει αγαπη για τον Ελληνισμο και το εθνος. Το αρθρο προτινει μια μεθοδο κυβερνησεως πολυ κοντα στο προτυπο των ΗΠΑ. Ας μην ξεχναμε ομως οτι κανενα συστημα δεν ειναι τελειο εφοσον δεν υπαρχει αριστοκρατια. Και στις ΗΠΑ υπαρχει κλοιδωμα της εξουσιας απο ορισμενα λοββυ, ακομη και στους ανωτατους δικαστες. Η αριστοκρατια δεν ειναι με την ξεπεσμενη εννοια της σημερινης λεξεως, αλλα της αρχαιας Ελληνικης. Το Αριστον, της ψυχης, σκεπτωμενοι και ασκουμενοι πρατοντας παντοτε το σωστο, παντοτε το ευ, το καλο, παντοτε το δικαιο, με σωστη πραγματικη ελευθερια, κτλ, που καθε σωστος ανθρωπος πιστευει και ονειρευεται για ολη την Ελληνικη επικρατεια και ολη την ανθρωποτητα. Αυτα πηγαζουν απο σωστη Αγαπη και εκπαιδευση η οποια συστηματικως καταπολεμειται ανα τους αιωνας μεσω ψευδους και αλλαγης ιστοριας κτλ. Φτανοντας λοιπον μεσα στις χιλιετιες στο συστημα της διαβουλευσεως, εξουσιας το οποιο σε γενικες γραμμες επικρατει σε ολη την γη. Το οποιον και φυσικα μενεται να ανατραπει...δεν ειναι τυχαιον το γεγονος οτι Ελληνες ηδη
αρχισαν και λενε
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ
ΝΑΙ ΕΡΧΟΥ ΚΥΡΙΕ

Αρματιστής 14 Νοεμβρίου 2010 - 6:08:00 μ.μ. EET  

Αγαπητέ φίλε Α.Χ, Αξ/κο Π.Ν.

Θα αρχίσω από το τέλος.

Επέτρεψε μου σαν όλους τους Έλληνες πολίτες να έχω και εγώ τη δική μου άποψη για την "πολιτική". Άλλωστε όλοι εμείς οι πολίτες οφείλουμε να έχουμε άποψη. Το αν είναι σωστή ή όχι κρίνεται.

Οπωσδήποτε δεν αγνοώ την ευθύνη (ημών) των πολιτών για ότι γίνεται στη χώρα μας. Όμως και εσύ δεν θα πρέπει να αγνοείς ότι σε όλες τις σχετικές έρευνες που έχουν γίνει κατά καιρούς, η άποψη των πολιτών για τους πολιτικούς είναι η χειρότερη δυνατή ... ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά εκτίμηση. Πιστεύω να μη το αρνείσαι.

Άλλωστε ο λαός μας λέει ότι "το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι".

Γεννιέται όμως το ερώτημα: "Γιατί οι πολίτες ψηφίζουν τους πολιτικούς για τους οποίους δεν τρέφουν εκτίμηση";; Κατά την άποψη μου οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά μπορούν να συνοψιστούν στον εγκλωβισμό των πολιτών στα δεσμά του πελατειακού κράτους που συνθλίβει τα πάντα.

Αλλά και όταν οι πολίτες με τη ψήφο τους στέλνουν το οφειλόμενο μήνυμα στο πολιτικό σύστημα, όπως έγινε την προηγούμενη Κυριακή, οι πολιτικοί ουδόλως το λαμβάνουν υπόψη.

Θα ήθελα όμως να σε ρωτήσω... Εσύ έχεις σε εκτίμηση τους πολιτικούς, το γενικό πολιτικό σύστημα και το πολιτειακό σύστημα;

α) Δέχεσαι να φαλκιδεύεται η ψήφος σου και να σε κυβερνούν μειοψηφίες;
β) Δέχεσαι να σε κυβερνούν κυβερνήσεις που στηρίζονται σε ποσοστά κάτω του 35%, λαμβανομένης υπόψη και της αποχής;
γ) Δέχεσαι την αδυναμία ουσιαστικού ελέγχου της βουλής στην εκτελεστική εξουσία;
δ) Αμφιβάλεις ότι η σωστή λειτουργία της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας προϋποθέτει υψηλό βαθμό υπευθυνότητας των πολιτικών και των πολιτών;
ε) Είναι σωστό να εκβιάζονται εκλογές με πρόσχημα την εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας, ή να απειλείται ο λαός με εκλογές αν δεν αποδεχθεί τους εκλεκτούς της κυβερνώσας παράταξης;
στ) Πιστεύεις ότι οι Έλληνες πολιτικοί είναι επαρκείς να διαχειριστούν μείζονες εθνικές και οικονομικές κρίσεις;
ζ) Σε τι είσαι ικανοποιημένος από το πολιτικό σύστημα;

Και επειδή εγώ προέρχομαι από τα ΤΘ και βεβαίως δεν διεκδικώ εύσημα συνταγματολόγου (μακριά από μένα τέτοιες ιδεοληψίες), πως βλέπεις το άρθρο του δημοσιογράφου Δανικά σχετικά με τους σημερινούς και χθεσινούς και προ ... προ ... κοτζαμπάσηδες, ή ακόμη πως κρίνεις την υπευθυνότητα των πολιτικών σε ένα ευαίσθητο εθνικά θέμα, σχετικά με ότι γράφει ο Σάβας Καλεντερίδης, λίγο πιο πάνω.

Και για να μη μακρηγορώ. Σε τι είναι καλύτερο το πολιτειακό σύστημα της Ελλάδας από αυτό των ΗΠΑ ή της Κυπριακής Δημοκρατίας; Και τελικά εσύ είσαι ευχαριστημένος από τη λειτουργία της προεδρευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη πατρίδα μας;

Και κάτι ακόμα. Όταν ήμουν σπουδαστής στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, μας είχε γίνει μια διάλεξη από το καθηγητή του συνταγματικού δικαίου τον κύριο Κασιμάτη (αυτός που είναι νομίζω ο επικεφαλής του σχήματος που προσέφυγε εναντίον του μνημονίου στο συμβούλιο επικρατείας). Στη διάλεξη μας είχε αναφερθεί και στα σημαντικά πλεονεκτήματα του πολιτειακού συστήματος της προεδρικής δημοκρατίας. Τον ρώτησα λοιπόν, γιατί δεν έχει γίνει κάποια απόπειρα για εφαρμογή του υπόψη συστήματος και στην Ελλάδα. Η απάντηση: Δεν ταιριάζει στην Ελληνική νοοτροπία.

Κατά τα άλλα σε ευχαριστώ θερμά για τα σχόλια σου και καλή δύναμη στα καθήκοντά σου. Εγώ βλέπεις είμαι πλέον απόμαχος (δυστυχώς).

Ανώνυμος 15 Νοεμβρίου 2010 - 10:40:00 π.μ. EET  

Φίλε Αρματιστή,

Δε διαφωνώ με την απαξία που αποδίδεις στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι εύκολος στόχος, που κρύβει πολύ βαθύτερο προβληματικό υπόβαθρο.

Να κάνω, ενδεικτικά, μια ερώτηση, κι απάντησέ μου με το χέρι στην καρδιά:
Για πολλά - σχεδόν όλα - τα προβλήματα των Ενόπλων Δυνάμεων μεμφόμαστε τους πολιτικούς: Αναξιοκρατία, κομματισμός, χρηματισμοί και κατασπατάληση πόρων, έλλειψη προγραμματισμού κι οράματος.
Αν όλα τα θέματα των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν στην αποκλειστική αρμοδιότητα αξιωματικών, θεωρείς ότι θα ήταν ριζικά διαφορετική η κατάσταση;
Θεωρείς,πχ, από την εμπειρία σου, ότι οι αξιωματικοί, αν δεν είχαν, ή εκεί που σήμερα δεν έχουν, έξωθεν κομματικές παρεμβάσεις, είναι αξιοκρατικοί στις κρίσεις τους και τις επιλογές τους; Ότι φίλοι, γνωστοί, συγχωριανοί, συγγενείς δεν ευνοούνται, και μάλιστα προκλητικά, εις βάρος της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας των ΕΔ;

Αρματιστής 15 Νοεμβρίου 2010 - 2:28:00 μ.μ. EET  

Αγαπητέ φίλε

Δεν αγνοώ ότι όλοι έχουμε ευθύνες και κυρίως για τη κρίση μας, τις επιλογές μας και τις αποφάσεις μας. Οι κυρίαρχες ευθύνες όμως ανήκουν στους πολιτικούς άνδρες. Αυτοί είναι που έχουν δομήσει το πολιτικό σύστημα με βάση τα μέτρα τους και το συμφέρον τους και το σημαντικότερο με βάση την αυτόματη αναπαραγωγή του, (οικογενειοκρατία, τζάκια, αναξιοκρατία κλπ.)

Το επίπεδο των πολιτικών ανδρών, πλην εξαιρέσεων είναι το λιγότερο αστείο. Θα σου φέρω ένα παράδειγμα: Ποιο είναι το κυρίαρχο μήνυμα των εκλογών της χθεσινής και της προηγούμενης Κυριακής; Δεν είναι η απαξίωση του πολιτικού συστήματος από τους πολίτες; Δεν είναι η αποστροφή των πολιτών προς τους πολιτικούς και τις συμπεριφορές τους; Δεν γύρισαν οι πολίτες τη πλάτη στο πολιτικό σύστημα; Οι περισσότεροι αυτοδιοικητικοί άρχοντες δεν εξελέγησαν με ποσοστά 17% το πολύ του εκλογικού σώματος;; Πως ερμήνευσαν οι πολιτικοί το αποτέλεσμα; Δεν το ερμήνευσαν σαν νίκη και σαν έγκριση του προγράμματός τους;

Θα σου φέρω ακόμη ένα παράδειγμα για να σου δείξω την ολιγότητα των πολιτικών. Σε τηλεοπτικό τραπέζι χθες, ο Σπηλιωτόπουλος της ΝΔ, έδινε ως εξήγηση της μεγάλης αποχής της προηγούμενης Κυριακής την καλοκαιρία, που οδήγησε τον κόσμο στις παραλίες. Το αιτιολογούσε δε με το «επιχείρημα» ότι έκανε τη διαδρομή Βουλιαγμένη – Κολωνάκι μιάμιση ώρα. Τέτοιου υψηλού επιπέδου πολιτική ανάλυση…. Από κάποιον μάλιστα που είχε και αρχηγικές βλέψεις.

Σχετικά με τη διοίκηση των ΕΔ. Στη δική μου φιλοσοφία, υπάρχει μόνο ο πολιτικός έλεγχος των ΕΔ. Η διοίκηση των ΕΔ ασκείται αποκλειστικά και μόνο από την υπεύθυνη κυβέρνηση της χώρας. Έτσι προβλέπεται και έτσι πρέπει να είναι. Τη ευθλυνη αυτή σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να την εκτελέσουν οι ένστολοι, εκτός βεβαίως αν παραιτηθούν και τους ανατεθούν τέτοια καθήκοντα από τον πρωθυπουργό. Βεβαίως όμως και σε αυτό το χώρο, οι κοτζαμπάσηδες τα έχουν κάνει μαντάρα στα περισσότερα, που τα γνωρίζουμε.

Ανώνυμος 15 Νοεμβρίου 2010 - 3:16:00 μ.μ. EET  

Φίλε Αρματιστή,
Το νόημα του σχολίου μου δεν είναι ότι οι πολιτικοί δε φέρουν ευθύνη για την κρίση. Προφανώς και φέρουν. Κι ως έχοντες την ευθύνη, φέρουν την μεγαλύτερη.
Αυτό που εννοώ είναι ότι στο πολιτικό μας σύστημα εκδηλώνονται βαθύτερες αδυναμίες της ελληνικής κοινωνίας, κι απόδειξη είναι ότι οι ίδιες αδυναμίες εκδηλώνονται σε χώρους και περιστάσεις που δεν υπάρχει άμεση πολιτική παρέμβαση.
Το ότι δε μπορούμε να κάνουμε ένα αξικρατικό σύστημα προσωπικού δεν είναι ΜΟΝΟΝ ευθύνη των πολιτικών. Κι ξαναρωτώ: Στις Ένοπλες Δυνάμεις, σε χώρους και περιστάσεις που δεν υπάρχει πολιτική παρέμβαση, επιλογές, κρίσεις, αξιολογήσεις, γίνονται, κατά την εμπειρία σου, αξιοκρατικά κι αμερόληπτα;
Η αξιολογηση των μαθητών των στρατιωτικών σχολών είναι ικανοποιητική; Οι αξιολογήσεις των νεαρών αξιωματικών στα πρώτα τους σχολεία είναι άμεμπτη;
Να το πω όπως το έλεγε ένα τραγούδι του Σαββόπουλου: "Φταίνει τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης//μα φταίει κι ο ίδιος ο λαός, γιατί 'ναι μαραζιάρης"

Αρματιστής 15 Νοεμβρίου 2010 - 6:44:00 μ.μ. EET  

"Στις Ένοπλες Δυνάμεις, σε χώρους και περιστάσεις που δεν υπάρχει πολιτική παρέμβαση, επιλογές, κρίσεις, αξιολογήσεις, γίνονται, κατά την εμπειρία σου, αξιοκρατικά κι αμερόληπτα;"

Φίλε μου. Όχι και δεν γίνονται αξιοκρατικά. Αυτό όμως οφείλεται στο γενικότερο σύστημα εξουσίας που είναι διαποτισμένο από την αναξιοκρατία. Πως μπορείς να εφαρμοσείς αξιοκρατία στο έλασσον όταν το μείζον δίνει το ρυθμό της αναξιοκρατίας; Είναι αδύνατο.

Αν το πολιτικό σύστημα, οι πολιτικές ηγεσίες δεν αποφασίσουν να εφαρμόσουν αξιοκρατία δια ροπάλου, αρχίζοντας από τα ψηλά, είναι αδύνατο να εφαρμοστεί χαμηλότερα. Ο ΓΑΠ πριν από καιρό αποκεφάλισε το Ρόβλια, διότι βγήκαν στη φόρα τα ραβασάκια του για ευνοικές μεταθέσεις ενστόλων (και ποιος πολιτικός δεν στέλνει τέτοια ραβασάκια;). Σήμερα τον έχει επαναφέρει ως υφυπουργό...

Δεν χρειάζεται να το εξειδικεύσουμε με παραδείγματα, αλλά το σύστημα μπάζει από την κορυφή. Είναι σάπιο. Τι να πει κάποιος, όταν οι πολιτικοί έχουν κατοχυρώσει για τον εαυτό τους το ακαταδίωκτο...

Δεν ξέρω αν είσαι στρατιωτικός, αλλά στις ΕΔ υπάρχει ένας στρατιωτικός κανονισμός ΣΚ 20-1 που γράφει για τους διοικητές:

"Ο διοικητής είναι υπεύθυνος για παν ότι πράττει ή παραλείπει να πράξει η μονά του".

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP