Εσύ κύριε Υπουργέ/Αρχηγέ/Διοικητή/Μόνιμο Στέλεχος..

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

To παρακάτω κείμενο μας απέστειλε αναγνώστης του Εν Κρυπτώ. Λιτό και περιεκτικό, θέτει ορισμένα πολύ απλά αλλά ταυτόχρονα κρίσιμα ερωτήματα. Αξίζει να το διαβάσετε μέχρι το τέλος...

Εσύ κύριε Υπουργέ/Αρχηγέ/Διοικητή/Μόνιμο Στέλεχος, έμαθες τον στρατιώτη σου πως να σκοτώνει άνθρωπο; Ε; Εκπαίδευσες το προσωπικό σου ώστε να είναι αποτελεσματικοί μαχητές; Τους έμαθες να σκοτώνουν για την Πατρίδα;
Ακούγεται βίαιο; Και πως να μην είναι! Ο πόλεμος, η αποστολή του στρατού, είναι μια εξαιρετικά βίαιη κατάσταση. Πόσο καλά προετοιμάστηκε το προσωπικό για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του;

Ξέρει ο στρατιώτης σου πως να σκοτώσει τον εχθρό; Ή περιορίζεται η «εκπαιδευσή» του στις περιστασιακές βολές δέκα φυσιγγίων από την αναπαυτική θέση πρηνιδόν κατά ακίνητων λευκών ομόκεντρων κύκλων;

Ξέρει ο στρατιώτης σου πως να περιποιηθεί το πολεμικό τραύμα του συναδέλφου του ή το δικό του; Πως να παράσχει πρώτες βοήθειες μάχης; Ή, μήπως, η σπάνια διδασκαλία Α? Βοηθειών περιορίστηκε στην ηλίαση και τα δάγκωμα φιδιού;

Τον εκπαίδευσες καμιά φορά σε ρεαλιστικές συνθήκες; Να κουβαλά όλα τα αναγκαία; Να έχει πλήρη φόρτο πυρομαχικών, τροφής, νερού, υλικών τηλεπικοινωνιών κλπ; Να δείς, αντέχει να κινείται και να μάχεται με αυτά; Μήπως πρέπει να ψάξω για να του δώσω διαφορετικές λύσεις στα προβλήματα που ανακύπτουν;

Τον ταλαιπώρησες καμιά φορά ώστε να σταματήσει να σκέφτεται με άνεση; Του δημιούργησες το αναγκαίο άγχος και δυσφορία για να δείς πως ανταποκρίνεται; Μήπως έγνοια σου ήταν να κυνηγά την σκιά και την ανάπαυση ώστε να μην χολοσκάς κι εσύ και να μην σε ενοχλούν με «παρεμβάσεις» οι «πολιτικοί» μας; Σκέφτηκες ότι η αποτυχία σου να τον εκπαιδεύσεις και να τον προετοιμάσεις σωστά θα στοιχίσει ζωές στον πόλεμο και τότε τα ρουσφετικά τηλεφωνήματα θα φαντάζουν πολύ μικρά μπροστά στις τύψεις σου για τους νεκρούς στρατιώτες σου;

Φρόντισες ώστε ο στρατιώτης σου να είναι εφοδιασμένος με τα απαραίτητα υλικά σε ποσότητα και ποιότητα για να μπορέσει να εκτελέσει την αποστολή του; Έχει ένα καλό κράνος και ένα αλεξίσφαιρο; Ή υπάρχουν μόνο για τις επιδείξεις; Η στολή του είναι ανθεκτική και άνετη ή μήπως κάνει μόνο για τις παρελάσεις; Μήπως αυτή η στολή, για την οποία προσυπόγραψες να παραληφθεί, σε περίπτωση επαφής της με φωτιά, πράγμα σύνηθες στην μάχη, θα μετατραπεί σε επικίνδυνο μανδύα που θα συντηχθεί στο δέρμα του άτυχου στρατιώτη σου; Τα άρβυλα του, οι κάλτσες του, οι επενδύσεις και τα εσώρουχά του; Μήπως θυμίζουν παρελθόντες εποχές; Μήπως ο ρουχισμός και τα ατομικά υλικά που χορηγείς θυμίζουν Αλβανικό μέτωπο; Μήπως οι προδιαγραφές είναι copy-paste τα τελευταία 30 χρόνια;

Φρόντισες εσύ, σαν ηγήτορας, να είσαι σωματικά, πνευματικά και ψυχικά έτοιμος να οδηγήσεις Έλληνες στρατιώτες στη μάχη; Μήπως τα παραπανήσια σου κιλά και η χρόνια αποχή σου από οποιανδήποτε μορφή εξάσκησης θα επιρεάσουν την απόδοσή σου την κρίσιμη ώρα; Θα δουλέψει το μυαλό σου ικανοποιητικά για να δώσει τις σωστές οδηγίες όταν θα το βαραίνουν περιττά κιλά λίπους, που θα φαίνονται ακόμα πιο βαριά υπό το κράτος πανικού και του φόβου του θανάτου; Θα μπορέσεις να ηγηθείς ή θα κρύβεσαι πίσω από τις διαταγές που θα εκδίδεις;

Είστε εσείς, οι ηγήτορες κάθε βαθμίδας, σε θέση να πάρετε τους στρατιώτες σας στον πόλεμο και να τους γυρίσετε πίσω νικητές και ζωντανούς; Παρακολουθείτε τις εξελίξεις στην τέχνη του πολέμου; Μήπως είσαστε προσκολλημένοι σε απαρχαιομένα δόγματα και τακτικές; Οι μεθόδοι του μάχαισθαι αλλάζουν, εσείς γιατί δεν τις ακολουθείτε; Για να μην μπείτε στον κόπο να αλλάξετε ή να προσαρμοστείτε;

Στρατός. Αποστολή του είναι να καταστρέψει τον εχθρό. Να σκοτώσει για να προασπίσει τα συμφέροντα της χώρας που υπηρετεί. Τα συμφέροντα, όχι το δίκαιο.

Και πριν βγούν οι διάφοροι αναρχοφασίστες, προοδευτικοί, ψευδοαριστερίζοντες, παλλόμενοι και επιχορηγούμενοι να κραυγάζουν ότι παρόμοιες σκέψεις και πρακτικές οδήγησαν τον τόπο σε καταστροφές, να τους αναφέρω ότι δεν ζούμε σε ένα κόσμο ουτοπικό, όπου τα λουλούδια σκορπούν το άρωμα τους στον άνεμο και τα γαλάζια νερά χαϊδεύουν τις χρυσές παραλίες στο ηλιοβασίλεμα με τους ανθρώπους να μοιράζονται τα αγαθά της ζωής ζώντας μια νιρβάνα σε ειρήνη και αρμονία. Αν το πιστεύουν αυτό ή αν νομίζουν ότι θα ήταν ποτέ εφικτό τότε έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και ο εγκέφαλος τους υπολειτουργεί.

Ζούμε σε ένα κόσμο συμφερόντων. Πολλές φορές αλληλοσυγκρουόμενων. Ο καθένας παλεύει για να διασφαλίσει το ατομικό και συλλογικό του συμφέρον. Ο στρατός είναι μέσον προάσπισης των συμφερόντων του κράτους. Με ισχυρό στρατό μπορείς να έχεις ισχυρή οικονομία, παιδεία, υγεία, ανάπτυξη, πρόοδο, ελεύθερη βούληση, ελεύθερο κράτος. Ο στράτος επιτρέπει στο κράτος να ασκεί κυριαρχία μέσω της χρήσης βίας ή της απειλής χρήσης βίας. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Έχεις ισχύ, έχεις φωνή. Δεν έχεις ισχύ, σε λιώνουν στο πάτωμα.

Βασική προυπόθεση, όμως, για να έχεις στρατό είναι να απαιτείς από τον στρατό να σου παρέχει ασφάλεια. Να απαιτείς σαν κράτος και σαν κοινωνία. Αλλιώς, αν οι απαιτήσεις σου δεν είναι αυτές αλλά άλλες αλλότριες, πολύ πιθανόν, όπως και γίνεται, είναι να έχεις ένα συφετό ένστολων αργόσχολών δημόσιων υπαλλήλων, όπου η μη ταλαιπωρεία και το «να περάσουμε» είναι ο πρώτος και μοναδικός στόχος της καθημερινότητας.

Μοιραία ένας τέτοιος οργανισμός θα γίνει βορά στις ορέξεις αυτών που επέλεξαν να έχουν πραγματικές ένοπλες δυνάμεις, και μαζί του θα συμπαρασύρει ολόκληρο το σαθρό οικοδόμημα που αυτοαποκαλείται κράτος και δυστυχώς και τους αθώους, αλλά και συνένοχους πολίτες του.

Ας αναλογιστούν οι υπεύθυνοι, ένστολοι και πολιτευόμενοι. Θέλουν να είναι συνένοχοι στην αποτυχία; Θέλουν το αίμα των νεκρών στρατιωτών και τα δάκρυα των δικών τους στα χέρια τους; Θα είναι σε θέση να αντικρύσουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους όταν θα τους παραδίδουν ένα έκτρωμα αντί για μια Πατρίδα και να τους απολογηθούν λέγοντες «έκανα ότι μπορούσα»; Κοιμούνται ήσυχοι τις νύχτες γνωρίζοντας την ανεπάρκεια τους; Νιώθουν ότι κάνουν τη δουλειά τους; Πιστεύουν ότι είναι σε θέση να εκτελέσουν την αποστολή τους;

Οι στρατιώτες μας τι θα κάνουν; Θα σκοτώσουν για την Πατρίδα ή θα πεθάνουν για την Πατρίδα; Τι τους θέλουμε να κάνουν; Για τι τους προετοιμάζουμε;

30 σχόλια:

Ανώνυμος 7 Ιουλίου 2010 - 7:20:00 μ.μ. EEST  

Τα αυτονόητα γράφει ο αναγνώστης, αλλά φτάσαμε στο σημείο να έχουν γίνει ζητούμενα!

Προφανώς, η εκπαίδευση που θα έκανε τους απλούς πολίτες ικανούς μαχητές θα ήταν αυτή που περιγράφει. Θα κόστιζε ίσως κάτι παραπάνω, αλλά θα μπορούσε να ολοκληρωθεί σε 3 μήνες.

Ποιος όμως θα αναλάμβανε το κόστος των ατυχημάτων και πώς θα δικαιολογούσαν έτσι την ύπαρξή τους οι στρατιές των καραβανάδων που μπήκαν στο στρατό για "μια θέση στο Δημόσιο";

geo 7 Ιουλίου 2010 - 10:49:00 μ.μ. EEST  

Ωραίο το άρθρο, αλλά πολύ μελοδραματικό. Δεν συμφωνώ για τους στρατιωτικούς. Από τη στιγμή που η θητεία δεν είναι πλέον υποχρεωτική (οι 9 μήνες δεν είναι θητεία) και που δεν υπηρετούν όλοι (παλλινιστούντες, αντιρρησίες συνείδησης) και έχουν γεμίσει τα σύνορα οπλίτες που υπηρετούν άοπλη θητεία, εξαιτίας του ωχ αδερφισμού τον οποίο τους έχει καλλιεργησει η οικογένεια και το περιβάλλον τους , αυτά που γράφεις αδερφέ είναι υψηλή θεωρία. Ο στρατός είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας και όταν αυτή είναι άρρωστη (από ένα απλό κρυολόγημα, ή από μια βαριά ίωση, τότε είναι επόμενο και ο στρατός να εμφανίζει τα ίδια νοσήματα, όσο και αν προσπαθεί να αυτοθεραπευτεί. Όσο για τον φίλο ανώνυμο, να του θυμίσω ότι οι "καραβανάδες" τουλάχιστον έχουν δώσει έναν όρκο, τον οποίο όποιος καταπατά πληρώνει ακριβά, (ενώ πολύ πιθανόν ο ίδιος δεν έχει καν ορκιστεί), δίνουν λόγο και σε στρατιωτικά και σε πολιτικά δικαστήρια και 3ον έχουν χρεωμένες ψυχές και όχι γραφική ύλη ή παλιοσίδερα.

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 1:04:00 π.μ. EEST  

Όταν έχουμε φτάσει ως κοινωνία στο απόλυτο ναδίρ, τα όσα ωραία περιγράφει ο φίλος και άλλα τόσα, θα ηχούν στα αυτιά μας καθημερινά σαν καμπάνες κινδύνου, τρομοκρατώντας την οπτική που διαμορφώνουμε για το κοντινό μέλλον. Όμως είναι σκόπιμο να μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά περί ακαταλληλότητας υλικών, περί πολιτικών και στρατιωτικών ρουσφετιών, περί μαλθακότητας των πολιτικών και ίσως ακόμα περισσότερα και ζοφερότερα, δεν αποτελούν τίποτα παραπάνω από το είδωλο στον καθρέπτη του ΣΥΝΟΛΟΥ της Ελληνικής κοινωνίας, όπως σε ένα μυθιστόρημα του, περιγράφει ο σοφός Καζαντζάκης. Όντας στο ναδίρ και συνειδητοποιώντας την θέση μας, αυτό που θα πρέπει να κάνουν όλοι που έχουν ικανότητες, στο site αυτό και αλλού, είναι να εντοπίσουν με ακρίβεια τον προβληματικό-ελαττωματικό σκελετό άρθρωσης της Ελληνικής οικονομικής, κοινωνικής, διοικητικής και πολιτικής πραγματικότητας. Μετά έρχονται οι καλά τεκμηριωμένες προτάσεις οι οποίες πρέπει και αυτές να βασίζονται σε Γνώσεις τεκμηριωμένες. Μόνο έτσι συνδράμουμε θετικά διαδίδοντας το νέο ρεύμα ιδεών στο κοινωνικό σύνολο και πάντα με την ελπίδα να τις αφουγκραστούν κάποια στιγμή και οι άνθρωποι με εξουσία...

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 4:32:00 π.μ. EEST  

10.49,εχεις ενα δικιο στο μελο του αρθρου,κανει ομως την αντιθεση της ξεγνοιασιας με την παραλια και τον βιαιο θανατο στην μαχη.Εσυ με την ιωση.Δυστυχως ομως εχει απολυτο δικιο ο αρθρογραφος και αυτο εχει σημασια,οχι το υφος.Ξανα δυστυχως,οι περισσοτροι αν και εχουν χρεωμενες ψυχες,δεν το κατανοουν,ενω συνηθως λειτουργουν απλα ως δημοσιουπαλληλοι.Οποιος αντιλαμβανεται τι αντιμετωπιζουμε ως χωρα,αρα τι χρειαζεται να επιτυχει ο στρατος μας,βλεπει πολλες ελλειψεις και προβληματα.Δεν νομιζω να διαφωνει κανεις με την χαμηλου επιπεδου εκπαιδευση,η την θλιβερη κατασταση ακομα και του ποιο βασικου ατομικου εξοπλισμου.Μιας και ο Ελληνας στρατιωτης ουσιαστικα θα περπαταει στο πεδιο της μαχης,ακομα και τα ποιο απλα υλικα εχουν σημασια.Απο τις καλτσες και τα σωβρακα,τα αρβυλα(η φρικη)κλπ,που ειναι οντως αμερικανικα σχεδια υλικων του '40,που υοθετησαμε επισημα το '72,μεχρι τις Α' βοηθειες που θα μειωναν τις απωλειες,οπως και πολλα αλλα,αν υπηρχε υπευθυνοτητα και πολιτικη βουληση θα ειχαν βελτιωθει μετα απο σχεδον 40 χρονια που παραμενουν ιδια.Οπως και η εκπαιδευση.Αλλα ειναι προφανες οτι οπου δεν κοβουν κορδελιτσες με καμερες η δεν εχει μιζες κλπ,οι πολιτικοι μας δεν νοιαζωνται,ετσι κι'αλλοιως,στην αναγκη, τα ξεπουλανε,Να χαλαμε τις δουλειες τωρα,για πολεμους?

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 6:03:00 π.μ. EEST  

Ανωνυμε 07 Ιουλίου 2010 7:20:00 μ.μ. GMT+0300, και σε ολους τους αλλους τριμηνιτες αναγνωστες:

Ουτε προσκοπακι δεν γινεσαι σε 3 μηνες. Οι στρατιωτες που εκπαιδευονται για τρια, πεντε, δεκα και παραπανω χρονια ειναι ανεπιδεκτοι μαθησεως και το κανουν; Θα ηθελες να βρεθεις εσυ σε πολεμο εναντιον τους;

Αλλα ισως υποθετεις οτι θα υπαρχουν παντα αλλοι να πολεμανε για σενα. Θα προτεινες ολοι οι στρατιωτικοι να εκπαιδευονται μονο για τρεις μηνες; ο στρατος ουτε που θα λειτουργουσε ετσι, ποσο μαλλον να μπορουσε να πολεμα.

Προφανως δεν εχεις ιδεα για τι μιλας.

- Αρης

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 10:03:00 π.μ. EEST  

Όχι ο ανώνυμος των 7.20

Φίλε geo, άλλο πράγμα ο στρατιωτικός και άλλο ο καραβανάς!
Έχω γνωρίσει κατά την διάρκεια της θητεία μου και από τα δύο.
Όσο για το σημείο:"δίνουν λόγο και σε στρατιωτικά και σε πολιτικά δικαστήρια" τι να πώ; Δράμα κι άντε να κάνεις εκπαίδευση! Στραμπούληξε ο φαντάρος το πόδι του επειδή δεν ξέρει να περπατάει ή κατα την διάρκεια της βολής του ήρθε το όπλο στα μούτρα διότι είναι απλά ηλίθιος; ΝΑ ΔΙΕΞΑΧΘΕΙ ΕΔΕ!
Κατά τα άλλα έχεις απόλυτο δίκιο, μαζί με το ότι ο ΕΣ τείνει να καταντήσει Κ.Ε.Ο (κατά το Κ.Ε.Π.)

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 10:30:00 π.μ. EEST  

Απάντηση στον geo:
Έχοντας ορκιστεί δύο φορές (μία κατά τη στρατιωτική μου θητεία και μία κατά την απόκτηση πτυχίου), αλλά (κυρίως) έχοντας υπηρετήσει σε σχετικά μεγάλη ηλικία, που να μου επιτρέπει να παρατηρώ κριτικά όσα συνέβαιναν γύρω μου, έγραψα όσα έγραψα παραπάνω φίλε geo. Και δεν σου κρύβω την απογοήτευσή μου, όταν είδα "καραβανά" ετών 52 να δηλώνει κουρασμένος και έτοιμος για συνταξιοδότηση στα 53(!) και όταν ήρθα αντιμέτωπος με τον μηδενισμό και την αδιαφορία των νεαρών (μικρότερών μου) υπαξιωματικών, όσων τουλάχιστον είχαν εγκέφαλο.
Έχεις όμως δίκαιο για την κοινωνία. Και ας μην ξεχνάμε, ότι και η Πολιτεία για να προσελκύσει επαγγελματίες στις Ε.Δ., κάπως έτσι διαφήμιζε το "προϊόν" της: σαν ευκαιρία για απασχόληση με την εξασφάλιση του Δημοσίου, χωρίς καμία μνεία στις ιδιαιτερότητες που - θα έπρεπε - να προσέξει όποιος ενδιαφέρεται να υπηρετήσει σε τέτοιες θέσεις...

Αρματιστής 8 Ιουλίου 2010 - 10:34:00 π.μ. EEST  

Αυτά που γράφεις φίλε είναι πολύ ενδιαφέροντα, αφορούν την ουσία της εκπαίδευσης και την προς πόλεμο προετοιμασία του στρατιώτη και αντιστοιχούν στις παρακάτω πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις:

«Εκπαιδεύσου όπως θα πολεμήσεις και πολέμησε όπως εκπαιδεύτηκες»
«Όσο περισσότερος ιδρώτας στην ειρήνη, τόσο λιγότερο αίμα στο πόλεμο»
«Το καλύτερο άρμα είναι αυτό που έχει το καλύτερο πλήρωμα»

Δυστυχώς όμως στη σημερινή εποχή της αγρανάπαυσης, της κοσμοπολίτικης διάθεσης, της καλοπέρασης, του styling, των πουστοσυνάξεων, των φουσκωμένων από τη ντόπα «φιλειρηνιστών», των μαμάκηδων, των μωρών, των μυγιάγκικτων, των πρεζάκηδων, των δήθεν αντιρρησιών συνείδησης, των σούργελων, των ακαμάτηδων, των σερβιτόρων, των θαλαμηπόλων, των φυγόπονων, των οικότροφων του μπαμπά της μαμάς και της γιαγιάς, της απαιδευσιάς και της αμορφωσιάς, των πορτιέρηδων και παρκαδόρων, της απαξίωσης της ιστορίας μας, της ετικετοποίησης ως φασιστών όσων μιλούν για πατρίδα έθνος σημαία σύνορα και εθνική αξιοπρέπεια, του χαρακτηρισμού της θητείας ως αγγαρείας, έχει ισχύ και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση το εξής σύνθημα:

«Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε»

Και το «φεύγε» έχει πάρει ασύλληπτες διαστάσεις. Ποιος υπηρετεί σήμερα; Μόνο τα «κωλόπαιδα» πάνε στα σύνορα. Όποιος έχει και το ελάχιστο μέσο τι κάνει. Όποιος έχει «μαμά» ορκίζεται και αμέσως του δίνουν μια δεκαπενθήμερη για να ξεδώσει. Όποιος μπορεί υπηρετεί στο Κολωνάκι και πηδάει και τη γκόμενα του στο πολεμικό μουσείο. Όποιος μπορεί, δεν υπηρετεί και για το ευχαριστώ μετατρέπει τον «ΑΒΕΡΩΦ» σε κλαμπ. Και για να ξεφτιλίσει περισσότερο το σύστημα, τους πετάει και ένα πεντοχίλιαρο και βρίσκονται ένστολα καθίκια που το παίρνουν και το γράφουν στα έσοδα.

Αν λοιπόν δεν αλλάξουν ιδέες και νοοτροπίες δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Με τη κατάσταση που επικρατεί τώρα, το μόνο που είναι βέβαιο, θα είναι το άφθονο αίμα που θα χυθεί σε ένα πόλεμο. Και το περισσότερο από τα «κωλόπαιδα»!

ΥΓ: Με κάποια επαγγέλματα που αναφέρω δεν έχω απολύτως τίποτε. Απλά κάθε μέρα που περνάει, διαπιστώνω ότι αυξάνονται συνεχώς οι Έλληνες που η μόνη τους φιλοδοξία είναι να εξασκήσουν αυτά τα επαγγέλματα. Όπως τη βρίσκει κανείς….

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 1:46:00 μ.μ. EEST  

Φοβερά τα διλήμματα που θέτει στον αναγνώστη ο Φίλος μας.

Τα αντιμετώπισα όταν το 1974, από executive εταιρείας έγινα πάλι, μετά από 10 χρόνια, έφεδρος Ανθυπολοχαγός Μηχανικού, μέσα σε ένα τραγικό κλίμα αβεβαιότητας.

Το πρόβλημά μου ήταν πως θα μπορέσω να εκπληρώσω την αποστολή μου, χωρίς να καταστρέψω τον εαυτό μου για το εαυτό μου, αποτυγχάνοντας!

Πως θα διοικήσω τους νέους Έλληνες που μου είχε εμπιστευθεί η Πατρίδα, αποτελεσματικά και σωστά, χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις και σχετική εκπαίδευση.

Γιατί τι χρωστούσαν αυτοί και οι συγγενείς τους, αν εγώ δεν είχα προσφατη την σωστή εκπαίδευση. Αν είχα μόνον το Εγχειρίδιο Διοίκησης Ομάδας του Αυστριακού Στρατού το οποίο συμβουλευόμουν εντατικά και φρόνιζα να μάθω όλα εκεί επί τόπου. Εκεί "Λύσιμο δέσιμο όπλων, ναρκοπόλεμο-καταστροφές".

Μόνος μου!

Αυτά τα αρπακολλήστικα μπορεί να ίσχυαν πριν από 35 χρόνια, σήμερα πρέπει να υπάρχει άριστη εκπαίδευση των στρατευμένων παιδιών της Ελλάδας!

Νήμα 8 Ιουλίου 2010 - 2:11:00 μ.μ. EEST  

Αρματιστή ωραίο σχόλιο αυτό περί φιλοδοξιών και επαγγελμάτων καθώς επίσης και για "του φευγάτου η μάνα"

Είχα συζήτηση πριν μερικές μέρες -στην Αγγλία που διαμένω και εργάζομαι- για καμιά δεκαριά άτομα έλληνες οι οποίοι εργάζονται ως καθηγητές σε πανεπιστήμια αλλά δεν έχουν υπηρετήσει (στην ελλάδα καταφέρνουν και κατεβαίνουν βέβαια).

Το κείμενο της ανάρτησης λέει αρκετά σωστά και έτσι όπως πρέπει να λέγονται.

'Οπως λέει και κάποιος φίλος παραπάνω δεν είναι μόνο ο Στρατός, εκείνο ή το άλλο που πάσχει.
Πάσχουν συθέμελα όλες οι δομές και η ίδια η δομή της ψυχοσύνθεσης.
Είναι σαν το μόνο άθλημα που να έχει μείνει προς εξάσκηση στους χαλεπούς καιρούς μας είναι ο ένας να υπονομέυει τον άλλο. Δεν υπάρχουν φιλοδοξίες (που σημαίνει ξεπέρασμα του εαυτού μας) για αυτά που πραγματικά αξίζουν γι'αυτό και η ζωή δεν αντιμετωπίζεται ως "άθλημα".


Νήμα

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 2:54:00 μ.μ. EEST  

Ο στρατός αποτελέι εικόνα της κοινωνίας, δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους υπηρετούντες υπερπροσπάθεια και αξιοκρατία, αφού στην πολιτική ζωή όλα γίνονται ανάποδα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, η απομάκρυνση του λαού από την συμμετοχή στα κοινά, έχει μπολιάσει τον κόσμο με την αντίληψη οτι η υπεράσπιση της πατρίδας είναι δουλειά άλλων.
Τελικά η εκπαίδευση είναι μια βαθιά πολιτική απόφαση, που άπτεται της συλλογικής πολιτικής μας κουλτούρας.

Νήμα 8 Ιουλίου 2010 - 3:14:00 μ.μ. EEST  

"Τελικά η εκπαίδευση είναι μια βαθιά πολιτική απόφαση, που άπτεται της συλλογικής πολιτικής μας κουλτούρας."

'Ετσι φίλε σωστό. Δεν υπάρχει σημείο που να μην το αγγίζει η Πολιτική. 'Οτι κι αν κάνουμε είναι πολιτικό γεγονός και αυτό δεν το γνωρίζουμε (φαίνεται απο το ποιοι βγαίνουν και κυβερνούν, οι κομματάνθρωποι. φαίνεται απο την ίδια την διάσπαση της κοινωνίας όπου ο ένας υποθάλπτει τον άλλον) , δεν συμφέρει κάποιους να το γνωρίζουμε και στην τελική θέλει προσπάθεια για να το κατανοήσουμε βαθειά και να πράξουμε.


Πάντως αν άλλαζε ο καθένας ξεχωριστά προς το καλύτερο θα υπήρχε στατιστικά αλλάγη και σε όλο το φάσμα της κοινωνίας.

Αερομεταφερόμενος 8 Ιουλίου 2010 - 5:05:00 μ.μ. EEST  

Καταπληκτικό το άρθρο και θέτει καίρια ερωτήματα προς τους Αξιωματικούς μας.
Επιτρέψτε μου εμένα να απευθυνθώ στους υφισταμένους τους, σε όλους έμας δηλαδή που είμαστε και η ραχοκοκαλιά του Στρατού μας.
Και εσύ Έφεδρε Αξιωματικέ/ Υπαξιωματικέ/Οπλίτη, πολίτη-οπλίτη, Είσαι έτοιμος να πολεμήσεις? Είσαι επαρκώς εκπαιδευμένος για τον πόλεμο? Και αν όχι ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑΥΤΟ; Μπορεί να φταίνε άλλοι που δεν είσαι έτοιμος, όμως ΕΣΥ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ για να διορθώσεις αυτήν την κατάσταση?
Δεν μιλάω για περίπλοκες τακτικές και γνώσεις. Τουλάχιστον ξέρεις να χρησιμοποιείς το όπλο σου? Μπορείς να πολεμήσεις αφού πρώτα θα κάνεις "πυρ και κίνηση" σε έναν ανηφορικό λόφο?
Εγώ προσωπικά επειδή τις έκανα αυτές τις ερωτήσεις στον εαυτό μου, και δεν μου άρεσαν οι απαντήσεις που έδωσα, γράφτηκα στην Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων και απο τότε που το έκανα θεωρώ ότι έχουν αλλάξει αρκετά. Ας κάνει λοιπόν ο καθένας μας αυτήν την ερώτηση στον εαυτό του και μετά ας πράξει κατά συνείδηση!

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 5:33:00 μ.μ. EEST  

Όλα καλά... Όταν εγώ ως εκπαιδευτής πριν τη βολή των δέκα φυσιγγίων σου, σε "στάξω" και σε κάνω να φτύσεις και το γάλα που έπινες μικρός, και μετά πατήσεις τη σκανδάλη είμαι σίγουρος 1ον ότι θα βγει πίσω από το στόχο ο καραγκιόζης και θα χορέυει και 2ον την επόμενη εάν όχι την ίδια ημέρα θα ακούσω το "σκ...ο" της ζωής μου, πιθανή ντινγκ-ντονγκ κτλ διότι σε καψώναρα κτλ μετά από τηλεφώνημα της μητέρας ή ακόμα χειρότερα του πατέρα.
ΥΓ1 Το στάξιμο θα γινει απλά με τρέξιμο,τούμπες και ότι θα κάνεις όταν από απέναντι σε πυροβολούν
ΥΓ2 Όλα τα παραπάνω τα έχω κάνει και είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ για τον εαυτό μου και για σένα έαν θέλεις να μάθεις (τη θέληση να σου μάθω ότι ξέρω την έχω, εσύ τη θέληση να μάθεις την έχεις;!)
ΥΓ3 Επειδή ο στρατός είναι για να σκοτώνει τον εχθρό και ο εχθρός όχι μόνο δε θα σεβαστεί την προσωπικότητά σου αλλά θα σου κάνει πολύ χειρότερα, όταν σε στρεσάρω μη που πεις τίποτα για ελευθερία, δημοκρατία, δικαιώματα, προσωπικότητα κτλ.
ΥΓ4 ..και τελευταίο... επειδή και εγώ έχω οικογένεια και παιδιά δεν θέλω "μπλεξίματα" όπότε εάν δε θέλεις-θέλουν να εκπαιδευτείς έμένα ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ. Όσοι κατάλαβαν έχει καλώς!

Ανώνυμος 8 Ιουλίου 2010 - 7:05:00 μ.μ. EEST  

Αναμφιβολα εχουμε βαθεια κριση αξιων και θεσμων,στο συνολο της κοινωνιας μας.Σιγουρα φταιμε ως πολιτες,ειτε γιατι συμμετεχουμε,ειτε γιατι δεν πιεζουμε,ειτε και τα δυο.Οι πολιτικοι ομως φταινε πολυ περισσοτερο,μιας και ειναι οι υπευθυνοι να κανουν το πρεπον.Αντιθετα,πολιτικοποιησαν τον στρατο ακριβως για να τον ελεγχουν καλυτερα,ωστε να μην τυχων και υπαρχουν αντιδρασεις,μην χαλαμε τις αλλες δουλειες.Το ιδιο με τα παν/μια,τις πολιτικοποιημενες φοιτητικες νεολαιες και καθηγητες,ποια ελευθερη σκεψη?Γενικα δηλαδη την υποταγη της κοινωνιας στα κομματα.Οπου οι πολιτικοι απελευθερωμενοι απο πιεσεις κανουν οτι τους βολευει,οχι το πρεπον,που στοιχιζει κι'ολας,αφαιρωντας χρηματα απο το γενικο φαγοποτι.Γιατι να ξοδεψουν χρηματα στην αμυνα,αν δεν ωφελουνται?Γιατι να μην ψηφοθηρευουν με την θητεια κλπ.Να μην βολεψουν καποιους?Ποτε φωναξε ο κοσμος να μην μειωσουν την θητεια η να την αυξησουν?Το μεγαλυτερο ζητημα ειναι η πολιτικη βουληση και η πιεση προς αυτους.Αλλα κρατη κανουν τα παντα για τον στρατο τους,ακομα και εις βαρος αλλων τομεων,στην Ελλαδα ,παρα τους εμφανεστατους κινδυνους,κανουμε το αντιθετο.

Αρματιστής 8 Ιουλίου 2010 - 9:06:00 μ.μ. EEST  

Έχει καλλιεργηθεί η άποψη ότι, σήμερα ο πόλεμος γίνεται πατώντας κουμπιά και ως εκ τούτου όλα όσα αφορούν την ατομική εκπαίδευση και τη σωματική ενδυνάμωση των στρατιωτών, δεν χρειάζονται και πρέπει να απορριφθούν. Ακόμη και για τους πεζούς. Ότι αφορά στη σωματική προπόνηση του προσωπικού, όπως είναι η σωματική αγωγή, το τρέξιμο, ο αθλητισμός, η διέλευση του στίβου μάχης, οι ασκήσεις πυκνής τάξης και λογχομαχίας, οι πορείες με πλήρη φόρτο, η ατομική εκπαίδευση κ.α., θα πρέπει να εξωπεταχτούν ως αχρείαστη και βάρβαρη καταπόνηση του προσωπικού.

Αυτές οι απόψεις δεν είναι των τελευταίων χρόνων. Είχαν αρχίσει να επικρατούν, σιγά σιγά, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το σύνθημα ήταν: «Μη πειράζετε τα παιδιά». Φαντάζομαι ότι σήμερα αυτό θα αποτελει θέσφατο.

Αυτό είναι απόλυτα λάθος. Όλοι οι σύγχρονοι στρατοί γυμνάζουν και καταπονούν το προσωπικό τους. Η σωματική προπόνηση, ο στίβος εμποδίων, οι μεγάλες πορείες και όλα τα σχετικά αυξάνουν την αυτοπεποίθηση και την αντοχή. Η καταπόνηση αυξάνει την αντοχή του προσωπικού σε συνθήκες στρες.

Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι σήμερα, σε κανένα τάγμα, το προσωπικό δεν είναι σε θέση να περάσει το στίβο μάχης. Έτσι ήταν πριν 30 χρόνια, όταν η επάνδρωση ήταν στο 75% και παραπάνω και τα πράγματα ήταν λίγο πιο «άγρια» και φαντάζομαι, μάλλον χειρότερα θα είναι σήμερα.

Επιμένω λίγο στο στίβο μάχης, γιατί πιστεύω ότι είναι μια δοκιμασία, που αυξάνει την αντοχή, την αντίληψη και την αυτοπεποίθηση και θα σας φέρω και ένα προσωπικό παράδειγμα.

Το 1982 ήμουν διοικητής Ίλης σε μια Επιλαρχία μεγάλου νησιού. Η Ίλη μου για επιχειρησιακούς λόγους βρισκόταν μακριά από την Επιλαρχία και στρατωνιζόταν στο στρατόπεδο ενός τάγματος, χωρίς κάποια διοικητική εξάρτηση από το τάγμα. Δίπλα στον όρχο της Ίλης μου βρισκόταν ο στίβος μάχης του Τάγματος. Κάθε πρωί 8 με 8 και 30’, που προβλεπόταν σωματική αγωγή, όλο το προσωπικό της Ίλης, έμαθε και πέρναγε και τα πιο δύσκολα εμπόδια και μάλιστα με ικανοποιητικούς χρόνους. Επί ένα ολόκληρο χρόνο, το τάγμα δεν έκανε ούτε μια εμφάνιση. Το καλοκαίρι του 1983 ανέλαβε νέος διοικητής στο Τάγμα. Καταδρομέας, όπως καταδρομέας ήταν και ο υποδιοικητής. Την επόμενη από την ανάληψη των καθηκόντων του, πέρασε το πρωί από τον όρχο μου μαζί με τον υποδιοικητή του. Του ανέφερα και του έκανα μια μικρή ενημέρωση. Είδε τους στρατιώτες μου που πέρναγαν τα εμπόδια του στίβου, θαύμασε και ρώτησε τον υποδιοικητή του, ποιος Λόχος του Τάγματος ήταν. Του απάντησε ότι ήταν η Ίλη μου. «Ούτε οι Μοίρες δεν περνάνε το στίβο», είπε. "Οι δικοί μας περνάνε"; "'Οχι" ο υποδιοικητής. «Από αύριο με τη σειρά, ανά δύο Λόχοι, διέλευση του στίβου» διέταξε τον υποδιοικητή του.

Η διαταγή του τηρήθηκε περίπου ένα μήνα και μετά μη τον είδατε τον Παναγή. Ξαναμπήκαν στη ρουτίνα. «Όσο πιο χαλαρά, τόσο πιο καλά».

Ή: «Μη ταράζετε τα λιμνάζοντα ύδατα»!

Βεβαίως έφαγα το φτύσιμο από του διοικητές των Λόχων, που τους έβαλα σε φασαρίες.

enkripto 8 Ιουλίου 2010 - 10:09:00 μ.μ. EEST  

basic soldiering όπως το λένε και στα ξένα..

Αρματιστή, εξαιρετικά εύστοχο το σχόλιο σου, εύγε!

Αυτό που είπες με τα κουμπιά κάτι μου θύμισε..Ριχτε μια ματιά σε αυτά που λέγαμε περυσι, και τις αντιδράσεις που ειχαν προκαλέσει

Συνεχίζεται η δυσφήμιση του ΕΣ μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του ΓΕΣ

http://www.enkripto.com/2009/06/blog-post_764.html

Ανώνυμος 9 Ιουλίου 2010 - 1:26:00 μ.μ. EEST  

Φίλε δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Συμφωνώ ότι η εκπαίδευση 9 μηνών είναι ημιάρβυλο, αλλα και 18 ακόμα και 24 μήνες χωρίς αντικείμενο είναι χαμένος χρόνος. Ο στρατός έχει αλλάξει πλέον. Ο θεσμός των ΕΠΟΠ είναι μια καλή κατεύθυνση ώστε να υπάρχουν άτομα εξειδικευμένα σε εξοπλισμό και συστήματα. Κάτι τέτοιο δεν ειναι δυνατόν να γίνεται απο έφεδρους. Απο την άλλη ο έφεδρος δεν βγαίνει μαχητής όπως στις αμερικάνικες ταινίες, και ίσα ίσα που ξέρει να λύσει και να δέσει το όπλο του. Εγώ νομίζω ότι ο ΤΦ έχει 2 βασικές ανάγκες για μια θητεία που θα αξίζει πραγματικά.
1) Ενδυνάμωση σωματικής και ψυχικής αντοχής.
2) Εκπαίδευση σε όλα αυτά που είπες. Πρώτες βοήθειες,τακτικές, φορητός οπλισμός κτλ.
Ένα τέτοιο πρόγραμμα δεν απαιτεί ούτε λεφτά ούτε τίποτε. Μόνο θέληση απο τους ΑΞ/ΚΟΥΣ και ειδικότερα στις μονάδες.
Ξέρουν ποια είναι τα ελάχιστα που πρέπει να διδάξουν στους εφέδρους και μπορούν... 6 μήνες παραμεθώριος είναι μια περίοδος που μπορείς να βγάλεις στρατιώτες που τουλάχιστων δεν θα πυροβοληθούν μεταξύ τους στο πρώτο δεκάλεπτο της μάχης......

Ανώνυμος 10 Ιουλίου 2010 - 1:29:00 μ.μ. EEST  

Συμφωνώ απόλυτα με τον αρματιστή. Αρματιστής και εγώ και έχοντας υπηρετήσει στο ίδιο νησί-απ΄ ό,τι μπορώ να καταλάβω-μερικά χρόνια αργότερα παρετήρησα τα ίδια ακριβώς πράγματα.
Το όλο πρόβλημα πιστεύω έχει να κάνει με τι στρατό θέλουμε.Το επίσημο κράτος δηλαδή.Θέλει στρατό για παρελάσεις και για να δικαιολογούμε τις μίζες ή στρατό έτοιμο και αποφασισμένο ανά πάσα στιγμή να διεξάγει πόλεμο.Αν ξεκαθαρίσουμε αυτό τότε θα βρούμε και την λύση.Για να έχεις ετοιμοπόλεμο στρατό πρέπει να ιδρώσεις(να μην πω να ματώσεις).Απλά πράγματα.Με π...δές δεν βάφονται αυγά.
Μερίδιο ευθύνης έχουμε όλοι μας.Και τα στελέχη και οι οπλίτες.
Τα στελέχη γιατί δεν έχουν συνειδητοποιήσει την αποστολή τους, γιατί εφησυχάζουν και γιατί δεν λένε τα πράγματα με το όνομα τους.Και οι οπλίτες γιατί απλώς βολεύονται μέσα στη γενική καλοπέραση.Δεν είδα κανένα οπλίτη να διαμαρτύρεται γιατί τα στελέχη δεν τον εκπαιδεύουν.Διαμαρτύρονται για κάθε ανούσιο πράγμα και όχι για το κυριότερο.
Φυσικά δεν συνειδητοποιεί κανείς ότι σε περίπτωση που γίνει κάτι θα γίνει σφαγή.Και τότε θα είναι αργά.
Στρατός χωρίς πειθαρχία, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς οργάνωση,χωρίς πίεση από τον καιρό της ειρήνης είναι καταδικασμένος.
Ο στρατιώτης αλλά και το μικρόβαθμο στέλεχος δεν πρέπει λέει να πιέζεται γιατί είναι αντιδημοκρατικό κτλ κτλ.Αν γίνει κάτι βλέπεις,ως διά μαγείας, ο μη εκπαιδευθείς ποτέ κάτω από συνθήκες πίεσης στρατιώτης θα μεταμορφωθεί ξαφνικά σε ατρόμητο πολεμιστή, σε Σούπερμαν και θα κατατροπώσει τον εχθρό.Καλά κρασιά.
Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.Ξεκάθαρα.
Με ψέμματα δεν γίνεται τίποτε.Με θεατρικές κινήσεις δεν αλλάζει η κατάσταση.
Ακούω ότι με την μείωση Στρατοπέδων θα εξοικονομηθούν χρήματα και άλλα λοιπά κουραφέξαλα.
Και μετακινούμε μονάδες σε άλλα στρατόπεδα για να εξοικονομήσουμε κονδύλια.Εξοικονόμηση χρημάτων γίνεται από την κατανάλωση ρεύματος, νερού και από τα έξοδα συντηρήσεως των στρατοπέδων.Από πουθενά αλλού.και το ερώτημα είναι:Στο νέο στρατόπεδο δεν καταναλωνεται το ίδιο ρεύμα, το ίδιο νερό;Λσε που πολλά στρατόπεδα έχουν δικές τους γεωτρήσεις.Όσο για τα έξοδα συντηρήσεως που εξοικονομούνται είναι ανύπαρκτα, γιατί απλούστατα δεν δίδονταν παρά ελάχιστα.Έχοντας άμεση αντίληψη του θέματος στο μεγαλύτερο στρατόπεδο της Βορ.Ελλάδος το τεράστιο ποσό των 5.ΟΟΟ ΕΥΡΩ δίδονταν με χίλια παρακάλια για ένα τρίμηνο και αυτό όχι πάντα.Δεν θέλω να επεκταθώ για ευνοήτους λόγους.
Και όμως όλοι παίζουμε θέατρο και δεν λέμε την αλήθεια.Θέλουμε να δείξουμε ότι παράγουμε έργο και κάνουμε κινήσεις εντυπωσιασμού και καμιά φορά πανικού.Στρατόπεδα με εγκαταστάσεις πανάκριβες, εγκαταλείπονται χωρίς ιδιαίτερο όφελος.
Αλλαγή νοοτροπίας χρειαζόμαστε και τίποτε άλλο.Και να λέμε την αλήθεια.Όσο πικρή και να είναι.
Ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι και εμείς δεν είμαστε ούτε σωματικά ούτε ψυχικά έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε.
Μόνο με σκληρή εκπαίδευση υπό συνθήκες πίεσης, οργάνωση και καλή προετοιμασία των μέσων μας θα πετύχουμε τον στόχο μας που δεν είναι η άσκοπη θυσία για την πατρίδα αλλά η ΝΙΚΗ.

Armatistis 10 Ιουλίου 2010 - 8:25:00 μ.μ. EEST  

Χαίρομαι πολύ, που έστω και σε αυτό το εξαίρετο μπλογκ, συναντώ ένα συνάδελφο των τεθωρακισμένων.
Και ακόμα πείσσότερο που ταυτίζεται η σκέψη μας.

Όπως πολύ καλά επισημαίνεις, όλα όσα αφορούν την εκπαίδευση και την προς πόλεμο προετοιμασία του στρατεύματος, για να μιλάμε για αυτά που γνωρίζουμε καλύτερα, στηρίζονται στην ισχύ των παρακάτω βασικών προϋποθέσεων:

* Η καθαρή, κάθετη και ξάστερη πολιτική βούληση, για οργάνωση και συγκρότηση ετοιμοπόλεμου στρατού. Αυτό όσο απλό και αν ακούγεται, περιέχει πολλές, πολύπλοκες και σημαντικές επιμέρους ενέργειες.

* Η βούληση θα πρέπει να υλοποιηθεί σε απόφαση, σχέδιο, νόμους, διαταγές, που θα έχουν σημαντικές επιπτώσεις σε πολλά από αυτά που κάποιοι τα θεωρούν αυτονόητα. Και πιστεύω ότι όλοι καταλαβαίνουν τι εννοώ.

* Αποδέσμευση δικαιοδοσιών και δυνατοτήτων προς την ηγεσία, πάντα στα πλαίσια των νόμων. Και αυτό είναι μία πολύ βαριά και δύσκολη απόφαση.

* Διάθεση των οικονομικών πόρων που απαιτούνται.

Όλες οι παραπάνω προϋποθέσεις, στη εδώ και πολύ καιρό μίζερη Ελληνική πραγματικότητα, και στο αντιστρατιωτικό πνεύμα που κυριαρχεί, είναι ανύπαρκτες και απαράδεκτες.

Τώρα τι να σας πω για τη μιζέρια μας. Αφήστε τα γιατί δεν πρέπει και πονάει.

Ανώνυμος 18 Ιουλίου 2010 - 2:35:00 μ.μ. EEST  

Διάβασα σήμερα στο Τρωκτικό copy and paste το κύριο άρθρο.
Σε ποιά εποχή ζείς αγαπητέ μου?
Τί στρατόκαυλη λογική εχεις μέσα στο μυαλό σου?
Συγνώμην που σου τό λέω ετσι ψυχρά και ωμά.
Αλλά αυτή ειναι η πραγματικότητα.
Απο την στιγμή που ο στρατός σήμερα εγινε εργαλείο εξυπηρέτησης ρουσφετολογικών και εκμαυλισμού συνειδήσεων.
Εγινε εργαλείο τόνωσης τοπικών οικονομιών ήτοι οπου στρατός και δεκάδες καφετέριες σουφλατζίδικα μπαράκια.
Διασπορά και διάταξη μονάδων χωρίς λόγο ύπαρξης στα σημερινά δεδομένα της αμυντικής ανάγκης της χώρας.
Απλώς υπάρχουν γιατί αν φύγουν θα ξεσηκωθούν οι εκεί κοινωνίες.

Πάμε και στούς στρατεύσιμους τώρα.
Ελεος να ζητάτε απο την νεολαία σήμερα που την εχουν αφήσει στα σχολεία ανιστόρητη και αγράμματη, που δεν υπάρχουν ιδανικά παρά μόνον, το μόνο που τα νοιάζει τα νέα παιδιά ειναι το ιντερνέτ , το κινητό και ολα τα ξενόφερτα μυνήματα των καιρών.
Πώς να καταλάβουν τα περί πατρίδας κλπ αυτα τα νέα παιδιά?
Και γιατι σε ρωτούνε να πάω να υποφέρω για κάτι που δεν πιστεύω?
Και οι μόνιμοι αξιωματικοί καρριέρας τι μπορούν να κάνουν γιά αυτό?
Θα παίξουν την καρριέρα τους? Φυσικά οχι.
Το εξιλαστήριο θύμα πάντα ο επικεφαλής μόνιμος αξιωματικός τους και ο διοικητής της μονάδας ακόμη.
Ετσι λοιπόν!!! Ακολουθούν την τακτική του soft & light.
Ο καιρός να περνάει.
Οσο για τους επαγγελματίες οπλίτες δυστυχώς εχω να πώ οτι οι περισσότεροι εγιναν ΕΠΟΠ ελλείψει κατι καλλιτέρου ως επαγγελματική απασχόληση.
Οι περισσότεροι εχουν νοοτροπία δημοσίου υπαλληλου.
Αυτα αγαπητέ μου ειχα να σου απαντήσω στο σχόλιό σου.

enkripto 18 Ιουλίου 2010 - 2:48:00 μ.μ. EEST  

Δεν μπορώ να απαντήσω εξ'ονόματος του Δ.Μ ανώνυμε φίλε, αλλά θα ήθελα και εγώ να κανω ένα σχόλιο..

Επειδή εχουμε Ιούλιο και σύντομα κλείνουν 36 χρονια απο εκεινο το καλοκαίρι, εγώ θα σου πώ μονάχα ότι όταν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, θα ευχεσαι να έχεις δίπλα σου στο όρυγμα έναν τέτοιο "στρατοκαυλο" για εσενα, συνειδητοποιημένο μαχητή για άλλους.

Αυτό φυσικά ισχύει για όσους έχουν αξιοπρέπεια και δεν έχουν ανοιχτο εισιτήριο για Ριο.

Ανώνυμος 18 Ιουλίου 2010 - 3:48:00 μ.μ. EEST  

Προς Ανώνυμο 18 Ιουλίου 2010 2:34:00 μ.μ. GMT+0300

Αγαπητέ αν δεν παιξουν την καριέρα τους δεν αξίζουν να λέγονται Έλληνες Αξιωματικοί.

Ανώνυμος 18 Ιουλίου 2010 - 4:06:00 μ.μ. EEST  

@ Προς
Ο/Η enkripto είπε... 18 Ιουλίου 2010 2:48:00 μ.μ. GMT+0300

Ευχαριστώ πρώτα απ ολα για την απάντησή σας.
Απλούστατα η συλλογιστική σας για τέτοιας νοοτροπίας στρατιωτικό που εδωσα, δεν με βρίσκει σύμφωνο.
Αυτός αν ο μοι γένοιτο γίνει πόλεμος σήμερα, στο οποιο χαράκωμα θα ειναι, θα ειναι επικίνδυνος.

Σε σημερινό τυχόν πόλεμο στον στρατό ξηράς θα ζητά ενας τέτοιος ...αγωνιστής το, !!!!Αέρααα και το ορμάτε παλλικάρια -(Και οσοι σκοτωθήκατε σκοτωθήκατε οσοι σακατευτήκατε ε τι να γίνει πόλεμος ειναι, και οσοι γλυτώσετε σε ολη σας την ζωή εφιάλτες θα εχετε)- ειναι ακρως παρωχημένο.
Τα οπλικά συστήματα σήμερα με τα σύγχρονα οπλα καταστροφής παράγουν τέτοια καταστροφή που δεν το χωράει ο νούς.
Δεν πάει να εχεις σκληρή ατομική στρατιωτική εκπαίδευση οπως υποστηρίζει ο συντάκτης του αρθρου σε περίπτωση τυχόν πολέμου στα χαρακώματα δεν εχεις καμμιά τύχη.

Δεν θέλω και δεν συνεχίζω παρακάτω.
Αυτό το θέμα εχει μεγάλη ανάπτυξη και δεν θέλω να κουράσω.
Ετσι σας απάντησα σε αυτο που σχολιάσατε στο σχόλιό μου.

Ανώνυμος 18 Ιουλίου 2010 - 4:16:00 μ.μ. EEST  

@ Πρός Ο/Η Ανώνυμος είπε... 18 Ιουλίου 2010 3:48:00 μ.μ. GMT+0300

Να παιξουν την καρριέρα τους για κάτι που ειναι σωστό. Δηλαδή για την τιμή της πατρίδας και του όπλου, Ναί.

Να τινάξουν την καρριέρα τους ακόμα και τα μέχρι τοτε χρόνια τους στο στράτευμα γιατι δεν εκαναν κάποια χάρη του πολιτικού η του πολιτικάντη,η απο ανωθεν, η κάποιου που μπορεί να ξεσηκώσει φασαρία για το τίποτα απο τα μέσα ενημέρωσης, Ειλικρινά δέν αξίζει.
Ειναι γενικευμένη κατάσταση στον τόπο μας αυτά.

enkripto 18 Ιουλίου 2010 - 5:45:00 μ.μ. EEST  

Αλίμονο ανώνυμε φίλε, εγώ σε ευχαριστώ για την συμμετοχή σου. Για αυτό υπάρχουν τα ιστολόγια.

Τώρα απο εκει και πέρα,δεν νομίζω ότι λεεί ακριβώς αυτό που περιγράφεις ο αρθρογράφος (δλδ "Αερα" κτλ), ίσα ίσα.. Σε ότι αφορά την συγκεκριμένη αντίληψη περι "συγχρονου πολέμου" (εντελώς αβασιμη κατ'εμε) πιστεύω ότι ο Αρματιστής παραπάνω έθεσε το δακτυλο επι τον τυπο των υλων

Όπως και να έχει,δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε σε όλα

Ανώνυμος 18 Ιουλίου 2010 - 6:22:00 μ.μ. EEST  

Προς Ανώνυμο 18 Ιουλίου 2010 4:16:00 μ.μ. GMT+0300


>>>>>Να παιξουν την καρριέρα τους για κάτι που ειναι σωστό. Δηλαδή για την τιμή της πατρίδας και του όπλου, Ναί.

Να τινάξουν την καρριέρα τους ακόμα και τα μέχρι τοτε χρόνια τους στο στράτευμα γιατι δεν εκαναν κάποια χάρη του πολιτικού η του πολιτικάντη,η απο ανωθεν, η κάποιου που μπορεί να ξεσηκώσει φασαρία για το τίποτα απο τα μέσα ενημέρωσης, Ειλικρινά δέν αξίζει.
Ειναι γενικευμένη κατάσταση στον τόπο μας αυτά.<<<<<


Δηλαδή ώχ αδερφέ, που να μπλέκουμε τώρα, σάμπως θα γίνει πόλεμος;

Δυστυχώς οι στρατιωτικοί έχουν δεχθεί εδώ και δεκαετίες τη μετατροπή τους σε "δημόσιους υπαλλήλους". Με τέτοια νοοτροπία να μην κάνουμε τίποτα για να μην ταράξουμε τα νερά, ντροπιάζουν τη Στολή τους και τους προκατόχους τους. Και το κακό ξεκινά φυσικά από τους Ανώτατους και διαχέεται προς τα κάτω.

Το να διαπιστώνεις μια κακή κατάσταση δε λέει τίποτα άν δεν είσαι διατεθειμένος να παλέψεις για να την αλλάξεις.

Ανώνυμος 27 Μαρτίου 2012 - 8:39:00 μ.μ. EEST  

Ο συγγραφεας ζει και αναφερεται σε αλλη εποχη,εκεινη που οι οικογενειες εστελναν τους γιους τους στο στρατο "να γινουν αντρες".Τωρα τους βαφτιζουν τρελους,απροσαρμοστους και αρρωστους για να βγουν Ι5 και να τον αποφυγουν.Ο στρατος και συνεπως ο ηγητορας, ο διοικητης μονος του δε μπορει να λειτουργησει αυτονομα και αποκομμενα απο το αξιακο συστημα και τις τρεχουσες κοινωνικες δομες, ουτε να αποφασισει μονος του τι ειδους εκπαιδευση θα παρεξει στους στρατευσιμους.Ακολουθει οδηγιες και εφαρμοζει διαταγες μιας δομης που εχει σαφη ιεραρχια η οποια τις εκδιδει.Συνεπως το ερωτημα απευθυνεται σε αυτη την ιεραρχια, και οχι στον εκαστοτε μικρο ηγητορα η διοικητη.Οι δε στρατευσιμοι ειναι προϊοντα μιας συγκεκριμενης κοινωνιας και των δομων που εχει αυτη διαμορφωσει.Οικογενεια,σχολειο και κοινωνικες προσλαμβανουσες καθοριζουν τα εσωτερικα,αλλα και τα εξωτερικα χαρακτηριστικα των στρατευσιμων, οι οποιοι ως γνωστον στην πλειοψηφια τους ειναι πολυ μακρια απο αυτο που θα μπορουσαμε να πουμε "αξιομαχοι".Και ουτε μπορουν να γινουν τετοιοι σε 9 μηνες, και πολυ περισσοτερο με αυτες τις συνθηκες.

Ανώνυμος 1 Απριλίου 2012 - 1:14:00 μ.μ. EEST  

όλοι έχετε δίκιο !

Sifis 26 Φεβρουαρίου 2013 - 12:42:00 μ.μ. EET  

Πες μου πως γίνεται να εκπαιδεύσεις στρατιώτη που βρίσκεται στη λέσχη, στα ΚΑΑΥ, σε σχηματισμό, και πολλά άλλα "σε". Αυτά πρέπει να τα σκεφτούν άλλοι..Να κλείσουν στρατόπεδα και φυλάκια ώστε να μαζευτούμε όλοι,να σταματήσουν οι βυσματικές μεταθέσεις σε άχρηστες θέσεις που δεν χρειάζονται καν κόσμο..Τότε όταν θα έχω τον κόσμο μου θα τον εκπαιδεύσεω.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP