Η Αμερική τα έχει χαμένα με τη Τουρκία

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Του Stephen Sestanovich*

Αυτού του είδους οι προκλήσεις είναι κάτι που οι ΗΠΑ δεν έχουν συνηθίσει. Τις περισσότερες φορές, οι Αμερικανοί έχουν να κάνουν με ανασφαλείς συμμάχους που τους θέλουν στο πλευρό τους. Το πρόβλημα όμως με τους Τούρκους δεν είναι η ανασφάλεια τους, αλλά η υπερβολική τους αυτοπεποίθηση. Δεν μας θέλουν δίπλα τους. Έτσι απλά.

Η Ουάσιγκτον έχει τρόπους να δείξει τη δυσαρέσκεια της, και ήδη το ξεκίνησε απέναντι στην Άγκυρα. Η μείωση των επίσημων επαφών είναι ένας από αυτούς τους τρόπους. Η διπλωματική «σιγή ασυρμάτου» όμως φέρνει αποτέλεσμα όταν τα προβλήματα είναι μικρής εμβέλειας. Και επειδή το ζήτημα με τη Τουρκία δεν μοιάζει για τέτοιο, η Ουάσιγκτον θα χρειαστεί μάλλον να υιοθετήσει μια από τις δυο σοβαρές μεθόδους αντίδρασης που διαθέτει ιστορικά.

Η πρώτη μέθοδος αντίδρασης είναι το λεγόμενο «μοντέλο de Gaulle». Πρόκειται για μια πλήρη δαιμονοποίηση, με ιδιαίτερη έμφαση στις ψυχολογικές απαρχές, της συμπεριφοράς του αντιπάλου. Έτσι είχαν αντιδράσει οι Κένεντι και Τζόνσον απέναντι στον Γάλλο πρόεδρο τη δεκαετία του 1960. Αντιμετώπισαν το εθνικιστικό «μεγαλείο» του ως μια προσωπική του νεύρωση και την επιθυμία του για διπλωματική αυτονομία ως ένα απλό αντι-αμερικανικό πείσμα. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Dean Rusk θεωρούσε τον de Gaulle ως «διάβολο με κέρατα». Προς το παρόν, η Αμερική απέχει ελάχιστα από το να αρχίσει να θεωρεί και τον Ερντογάν παρομοίως.

Η δεύτερη μέθοδος είναι το «μοντέλο Brandt», που μεταχειρίστηκαν οι Νίξον και Κίσσιγκερ τη δεκαετία του 1970 στη προσπάθεια τους να εξουδετερώσουν την Ostpolitik του Willy Brandt απέναντι στην ΕΣΣΔ. Αν και δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη στα γερμανικά κίνητρα και στην γερμανική αποφασιστικότητα, ούτε και στον ίδιο τον Γερμανό καγκελάριο, οι δυο Αμερικανοί προσπάθησαν να σταματήσουν το άνοιγμα της Γερμανίας προς τους Σοβιετικούς, κάνοντας μεγαλύτερα ανοίγματα οι ίδιοι. Για τους δυο πολιτικούς, η καλύτερη απάντηση στους κινδύνους της Ostpolitik ήταν μια ζωηρή αντίστοιχη πολιτική εκ μέρους των ΗΠΑ. Έτσι προέκυψε η περιβόητη détente.

Η κάθε μια από αυτές τις στρατηγικές έχει τη δική της λογική, όμως έχει ρίσκα και κόστη. Το «μοντέλο de Gaulle» ανέδειξε την αμερικανική αποφασιστικότητα, αλλά χάθηκε η Γαλλία ως σύμμαχος του ΝΑΤΟ για δεκαετίες ολόκληρες. Το «μοντέλο Brandt» κράτησε την Αμερική ένα βήμα μπροστά από τη Γερμανία, αλλά έκανε πολλούς να αναρωτηθούν το κατά πόσο ήταν χρήσιμη ευθύς εξαρχής η συμμαχία μεταξύ των δυο χωρών. Την εποχή που η détente κατέρρευσε, οι περισσότεροι Γερμανοί θεωρούσαν πως το αρχικό φταίξιμο οφείλονταν στις ΗΠΑ, και όχι στη Μόσχα.

Πάντως, καθώς η Ουάσιγκτον προσπαθεί να συμβιβαστεί με τη τουρκική περίπτωση, ελάχιστοι είναι οι Αμερικανοί αξιωματούχοι που θα θελήσουν να εφαρμόσουν κάποιο από τα παραπάνω μοντέλα εξωτερικής πολιτικής. Και τα δυο έχουν τη τάση να εξασθενούν την όποια αμερικανική επιρροή. Πρέπει λοιπόν η Αμερική να βρει έναν νέο τρόπο αντίδρασης.

*(Professor of International Diplomacy at Columbia University’s School of International and Public Affairs)

The New Republic

Απόδοση: Strange Attractor

www.antinews.gr

6 σχόλια:

Ανώνυμος 3 Ιουλίου 2010 - 3:17:00 μ.μ. EEST  

Το ζητημα ειναι οτι η Αμερικανοι,μεχρι τωρα τουλαχιστον,ακολουθουν το δογμα Brandt,μαλιστα τις τελευταιες μερες εκαναν και κοινη ασκηση κοντα στην κρητη.Αυτο συναδει και με την πιθανη χρηση Ελληνικων εδαφων ως δολωμα-μεζε για τους τουρκους,αντι αλλων περιοχων που ενοχλουν τους αμερικανους πχ.Ιρακ-μοσουλη κλπ. η για μια ομολοποιηση σχεσεων με το Ισραηλ.Αν αναλογιστουμε τις κινησεις των τουρκων,προκλησεις,ασκησεις περιξ της Ελλαδος,επαφες και συνεργασιες με Αλβανια,Σκοπια κλπ.δεν νομιζω να ηταν αποδεκτα ολ'αυτα υπο αλλες συνθηκες.Μαλλον βλεπουμε το καροτο και το ραβδι.Ειναι ευκολο και φθηνο,ειδικα τωρα που οι αμερικανοι εχουν πολλες ανοιχτες δουλειες και φυσικα οι τουρκοι εκμεταλλευονται την κατασταση και τις συγκυριες.Επισης παρα τις κοντρες ειδαμε οτι οι Ισραηλινοι εκαναν μια προσεγγιση με τους τουρκους μεσω των αμερικανων.Ποιος θα ταιση το θηριο?Πολυ φοβαμαι η Ελλαδα.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ο ΤΑΜΥΝΕΥΣ 4 Ιουλίου 2010 - 10:24:00 π.μ. EEST  

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΒΡΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΙ ΗΠΑ ΘΑ ΠΑΨΟΥΝ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝ.

Ανώνυμος 5 Ιουλίου 2010 - 12:06:00 μ.μ. EEST  

Είτε μπλοφάρουν είτε πράγματι το πιστεύουν, οι Τούρκοι επί πολλές δεκαετίες εμφανίζονται ως έχοντες μικρές ή και καθόλου απαιτήσεις υποστήριξης από τις ΗΠΑ.
Το ακριβώς αντίθετο πράττουμε εμείς:
Ενώ σε ρητορικό επίπεδο είμαστε σταθερά αντιαμερικανοί ("φονιάδες των λαών" κλπ.), σε πρακτικό επίπεδο μονίμως ζητάμε τη βοήθειά τους, ομολογώντας ότι χωρίς αυτούς είμαστε "χαμένοι" (βλ. Κυπριακό το '64 και το '67, Ίμια κλπ.).
Καταθλιπτική η σύγκριση των δύο συμπεριφορών: Η μεν Τουρκία, εμφανίζεται σαν περιφερειακή υπερδύναμη, που δεν τους έχει καμία ανάγκη για την ασφάλειά της και, κατά συνέπεια, δεν μπορούν εύκολα να αξιώσουν εκ μέρους της μεγάλη "αντιπαροχή", αλλά προσπαθούν να βρουν τρόπους ειδικού χειρισμού της.
Εμείς δε, ένα αδύναμο προτεκτοράτο, που δίνει λίγα και με αρκετή γκρίνια και ζητάει μονίμως πολλά. Ακόμα και τυχόν ανθελληνικές θέσεις των ΗΠΑ δεν θα οφείλονται σε γνήσιο "ανθελληνισμό" τους, αλλά θα είναι παράπλευρη απώλεια της προσπάθειάς τους να δελεάσουν την Τουρκία.
Θλιβερό...

Ανώνυμος 5 Ιουλίου 2010 - 4:32:00 μ.μ. EEST  

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΦΟΥΜΑΡΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΚΑΙ "ΣΤΡΟΦΟΥΛΕΣ " ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΑΞΟΥΝ ΔΡΟΜΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΛΑ ΟΜΩΣ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ .... ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ Κ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΕΧΕΙ .... ΕΞΕΛΥΞΕΙΣ..

Ανώνυμος 6 Ιουλίου 2010 - 3:24:00 π.μ. EEST  

Ανώνυμε 05 Ιουλίου 2010 12:06:00 μ.μ. GMT+0300 σε μια παράγραφο τα είπες όλα!

Αριστοτέλης 9 Ιουλίου 2010 - 12:25:00 π.μ. EEST  

Είχα ένα φίλο κάποτε (έχω 7 χρόνια να τον δω, γυρνάει στο εξωτερικό και Αθήνα) που μου έλεγε

"όταν βλέπεις τις φυλλάδες να λένε ότι μια μετοχή από 15 ευρώ θα πάει στα 18 (τιμή στόχου), τότε είναι σίγουρο ότι κάποιοι θέλουν να ξεφορτώσουν και όταν ξεφορτώσουν, η μετοχή θα κατρακυλήσει"

"το ανάποδο φυσικά συμβαίνει όταν μας λένε ότι μια μετοχή είναι να πέσει, τότε κάποιοι μαζεύουν χαρτιά"


Άρα όταν κάποιοι στιλ, εταιρεία γεωστρατηγικής αναλύσεων, δες Startfor, λέει ότι η Ελλάδα έχει ξοφλήσει στρατηγικά εν ολίγοις, τότε μάλλον κάτι αντίστοιχο συμβαίνει.


Από το 2003 που ο Ερντογάν δεν άφησε τους Αμερικανούς να επιτεθούν στο ΙΡΑΚ από τουρκία, η στρατηγική αξία της Ελλάδας μας έχει ανέβει.

Ένα υποτιμημένο "οικόπεδο" φροντίζεις να το κρατήσεις υποτιμημένο, μέχρι να γίνει δικό σου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP