Πόλεμος και ειρήνη στο Αιγαίο

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Απόσπασμα απο το βιβλίο του μεγάλου στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη "Θεωρία του Πολέμου". Εξαιρετικά επίκαιρο σήμερα, 13 σχεδόν χρόνια απο την δημοσίευση του απαντά σε ορισμένα ερωτήματα όπως : Πώς θα μπορέσει η Ελλάδα να εξουδετερώσει τα γεωπολιτικά της μειονεκτήματα στην περίπτωση ενός πολέμου με την Τουρκία;

"Η έκταση της τουρκικής επικράτειας είναι εξαπλάσια από την ελληνική και συνιστά σχεδόν εξ ολοκλήρου (δηλαδή με εξαίρεση το μικρό ευρωπαϊκό τμήμα της Τουρκίας) χώρο συμπαγή και ολότμητο, ενώ ο ελληνικός χώρος (και μάλιστα η κρίσιμη ως θέατρο πολέμου περιοχή ολόκληρου του Αιγαίου καθώς και η βόρεια Ελλάδα από τον Εβρο μέχρι τη Θεσσαλονίκη) αποτελείται από κατεσπαρμένα και μεμονωμένα εδάφη (νησιά) ή στενές λωρίδες. Το στρατηγικό πλεονέκτημα που δίνει η τέτοια κατανομή του χώρου στην τουρκική πλευρά είναι προφανές. Ο κατακερματισμένος ελληνικός χώρος μπορεί να καταληφθεί και να κρατηθεί κατά τμήματα, ακόμα και πολύ μικρά· ο εχθρός δεν είναι υποχρεωμένος να εμπλακεί στην πολεμική περιπέτεια κατάληψης ολόκληρης της ελληνικής επικράτειας προκειμένου ν' αποσπάσει ένα τμήμα της, όποιο θέλει ή εν πάση περιπτώσει όποιο μπορεί· αφού καταλάβει ένα τμήμα, έχει τη δυνατότητα, εφ' όσον υπερέχει στρατιωτικά, να εδραιώσει την καινούργια κατάσταση, δημιουργώντας σε σχετικά σύντομο διάστημα τετελεσμένα γεγονότα. Αντίθετα, η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα (με ελάχιστες παρήγορες εξαιρέσεις) να αποσπάσει από τον μεγάλο και συμπαγή τουρκικό γεωγραφικό όγκο ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο κομμάτι χωρίς να περιπλακεί, mutatis mutandis, στο τραγικό δίλημμα του 1922.

Πώς μπορεί η Ελλάδα να εξουδετερώσει, σε περίπτωση πολέμου, τα σοβαρά γεωγραφικά της μειονεκτήματα; Θα επισημάνουμε τέσσερα σημεία. (...) Ας αρχίσουμε από το ζήτημα των πιθανών εδαφικών απωλειών και κερδών, καθώς μου φαίνεται προφανές ότι η τουρκική πλευρά θα συνδέσει την αιτιολόγηση και τη διεξαγωγή του πολέμου εκ μέρους της με εδαφικές διεκδικήσεις. Αν αυτό ευσταθεί, τότε η ελληνική πλευρά θα έκανε πολύ άσχημα να περιορισθεί στην υπεράσπιση των προσβαλλομένων εδαφών της. Αν αυτά ήσαν περισσότερα του ενός και αν δεν ήταν δυνατή η επιτυχής υπεράσπιση όλων τους, τότε οι Τούρκοι θα είχαν στο τέλος ένα καθαρό κέρδος, έστω και αν αυτό ήταν μικρό ή εκ των υστέρων φαινόταν «δυσανάλογο» (η έννοια είναι βέβαια σχετική) προς τις αντίστοιχες θυσίες. Γι' αυτόν τον λόγο η ελληνική πλευρά πρέπει κατά το δυνατόν να επιδιώξει αυτοτελή εδαφικά κέρδη, είτε ως αντιστάθμισμα για μόνιμες δικές της απώλειες είτε ως πιθανό αντάλλαγμα σε μεταγενέστερες διαπραγματεύσεις. Το πού πρέπει να αναζητηθούν τα κέρδη αυτά, με δεδομένο τον κατά βάση συμπαγή και ολότμητο χαρακτήρα του τουρκικού εθνικού χώρου, μας το δείχνει μια γρήγορη επισκόπηση των τριών πιθανών θεάτρων του πολέμου: της Θράκης, του Αιγαίου και της Κύπρου.

Στη Θράκη, ή μάλλον στον Εβρο
, η πυκνή συγκέντρωση στρατευμάτων και από τις δύο πλευρές σημαίνει ότι όποιος καταφέρει να διασπάσει πρώτος τις αντίπαλες γραμμές θα έχει τη δυνατότητα να αποκόψει αμέσως, μ' έναν κυκλωτικό ελιγμό σχεδόν επί τόπου, μεγάλες εχθρικές μονάδες. Ομως αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος, για τον οποίο οι ελληνικές δυνάμεις θα πρέπει εξ αρχής να επιδιώξουν με κάθε θυσία (και η πυκνή συγκέντρωση θα απαιτήσει κατά πάσα πιθανότητα σοβαρές θυσίες) τη διάσπαση του εχθρικού μετώπου και να μην αρκεσθούν σε μιαν παθητική άμυνα. Μια γρήγορη προέλαση τεθωρακισμένων μονάδων στην Ανατολική Θράκη, την οποία ευνοεί το πεδινό έδαφος και οι περιορισμένες αποστάσεις, θα μπορούσε να αποφέρει στην Ελλάδα το σημαντικότερο πιθανό αντίβαρο απέναντι σε οποιεσδήποτε εδαφικές απώλειες σε άλλες περιοχές. Πράγματι, πουθενά αλλού εκτός από τη Θράκη η ελληνική πλευρά δεν έχει τη δυνατότητα αξιόλογης κατάκτησης εδαφών, οσοδήποτε περιορισμένη κι αν κρίνει κανείς αυτή τη δυνατότητα· πάντως υπάρχει, κι αφού είναι η μόνη πρέπει να αξιοποιηθεί στο έπακρο και με συνέπεια.

Στο θέατρο του Αιγαίου
, καθώς είπαμε, δεν έχει κανένα νόημα η προσπάθεια δημιουργίας προγεφυρωμάτων στη μικρασιατική ακτή, έστω κι αν τα προγεφυρώματα αυτά θα μπορούσαν να κρατηθούν για λίγο· η μόνη ενέργεια, η οποία θα μπορούσε ν' αποφέρει εδώ εδαφικά οφέλη, θα ήταν μια κατάληψη της Ιμβρου και της Τενέδου, υπό την προϋπόθεση ότι το ελληνικό ναυτικό θα ήταν σε θέση να την καλύψει (την αεροπορική κάλυψη τη θεωρούμε θεμελιώδη και αυτονόητη τόσο σε μιαν απόβαση στα νησιά όσο και σε μιαν προέλαση στη Θράκη· όμως το πρόβλημα της κυριαρχίας στον εναέριο χώρο είναι τόσο κρίσιμο, ώστε θα μιλήσουμε γι' αυτό χωριστά).

Τέλος, στην Κύπρο η ελληνική πλευρά πολύ λίγα πράγματα έχει να περιμένει. Και αν μπορέσει να υπερασπίσει κάτι, αυτό θα είναι δυνατόν μονάχα εάν ο κυπριακός πληθυσμός στο σύνολό του φανεί διατεθειμένος να πολεμήσει, αν χρειαστεί, με νύχια και με δόντια. Αυτό δυστυχώς, δεν έγινε το 1974, όταν είδαμε βέβαια την τραγωδία των Κυπρίων, αλλά δεν είδαμε μιαν επίμονη παλλαϊκή αντίσταση μέχρις εσχάτων. Ομως τούτη τη φορά δεν υπάρχει νότος για να καταφύγει κανείς. Υπάρχει μόνον η θάλασσα.


Το δεύτερο σημείο, που επιθυμούμε να υπογραμμίσουμε, είναι η ανάγκη συγκέντρωσης των δυνάμεων. Ο γεωγραφικός κατακερματισμός του ελληνικού χώρου γεννά εύκολα τον πειρασμό αντίστοιχου κατακερματισμού των ενόπλων δυνάμεων, έτσι ώστε να επιτευχθεί η κατά το δυνατόν πληρέστερη κάλυψή του. Ο πειρασμός αυτός μπορεί να αποβεί θανάσιμος, άλλωστε και ο σκοπός είναι καθ' εαυτόν ουτοπικός. Η αριθμητική υπεροχή της τουρκικής πλευράς και το πλήθος των πιθανών στόχων της τής δίνει εξ αντικειμένου ορισμένα περιθώρια επιλογής και εκτέλεσης παραπλανητικών αποβατικών και άλλων κινήσεων με σκοπό να ενταθεί ο έτσι κι αλλιώς υπαρκτός ελληνικός πειρασμός του κατακερματισμού των δυνάμεων. Αντίστοιχα μεγάλη επαγρύπνηση και διαίσθηση απαιτείται από την πλευρά της ελληνικής ηγεσίας, η οποία θα πρέπει να ξεκόψει εξ αρχής από την αντίληψη ότι είναι δυνατή η ίση προστασία των πάντων, θα πρέπει επίσης, λόγω της αριθμητικής μειονεξίας και της απόλυτης αναγκαιότητας αεροπορικής παρουσίας σε όλα τα καίρια επιχειρησιακά σημεία, να θέσει σε δευτερεύουσα και τριτεύουσα μοίρα την προάσπιση πόλεων και αμάχων πληθυσμών και να επικεντρώσει τα διαθέσιμά της όχι στην κάλυψη χώρου, αλλά αποκλειστικά στη συντριβή του κύριου όγκου των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, εκεί όπου αυτές θα ρίξουν το βάρος τους και ει δυνατόν πριν προλάβουν να αναπτυχθούν πλήρως. Προκειμένου να εκπληρωθεί ο υπέρτατος αυτός σκοπός ίσως χρειασθεί να διακινδυνεύσει ο αριθμητικά υποδεέστερος την απώλεια εδαφών ή και τη διεξαγωγή επιχειρήσεων με ανοιχτά τα πλευρά του, πράγμα που θα πρέπει ν' αναπληρώνει με ευελιξία και ταχύτητα. Ομως η τελική έκβαση θα κριθεί με βάση τα όσα θα γίνουν στο επίπεδο εκείνο που άπτεται της ίδιας της ουσίας του πολέμου. Πόλεμος σημαίνει πρωταρχικά επιδίωξη συντριβής των εχθρικών ενόπλων δυνάμεων, απ' αυτήν εξαρτώνται κι απ' αυτήν απορρέουν όλα τα άλλα. Και εάν αυτή επιτευχθεί, τότε αναπληρώνονται αργά ή γρήγορα όλα, όσα θυσίασε κανείς θέλοντας να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του την αποφασιστική στιγμή στο αποφασιστικό σημείο.

Κατά τρίτον λόγο, η ελληνική πλευρά δεν θα μπορέσει να αντισταθμίσει τα γεωγραφικά της μειονεκτήματα έναντι της τουρκικής αν δεν καλύπτει με ικανή δύναμη πυρός το σύνολο της τουρκικής επικράτειας και όχι απλώς τα θέατρα του πολέμου και περιορισμένο βάθος του χώρου γύρω τους. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί. Το μικρό βάθος του ελληνικού χώρου δίνει στην τουρκική πλευρά τη δυνατότητα να πλήξει ολόκληρη την επιφάνειά του με όπλα μικρότερου βεληνεκούς (ήδη η Τουρκία αποκτά αμερικανικούς πυραύλους ATACMS με βεληνεκές 120-300 χλμ.) καθώς και με αεροπλάνα που διαθέτουν μικρότερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως από τα ελληνικά. Αλλά και αντίστροφα: το συγκριτικά μεγάλο βάθος του τουρκικού χώρου επιτρέπει να αποσυρθούν στο εσωτερικό του, δηλαδή πέρα από την εμβέλεια της ελληνικής δύναμης πυρός, όπλα μεγαλυτέρου βεληνεκούς (η Τουρκία έφτασε να συζητεί ακόμα και με την Κίνα την αγορά πυραύλων εδάφους - εδάφους μεγάλου βεληνεκούς) καθώς και αεροπλάνα με μεγαλύτερη ωφέλιμη ακτίνα δράσεως· ας σημειωθεί ότι τα τουρκικά αεροπλάνα μπορούν, ξεκινώντας από τα μακρινότερα ως προς εμάς αεροδρόμια της Ανατολίας (Μπάτμαν, Ερζουρούμ), να ανεφοδιάζονται στον αέρα όσο ακόμα βρίσκονται μέσα στον τουρκικό εναέριο χώρο και να εκτελούν έτσι αποστολές μέσα στην ελληνική επικράτεια σα να είχαν απογειωθεί από αεροδρόμια των μικρασιατικών παραλίων. Ετσι, σε περίπτωση σύρραξης, η ελληνική πλευρά, ακόμα κι αν θα επιθυμούσε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο με ένα προληπτικό χτύπημα, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα έβρισκε τον κορμό των αεροπορικών δυνάμεων στα πλησιέστερα αεροδρόμια.

Το κρίσιμο τούτο πρόβλημα λύνεται μόνον με πυραυλικά συστήματα κατάλληλου βεληνεκούς και με ουσιώδεις δυνατότητες ανεφοδιασμού των ελληνικών αεροπλάνων στον αέρα (π.χ. μεταξύ Κρήτης και Κύπρου). Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με de facto μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιούνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως casus belli η Τουρκία. Στην περίπτωση αυτή, η κυρίαρχη κυπριακή κυβέρνηση θα καλούσε την κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση να εγκαταστήσει αεροπορικές δυνάμεις στο έδαφός της, οι οποίες θα μπορούσαν να πλήξουν άμεσα την καρδιά και τα νώτα της τουρκικής επικράτειας. Στο κάτω - κάτω η Ελλάδα είναι εξ ίσου εγγυήτρια Δύναμη του κυπριακού κράτους και επομένως έχει τουλάχιστον τα ίδια δικαιώματα με την Τουρκία να εγκαταστήσει εκεί τις ένοπλες δυνάμεις της. Αλλά τέτοιες παλικαριές ούτε καν να τις ονειρευθεί δεν τολμά όποιος είναι υποχρεωμένος να επαιτήσει το τελευταίο ανταλλακτικό και την τελευταία βίδα.

Τέταρτο και τελευταίο, μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας η ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δεν έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό. Το πρώτο πλήγμα το επιβάλλει σήμερα όχι κάποια «πολεμοχαρής» διάθεση, αλλά η λογική των σύγχρονων οπλικών συστημάτων: η λογική του μέσου αυτονομείται, όπως αναφέραμε στις εισαγωγικές μας παρατηρήσεις, και προσδιορίζει ουσιωδώς τον προσανατολισμό της πολεμικής στρατηγικής. Αν η ελληνική πλευρά, λέγοντας «αμυντικό δόγμα», εννοεί ότι, φοβούμενη μήπως εκτεθεί στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης και των συμμάχων, προτίθεται σε οποιαδήποτε περίπτωση (γενικού) πολέμου να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων και το πλεονέκτημα του πρώτου (μαζικού) πλήγματος στον εχθρό, τότε έχει κατά πάσα πιθανότητα υπογράψει μόνη της και εκ προοιμίου την καταδίκη της. Με δεδομένη την τουρκική υπεροπλία και τη γενικότερη τουρκική γεωπολιτική υπεροχή ένα (μαζικό) πρώτο πλήγμα εξ ανατολών θα παραλύσει τεχνικά, αλλά και ψυχολογικά την ελληνική πλευρά. Σε παλαιότερους πολέμους, διεξαγόμενους στην ξηρά, μπορούσε ενδεχομένως να αφεθεί στον εχθρό η επιθετική πρωτοβουλία ως ότου εξαντλήσει τις δυνάμεις του. Ομως αυτό προϋπέθετε ότι ο αμυνόμενος κατείχε θέσεις φυσικά ή τεχνητά οχυρές που του επέτρεπαν να κρατήσει τις δικές του δυνάμεις σχετικά αλώβητες ώσπου να περάσει στην αντεπίθεση.
Σήμερα, η δύναμη και το βεληνεκές του πυρός από κάθε κατεύθυνση προς κάθε κατεύθυνση και η μετάθεση του πολεμικού κέντρου βάρους από την ξηρά στον αέρα ακυρώνει αυτήν την προϋπόθεση· δεν υπάρχουν πια κρυψώνες για τις ένοπλες δυνάμεις, και το (μαζικό) πρώτο πλήγμα αποσκοπεί ακριβώς στην εξουδετέρωση των μέσων μιας αντεπίθεσης σε ευρεία κλίμακα. Οι ίδιοι αυτοί τεχνικοί παράγοντες καθιστούν τον χρόνο αποφασιστικό μέγεθος, με άλλα λόγια προσδίδουν στην εναρκτήρια φάση του πολέμου καθοριστική σημασία· ό,τι δεν κερδίζεται ή ό,τι χάνεται στη φάση αυτή είναι δυσκολότατο ν' αποκτηθεί ή να αναπληρωθεί κατόπιν. Γι' αυτό και το πρώτο πλήγμα, το οποίο εγκαινιάζει την καθοριστική εναρκτήρια φάση του πολέμου, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μαζικότερο και καιριότερο. Πρώτο πλήγμα, με τη στρατηγική σημασία του όρου, δεν είναι ο πρώτος τυχόν πυροβολισμός που πέφτει κατά το πρώτο «θερμό επεισόδιο» μιας πολεμικής αντιπαράθεσης· είναι μια συντονισμένη και ακαριαία ενέργεια όλων των κλάδων των ενόπλων δυνάμεων προς εκμηδένιση των ζωτικών σημείων του εχθρικού πολεμικού δυναμικού, ιδίως όσων εμφανίζονται κρίσιμα μέσα στη δεδομένη συγκυρία. Μπορεί να καταφερθεί στο πλαίσιο της κλιμάκωσης ενός τοπικού «θερμού επεισοδίου», αλλά και πολύ νωρίτερα ακόμα, όταν δηλαδή διαπιστωθεί ότι επίκειται έτσι κι αλλιώς εχθρική επίθεση· το επιτελικό σχέδιο του πρώτου πλήγματος πρέπει λοιπόν να βρίσκεται στο συρτάρι ήδη από καιρό ειρήνης, χωρίς αυτό να σημαίνει καθόλου ότι όποιος το έχει καταστρώσει και όποιος θα το εφαρμόσει είναι αναγκαία ο επιτιθέμενος με την ιστορική και πολιτική έννοια του όρου.

Καθώς το γεωπολιτικό δυναμικό της Τουρκίας μακροπρόθεσμα ενισχύεται, ενώ της Ελλάδας μακροπρόθεσμα συρρικνώνεται, ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την Τουρκία· ανεξάρτητα από εθνικές μυθολογίες, το γεγονός τούτο δεν έχει καμμία σχέση με ηθικές ή φυλετικές ιδιότητες, αλλά οφείλεται στη διαμόρφωση του συσχετισμού των δυνάμεων, και τα πράγματα θα αντιστρέφονταν αν αντιστρεφόταν και ο συσχετισμός των δυνάμεων. Αλλά όποιος, θέλοντας και μη, υιοθετεί αμυντική στρατηγική στο ιστορικό και στο πολιτικό επίπεδο, δεν είναι γι' αυτόν και μόνον τον λόγο υποχρεωμένος να υιοθετήσει αμυντική στρατηγική στο στρατιωτικό επίπεδο. Τα δύο επίπεδα δεν πρέπει να συγχέονται κατά κανένα τρόπο. Αλλο είναι η άμυνα ως ιστορικοπολιτικός σκοπός και άλλο η άμυνα ως στρατιωτικό μέσο, άλλο ο αμυντικός χαρακτήρας ενός πολέμου και άλλο η αμυντική διεξαγωγή ενός πολέμου. Αλλωστε από στρατιωτική άποψη η καθαρά αμυντική διεξαγωγή πολέμου στερείται νοήματος και είναι πρακτικά αδύνατη. Αν την παίρναμε στα σοβαρά, θα σήμαινε ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, διατρέχοντας απλώς τον κίνδυνο να επανέλθει στην αρχική του θέση και να προετοιμασθεί για να ξαναδοκιμάσει. Καμμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου, όμως η τιμωρία αυτή δεν μπορεί παρά να συνίσταται σε πράξεις, οι οποίες, αν ιδωθούν μεμονωμένα, χαρακτηρίζονται από την ισχυρή παρουσία επιθετικών στοιχείων: ο αμυνόμενος πυροβολεί με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιον σκοπό όπως και ο επιτιθέμενος."

13 σχόλια:

Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2010 - 7:20:00 μ.μ. EET  

Ρε ποιός Κονδύλης; Βασιλάκος εδώ. Δεν θα γίνει πόλεμος.

Νήμα 22 Μαρτίου 2010 - 7:24:00 μ.μ. EET  

"Αλλωστε από στρατιωτική άποψη η καθαρά αμυντική διεξαγωγή πολέμου στερείται νοήματος και είναι πρακτικά αδύνατη. Αν την παίρναμε στα σοβαρά, θα σήμαινε ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα, διατρέχοντας απλώς τον κίνδυνο να επανέλθει στην αρχική του θέση και να προετοιμασθεί για να ξαναδοκιμάσει. Καμμιά άμυνα δεν είναι τελεσφόρα, αν δεν εμπεριέχει μια δραστική τιμωρία του επιτιθέμενου, όμως η τιμωρία αυτή δεν μπορεί παρά να συνίσταται σε πράξεις, οι οποίες, αν ιδωθούν μεμονωμένα, χαρακτηρίζονται από την ισχυρή παρουσία επιθετικών στοιχείων: ο αμυνόμενος πυροβολεί με τον ίδιο τρόπο και για τον ίδιον σκοπό όπως και ο επιτιθέμενος."

Αυτό το απόσπασμα
ΘΑ ΟΦΕΙΛΑΝ ΝΑ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΠ'ΕΞΩ ΚΙ ΑΝΑΚΑΤΩΤΑ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΟΙ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΙ ΗΓΕΤΙΣΚΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ''ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ'' ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Επίσης ένας λαός που έχει χάσει το φρόμημά του και την διάθεση για θυσίες που να τρέχει να τιμωρεί αυτούς που τον επιβουλεύονται ;
Το μόνο που μπορεί με μαθηματική ακρίβεια να κάνει είναι να βλέπει να του γα***ν την εθνική κυριαρχία και απλά να κάνει τα στραβά μάτια.

Αμυντικός πόλεμος είναι ηλίθια έννοια. Αν γνώριζαν οι απέναντι ότι θα γίνει το έλα να δεις σε Κωνσταντινούπολη, Κύπρο, Ιμβρο-Τένεδο δεν θα έκαναν βόλτες έξω απο το Σούνιο.

Αλλά με τέτοιες ''κυβερνήσεις'' τι στρατηγική να υπάρχει.Αντί αυτού έχουμε 'Μερίσματα ειρήνης', φύσα-αγέρι και 2+ μέρες εκπαίδευση στον Στρατό.

Αν δεν είναι αδιάφοροι και μ*λ*κ*ς τι άλλο είναι. Ρουφιάνοι.
Νήμα

Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2010 - 8:09:00 μ.μ. EET  

Θερμά επεισόδια ναι. Πόλεμος μεταξύ δύο χωρών-μελών του ΝΑΤΟ ασφαλώς και όχι.Ουδέποτε, ιστορικά, το επέτρεψαν οι Αμερικανοί, διασφαλίζοντας ασφαλώς τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή. Ξέρω ότι ο πόλεμος "πουλάει" αλλά έλεος πια.
Από την άλλη, το ζήτημα είναι να μην κάνουμε άλλες υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα. Ετερον εκάτερον όμως...

Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2010 - 8:52:00 μ.μ. EET  

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΟΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΚΗ ΚΑΘΟΛΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΗ Η ΔΥΝΑΤΟΝ ΜΕ ΟΛΟΣΧΕΡΗ ΚΑΤΑΣΡΤΟΦΗ ΤΩΝ ΕΧΘΡΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ (ΒΛΕΠΕ ΙΣΡΑΗΛ) ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΟ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΠΡΩΤΟ ΠΛΗΓΜΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!!!

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΒΑΡΙΟΠΟΥΛΑ;


ΣΕΛΕΥΚΟΣ

Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2010 - 9:52:00 μ.μ. EET  

Εξαιρετικό το απόσπασμα. Πιθανόν να ψάξω και το ίδιο το βιβλίο.

Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2010 - 9:59:00 μ.μ. EET  

όλα αυτά είναι λόγια του αέρα...
δεν υπάρχει κάν λόγος να συζητάμε για θεωρίες όταν όλες αυτομάτως ακυρώνονται απο την σημερινή κατάσταση με τις παραβιάσεις.
Οι Τούρκοι πέρα απο την προσπάθεια αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της ελλάδας έχουν καταφέρει να κανουν τις παραβιάσεις ρουτίνα για τους Έλληνες.Έχουν λοιπόν πετύχει αν ποτέ το θελήσουν,να κάνουν εισβολή χωρίς την αντίδραση της δικιάς μας στρατιωτικής μηχανής.Όταν εμείς πλέον καταλάβουμε οτι θα είναι επίθεση....και τα πλοία μας θα έχουν βουλιάξει στους ναυστάθμους και τα αεροπλάνα θα έχουν καταστρέψει στο έδαφος και γενικά ότι είναι στρατηγικής σημασίας θα καταστραφεί με αυτό το πρώτο πλήγμα.Τέτοιες στρατηγικές που τις δίδαξε ο Μέγας Αλέξανδρος θα έπρεπε να ήμασταν οι πρώτοι που θα τις αντιλαμβανόμασταν και όχι οι τελευταίοι...

Ανώνυμος 22 Μαρτίου 2010 - 11:21:00 μ.μ. EET  

Το βιβλίο του Κονδύλη περιέχει διαπιστώσεις ακαδημαϊκού-θεωρητικού επίπέδου (όπου ο φιλόσοφος κοιτώντας το χάρτη και έχοντας πλούσια-αλλά παλαιά βιβλιογραφία) προβαίνει σε διαπιστώσεις...και τίποτα παραπάνω. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι τόσο χρήσιμο όσο κάποιος νομίζει. Τα επιτελικά σχέδια επικαιροποιούνται, λαμβάνοντας νέα δεδομένα υπόψη και νέες παραμέτρους (ενώ η μεθοδολογία τους εξελίσεται), ενώ την πλήρη εικόνα τη δίνουν και τα σχέδια ΥΠΕΞ και Μαξίμου και οι στόχοι της ανώτατης ηγεσίας. Θα απογοητεύσω όσους κραδαίνουν αυτό το βιβλίο. Ο Κονδύλης ήταν φιλόσοφος, όχι στρατιωτικός αναλυτής που να έχει υπηρετήσει σε θέση ευθύνης στις ένοπλες δυνάμεις. Εξάλλου ο ίδιος- ανήκοντας στη γερμανική σκέψη- απείχε από τις αγγλοαμερικανικές προσεγγίσεις περί σύγχρονου πολέμου για να τις ενσωματώσει σε κάποιο βαθμό (ή και να τις προσαρμόσει στα ελληνικά θέματα). Ήταν παραγματικά άστοχο από μέρους του που στο βιβλίο σχολίαζε την ανάπτυξη των S300. Ένα οπλικό σύστημα, ή ένα και μόνο σχέδιο επίθεσης δεν φέρνει την επιτυχία (ή τη διατηρεί). Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η σκέψη ενός φιλοσόφου βασίζεται σε αρχές, θεωρίες, παρατηρήσεις που προέρχονται από πλούσια βιβλιογραφία, και βέβαια από αντιμαχόμενες φιλοσοφικές και ιδεολογικές σχολές. Όμως μια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση περιλαμβάνει διαχείριση κρίσεων, πληροφορίες, επιτελικά σχέδια, διπλωματική στρατηγική και εποπτεία και συντονισμό από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς. Τελικά, όσοι ασχολούνται με αυτά τα θέματα θα πρέπει να επιλέξουνε μεταξύ του Κονδύλη (και άλλων πανεπιστημιακών, θεωρητικών της ισχύος ή του κατευνασμο) και του πραγματικού κόσμου.

Ανώνυμος 23 Μαρτίου 2010 - 1:06:00 π.μ. EET  

Ναί ήταν θεωρητικός, και λοιπόν; Μόνον οι επιτελείς και οι πολιτικοί μπορούν ν' αναλύουν στρατηγικά θέματα; Όχι βέβαια, όπως ούτε οι θερητικοί έχουν κανενός είδους μονοπώλιο.

Ο Κονδύλης έχει την ιδιαιτερότητα ότι ανέλυσε θεωρητικά την αμυντική στάση της χώρας μας, που συνήθως εκφραζόταν με κλισέ του τύπου 'δεν διεκδικούμε τίποτα', και αποτύπωσε στο χαρτί ιδέες αυτονόητες τις οποίες, ως επί το πλείστον, το καθηγητικό κατεστημένο τις θεωρεί ταμπού. Δεν ήταν η δουλειά του να επικαιροποιεί σχέδια. Η δουλειά του ήταν να δώσει στα σχέδια αυτά ένα ιδεολογικό/αναλυτικό/επιστημονικό υπόβαθρο.

Νήμα 23 Μαρτίου 2010 - 12:04:00 μ.μ. EET  

>22 Μαρτίου 2010 11:21:00 μ.μ. >GMT+0200

'Ενα μυαλό του εύρους και βεληνεκούς σαν του Κονδύλη (ή και παρόμοια) σε άλλες χώρες θα το συμβουλεύονταν οι ΕΔ ειδικά όταν η πασιφανή θέση της χώρας είναι ΜΙΑ ανύπαρκτη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Που είναι η στρατηγική μας και η στάση μας κύριοι "ΜΠΑΡΟΥΤΟ-ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΙ" Μη-θεωρητικοί; Στο συνεχόμενο σκύψιμο στον Τούρκο εισβολέα;
Αν κρίνουμε απο τα αποτελέσματα το συμπέρασμα που βγάζει ένας πολίτης με κάποιο μορφωτικό επίπεδο (αλλά δεν είναι και απαραίτητο) είναι ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ή κοντά στην ανυπαρξία περήφανης στάσης και στρατηγικής.
Τα βλέπουμε καθημερινά. Δεν είναι ΜΟΝΟ ότι έχουν αποτυχει οι ΕΔ να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στο που σταματούν οι πολιτικάντικες ανοησίες που ξεκινούν να μιλούν αυτοί, ΑΛΛΑ δεν κατάφεραν να έχουν μια στάση/τακτική στο να σέβονται τον στρατό με το να τροφοδοτεί με τεχνογνωσία την Ελληνική κοινωνία.

Και ο Θουκυδίδης παλιά βιβλιογραφία είναι Ε ΚΑΙ ; ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΟΜΑΣΤΕ;
Ο Κονδύλης είναι επίκαιρος όσο ποτέ όχι μόνο το Περί Πολέμου αλλά σχεδόν όλα του τα βιβλία. Γυμνάζει την σκέψη στην λογική και στην σύνθεση που την χρειάζονται πολλοί "μπαρουτοκαπνισμένοι".
'Εχει και η σκέψη τα πεδία των μαχών της --μη το ξεχνάτε αυτό. Μακάρι τις "ΜΟΝΟ διαπιστώσεις" που κάνει ο Κονδύλης να τις είχαν κάνει οι "μπαρουτοκαπνισμένοι" των επιτελείων. Σε άλλες χώρες θα τον πλήρωναν τον Κονδύλη για να τους κάνει όχι ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΠΕΡΙ Στρατηγικής.
Τι να λέμε τώρα.
Αυτά.
Νήμα

Ανώνυμος 23 Μαρτίου 2010 - 8:37:00 μ.μ. EET  

Ο κόσμος κύριε Ήφαιστε (γιατί εσείς γράψατε το τελευταίο ποστ) είναι πιο πολύπλοκος από αυτόν που μας παρουσίασε ο Θουκυδίδης. Ας έχουμε ανοιχτό μυαλό.

Ανώνυμος 24 Μαρτίου 2010 - 8:20:00 π.μ. EET  

megaliteri "aerologia" den exo diabasi ta teleftea 20 eti i theoria apo tin praksi apexi eti fotos alo platho paramithia me to mialo mou alo ti pragmatika isxi genika to olo kimeno basizete pano se lathos skeptiko

Νήμα 24 Μαρτίου 2010 - 10:36:00 π.μ. EET  

23 Μαρτίου 2010 8:37:00 μ.μ. GMT+0200

Ποιος 'Ηφαιστος ρε συ η Αφροδίτη είμαι! Τι είναι αυτά που λές.

Το ότι είναι πιο πολύπλοκος ο κόσμος δεν σημαίνει ότι ο Θουκυδίδης είναι a dead horse my friend.

Αν ήταν δεν θα τον δίδασκαν σχεδόν σε όλες τις Στρατιωτικές Ακαδημίες.
Ας έχουμε ΌΝΤΩΣ ΑΝΟΙΧΤΟ ΜΥΑΛΟ!

Μακάρι να είχαν πολλοί τωρινοί τα citacions που έχει ο θουκυδίδης!

Τέλος Πάντων το σχόλιο μου δεν ΗΤΑΝ για τον Θουκυδίδη. Σε αυτό ΕΣΥ κόλλησες και Πρόβλημά σου.

Νήμα

Νήμα 24 Μαρτίου 2010 - 12:25:00 μ.μ. EET  

>i theoria apo tin praksi apexi eti >fotos

KAI H ΘΕΩΡΙΑ ΠΡΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΑ χρειάζεται κάτι ιδιαίτερο για να το κατανοήσει αυτό κάποιος. Είναι η πικρή αλήθεια.

Α man of Action.
Νήμα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
“Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα, για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια, μη φοβηθείς το χαλασμό.

Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα, π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει, κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων!..

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα!"

Κωστής Παλαμάς
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται,ζυγόν δουλείας ας έχωσι·

θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»


Α.Κάλβος
«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που τρέμει από τον φόβο τον Τούρκο, που είναι σκλάβος του φόβου του, που θέλει να ζήσει όπως και να είναι. Που κάνει τον ψόφιο κοριό για να μην τον πατήσει κάποιος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα».

Ίωνας Δραγούμης

  © Free Blogger Templates Columnus by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP