Στης ιστορίας το διάσελο

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Tου Δημήτρη Νατσιού

«στης ιστορίας το διάσελο
όρθιος ο γιος πολέμαγε
κι η μάνα κράταε τα βουνά
όρθιος να στέκει ο γιος της»
Νικ. Βρεττάκος

Το 1999 από τις εξαίρετες εκδόσεις «Γκοβόστης» μεταφράστηκε και κυκλοφορήθηκε το βιβλίο του Ιταλού στρατηγού Βισκόντι Πράσκα με τίτλο: «Εγώ εισέβαλα στην Ελλάδα» (Το βιβλίο γράφτηκε το 1946). Ο συγγραφέας του ήταν Ανώτερος Διοικητής των Ιταλικών Δυνάμεων Αλβανίας από τις 5 Ιουνίου έως τις 8 Νοεμβρίου του 1940, όταν λόγω αποτυχίας των σχεδίων του, αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Σοντού, μέχρι τότε υφυπουργό Στρατιωτικών. Το βιβλίο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, επέχει θέση ντοκουμέντου, όχι μόνο για τους απλούς φιλίστορες αναγνώστες, αλλά και για τους επίμονους ιστορικούς ερευνητές.

Ως είθισται, στα αυτοβιογραφικά κείμενα ηττημένων σε πολέμους πρωταγωνιστών, ο Πράσκα προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες του και αποδίδει την μη ευνοϊκή εξέλιξη των επιχειρήσεων στις πρώτες κρίσιμες ημέρες στου πολέμου, πέρα από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες στην Ανώτατη Στρατιωτική Ηγεσία, καταλογίζοντας της ευθύνες για:

Α) Ανεπαρκή αεροπορική υποστήριξη.

Β) Καθυστέρηση της αφίξεως των προβλεπόμενων από την Ιταλία ενισχύσεων.

Γ) Ματαίωση της προκαθορισμένης καταλήψεως της Κέρκυρας ταυτόχρονα με την έναρξη των εχθροπραξιών.

Καταλήγει ότι κανείς δεν ήθελε τον πόλεμο, εκτός από τον Μουσολίνι, αποκαλύπτοντας την σαθρότητα και την δουλοπρέπεια που διέτρεχε το φασιστικό καθεστώς, αποκρύπτοντας και τις ευθύνες του, αλλά και την έπαρση της τότε ιταλικής ηγεσίας. Μέχρι την έναρξη του πολέμου οι ποταποί υμνωδοί του Μουσολίνι, περιφρονούσαν τους Έλληνες, βαυκαλίζονταν με στρατιωτικούς περιπάτους των οκτώ εκατομμυρίων λογχών, φούσκωναν τον λαό τους με ρωμαϊκές αυτοκρατορίες. Οι σημαντικότερες, όμως, σελίδες του βιβλίου δεν είναι οι ενδιαφέρουσες εκμυστηρεύσεις του Πράσκα, αλλά τα «Παραρτήματα» και δη το 7ο.

Η ιταλική εφημερίδα « Il Tempo» στις 13 Ιουλίου 1944, δημοσίευσε τα πρακτικά της περίφημης σύσκεψης του Ανωτάτου Φασιστικού Συμβουλίου που έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1940, στο Παλάτσο Βενέτσια και στο οποίο καθορίστηκαν οι γενικές γραμμές της εισβολής στην Ελλάδα. Μετέχουν: ο Μουσολίνι, ο Τσιάνο, γαμπρός του και ΥΠΕΞ, ο Πράσκα, ο Σοντού, ο Μπαντόλιο, τοποτηρητής του καθεστώτος στην Αλβανία. Από τις συζητήσεις διαφαίνεται η κουφότητα, η αθλιότητα, η αλαζονεία, η ασυνειδησία αυτών των ανθρώπων. Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:

«Μουσολίνι: Ποια είναι η κατάσταση του ηθικού του ελληνικού πληθυσμού;

Τζακομόνι: Φαίνεται ότι είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Τσιάνο: Παρουσιάζεται μια σαφής, διαίρεση μεταξύ του πληθυσμού και μιας ηγετικής τάξεως πολιτικών και πλουτοκρατών. Η τελευταία διατηρεί ζωντανό το πνεύμα της αντιστάσεως και την αγγλοφιλία στη χώρα. Αυτή είναι μια ελάχιστη τάξη ανθρώπων πολύ πλουσίων, ενώ η άλλη (ο λαός) είναι αδιάφορη για όλα τα συμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης και της εισβολής μας....

Μουσολίνι: Ποιο είναι το ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών;

Πράσκα: Δεν είναι άνθρωποι που θα τους άρεσε να πολεμήσουν.

Μουσολίνι: Θα πρέπει να δούμε πως θα παρουσιάσουμε τα προσχήματα γι' αυτήν την επιχείρηση... να σκηνοθετήσουμε ένα επεισόδιο.

Τζακομόνι: Εγώ μπορώ να κάνω κάτι στα σύνορα, όπως επεισόδια μεταξύ κατοίκων της Τσαμουριάς και των Ελληνικών αρχών. (Εμφανέστατος ο αείδουλος και προδοτικός ρόλων των Τσάμηδων)

Μουσολίνι: Όλα αυτά έχουν μια αμελητέα αξία για μένα και συνιστούν μια κάποια συγκάλυψη. Μολαταύτα είναι καλό να μπορέσετε να τα δημιουργήσετε σε τρόπο ώστε να δοθεί αφορμή για το άναμμα του φιτιλιού...

Τσιάνο: Πότε επιθυμείτε να λάβει χώρα το επεισόδιο;

Μουσολίνι: Στις 24 Οκτωβρίου.

Τσιάνο: Στις 24 να είστε βέβαιος ότι θα συμβεί.

Μουσολίνι: Πώς βλέπετε την πορεία προς την Αθήνα, αφού θα έχει καταληφθεί η Ήπειρος;

Πράσκα: Δεν βλέπω πολλές δυσκολίες. Αρκεί μια δύναμη 5 ή 6 Μεραρχιών επιπλέον των υπαρχόντων. (Σύμφωνα με τον Ιταλό κριτικό Α. Τόστι και στο σύγγραμά του «ο πόλεμος που δεν έπρεπε να γίνει», η εκστρατεία κατά της Ελλάδας: «Απορρόφησε και καταπόνησε 30 Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 90.000 κτήνη και 17.000 αυτοκίνητα και στοίχισε 14.000 νεκρούς, 51.000 τραυματίες και 25.000 αιχμαλώτους και αγνοουμένους και υπέρ τους 12.000 αχρηστευθέντες από κρυοπαγήματα»).

Από τα πρακτικά της ιστορικής εκείνης συσκέψεως εξάγονται κάποια συμπεράσματα:

Πρώτον: Οι υπερφίαλοι Ιταλοί υποτιμούν και περιφρονούν την αξία (το αξιόμαχο) και την φιλοπατρία του λαού μας. Όπως και οι τωρινοί οχτροί.

Δεύτερον: Διακρίνουν «μια διαίρεση» του απλού λαού και της ηγετικής τάξης (πολιτικοί - πλουτοκράτες). Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Μόνο που ο αδιάφορος για τους Ιταλούς αυτός λαός, κατασκοτώθηκε στην Β. Ήπειρο, δείχνοντας στην γονατισμένη Ευρώπη ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. (Οι απώλειες του Ελληνικού Στρατού σύμφωνα με το Γ.Ε.Σ. ήταν: 13.752 νεκροί, 62.663 τραυματίες - από τους οποίους περίπου 25.000 παγόπληκτοι - 3.955 αγνοούμενοι και αιχμάλωτοι).

Τρίτον: Φασιστικά (ή κεμαλοφασιστικά) καθεστώτα θεωρούν τους λαούς «κρέας για μακέλλεμα». Και σήμερα που γειτνιάζουμε με τέτοια τυχοδιωκτικά κράτη, οφείλουμε να καλλιεργήσουμε το πνεύμα αυτοθυσίας και αντίστασης του λαού μας. Όλοι μαζί οι Έλληνες, πλην της ηγετικής τάξης των κηφήνων και των συμμοριών που τους διαφεντεύουν.

Κλείνω μ' ένα ηρωικό γεγονός που διασώζει ο Σ. Μυριβήλης και το ανέφερε κατά την πανηγυρική ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών, το 1960: «Πολύς κόσμος έτρεχε να δώσει αίμα τις ημέρες του πολέμου. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους. Μια μέρα, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.

Εσύ παππούλη τι θέλεις εδώ; Ήρθα, κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα. Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή. Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γέρος, το αίμα είναι καθαρό, και ποτές μου δεν αρρώστησα. Είχα τρεις γιους. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Μου είπαν πως οι δύο πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα 'ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους, γιατί δεν θα 'χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν. Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. Άιντε, πήγαινε γέρο, μου είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα».

Τι προσθέτει τούτη η διήγηση σ' εκείνον τον ηρωικό αγώνα; Ότι ανδρείους μπορεί να βγάλει κάθε πατρίδα. Αγίους όμως μόνον η Ελλάδα.

Αναδημοσίευση από τη Γνώμη 22-10-10- μέσω Lomak

6 σχόλια:

Ανώνυμος 23 Οκτωβρίου 2010 - 11:07:00 μ.μ. EEST  

Για να ξυπνήσει το πνεύμα αυτοθυσίας που κοιμάται μέσα του, ο Ελληνικός Λαός χρειάζεται ηγέτη. Ποιός από τους 301 ξεπουλημένους γραικύλους που το "παίζουν" πολιτικοί, θα το ξυπνήσει;;; Τα λαμόγια, οι κλέφτες, ή οι προδότες της Βο(υ)λής;;;;

Ανώνυμος 23 Οκτωβρίου 2010 - 11:07:00 μ.μ. EEST  

Πολύ συγκινιτικό το τελευταίο! Να αναφέρω κάτι που έγινε στην Μονάδα
μου. Ένας γέρος άνθρωπος επισκεύτηκε τον υποδιοικητή μου αξιώνοντας να
εξαιρεθεί το όχημα του από την επίταξη διότι γέρασε και δεν μπορεί
πλέον να το φέρνει όποτε το ζητήσει ο στρατός για έλεγχο. Η συνομιλία
συνεχίστηκε για λίγο όταν χτύπησε το τηλέφωνο και ο υποδιοικητής ήταν
απασχολημένος με αυτό. Όση ώρα΄μιλούσε ο αξκός στο τηλέφωνο ο γέρος
διάβαζε σε ένα κάδρο την ομιλία του Κολωκοτρώνη προς τους νέους που
είχε αναρτημένη ο υποδιοικητής μου στο γραφείο του. Κλείνοντας το
τηλέφωνο ο υποδιοικητής μου αντίκρησε τον γέροντα να κλαίει και να του
λέει "δεν πειράζει γιόκα μου. Εν να συνεχίσω να φέρνω το αυτοκίνητο.Τι
είναι λίος κόπος μπροστά σε ότι εκάμαν τούτοι". Αυτά είπε και αποχώρησε.
Οι Έλληνες είναι πνιγμένοι στην καθημερινότητα και τα προβλήματα που
βασανίζουν τον καθένα, σημαντικά ή ασήμαντα, μικρά ή μεγάλα. Συχνά όμως
χρειάζεται απλά ένα ερέθισμα για να ξυπνήσει μέσα του η φιλοπατρία

Ανώνυμος 24 Οκτωβρίου 2010 - 4:41:00 π.μ. EEST  

<>

Για να ξυπνήσει το πνεύμα αυτοθυσίας που περιμένει υπομονετικά "μέσα" σε ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ χρειάζεται ΜΟΝΟ η αφορμή .
Είμαστε εδώ και περιμένουμε .
Χτυπημένοι , πληγωμένοι , αλλά ΟΡΘΙΟΙ . Δεν γονατίσαμε και δεν θα γονατίσουμε ποτέ .
Όποιος μας (ξανά)υποτιμήσει θα το (ξανά)μετανοιώσει. Οι Βαριοπούλες θα σπάσουν τα κεφάλια τους . Μέσα και έξω . Όλων των εχθρών τα κεφάλια .

........................
ΚΙ'ΑΝ ΟΛΑ ΟΣΑ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ
ΘΑ ΒΓΟΥΝ ΑΛΗΘΙΝΑ
ΚΙ'ΑΝ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ
ΜΕ ΔΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΩ
ΚΙ'ΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ-ΔΥΣΤΥΧΑ
ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΟΡΦΑΝΑ
ΠΕΙΤΕ ΤΟΥΣ
ΩΣ ΕΛΛΗΝ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑ
ΚΑΙ ΑΠΟ'ΚΕΙΝΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΙΜΕΝΩ .

Με έφτιαξες πάλι αδελφέ μου με το άρθρο σου .
Με υγρά μάτια σε χαιρετώ .
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ .

PRO από Συμβασιλεύουσα.

Ανώνυμος 24 Οκτωβρίου 2010 - 1:25:00 μ.μ. EEST  

Τι λέει ρε παιδί μου!! Βούρκωσα!! Αυτός ο Νάτσος δεν είναι ο γνωστός που τον κάναν Αγιογραφία στην Πιερία?? Δε σοβαρευόμαστε λέω εγώ?? Οι πόλεμοι γίνονται με αρ@@@ια και όχι με λογο-πομφόλιχες του τύπου "οι βαριοπούλες στα κεφάλια σας"!! Σιγά μην τους ρίξεις και την κατάρα σου μεγάλε!!
HAM από Δημοκρατεύουσα!!!

Ανώνυμος 24 Οκτωβρίου 2010 - 3:42:00 μ.μ. EEST  

"ΚΙ'ΑΝ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ
ΜΕ ΔΕΙΤΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΩ"


Εδώ στην Ελλάδα τα έχουμε παρεξηγήσει λίγο τα πράγματα. Ο σκοπός του στρατιώτη δεν είναι να "πεθάνει ένδοξα" αλλά να κάνει τον αντίπαλο να σκοτωθεί για τη δικιά του Πατρίδα!

Ανώνυμος 25 Οκτωβρίου 2010 - 11:00:00 π.μ. EEST  

"Οι πόλεμοι γίνονται με αρ@@@ια"

Δηλαδή πάλι καλά που έχουμε εσένα τον αρχ@@@@o...

...Να σοβαρευτούμε όντως.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP