«Το στρατηγικό βάθος» μιάς μεγαλοϊδεατικής παράκρουσης

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Μια διαφορετική προσέγγιση επάνω στο βιβλίο Νταβούτογλου

Του καθηγητή και πρώην Πρύτανη Παντείου Πανεπιστημίου, κ Βασίλη Φίλια

Την προπερασμένη Παρασκευή [4/6/2010] στην εκποπμή «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ3,τρείς Έλληνες καθηγητές συζήτησαν το νεοεκδοθέν βιβλίο του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου Το στρατηγικό βάθος. Από τη συζήτηση «προέκυψε»ότι το βιβλίο αυτό διακρίνεται από αναλυτικό βάθος, ατράνταχτη επιχειρηματολογία και πολιτικό αισθητήριο πρώτου μεγέθους.

Είναι έτσι τα πράγματα οπότε θα έχουμε να κάνουμε με ένα έργο μεγάλης επιστημονικής και πολιτικής εμβέλειας ή όχι; Πρώτο ερώτημα. Και ένα δεύτερο: Σε τι αποσκοπεί και τι υποκρύπτει η συγγραφή του;;;; Θα προχωρήσω στην επί της ουσίας ανάλυση του βιβλίου αυτού και δεν θα υπεισέλθω στο διάχυτο φοβικό και ηττοπαθές κλίμα, που επικράτησε στη διάρκεια αυτής της συζήτησης.


Ο καθένας , που αξιώνει μία θέση ως διαμορφωτής της κοινής γνώμης πρέπει κάθε φορά, που λέει κάτι να αναλογίζεται την ευθύνη του απέναντι στο λαό, που τον γέννησε αντί να ηδονίζεται αυτάρεσκα με τους χρησμούς και τους φραστικούς πομφόλυγες που εκπέμπει.

Πρώτη και καίρια παρατήρηση, που πρέπει να γίνει και δεν την έκαναν οι συνομιλητές της προπερασμένης Παρασκευής είναι ότι η συνολική σύλληψη και ο τρόπος προσέγγισης του βιβλίου του Νταβούτογλου δεν είναι ούτε νέα, ούτε πρωτότυπη. Αποτελεί κακέκτυπο του υποδείγματος των γνωστών βιβλίων του Μπρεζινσκυ και του Χαντιγκτον για να αναφερθούμε στα σημαντικότερα.

Δεύτερη παρατήρηση, το βιβλίο του Νταβούτογλου χαρακτηρίζεται από μία άναρχη παρουσίαση σκέψεων και «αποδεικτικού» υλικού και είναι φλύαρο και ανακυκλούμενο. Λίθοι και πλίνθοι και κεραμοι ατάκτως ερριμένοι και η εικόνα ενός σκύλου που κυνηγάει την ουρά του.


Αλλά ας τα παραβλέψουμε αυτά ως «δευτερεύοντα» και ας προχωρήσουμε στα πρωτεύοντα.

Ο Νταβούτογλου διαστρέφει συστηματικά την ιστορία είτε παρερμηνεύοντάς την είτε με ηθελημένες παραλείψεις κρίσιμων στοιχείων. Ότι δεν μας συμφέρει απλά δεν το αναφέρουμε ή το φωτίζουμε μονόπλευρα καλλωπίζοντάς την εικόνα του. Η Ιστορία, όμως δεν διορθώνεται με τη χρήση κολλαγόνων ουσιών και ψιμυθίων.


Σε δύο κρίσιμα κεφάλαια [2ο και 3ο] μας λέει, μεταξύ άλλων, ο κ. Νταβούτογλου τα εξής ανήκουστα.

- «Η Οθωμανική Αυτοκρατορία σε αντίθεση με τη Δύση δεν είχε αποικίες, ούτε αποικιοκρατική αντίληψη».


Τι να τις κάνει τις αποικίες όταν είχε σε καθεστώς δουλείας δεκάδες λαούς, που μέσω ενός στυγνού φορολογικού συστήματος τους απομυζούσε μέχρι το κόκαλο;;;

-«Η Οθωμανική Τουρκία είχε μια ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα, που έχει και η σημερινή Τουρκία. Μια κουλτούρα ανοχής, κοσμοπολιτισμού και σύνθεσης σε τρόπο ώστε να υπάρχει ένα υπόβαθρο ισότητας για όλους τους λαούς, που την συνέθεταν…»

Ούτε κουβέντα για τη λέξη «ραγιάς» που αφορούσε σε όλους τους μη Οθωμανούς υπηκόους της, κουβέντα για την αδιάκοπη αλυσίδα σφαγών των υποτεταγμένων πληθυσμών, κουβέντα για το παιδομάζωμα, κουβέντα για το θεάρεστο έργο της «Ένωσης και Πρόοδος» με την εξολόθρευση των Αρμενίων, Ποντίων και των άλλων Ελλήνων, των Ασσυρίων κ.ο.κ, ούτε φυσικά τη σημερινή διά μαχαίρας αντιμετώπιση του κουρδικού και του αλεβικού ζητήματος.
-«Οι Οθωμανοί «εγκατέλειψαν» τη Βόρειο Αφρική, τη Μέση Ανατολή, το Νότιο Καύκασο και τα Βαλκάνια [μέγα λάθος μας λέει ο Νταβούτογλου]…»
«Εγκατέλειψαν» ή εξεδιώχθησαν;;; [πόσο ,αλήθεια, μας θυμίζει αυτό τον ρεπούσιο «συνωστισμό» στη Σμύρνη]. Σαν να μην υπήρξαν οι αλλεπάλληλες συντριπτικές ήττες των Οθωμανών από τους Ρώσους, η Ελληνική Επανάσταση, το Ναβαρίνο, ο Λώρενς της Αραβίας και ο ξεσηκωμός των Αράβων. Όλα εξαφανίζονται στο «μεγαλείο» του νεο-οθωμανικού οράματος…

-«Ο Οθωμανικός πολιτισμός, ανεξάρτητα από την όποια συρρίκνωσή της Αυτοκρατορίας δεν είναι μόνον πολιτικός, αλλά ένας ευρύτατος πολιτισμός που γεφυρώνει το χριστιανικό με το μουσουλμανικό, το δυτικοευρωπαϊκό με το ασιατικό «βάθος» [;;;] (τα ερωτηματικά δικά μας)…..
Πρόκειται περί αμάθειας ή περί θράσους;;;;

Ποια είναι στην πραγματικότητα τα αυτόχθονα στοιχεία του οθωμανικού πολιτισμού;;; Στις εικαστικές τέχνες, τα γράμματα, τη μουσική, την αρχιτεκτονική κ.ο.κ ;; Στο σύνολό του ο οθωμανικός πολιτισμός είναι επιγονικός, χωρίς να είναι συνθετικός· αραβικός, περσικός, και ελληνικός ακόμα και χριστιανικές καταβολές με ελάχιστα στοιχεία πρωτοτυπίας συγκροτούν το ετερόκλητο μίγμα, που ο Νταβούτογλου ονομάζει «οθωμανικό πολιτισμό». Οι Οθωμανοί Τούρκοι (Οσμανλήδες) ξεκίνησαν ως ορδή και έγιναν λαός με βίαιους εξισλαμισμούς τεράστιας κλίμακας. Ορθά λοιπόν ο Νταβούτογλου τοποθετεί τη θρησκεία ως παράμετρο εθνικής συνοχής. Όμως δεν μας εξηγεί γιατί αυτή η συνοχή δεν λειτουργεί απέναντι και σε σχέση με τους Κούρδους που είναι μουσουλμάνοι. Πού «μπαζει» εδώ και για ποίους λόγους το νεο-οθωμανικό όραμα;;;;

Αφήνει να εννοηθεί ο συγγραφέας ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έδωσε ένα υπέρτερο τρόπο διοίκησης και οργάνωσης του κράτους. Αγνοεί λοιπόν ότι οι Σελτζούκοι Τούρκοι πολύ πριν εμφανισθούν οι Οθωμανοί στο προσκήνιο αναγνώριζαν σε όλη τη γραμμή το διοικητικό, πολιτικό και πολιτιστικό προβάδισμα του Βυζαντίου, το οποίο ήθελαν όχι να καθυποτάξουν, αλλά να υποκαταστήσουν;;

Σεβάστηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία τις ξένες θρησκείες, βασικά τον Εβραϊσμό και τον Χριστιανισμό. Ναι, διότι αν δεν το έκανε θα είχε να αντιμετωπίσει μία συνεχή επαναστατική διέγερση των αλλοθρήσκων πληθυσμών. Όμως από το άλλο μέρος αποκεφάλισε μεθοδικά τις όποιες πολιτικές ηγεσίες των κατακτημένων λαών, ακόμη και εκείνες που επρόσκειντο στο «τουρκικόν σαρίκιον» [παράδειγμα ο Νοταράς και οι συν αυτώ].

Χρησιμοποίησε χριστιανούς –κυρίως Έλληνες– η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανωτάτους αξιωματούχους της Πύλης με κορυφαίο παράδειγμα τους Μεγάλους Δραγουμάνους [υπουργούς Εξωτερικών]. Ναι, αλλά αυτοί ακολουθούσαν σε όλη τη γραμμή πλεύσης τις εντολές του Σουλτάνου και λόγω θρησκείας, μορφώσεως και γλώσσας [ελληνικής , που ήταν η lingua franca –κοινή γλώσσα– της Αυτοκρατορίας] είχαν την καλλίτερη δυνατή πρόσβαση και ικανότητα χειρισμού προς τους δυτικούς και τους Ρώσους. Το περίφημο «χωνευτήρι λαών και πολιτισμών του κ. Νταβούτογλου ήταν, επομένως, από κάθε άποψη επίπλαστο και ψευδεπίγραφο.

Το όραμα Νταβούτογλου χρησιμοποιώντας αυτά τα ανύπαρκτα δεδομένα βάσης είναι να ανασυσταθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία ως μία ανατολική πολυεπίπεδη υπερδύναμη, που στηριγμένη στο πολιτικοστρατιωτικό της βάρος και την οικονομικοβιομηχανική της ισχύ θα επιτύχει «ειρηνικά» με μια σειρά από «διεισδύσεις» να γίνει πρώτον, ο βασικός συντελεστής των γεωπολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, την Πρόσω Ασία και τα Βαλκάνια, δεύτερον, ο κύριος παράγων, που θα γαληνεύσει και θα καθοδηγήσει τους Άραβες και θα βάλει το Ισραήλ στη θέση του, τρίτον, ο μεγάλος γεφυροποιός μεταξύ του ΝΑΤΟ και των Δυτικών από το ένα μέρος και των παραδοσιακών αντιπάλων τους [Συρία, Ιράν και όλου του κατά τον Μπους, «άξονα του κακού»], τέταρτον, η δύναμη εκείνη που στηριγμένη στις οθωμανικές πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας, της επαναστατικές δυνάμεις της Τσετσενίας και τη «βελούδινη» Γεωργία θα συμβάλει αποφασιστικά στη συγκράτηση του ρωσικού επεκτατισμού, πέμπτον, η μεγάλη εκείνη χώρα από την οποία υποχρεωτικά θα περνάνε οι κύριοι αγωγοί ανεφοδιασμού της Ευρώπης με ενεργειακά καύσιμα [πετρέλαιο, φυσικό αέριο].

Η λογική του βιβλίου του Νταβούτογλου έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη του «Ο Αγών μου» του Χιτλερ. Αρκεί στη θέση του «πανγερμανισμός» να μπει η λέξη «παντουρκισμός», στη θέση της «άριας φυλής» η θέση «τουρκική φυλή» στη θέση του «ζωτικού , γερμανικού, χώρου», το «ευρύτερος οθωμανικός χώρος». Με μία διαφορά θα μπορούσε να πει κάποιος «καλόπιστος»: Ο Νταβούτογλου θέλει την πραγμάτωση του νεο-οθωμανικού οράματος να γίνει με «διεισδύσεις» και χρησιμοποίηση των τουρκικών πυρήνων, που έχει αφήσει πίσω της η παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, όχι διά των όπλων.

Οι πυρήνες αυτοί ως εφαλτήρια μιάς νέας εξόρμησης, που θα υπονομεύσουν εκ των έσω τα όσα δημιούργησαν οι ρωσικές επελάσεις, οι βαλκανικοί πόλεμοι, οι συνθήκες τύπου Σεβρών και Λωζάνης. Οι τουρκικοί μειονοτικοί πληθυσμοί, επομένως ως «πέμπτη φάλαγγα» που πολλά μας θυμίζει από την αλήστου μνήμης χιτλερική Γερμανία.

Όμως και αν ο τρόπος αυτός δεν αποδώσει υπάρχει πάντοτε η δύναμη των όπλων μας υπενθυμίζει ο κ. Νταβούτογλου, που δεν πρέπει να διστάσουμε να χρησιμοποιήσουμε. Εναντίον ποιών και με ποιο στόχο; Η απάντηση δίνεται έμμεσα: τα μεγάλα εμπόδια για την πραγμάτωση του νεο-οθωμανικού οράματος είναι η απουσία τουρκικού ελέγχου στο Αιγαίο και η Κυπρος. Όπερ έδει δειξαι….

Και μόνον γι’ αυτόν τον σαφή υπαινιγμό ο Νταβούτογλου δεν θα έπρεπε να γίνει δεκτός στην Ελλάδα. Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από τους καραγκιοζοπαίκτες της πολιτικής στη χώρα μας, που πέραν των πολιτικά ηλίθιων και άκαιρων επιλογών τους αναφορικά με την Τουρκία δεν δίστασαν να χαρακτηρίσουν τον τουρκικό πηλινο γίγαντα «έκτη υπερδύναμη» στον κόσμο και άλλες αρλούμπες.

Μήπως όμως είναι η Τουρκία πράγματι τόσο ισχυρή όσο θέλει να μας την εμφανίσει ο κ. Νταβούογλου; Αντί απαντήσεως παραπέμπουμε στα όσα έγραψε με τίτλο «Μαθηματα από την Αρμενία» στον Φιλελεύθερο Λευκωσίας ο Μιχάλης Ιγνατίου στις 11/4/2010, που αποκαλύπτουν όχι μόνον τις αντιφατικότητες , αλλά και τη σαθρότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Επίσης όσα είπε ο Σ. Καλεντερίδης στην προαναφερθείσα εκπομπή της ΕΤ3: «Επιχειρείται εκτόνωση της ενδημούσας και σε βάθος εσωτερικής πολιτικής κρίσης με εξωτερικές μεγαλοστομίες και λεονταρισμούς, από τις κινήσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και τα ασυνάρτητα περί νεο-οθωμανικού οράματος του κ Νταβουλογλου».

Τι πετυχαίνει ο Νταβούτογλου εκτός του να εκφοβίσει ορισμένους, ούτως ή άλλως περιδεείς Έλληνες πολιτικούς και διανοουμένους…


Στην Καθημερινη της 14/5/2010 υπάρχει ένα δημοσίευμα με τίτλο «Κριτική εκ των έσω στο δόγμα Νταβούτογλου», που αναφέρεται στη σχιζοφρένεια, την αλαζονεία και την αναποτελεσματικότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από Τούρκους πανεπιστημιακούς και καθηγητές πολιτικής επιστήμης.

«Τα εκατό ταξίδια στο εξωτερικό του Νταβούτογλου ως υπουργού οι πενήντα επισκέψεις ξένων ηγετών και αξιωματούχων στην Άγκυρα επικρίνονται δριμύτατα ως αδιεξοδική πορεία, που δεν οδηγεί πουθενά» αναφέρει το δημοσίευμα, Πουθενά εκτός από την επίταση των εντάσεων και των αντιπαλοτήτων θα προσθέταμε εμείς.

Ο ίδιος ο πολιτικός της πράξης αναιρεί και διαψεύδει τον «θεωρητικό» Νταβούτογλου, που ισχυρίζεται ότι η προσέγγιση στο παγκόσμιο και ιδιαίτερα στο μεσανατολικό πολιτικό γίγνεσθαι και τα Βαλκάνια, δεν είναι συγκρουσιακή όπως εκείνη του Χαντιγκτον, αλλά ομαλοποιητική και ειρηνική.

Από το άλλο μέρος είναι προφανές ότι η δεινή εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με μεγαλοϊδεατικούς παροξυσμούς και φαντασιακές ονειρώξεις τύπου Νταβούτογλου.

Από το Ντιαμπακιρ και κάτω ένας λαός είκοσι εκατομμυρίων, οι Κούρδοι, αξιώνουν δυναμικά τα δικαιώματά τους ενώ η διάσταση μεταξύ κεμαλιστών και ισλαμιστών έχει πάρει σαφέστατα εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα.

Η Ελλάδα, επομένως κινδυνεύει από την Τουρκία μόνο στο βαθμό και διότι υπάρχουν στη χώρα μας αγοραίοι χρεοκόποι και μειοδότες, αλλά και ηττοπαθείς και περιδεείς, που μας οδήγησαν στη Μαδρίτη, το Ελσίνκι και τα Ίμια. Ακατανόμαστοι, που ευαγγελίζονται «λύση» των Ελληνοτουρκικών διαφορών –όχι μόνον της υφαλοκριπίδος, αλλα και του εναερίου χώρου – με προσφυγή στο «ουδέτερο» δικαστήριο της Χάγης. Ακατανόμαστοι που μεθοδεύσαν συστηματικα την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας με προσφυγή στο ΔΝΤ. Αυτοί τελικά συνθέτουν μία πολύ μεγαλύτερη απειλή από εκείνη της Τουρκίας, γεγονός που, ευτυχώς, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ο ελληνικός λαός.-

Το Παρόν της Κυριακής

7 σχόλια:

Ανώνυμος 20 Ιουνίου 2010 - 10:52:00 μ.μ. EEST  

Η συγκεκριμένη κριτική είναι η πιο εύστοχη και αποδεικνύει την ψύχραιμη και πολυεπίπεδη σκέψη του Φίλια. Χρειάζεται βαθειά ιστορική γνώση, όχι μόνο θεωρία διεθνών σχέσεων, για να κατανοήσει κάποιος τι είναι η Τουρκία και ποιες είναι οι πραγματικές της δυνατότητες. Το βιβλίο του Νταβούτογλου δεν είναι η βίβλος της τουρκικής στρατηγικής, αλλά ένα προχειρογραμμένο δοκίμιο που επαναλαμβάνεται, με αυθαίρετες αιτιασεις. Μοιάζει με τα δοκίμια του Χαντιγκτον στα ατεκμηρείωτα συμπεράσματα. Ή θα γράφει βιβλία ή θα κάνει 50 και πλέον επισκέψεις σε διάφορα κράτη, προωθώντας (υποτίθεται) το 'νεο-οθωμανισμό'. Δεν φαίνεται τις θέσεις του Νταβούτογλου να τις υιοθετούνε οι στρατιωτικοί.

Ανώνυμος 21 Ιουνίου 2010 - 3:27:00 μ.μ. EEST  

Ποια εύστοχη κριτική και ποια πολυεπίπεδη σκέψη; Νομίζω ότι το όλο άρθρο του σεβαστού καθηγητή είναι ελαφρώς εκτός θέματος και τούτο διότι:
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν η Τουρκία είναι σε θέση να πραγματοποιήσει όσα οραματίζεται ο Νταβούτογλου ειρηνικά ή με στρατιωτικά μέσα.
Το πρόβλημα δεν είναι ούτε κατά πόσον η Τουρκία (και η ...οθωμανική παράδοσή της) προσφέρεται για να γίνει πολιτισμικό επίκεντρο της περιοχής κλπ. κλπ., ούτε αν βασίζεται σε ιστορικές ανακρίβειες (προφανείς, άλλωστε)για να θεμελιώσει το όραμά του.
Το πραγματικό πρόβλημα για εμάς (θα έπρεπε να) είναι ότι ένας γείτονας που βλέπει τον εαυτό του όπως θέλει, εκφράζει την πρόθεση να επεκταθεί σε δικό μας ζωτικό χώρο και με τρόπο που αναγκαστικά περνά πάνω από την καταπάτηση ζωτικών μας συμφερόντων.
Το πρόβλημα επίσης,είναι ότι η πρόθεση αυτή του εχθρού μας (αντικειμενικά εχθρού μας, είτε επειδή θέλει απλά "το κακό μας" ως Ελλήνων, είτε επειδή συμπτωματικά εμείς βρισκόμαστε στο δρόμο του) είναι γνωστή επισήμως τουλάχιστον από το 2001 (χρονιά έκδοσης της τουρκικής έκδοσης του βιβλίου) και εμείς επί 9 έτη μετά την αποκάλυψη των προθέσεών του, εξακολουθούμε να "επενδύουμε" στη λογική του εξευμενισμού μέσω της ευρωπαϊκής πορείας κλπ. κλπ. Προσπαθούμε δηλαδή να "κοιμίσουμε" την κοινή μας γνώμη, επειδή η αφύπνισή της - και τα μέτρα που αυτή συνεπαγεται - έχει πολιτικό και οικονομικό κόστος.
Αυτοί, νομίζω, είναι οι μείζονες λόγοι που καθιστούν σημαντικό το βιβλίο Νταβούτογλου και αυτούς επισήμαναν και οι αναλυτές που επικρίνει ο κ. Φίλιας.
Αντίθετα, η θέση Φίλια, γνωστή και μη εξαιρετέα, είναι ακριβώς η θέση που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των Παπανδρέου - Δρούτσα και σία, διότι στην τακτική αποκοίμισης της κοινής γνώμης με την μπαρούφα του ευρωπαϊκού εξευμενισμού του θηρίου, προσθέτει την περαιτέρω αποκοίμισή της με το θεώρημα της "εγγενούς ανικανότητας" του τουρκικού έθνους και των "εσωτερικών προβλημάτων" του τουρκικού κράτους, που το απειλούν με διάλυση οποτεδήποτε αποτολμήσει υλοποίηση των επεκτατικών του σχεδίων.
Όλοι αυτοί βέβαια, που αυτάρεσκα μας διαβεβαιώνουν ότι δεν κινδυνεύουμε επειδή οι Τούρκοι "είναι μπουνταλάδες" και "έχουν ανοιχτά εσωτερικά μέτωπα" και "τα κάνουν όλα για εσωτερική κατανάλωση" κλπ. κλπ., θα πρέπει να μας εξηγήσουν πώς, από την Κύπρο μέχρι τα Ίμια και τον Οτσαλάν, τελικά βγαίνουν νικητές εις βάρος μας.
Διότι, αν έχουν όλα αυτά τα ελαττώματα και παρά ταύτα μας νικούν, τότε και εμείς είμαστε κράτος για γέλια και επομένως, κινδυνεύουμε!
Συμπέρασμα: Ακόμα και ως μέσο αφύπνισης και μόνο, το δόγμα Νταβούτογλου και το βιβλίο που το αποτυπώνει είναι εξαιρετικά σημαντικά.
Εκτός αν μας ενδιαφέρει απλά να κλαιγόμαστε πάνω από τις εθνικές μας καταστροφές, ότι εμείς είμαστε το πολιτισμένο και φιλειρηνικό έθνος και εμείς έχουμε το δίκιο με το μέρος μας...

Ανώνυμος 21 Ιουνίου 2010 - 7:13:00 μ.μ. EEST  

"Θα προχωρήσω στην επί της ουσίας ανάλυση του βιβλίου αυτού και δεν θα υπεισέλθω στο διάχυτο φοβικό και ηττοπαθές κλίμα, που επικράτησε στη διάρκεια αυτής της συζήτησης."
Και ο Φιλιας εχει δικιο.Αν ηταν στο πανελ θα γινοταν το 'ελα να δεις'.Ηταν πολυ 'ευγενικος' ο Ηφαιστος,με τον δηθεν 'καποιον' Νταβουτογλου.Μαλλον για να 'τρεξει' το βιβλιο-να ανεβει η αξια του συγγραφεα,να παρει extra αξια το βιβλιο.Βλεπεις δε τα διαβαζουν πολλοι αυτα και απο Τουρκο,μαλιστα.Λοιπον,το θεμα δεν ειναι η εκπομπη τοσο,οσο το βιβλιο και η αξια του-οπως και η τιμη του.Η εκπομπη που ειδαμε ηταν ΚΑΙ για την προωθηση του βιβλιου σαν εμπορικο προιον.Αυτα τα ζητηματα,Εθνικης Ασφαλειας και γεοπολιτικης ειναι μαθηματα στα εδρανα του Πανεπιστημειου-χωρις αυτο να φτανει διοτι ειναι και θεμα εμπειριας.Στο βιβλιο αυτο ΠΡΕΠΕΙ να υπαρχουν και αλλες,αντιροπες-ομοροπες αποψεις.κατα ποσο δε του κορυφαιου Φιλια.
Τελος τωρα, για το τι και ποιοι φταινε για τη θεση αμυνας που ειμαστε-και ξεκιναει μαλλον απο τη Μικρασιατικη Καταστροφη και δωθε-ολα εχουν ονομα και ταυτοτητα.Στοχευμενα, να φυγουν και να εξοστρακιστουν-να φυγουν απ τη Χωρα-αυτοι που εκαναν ζημια,τοσο στην Οικονομια οσο και στην Αμυνα.Οι Ελληνες εχουν ηδη αρχισει να βαρβαριζουν απο τη μη συμμετοχη τους στα κοινα και τη νομη της εξουσιας απο συγκεκριμενες καστες ανθρωπων και υπανθρωπων με αποτελεσμα να μην εστιαζουν μηχανισμους και προσωπα,αλλα ολο το συστημα.Και συστηματα τελεια και αδιατρητα δεν υπαρχουν-ειται πολιτικα,ειται οικονομικα,ειται ειται-διοτι ειναι ανθρωπινα και ως γνωστο,ο Ανθρωπος ειναι ατελες ον.Αυτα τα λιγα με τους συνειρμους επανω στο τι γραφουν και λενε αυτοι για μας και ποιες εναι οι βουλες τους.
Ο Φιλιας στο τελος μαλιστα δειχνει καποιους και παιρνει θεση γι' αυτο το χαλι και αυτη τη παρακμη.

Ανώνυμος 22 Ιουνίου 2010 - 10:38:00 μ.μ. EEST  

Νομιζω οτι ο 3:27 και ο 7:13 ΤΑ ΕΙΠΑΝ ΘΑΥΜΑΣΙΑ.Οι πολιτικοι θελουν τον βαθυ υπνο των Ελληνων,για να συνεχιζουν την μασσα και την μιζα και τα μικροπολιτικα για την καρεκλα.Απ'οτι φαινεται,οι μιζες ηταν ο καθοριστικος παραγοντας επιλογης οπλικων συστηματων,οι τραπεζικοι λογαριασμοι το μυστικο οπλο της χωρας,ενω οι ασχολια με επενδυσεις και ακινητα υποκατεστησε την ασχολια με την εξωτερικη πολιτικη.Τωρα που ειναι προφανες οτι η Τουρκια θα επεκταθη και μας περικυκλωνει,τι θα κανουμε?

Ανώνυμος 23 Ιουνίου 2010 - 3:34:00 π.μ. EEST  

ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΦΙΛΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ,ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ "ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΟΙ" ΘΑ ΤΟ ΛΑΒΟΥΝ ΥΠ'ΟΨΕΙΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΡΜΟΚΡΑΤΗΘΟΥΝ ΩΣ ΗΘΕΙΣΤΕ.

Ανώνυμος 26 Ιουνίου 2010 - 4:47:00 π.μ. EEST  

οπου λαλουν πολλοι διεθνολογοι αργει να ξημερωσει... οι μεν δεινουν δουλεια στους δε στην υγεια του κορόιδου φορολογουμενου.

Ανώνυμος 25 Ιουνίου 2013 - 12:17:00 π.μ. EEST  

Ο καθένας εδω μέσα λέει οτι να 'ναι...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP