Περί Ελληνο-ισραηλινής προσέγγισης

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Γράφει ο Βελισάριος

Όπως ήταν αναπόφευκτο, η επίσκεψη Νετανιάχου στην Αθήνα και η συνακόλουθη ελληνο-ισραηλινή προσέγγιση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και μία ελάχιστα ψύχραιμη πόλωση θέσεων σχετικά με τη σκοπιμότητα της, ακόμη και σχετικά με το θεμιτό της.
Αν παρακάμψει κανείς τα συναισθηματικής υφής επιχειρήματα, τα οποία δεν έχουν θέση σε μία συζήτηση περί πολιτικής ασφαλείας, καθώς και τα ιστορικά επιχειρήματα – τα οποία μπορούν, άλλωστε, να δικαιώσουν ή να αποκλείσουν τους πάντες ώς συμμάχους – κι επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην πολιτική ουσία της υπόθεσης, τότε προκύπτουν τα εξής σημεία ουσίας

1) Αν το Ισραήλ είχε ευχέρεια επιλογής, θα προτιμούσε αναφανδόν τη συμμαχική σχέση με την Τουρκία. Οι λόγοι είναι οι εξής:
I. Η Τουρκία είναι πολύ πιο στρατηγικά τοποθετημένη γεωγραφικά στην περιοχή ενδιαφέροντος των Ισραηλινών απ΄ ότι η Ελλάς. Η Τουρκία συνορεύει με την Περσία και τη Συρία, που είναι κεντρικής σημασίας για το Ισραήλ, ενώ συνορεύει και με το Ιρακινό Κουρδιστάν και κατέχει το τουρκικό Κουρδιστάν, περιοχές (και πολιτικές οντότητες) που πρωταγωνιστούν στις κρίσιμες για την ασφάλεια του Ισραήλ εξελίξεις (τουλάχιστον όπως αυτό την αντιλαμβάνεται) στο άμεσο και απώτερο μέλλον. Σε αντίθεση με αυτήν, η Ελλάς είναι στην περιφέρεια της περιοχής των εξελίξεων, και μόνον η Κύπρος – και δευτερευόντως η Κρήτη – έχουν κάποια σημασία για το Ισραήλ, δευτερεύουσα υπό τις παρούσες συνθήκες.

II. Η Τουρκία έχει μεγαλύτερη ισχύ, καθώς και διάθεση και δυνατότητα να την χρησιμοποιήσει ενεργά στην περιοχή, γεγονός που την καθιστά σημαντικό παίκτη. Σε αντίθεση με αυτήν, η Ελλάς έχει περιορισμένη ισχύ, και η διάθεσή της για εμπλοκή περιορίζεται στην παροχή “καλών υπηρεσιών” - που κανείς δεν έχει ανάγκη.
Αν, λοιπόν, το Ισραήλ είχε την ευχέρεια, θα επιθυμούσε την Τουρκία ως σύμμαχο, αδιαφορώντας παντελώς για την Ελλάδα. Δυστυχώς για αυτό, η κρατούσα τουρκική πολιτική ηγεσία, σε αντίθεση με την προηγούμενη κεμαλική, επέλεξε τη συμμαχία με στρατηγικούς εχθρούς του Ισραήλ, καθώς και τροχιά σύγκρουσης μαζί του. Η σύγκρουση, που εκτός της πολιτικής έλαβε κι έντονες επικοινωνιακές διαστάσεις, οδήγησε το Ισραήλ σε εκνευρισμό, κι εν συνεχεία σε στροφή προς την ελληνική πλευρά.

Είναι μεγάλης σημασίας να καταλάβουμε ότι η στροφή του Ισραήλ προς την Ελλάδα δεν υποκαθιστά και δεν αναπληρώνει την τρωθείσα σχέση με την Τουρκία. Στο βαθμό που δεν αποτελεί απλό προϊόν εκνευρισμού της ισραηλινής ηγεσίας από πρόσφατες προκλητικές κι εξόχως συμβολικές ενέργειες των τούρκων (στις οποίες, δυστυχώς, συμμετείχαν ενθουσιωδώς και δικοί μας ανόητοι “ειρηνιστές”), αλλά αποτελεί πολιτική επιλογή, αυτή αποσκοπεί στο να εξουδετερώσει, ή έστω να αμβλύνει τη νέα απειλή για τα ισραηλινά συμφέροντα. Με άλλα λόγια, το Ισραήλ δεν περιμένει να αντικαταστήσει την τουρκική συμμαχία με την ελληνική (γιατί αυτή δεν του προσφέρει κανένα από τα πλεονεκτήματα της τουρκικής), αλλά να εξουδετερώσει την νέα απειλή (στην οποία εξελίχθηκε η τουρκική πολιτική) με την εμπλοκή ενός νέου εξωτερικού παράγοντα (της Ελλάδος). Ενώ η Τουρκία βοηθούσε το Ισραήλ στην επίτευξη των στόχων του στην περιοχή που το ενδιέφερε, η Ελλάς απλώς το βοηθά στο να περισπά την Τουρκία από την περιοχή που το ενδιαφέρει.

Αυτό δεν είναι, κατ΄ ανάγκην, κακό για εμάς, εξαρτάται όμως από μία κρίσιμη παράμετρο. Η στροφή της πολιτικής της Τουρκίας εξαρτάται άμεσα από την επικράτηση της νέας πολιτικής ηγετικής τάξης που εκπροσωπεί ο Ερντογάν. Συνεπώς, η διάρκεια και η σταθερότητα αυτής της πολιτικής ασφαλείας και προσανατολισμών εξαρτάται αντίστοιχα από το πόσο οριστικοί είναι οι νέοι πολιτικοί συσχετισμοί εντός της Τουρκίας, δηλαδή από την οριστική έκβαση της μάχης εξουσίας που δίνεται αυτή τη στιγμή στην Άγκυρα. Ο Ερντογάν δεν είναι Μεντερές, έχει ένα ισχυρό πολιτικό σχηματισμό πίσω του, εκφράζει βαθύτερες ανακατατάξεις της τουρκικής κοινωνίας, έχει αποκτήσει σημαντικότατα ερείσματα στον κρατικό μηχανισμό, αλλά απέχει πολύ από το να μπορεί να θεωρηθεί ο νέος πολιτικός επικυρίαρχος της Τουρκίας – αυτός ή το κόμμα του. Οι κεμαλικές δυνάμεις είναι ακόμη ισχυρότατες, έχουν ισχυρή έξωθεν υποστήριξη κι απ΄ ότι φαίνεται η οριστική σύγκρουση είναι μπροστά μας.

Από το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης θα κριθεί η τελική στάση του Ισραήλ, και η πραγματική του προθυμία για σοβαρή στρατηγική σχέση με την Αθήνα, σχέση που να έχει κάποια σημασία για την Ελλάδα. Στο παρόν στάδιο, το Ισραήλ απλώς στέλνει ένα μήνυμα προς την Άγκυρα, ότι αν συνεχίσει την πολιτική που το ενοχλεί, έχει κι αυτό τρόπο να την ενοχλήσει. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν, στην παρούσα φάση το Ισραήλ έχει πρόθεση και διάθεση για κάτι ποιο ουσιώδες. Η “προσέγγιση” που σημειώθηκε κατά τις τελευταίες ημέρες είναι αμιγώς συμβολικού χαρακτήρα, χωρίς κανένα πρακτικό υπόβαθρό. Οι δε συμφωνίες που κλείστηκαν κατά τη φάση αυτή (πχ στον αμυντικό τομέα) είναι άνευ ουσίας, πέραν του ότι θα αφήσουν κάποια χρήματα στους Ισραηλινούς, χωρίς εμείς να αποκομίσουμε κάτι που δεν είχαμε πριν. (Το να συνεκπαιδευτούν οι Έλληνες αλεξιπτωτιστές με τους ισραηλινούς είναι μεν θεμιτό, αλλά δεν αποκομίζουμε κάποια κρίσιμα όφελη. Αντίστοιχο των συλλογών SPICE μπορούμε να βρούμε κι αλλού – στις ίδιες ή και σε καλύτερες τιμές, και δεν αποτελούν το περιεχόμενο “στρατηγικής σχέσης” κτλ κτλ)

Η προθυμία του Ισραήλ για πιο ουσιώδεις σχέσεις (με έμπρακτο περιεχόμενο) θα γίνει ουσιώδης στο μέτρο που θα συγκλίνουν τρεις παράγοντες:
  1. Η Τουρκία προχωρά σε ουσιώδεις ενέργειες που αντίκεινται στα συμφέροντα του Ισραήλ
  2. Ο εσωτερικός αγώνας στην Τουρκία τείνει όλο και πιο αποφασιστικά υπέρ του Ερντογάν και των Ισλαμιστών – χωρίς από αυτούς να απαιτηθεί αλλαγή εξωτερικής πολιτικής ως αντάλλαγμα και
  3. η Ελλάδα θα αρχίσει να δίνει δείγματα σοβαρότητας, τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κρατικού μηχανισμού.
Ας μη γελιόμαστε. Πέραν όλων των άλλων, βασικό μειονέκτημα της Ελλάδος στο στρατηγικό παίγνιο της περιοχής ΔΕΝ είναι η – οξεία, έστω – οικονομική της δυσκολία, αλλά η έλλειψη σοβαρότητας και αξιοπιστίας, όπως αυτή έχει κυρίως εδραιωθεί από τη διακυβέρνηση Σημίτη (όχι πως πριν ή μετά είμαστε υποδειγματική χώρα από αυτή την άποψη). Η δε βαρύτητά μας, όπως αυτή προκύπτει από τη σοβαρότητα και την ποιότητα του κρατικού μας μηχανισμού, είναι μάλλον... αρνητική. Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν το Ισραήλ θα ήθελε ειλικρινώς να στραφεί σε εμάς, για να αντισταθμίσει την πίεση της Τουρκίας, εμείς έχουμε μια δυσκολία, η οποία μάλιστα δεν είναι συγκυριακή αλλά ιστορική, να επωφεληθούμε από την ευκαιρία αυτή.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει για εμάς στην προσέγγιση αυτή, είναι να είναι προσωρινή. Αν το Ισραήλ πιέζει απλώς την Τουρκία, κι επανέλθει σε συμμαχική σχέση μαζί της με την πρώτη πολιτική αλλαγή, το αποτέλεσμα για εμάς θα είναι ότι θα έχουμε εκτεθεί έναντι των Αράβων σε συμβολικό επίπεδο, χωρίς να έχουμε αποκομίσει τίποτα το ουσιώδες. Είναι γεγονός ότι δεν πρέπει να υπερτιμάται η πραγματική και πρακτική αξία της σχέσης μας με τους “Άραβες, είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει, άλλωστε, καμία συμπαγής “αραβική” πολιτική οντότητα αλλά πολυδιασπασμένες οντότητες με διαφόρων ειδών σχέσεις με το Ισραήλ (και τις ΗΠΑ). Παρ' όλα αυτά, επειδή υπάρχει, έστω και υπό την πίεση της αραβικής κοινής γνώμης, μία σημαντική φόρτιση στο θέμα των σχέσεων με το Ισραήλ, είναι πιθανόν η προσέγγιση να αποτελέσει την αιτία ή την αφορμή συμβολικών για αυτούς αλλά επιζήμιων για εμάς διπλωματικών ενεργειών (πχ, αναγνώριση ΤΔΒΚ). Αυτό σημαίνει ότι η προσέγγιση με το Ισραήλ εμπεριέχει για εμάς κάποιο ρίσκο. Το ρίσκο αυτό δεν είναι απαγορευτικό, αλλά είναι υπαρκτό, και πρέπει να ισοσκελίζεται από την προσέγγιση με το Ισραήλ.

Με άλλα λόγια: ενώ από την Ισραηλινή πλευρά η προσέγγιση με την Ελλάδα σε συμβολικό, αρχικά επίπεδο είναι απολύτως ασφαλής, για εμάς είναι λιγότερο. Συνεπώς, η δική μας επιδίωξη στη σχέση μας με το Ισραήλ θα πρέπει να είναι η απόσπαση, εξ αρχής και ταχύτατα, έμπρακτων και ουσιωδών ανταλλαγμάτων. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να καταστεί, διπλωματικά αλλά κατηγορηματικά, σαφές στο Ισραήλ ότι δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε το παιγνιδάκι τους όσο θέλουν, και μετά να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Αλλά επειδή εμείς το ρίσκο το επωμιζόμαστε εξ αρχής, θα πρέπει να συνεισφέρουν κι αυτοί εξ αρχής στην αμοιβαία σχέση. Οι συμφωνίες που κλείστηκαν σε πρώτη φάση δεν ανταποκρίνονται σε αυτό το στόχο. Και δεν αναφερόμαστε κατ' ανάγκην σε εντυπωσιακές ή προκλητικές ενέργειες, αλλά σε θέματα ουσίας. Ενδεικτικά και μόνον: Η Ελλάς έχει σε εκκρεμότητα το θέμα της ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο. Μπορεί να καλέσει το Ισραήλ να πάρει θέση ανοιχτά και να οδηγηθούν σε συγκεκριμένες συμφωνίες. Η Ελλάδα έχει συμφέροντα στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, τα οποία δε σέβεται απολύτως η Ισραηλινή κυβέρνηση (για τους δικούς της λόγους). Στο στρατιωτικό τομέα, η συνεκπαίδευση των αλεξιπτωτιστών δεν προσφέρει τίποτα συγκλονιστικό, η συνεκπαίδευση, όμως, του ΕΤΑ με κάποιες Ισραηλινές sayeret, ή, πολύ περισσότερο, η φοίτηση στελεχών των Ελληνικών ΕΔ σε ισραηλινά σχολεία (κι Ισραηλινοί έχουν πολλά κορυφαία σχολεία, διαφορετικής αντίληψης από τα ΝΑΤΟικά) θα μπορούσε να δώσει ουσιώδη οφέλη στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Και ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακρύτατος.

Συμπερασματικά, και σε σχέση με την ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση. Δεν είναι κακή, αλλά χρειάζεται επιφυλακτικότητα. Απαιτείται προσοχή στις εξελίξεις στην Τουρκία (για να σταθμίζεται το μέλλον της κι η αξιοπιστία της), και πίεση εκ μέρους μας για απτά και ουσιώδη ανταλλάγματα, κι όχι για συμβολικές κινήσεις.

Κι αν βελτιώναμε και το κράτος μας λίγο, δε θα έβλαπτε...

18 σχόλια:

Ανώνυμος 20 Αυγούστου 2010 - 5:00:00 μ.μ. EEST  

1ον πολύ σωστά αναφέρεται ότι αν αλάξει στάση η Τουρκία, την άλλη μέρα το Ισραήλ θα μας ξεχάσει. Και αυτό δεν είναι καθόλου απίθανο. Εάν ετοιμάζαν οι κεμαλιστές πραξικόπημα όταν ο ταγιπ είχε 60% τώρα που έχει πέσει ίσως και 2ο κόμμα, θα συζητάνε για κρεμάλες..τα πράγματα μπορεί να αλάξουν άρδην μέχρι το τέλος του χρόνου..
2ον σχεδόν όλοι χειροκροτήσανε την συνεργασία αλλά πραγματικά τι ωφέλη μπορούμε να έχουμε από το Ισραήλ? μέρες ψάχνω και δεν βρίσκω κάτι απτό εκτός ίσως από την υποστήριξη του λόμπυ τους... για όλα τα άλλα (όπλα, εκπαιδεύσεις κτλ) υπάρχουν εναλλακτικές (μάλον καλύτερες κιόλας που ως ένα βαθμό ήδη αξιοποιούμε). Προσωπικά κι επειδή έχω μεγάλη πίστη στον Έλληνα θα ήθελα να δω να αυτοσχεδιάζουμε πολύ περισσότερο..(αλλά είπαμε θέλει κυβέρνηση πρώτα όχι επαρχείο) κ@
ΥΓ επειδή οι πολιτικοί θα συνεχίσουν να κάνουν τα δικά τους ελπίζω οι στρατιωτικοί μας να φυλάγονται πολύ σε τυχόν συνεργασίες

Ανώνυμος 20 Αυγούστου 2010 - 9:46:00 μ.μ. EEST  

σωστος

Χιουτεκούτλης

Ανώνυμος 20 Αυγούστου 2010 - 10:27:00 μ.μ. EEST  

Ακομη και ετσι να ειναι τα πραγματα να ειμαστε δηλαδη η αναγκαστικη και δευτερη επιλογη, πραγμα το οποιο πιστευω και γω του ισραηλ τα οφελη της ελληνικης πλευρας κυριως στρατιωτικα ειναι πολλα.Η συνεκπαιδευση των 2 καλυτερων αεροποριων της περιοχης εχει πολλα να μας προσφερει αλλα και να τους προσφερει οπως και να μας ανοιχθει η αγορα των uav σε κατι στο οποιο οι ισραηλινοι ειναι μανουλες!οπως επισης και στον τομεα των πληροφοριων

Κώστας Μπ. 20 Αυγούστου 2010 - 11:00:00 μ.μ. EEST  

Επιτέλους ένα άρθρο που βάζει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, χωρίς κραυγές. Το θέμα όμως είναι ποιά κυβέρνηση θα διεκδικήσει ανταλλάγματα, όχι (μόνο) από τους Ισραηλινούς, από οποιονδήποτε και για το έθνος όχι για την τσέπη τους; Ρητορικό φυσικά το ερώτημα!

Ανώνυμος 21 Αυγούστου 2010 - 7:56:00 π.μ. EEST  

Δεν θα συμφωνήσω με την εκτίμηση για τα πιθανά οφέλη που θα έχει η Ελλάδα από μια συνεργασία με το Ισραήλ. Η Ελλάδα έχει ήδη εκτεθεί με την επίσκεψη Νετανιαχου στον οποίον προσέφερε γενναιόδωρη πολιτική στήριξη και το Ισραήλ ζητάει επίμονα και στρατιωτική συνεργασία, που θα συζητηθεί κατά την επερχόμενη επίσκεψη Βενιζέλου στο Τελ Αβίβ. Η Κύπρος έχει απαγορεύσει στα λιμάνια της πλοία που έρχονται από, η φεύγουν προς την Γάζα, την οποία κατέχει παράνομα το Ισραήλ. (σας θυμίζει τίποτα;). Αυτά συζητιούνται πολύ στον Αραβικό κόσμο. Μπορεί να μην έχουμε ιδιαίτερες διπλωματικές σχέσεις με τους Άραβες, αλλά δεν ταυτίζουν την Ελλάδα με την δύση, και πάντα αλληθωρίζουν στο τι γίνεται εδώ. Η εξωτερική πολιτική πρέπει να χαράζεται με ορίζοντα δεκαετιών, και όχι ευκαιριακά οφέλη.
Σ.

Ανώνυμος 21 Αυγούστου 2010 - 6:56:00 μ.μ. EEST  

H εξωτερική πολιτική πρέπει να είναι ευέλικτη και να προσαρμόζεται στα εκάστοτε δεδομένα με μοναδικό γνόμωνα τα συμφέροντα της χωρας μας. Αν παραμένουμε αγκυλωμένοι σε στερεότυπα που δεν μας έχουν ωφελήσει σε τίποτα μέχρι τώρα, τότε καμμιά 'νέα συμμαχία' δεν πρόκειται να μας προσφέρει τίποτα. Να υπογράψουμε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με Κύπρο και Ισραήλ τώρα, και ας αλλάξουν μετά τα δεδομένα όσο θέλουν. Η Αίγυπτος αν θυμάμαι καλά μας τα γύρισε για την υφαλοκρηπίδα, φαίνεται η 'παραδοσιακή φιλία' με τους Άραβες δεν τους λέει και πολλά.

Ανώνυμος 22 Αυγούστου 2010 - 3:29:00 μ.μ. EEST  

Σωστη η αναλυση και χωρις συναισθηματικους ενδοιασμους.Αλλα απο την αποψη της οργανωσης του εγχειρηματος-της πρωτης επισκεψης Ισραϊληνου πρωθυπουργου στην Αθηνα- υπαρχουν λαθη και παραληψεις που καθε αλλο παρα καλο κανουν στη πρωτη εικονα της σχεσης αυτης.Καποιοι συβολισμοι οπως η καταθεση στεφανου στον αγνωστο στρατιωτη,σημειολογικα και μονο ειναι αναγκαιοι και επιτακτικοι.Θα ελεγα η επισκεψη του Τουρκοι πρωθυπουργου οργανωθηκε καλυτερα...
Η συνεργασια-στη συγκεκριμενη χρονικη συγκυρια-με το Ισραϊλ ειναι μονοδρομος.Το ζητουμενο απο δω και περα ειναι επανω σε ποιες βασεις και ποιες αποστασεις θα κρατηθουν με τους "νεους μας φιλους" για να κρατησει αυτη η επιβεβλημενη σχεση.
Τελος η Τουρκια με το Ισραϊλ οχι μονο δε πρεπει να τα ξαναβρουν,αλλα υπαρχει φοβος για επιδεινωση της σχεσης τους.Στον επεκτατισμο των Τουρκων νεοπλουτων με οχημα τον Ισλαμικο Φονταμεταλισμο δε πιστευω οτι υπαρχουν και πολλα αντιδοτα!

Dipel 22 Αυγούστου 2010 - 10:21:00 μ.μ. EEST  

Επιτέλους ένα άρθρο που βάζει τα πράγματα στις σωστές διαστάσεις.

Ανώνυμος 23 Αυγούστου 2010 - 11:17:00 π.μ. EEST  

Οι σχέσεις μεταξύ των Κρατών δεν είναι σχέσεις μεταξύ παιδιών "Α! γύρισε ο παλιός μου φίλος και δεν σε έχω πλέον φίλο" για να το πω απλά. Μπαίνουν οι βάσεις μιας ειλικρινούς σχέσης και είναι θέμα σοβαρών χειρισμών το πως θα εξελιχθεί αυτή. Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι οι Αμερικανοί για παράδειγμα, θα ξεχάσουν ποτέ την συμπεριφορά της Τουρκίας στην εισβολή στο Ιράκ. Ούτε τους χειρισμούς του Ανδρέα την δεκαετία του 80 δεν έχουν ξεχάσει, αυτά μένουν. Ο βίος των κρατών δεν πρέπει να συγκρίνεται με τον ανθρώπινο, απαιτείται σοβαρότητα σε βάθος χρόνου. Προσωπικά προτιμώ καλύτερες σχέσεις με το Ισραήλ γιατί πιστεύω ότι έχουμε να κερδίσουμε περισσότερα και γιατί από ηθικής άποψης το Ισραήλ παλεύει για την ίδια του την ύπαρξη σε περιβάλλον απολύτως εχθρικό κάτι που κατά περιπτώσεις μου θυμίζει την ίδια μας τη χώρα.

Ανώνυμος 25 Αυγούστου 2010 - 8:27:00 μ.μ. EEST  

@ Aνώνυμο 23 Αυγούστου 2010 11:17:00 π.μ. GMT+03:00


Οι σχέσεις μεταξύ κρατών είναι δυναμικές και μεταβάλλονται συνεχώς. Αλλοιώς οι Αμερικανοί π.χ. θα είχαν ακόμα καλές σχέσεις με το Ιράν, ή θα είχαν ακόμα κακές σχέσεις με τον Καντάφι. Δε χωράνε στερεότυπα και φυσικά η "ειλικρίνεια" δεν υπάρχει στις διεθνείς σχέσεις. Υπάρχουν συμφέροντα. Μεταβαλλόμενα. Στο χέρι μας είναι να παρακολουθούμε τις εξελίξεις και να προσαρμοζόμαστε αναλόγως ώστε να πετυχαίνουμε το καλύτερο για τα συμφέροντά μας αποτέλεσμα.

Όσο για τους Τούρκους μένει να δούμε τελικά αν κάτι που έγινε το 2003 θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στις Αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Μέχρι στιγμής αυτό που τις επηρεάζει περισσότερο είναι η προσέγγιση Τουρκίας-Ιράν παρά το τι έγινε 7 χρόνια πριν στο Τουρκικό κοινοβούλιο.

Ανώνυμος 4 Ιανουαρίου 2011 - 5:47:00 μ.μ. EET  

Και τώρα που πέρασαν μερικοί μήνες τι έχουμε να πούμε;
Ποιος φέρθηκε έντιμα και ποιος όχι μέχρι τώρα;
Μας παρακαλάνε οι Εβραίοι να υπογράψουμε ΑΟΖ και εμείς φοβόμαστε την Τουρκία...
Κύριοι είμαστε αναξιόπιστοι και ο άνθρωποι και ως έθνος και ως κράτος.
Μας αξίζουν όλα όσα τραβάμε και όσα θα τραβήξουμε από εδώ και πέρα.

Ανώνυμος 4 Σεπτεμβρίου 2011 - 3:04:00 μ.μ. EEST  

Η αναλυση ειναι τουλαχιστον οξυδερκης. Η ριξη των Τουρκο-Ισραηλινων σχεσεων ειναι αιτιωδης ως προς την προσφατη κινητικοτητα της Ελληνο-Ισραηλινης, της Αλβανο-Τουρκικη2ς, οσο και της προσφατης τουρκικης διπλωματιας (προβλεπομενη επισκεψη Erdogan στην λωριδα της Γαζας).
Παρατηρησεις:
1. Το περιστατικο με αφορμη την φιλανθρωπικη αποστολη, ειναι ισσονος σημασιας συγκρινομενο με την ερευνα στο οικοπεδο 12.
2. Η αρνηση του Νετανιαχου να ζητησει συγνωμη απο την Τουρκια, ως αποκλειστικος λογος για την διαρριξη των σχεσεων την στιγμη που το θεμα των γεωτρησεων βαινει προς υλοποιηση θα μπορουσε να χαρακτηριστει ασημαντο.
3. Η πετρελαικη επαρκεια του Ισραηλ απο τα κοιτασματα της Κυπρου, το αποδεσμευει απο μελλοντικες εξαρτησεις.
4. Η Τουρκια, με την διπλωματικη της στροφη να αναγορευτει ως υπερασπιστης των Πλαιστινιακων δικαιων, καθισταται αυτοματως εχθρος του Ισραηλ.

Λαμβανοντας υπ' οψιν τα παραπανω, την νομιμοτητα του εγχειρηματος, την συμμετοχη Αμερικανικης εταιρειας στην ερευνα, εκτιμω οτι
η Τουρκια υπερεβει τα εσκαμμενα και θα υποστει μεγαλη διπλωματικη ηττα.

toxotis323 25 Σεπτεμβρίου 2011 - 10:26:00 μ.μ. EEST  

Its the best diplomatic and defense deal of the Century!for Greece because by now the Turkey would sailing and flying all over Greece and Cyprus!
Greek politicians suffer from a real compex of inferioty and are afraid because some people told them of how strong the Turkey is.They are just wolves running for food everywhere and the only thing they know is violence and force. Its a big mistake of NATO and others to put boundaries on Greek forces in order to maintain a balance of power, which means less arms for a smaller country? it should be the opposite, how you can defend with less a big guy?

Ανώνυμος 2 Οκτωβρίου 2011 - 2:42:00 μ.μ. EEST  

Ωραίο και ψύχραιμο άρθρο.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως είναι πώς μπορούμε να απαιτήσουμε "απόσπαση, εξ αρχής και ταχύτατα, έμπρακτων και ουσιωδών ανταλλαγμάτων"
όταν η Ελλάδα πάσχει απο "έλλειψη σοβαρότητας και αξιοπιστίας"..

Αν δηλαδή γίνει οτιδήποτε μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, οι Ισραηλινοί ξέρουν οτι εμείς θα λουφάξουμε.

Αν και δεν είμαι πολεμοχαρής, κακά τα ψέματα, όταν δεν είσαι διατεθειμένος να υπερασπιστείς τα συμφέροντά σου (πχ 12 μίλια ή ενιαίος αμυντικός χώρος με Κύπρο) δεν έχεις ελπίδα για συμμαχίες παρα μόνο για ... προτεκτοράτο...

Ανώνυμος 8 Οκτωβρίου 2011 - 3:40:00 μ.μ. EEST  

Αν δεν τραβήξει το χαλινάρι η Αμερική της Τουρκίας αυτή θα αποθρασυνθεί τόσο που ενα θερμό επεισόδιο θα είναι το λιγότερο. Φυσικά το Ισραήλ θα μας παρατήσει αυτοστιγμεί. Τα πράγματα θα είναι τρομερά δύσκολα για μας. Η σχέση μας με τους άραβες φαινομενικά θα έχουν δυσχεράνει αλλά και ποτέ δεν δηχθήκαμε κάποια βοήθεια όσο τους υποστηρίζαμε. Μην ξεχνάμε οτι οι πρώτοι που ανεγνώρισαν αμέσως την κατεχόμενη Κύπρο ηταν ο ...αδελφός Αραφάτ, ενω μην ξεχνάμε την βοήθεια που έδωσε ο ..αδελφός Καντάφι σε καύσιμα στα τουρκικά αεροπλάνα. Αρα μην περιμένουμε βοήθεια έτσι η αλλιώς απο τους άραβες.
Φυσικά το πρόσωπο που έχουμε δείξει τόσα χρόνια είναι του φοβισμένου καρπαζοεισπράκτορα γι αυτό και το Ισραήλ δεν μας υπολογίζει (και δεν μας θέλει ) για συμμάχους. Οι δε ήττες που έχουμε δεχτεί το 74 και στα Ίμια επαληθεύει οτι είμαστε ένα κράτος που με το πρώτο μπαμ θα διαλυθούμε.

Ανώνυμος 21 Δεκεμβρίου 2011 - 10:59:00 π.μ. EET  

Εξαιρετικο αρθρο με σωστη βαση.Τοποθετει τα πραγματα στην ρεαλιστικη τους διασταση και τολμω να πω με πολιτικη θεση (οχι κομματικη) υπερ των συμφεροντων της πατριδος μας.Επιφυλακτικες αποψεις εναντι των διαθεσεων του Ισραηλ.Πραγματικα εαν ακουγα τον υπουργο εξωτερικων να μιλαει κατα αυτον τον τροπο θα ενιωθα πιο σιγουρος για την εξωτερικη μας πολιτικη ως χωρα.Εν κατακλειδη συγχαριτηρια σε οποιον σκεφτεται με τετοιον τροπο.

fotiosmegas 15 Φεβρουαρίου 2012 - 8:48:00 μ.μ. EET  

Εχω την σφοδρη εντυπωση,παρολο που δεν πολυκαταλαβα το αρθρο σχετικα με τη βοηθεια που θα προσεφερε η τουρκια - αραβικη και μουσουλμανικη χωρα - στο Ισραηλ - δηλωμενο εχθρο των αρταβων -, οτι μια πληρης και ουσιαστικη συνεργασια-συμμαχια μεταξυ των χωρων, θα εξουδετερωνε την τουρκια στη περιοχη` και σε περιπτωση πολεμου θα την "ξεθεμελιωνε" κυριολεκτικα απο αυτην...!

Μια οντως πραγματικη συμμαχια, εστηριγμενη στην αιγλη και στο μεγαλειο του παρελθοντως των Εθνων τουτων...
Γαια τις αναγκες του περιβαλλοντος χωρου και των πατρωων εδαφων, τα οποια στεναζουν απο τις ξενοκινητες και ξενοφερτες ορδες αλλοτριων φυλων...

Ανώνυμος 28 Μαρτίου 2013 - 4:02:00 μ.μ. EET  

τι εγινε παιδες? το ισραηλ μας την εκανε?
τουρκια και ισραηλ ειναι εχθροι. παντα ηταν. η τουρκια ανεκαθεν αποτελουσε το μαντροσκυλο του ισραηλ εναντιων της ελλαδος...δεν το ξερατε? διαβαστε ιστορια αν δεν το ξερατε.
δεν εχουμε φιλους ουτε συμμαχους. και δεν εχουμε και σοβαρο κρατος. μας κυβερνανε σιωνιστες και δουλοι αυτων.
οτι κανουμε μονοι μας...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP